วิถีศัสตราไร้ลักษณ์ : The Formless Immortal Blade

ท้องฟ้าเหนือนครจักรพรรดิฟ้าบรรพกาล บัดนี้แปรสภาพเป็นสมรภูมิรบที่อยู่เหนือสามัญสำนึกของสิ่งมีชีวิตใดๆ ในจักรวาล กรงขังสูญญากาศแห่งสัจธรรมที่ถูกสร้างขึ้นโดยพลังระดับ 'เซียนสวรรค์' แตกสลายออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยราวกับกระจกที่เปราะบาง เมื่อเผชิญหน้ากับการปะทุของ 'ปราณปฐมกาล' ที่เดือดพล่าน ร่างของหลินเฟยพุ่งทะยานออกจากการ 속พันธนาการ กลายเป็นพายุมฤตยูสีเทาเข้มที่ฉีกกระชากกฎเกณฑ์แห่งมิติและกาลเวลา พุ่งตรงเข้าหามหาจักรพรรดิฟ้าบรรพกาลที่ลอยตระหง่านอยู่เหนือตำหนักบัลลังก์ฟ้า

การปะทะกันครั้งนี้ ไม่ใช่เพียงการต่อสู้ระหว่างผู้ฝึกยตนสองคน ทว่ามันคือการพุ่งชนกันของ 'สัจธรรมสองขั้ว' ที่ไม่อาจอยู่ร่วมโลกกันได้! ขั้วหนึ่งคือเจตจำนงแห่งสวรรค์ที่ควบคุมและกดขี่สรรพสิ่ง อีกขั้วหนึ่งคือเจตจำนงแห่งการลบล้างที่เกิดมาเพื่อคืนทุกสิ่งกลับสู่ความว่างเปล่า!

"เดรัจฉานชั้นต่ำ! บังอาจต่อต้านบัญชาสวรรค์!"

มหาจักรพรรดิฟ้าบรรพกาลแผดเสียงคำราม นัยน์ตาที่เคยลึกล้ำดุจจักรวาล บัดนี้ลุกโชนด้วยไฟโทสะสีทองคำ เขาสะบัดแขนเสื้อขวาอย่างเกรี้ยวกราด พลังมรรคาแห่งเซียนสวรรค์ที่แท้จริงระเบิดออก ท้องฟ้าสีรุ้งเบื้องบนถูกแหวกออกเป็นช่องว่างขนาดยักษ์ ปรากฏเป็น 'หัตถ์สวรรค์คว้าดารา' (Heavenly Hand Grasping Stars) มือสีทองคำขนาดมหึมาที่ใหญ่โตเทียบเท่ากับทวีปทั้งทวีป พุ่งทะลวงลงมาจากฟากฟ้าหมายจะตบกบาลของหลินเฟยให้แหลกละเอียดเป็นผุยผง รังสีพลังของมันหนักอึ้งจนทำให้พื้นที่รอบนครจักรพรรดิทรุดตัวลงไปหลายร้อยจั้ง!

หัตถ์สีทองคำนั้นไม่ได้มีเพียงพลังทำลายล้างทางกายภาพ แต่มันอัดแน่นไปด้วยกฎเกณฑ์แห่งการ 'ลบเลือน' สรรพสิ่ง หากผู้ใดถูกมันสัมผัส แม้แต่วิญญาณก็จะถูกลบออกจากวัฏจักรสงสารชั่วนิรันดร์

ทว่า หลินเฟยที่กำลังพุ่งทะยานสวนขึ้นไป กลับไม่ได้มีท่าทีหวาดหวั่นต่อหัตถ์สวรรค์ขนาดยักษ์เลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาสีเทาของเขาเบิกกว้าง รอยยิ้มอำมหิตแสยะกว้างจนเห็นไรฟัน ศัสตราไร้ลักษณ์ในมือขวาที่อยู่ในรูปลักษณ์ของใบดาบของเหลวสีเทาโปร่งแสง สั่นพ้องอย่างบ้าคลั่ง ทารกปฐมกาลในจุดตันเถียนสยายปีกสีดำและสีขาว ปลดปล่อยพลังงานหยินหยางเข้าสู่ตัวดาบจนขีดสุด!

"สวรรค์ของแก... มันก็แค่ภาพลวงตาที่สร้างขึ้นมาหลอกเด็ก! ปฐมกาลเบิกสวรรค์!"

หลินเฟยตวัดศัสตราไร้ลักษณ์ฟาดฟันสวนกลับขึ้นไปด้านบนสุดแรงเกิด!

คลื่นกระบี่สีเทาปฐมกาลพุ่งทะยานออกจากตัวดาบ ขยายขนาดขึ้นอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นรังสีดาบขนาดยักษ์ที่ยาวกว่าแสนจั้ง! มันพุ่งแหวกอากาศธาตุด้วยความเร็วที่ก้าวข้ามขอบเขตของแสง เข้าปะทะกับหัตถ์สวรรค์คว้าดาราที่กำลังกดทับลงมา!

ครืนนนนนนนนนน! เปรี้ยงงงงงง!

การปะทะกันของพลังงานระดับเซียนสวรรค์และปราณปฐมกาล ก่อให้เกิดคลื่นกระแทกที่รุนแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ของเขตแดนฟ้าบรรพกาล! คลื่นพลังงานสีทองและสีเทาระเบิดออกกวาดล้างไปทั่วสารทิศ ม่านพลังสีเขียวมรกตที่ปกป้องนครจักรพรรดิสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเกิดรอยร้าว ทหารเซียนนับสิบล้านนายที่คุกเข่าอยู่บนกำแพงเมือง ต่างกระอักเลือดออกมาพร้อมกันจากแรงสั่นสะเทือนที่ทะลวงผ่านม่านพลังเข้ามา!

บนท้องฟ้า หัตถ์สวรรค์สีทองคำที่อัดแน่นไปด้วยกฎเกณฑ์แห่งการลบเลือน พยายามจะกดทับและทำลายคลื่นกระบี่สีเทา ทว่า เจตจำนงแห่งการลบล้างของศัสตราไร้ลักษณ์นั้น อยู่เหนือขอบเขตของมรรคาใดๆ ในโลกนี้!

แกร๊งงงง!

เสียงคล้ายกระจกสวรรค์แตกละเอียดดังลั่น คลื่นกระบี่สีเทาพุ่งทะลวงผ่ากลางหัตถ์สวรรค์สีทองคำออกเป็นสองซีกอย่างราบรื่นประดุจตัดผิวน้ำ! พลังงานสีทองคำมหาศาลถูก 'ลบล้าง' และดูดกลืนเข้าไปในรอยตัดสีเทา หัตถ์ขนาดยักษ์แตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองร่วงหล่นลงมาดุจห่าฝนดาวตก

"เป็นไปไม่ได้! พลังของข้า... กฎเกณฑ์ของข้า... ถูกมันทำลายได้อย่างไร!" มหาจักรพรรดิฟ้าบรรพกาลเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด ความเยือกเย็นและสูงส่งที่เคยมี มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความตื่นตระหนกเมื่อพบว่า 'อำนาจสิทธิ์ขาด' ที่ตนเองถือครองมานับล้านปี กำลังถูกท้าทายโดยเด็กหนุ่มจากมิติเบื้องล่าง

"กฎเกณฑ์ของแก มันเก่าและเน่าเหม็นเกินไปแล้ว!"

หลินเฟยไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว เขาใช้วิชา 'ก้าวพริบตาปฐมกาล' หายวับไปจากใจกลางแรงระเบิด ทะลวงมิติพุ่งประชิดเข้าหามหาจักรพรรดิฟ้าบรรพกาลในระยะประชิด! ศัสตราไร้ลักษณ์ในมือตวัดร่ายรำดุจพายุหมุน คลื่นกระบี่สีเทานับพันสายพุ่งโหมกระหน่ำเข้าใส่ร่างของประมุขแห่งดินแดนจากทุกทิศทาง!

"บังอาจ! โล่สัจธรรมนิรันดร์!"

มหาจักรพรรดิรีบดึงสติกลับมา มันประสานอินอย่างรวดเร็ว ปลดปล่อยพลังมรรคาแห่งปฐพีและแสงสว่าง ก่อเกิดเป็น 'โล่สัจธรรม' รูปทรงแปดเหลี่ยมสีทองคำนับหมื่นชั้นหมุนวนอยู่รอบกาย โล่นี้คือสุดยอดวิชาป้องกันของขอบเขตเซียนสวรรค์ มันสามารถต้านทานการโจมตีจากดาวเคราะห์พุ่งชนได้อย่างไร้รอยขีดข่วน

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

คลื่นกระบี่สีเทานับพันสายกระหน่ำฟาดฟันเข้าใส่โล่สัจธรรม เสียงปะทะดังกึกก้องประดุจเสียงตีระฆังสวรรค์นับหมื่นใบ โล่สีทองคำสามารถต้านทานคมดาบของหลินเฟยเอาไว้ได้ชั่วครู่ ทว่า ปราณปฐมกาลที่แฝงอยู่ในคลื่นกระบี่ กำลัง 'กัดกร่อน' และ 'ลบล้าง' ชั้นพลังงานของโล่อย่างรวดเร็ว! รอยร้าวสีเทาค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของโล่สัจธรรม และลุกลามลึกเข้าไปเรื่อยๆ

"พลังทำลายล้างของมันแปลกประหลาดเกินไป! โล่ของข้าต้านไว้ได้ไม่นานแน่!" มหาจักรพรรดิหน้าถอดสี มันสัมผัสได้ว่าพลังงานสีเทานั้น ไม่ใช่ธาตุใดๆ ในจักรวาล แต่มันคือความเป็นปฏิปักษ์ต่อสรรพสิ่ง มันกัดฟันกรอด ตัดสินใจงัด 'ไพ่ตาย' สูงสุดของตนเองออกมาใช้!

"ในเมื่อแกบีบบังคับข้าถึงเพียงนี้... ข้าก็จะให้แกได้เห็น ว่าทำไมข้าถึงได้นั่งอยู่บนบัลลังก์นี้มานับล้านปี!"

มหาจักรพรรดิฟ้าบรรพกาลแผดเสียงคำราม มันกัดปลายลิ้นพ่นเลือดแก่นแท้สีทองคำบริสุทธิ์ออกมากลางอากาศ เลือดนั้นไม่ได้ร่วงหล่น ทว่ามันพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดของนครจักรพรรดิ และผสานเข้ากับ 'แก่นกลางมรรคา' ที่เป็นแหล่งพลังงานค้ำจุนเมืองทั้งเมือง!

"วงล้อมรรคาฟ้าบรรพกาล... จงตื่นขึ้น!"

ครืนนนนนนนนนน!

นครจักรพรรดิขนาดยักษ์สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แก่นกลางมรรคาที่ส่องแสงเจิดจ้า พลันแปรสภาพกลายเป็น 'วงล้อขนาดยักษ์' สีทองคำที่สลักอักขระเซียนสวรรค์นับล้านตัว วงล้อนี้ลอยตระหง่านอยู่เหนือหัวของมหาจักรพรรดิ มันแผ่รังสีแห่งกฎเกณฑ์ที่สมบูรณ์แบบที่สุดในเขตแดนฟ้าบรรพกาลออกมา ทว่า... การที่จะขับเคลื่อนวงล้อสัจธรรมระดับนี้ได้ มันต้องการ 'พลังชีวิต' มหาศาลเพื่อเป็นเชื้อเพลิง!

มหาจักรพรรดิทอดสายตามองลงไปยังทหารเซียนนับสิบล้านนายที่คุกเข่าอยู่บนกำแพงเมือง นัยน์ตาของมันปราศจากความเมตตาใดๆ มีเพียงความเย็นชาของปรสิตที่มองเห็นแหล่งอาหาร

"พวกเจ้าจงภูมิใจเถิด ที่ได้สละชีวิตเพื่อปกป้องสัจธรรมของสวรรค์! ค่ายกลสูบวิญญาณ... ทำงาน!"

วูบบบบบบบบ!

ทันทีที่มหาจักรพรรดิออกคำสั่ง ม่านพลังสีเขียวมรกตที่เคยปกป้องเมือง ก็พลันกลับตาลปัตร! มันเปลี่ยนคุณสมบัติจากการป้องกัน กลายเป็น 'ตาข่ายสูบพลังชีวิต' ขนาดยักษ์ที่ทาบทับลงบนร่างของทหารเซียนนับสิบล้านนายในเมือง!

"อ๊ากกกกกก! ฝ่าบาท! ทรงทำอะไร!?""พลังชีวิตของข้า... มันกำลังไหลออกไป! ม่ายยยยย!""พวกเราจงรักภักดีมาตลอด... ทำไมถึงทำกับพวกเราเช่นนี้!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวังของทหารเซียนนับสิบล้านชีวิต ดังก้องระงมไปทั่วนครจักรพรรดิ! ร่างกายของพวกมันแห้งเหี่ยวลงอย่างรวดเร็ว เลือดเนื้อ ปราณวิญญาณ และวิญญาณแรกกำเนิดของพวกมัน ถูกสูบกระชากออกจากร่าง กลายเป็นลำแสงสีทองคำนับสิบล้านสาย พุ่งทะยานขึ้นไปหล่อเลี้ยง 'วงล้อมรรคาฟ้าบรรพกาล' ที่ลอยอยู่เหนือหัวของมหาจักรพรรดิ!

นี่คือสัจธรรมที่แท้จริงของโลกใบนี้! เทพเจ้าที่พวกมันเคารพบูชา แท้จริงแล้วก็คือปีศาจที่เลี้ยงดูพวกมันไว้เป็นเพียงเชื้อเพลิงสำรองในยามคับขันเท่านั้น! ร่างไร้วิญญาณที่แห้งกรังดุจมัมมี่นับสิบล้านร่าง ร่วงหล่นลงจากกำแพงเมืองเกลื่อนกลาด นครจักรพรรดิที่เคยงดงาม บัดนี้แปรสภาพเป็นขุมนรกที่แท้จริง!

วงล้อมรรคาฟ้าบรรพกาลที่ดูดกลืนชีวิตของเซียนนับสิบล้าน ขยายขนาดใหญ่ขึ้นจนบดบังท้องฟ้า แสงสีทองคำของมันอาบย้อมมิติให้กลายเป็นสีเลือด มหาจักรพรรดิฟ้าบรรพกาลที่ได้รับการอัดฉีดพลังงานมหาศาล รังสีพลังของมันพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด มันมองลงมาที่หลินเฟยด้วยสายตาของพระผู้เป็นเจ้าที่กำลังจะบดขยี้มดปลวก

"เห็นหรือไม่ มารร้าย! นี่คืออำนาจที่แท้จริงของสวรรค์! สรรพชีวิตล้วนเกิดมาเพื่อเป็นเครื่องสังเวยให้แก่ข้า! บัดนี้... จงแหลกสลายไปภายใต้วงล้อแห่งสัจธรรมนี้ซะ!"

มหาจักรพรรดิผลักฝ่ามือออกไปเบื้องหน้า วงล้อมรรคาฟ้าบรรพกาลขนาดยักษ์ก็หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง พุ่งทะลวงฝ่าอากาศธาตุเข้าบดขยี้หลินเฟย! กฎเกณฑ์สวรรค์นับล้านสายที่ถักทออยู่บนวงล้อ สร้างแรงกดดันที่สามารถบดขยี้ระบบสุริยะให้แหลกเป็นผุยผง มิติรอบตัวหลินเฟยพังทลายลงอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีทางหนี ไม่มีที่ให้หลบซ่อน!

หลินเฟยลอยตัวอยู่ท่ามกลางแรงกดดันระดับทำลายล้างจักรวาล เขามองดูร่างของทหารเซียนนับสิบล้านที่ถูกสูบพลังจนตาย สลับกับมองมหาจักรพรรดิที่กำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง นัยน์ตาสีเทาของหลินเฟยไม่ได้ฉายแววหวาดกลัว ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความสมเพชและรอยยิ้มที่เหยียดหยามที่สุด

"สังเวยคนของตัวเองเพื่อเอาชีวิตรอด... นี่สินะสัจธรรมของพวกสุนัขบนสวรรค์!" หลินเฟยแผดเสียงคำรามก้อง คลื่นเสียงของเขาดังทะลวงผ่านเสียงคำรามของวงล้อมรรคา "แกบอกว่าพวกมันเกิดมาเพื่อเป็นเครื่องสังเวยให้แกงั้นรึ? ถ้าอย่างนั้น... ข้าก็จะทำให้แกเห็น ว่าจุดจบของ 'ปรสิต' อย่างแก... มันน่าสมเพชแค่ไหน!"

หลินเฟยหลับตาลง ทารกปฐมกาลในจุดตันเถียนสยายปีกสีดำและสีขาวออกจนบดบังจักรวาลจำลอง พลังงานหยินหยางที่อยู่เหนือความเป็นและความตาย เหนือแสงสว่างและความมืด ไหลทะลักเข้าสู่ศัสตราไร้ลักษณ์ในมือขวาอย่างบ้าคลั่ง! ใบดาบของเหลวสีเทาเริ่มแปรสภาพ มันไม่ได้โปร่งแสงอีกต่อไป ทว่ามันควบแน่นจนกลายเป็นสีดำมืดมิดประดุจหลุมดำที่ลึกที่สุดในจักรวาล และแผ่รัศมีสีขาวสว่างจ้าประดุจจุดกำเนิดของบิกแบง!

เขาเปิดดวงตาขึ้น นัยน์ตาสีเทาประกายเงินทอแสงมฤตยู เขายกศัสตราไร้ลักษณ์ขึ้นชี้ไปยังวงล้อมรรคาที่กำลังพุ่งเข้ามา!

"วิถีแห่งศาสตราไร้ลักษณ์ เคล็ดวิชาสูงสุดที่สิบ... ปฐมกาลกลืนสวรรค์... ถือกำเนิดอนันตกาล!"

วูบบบบบบบบบบบบ!

หลินเฟยไม่ได้ตวัดดาบฟาดฟัน ทว่าเขากลับปล่อยศัสตราไร้ลักษณ์ให้หลุดจากมือ! ดาบที่บัดนี้กลายเป็นสัญลักษณ์แห่งหยินหยางปฐมกาล พุ่งทะยานออกไปเบื้องหน้า และขยายขนาดขึ้นอย่างรวดเร็วจนใหญ่โตมโหฬารยิ่งกว่าวงล้อมรรคาฟ้าบรรพกาล!

มันอ้า 'ปาก' ขนาดยักษ์ที่ไร้ขอบเขตออก รอยแยกสีดำมืดมิดที่มีพลังดูดกลืนระดับที่สามารถกลืนกินกาแล็กซีได้ทั้งกาแล็กซี ปรากฏขึ้นกลางอากาศ!

"นั่นมันวิชาอะไรกัน! เป็นไปไม่ได้!" มหาจักรพรรดิฟ้าบรรพกาลกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เมื่อเห็นว่าวงล้อมรรคาของมัน กำลังถูกแรงดึงดูดของหลุมดำปฐมกาล 'ดูดกลืน' เข้าไปอย่างไม่อาจขัดขืน!

"หยุดนะ! พลังของข้า! กฎเกณฑ์ของข้า!"

วงล้อมรรคาฟ้าบรรพกาลที่อาบย้อมไปด้วยชีวิตของเซียนนับสิบล้าน พยายามจะดิ้นรนและหมุนวนเพื่อทำลายแรงดึงดูด ทว่าเจตจำนงแห่งปฐมกาลคือจุดจบของสัจธรรมทุกประการ! วงล้อสีทองคำค่อยๆ ถูกบิดเบือน แตกสลาย และถูกกลืนกินเข้าไปในรอยแยกสีดำของศัสตราไร้ลักษณ์อย่างช้าๆ พลังงานมหาศาลที่ถูกสูบเข้าไป ไม่ได้ทำลายศัสตราไร้ลักษณ์ ทว่ามันกลับกลายเป็นเชื้อเพลิงที่ทำให้แรงดูดกลืนทวีความรุนแรงขึ้นเป็นทวีคูณ!

เพล้งงงงงงงงงงง!

ในที่สุด วงล้อมรรคาฟ้าบรรพกาลก็ไม่อาจทนรับกฎเกณฑ์แห่งการลบล้างได้ มันแตกละเอียดเป็นเศษแสงสีทองนับล้านชิ้น และถูกศัสตราไร้ลักษณ์กลืนกินเข้าไปจนหมดสิ้น! ความว่างเปล่าเข้าปกคลุมท้องฟ้าเหนือนครจักรพรรดิ ไพ่ตายสูงสุดของมหาจักรพรรดิ... ถูกทำลายล้างอย่างสมบูรณ์แบบ!

"อั่ก!"

มหาจักรพรรดิฟ้าบรรพกาลกระอักเลือดสีทองคำออกมาคำโต รากฐานวิญญาณของมันถูกทำลายจากการพังทลายของวงล้อมรรคา มันสูญเสียพลังไปกว่าเก้าในสิบส่วน ร่างของมันร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า กระแทกเข้ากับหลังคาของตำหนักบัลลังก์ฟ้าจนพังทลายลงมาเป็นแถบๆ

ชายผู้เคยเย่อหยิ่งและปกครองดินแดนมานับล้านปี บัดนี้นอนจมกองเลือดอยู่ในซากปรักหักพังของราชวังตนเอง สภาพน่าสมเพชยิ่งกว่าสุนัขข้างถนน มันพยายามจะตะเกียกตะกายลุกขึ้น ทว่าเท้าที่สวมเกราะเหล็กสีดำของหลินเฟย ก็เหยียบลงบนแผ่นหลังของมันอย่างแรง จนกระดูกสันหลังหักสะบั้น!

"อ๊ากกกกกก!" มหาจักรพรรดิกรีดร้องโหยหวน

หลินเฟยเรียกศัสตราไร้ลักษณ์กลับคืนสู่มือ มันกลับมาอยู่ในรูปของดาบของเหลวสีเทาที่สงบนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยความอิ่มเอมจากการกลืนกินพลังงานมหาศาล เขาก้มลงมองมหาจักรพรรดิที่กำลังดิ้นทุรนทุรายใต้ฝ่าเท้า ด้วยสายตาที่เย็นชาและไร้ซึ่งความปรานี

"แกรู้ไหมว่าอะไรที่น่าสมเพชที่สุดในตัวแก?" หลินเฟยเอ่ยถามเสียงเรียบ "ไม่ใช่ความอ่อนแอ... แต่เป็นความโง่เขลาที่คิดว่าการสูบเลือดสูบเนื้อคนอื่น จะทำให้แกกลายเป็นเทพเจ้าที่แท้จริงได้"

"ยะ... อย่าฆ่าข้า... ข้าคือหนึ่งในเก้ามหาจักรพรรดิ... หากข้าตาย สมดุลของแดนเซียนจะพังทลาย! มหาจักรพรรดิองค์อื่นจะไม่ปล่อยเจ้าไว้!" มหาจักรพรรดิอ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง หยิบยกเอาขุมอำนาจที่เหลือมาข่มขู่เป็นครั้งสุดท้าย

"สมดุลที่สร้างบนซากศพของผู้อื่น... มันสมควรพังทลายมาตั้งนานแล้ว!"

หลินเฟยไม่รอฟังคำพล่ามใดๆ อีก เขาตวัดศัสตราไร้ลักษณ์ ฟาดฟันลงมาที่ลำคอของมหาจักรพรรดิฟ้าบรรพกาลอย่างเด็ดขาด!

ฉับ!

ศีรษะที่สวมมงกุฎหยกบรรพกาล ขาดกระเด็นหลุดลอยไปในอากาศ เลือดสีทองคำพุ่งกระฉูดออกมาย้อมซากตำหนักบัลลังก์ฟ้า ร่างไร้วิญญาณกระตุกเกร็งเป็นครั้งสุดท้าย

วูบบบบ!

ทันทีที่ร่างกายตายลง 'วิญญาณเซียนสวรรค์' (Heavenly Immortal Soul) สีทองคำที่ส่องสว่างเจิดจ้าประดุจดวงอาทิตย์ขนาดเล็ก ก็พุ่งทะยานออกจากกะโหลกศีรษะของมหาจักรพรรดิ มันพยายามจะหลบหนีขึ้นสู่ท้องฟ้าเบื้องบน หวังจะไปเกิดใหม่หรือขอความช่วยเหลือจากมหาจักรพรรดิองค์อื่น!

"คิดจะหนีรึ? วิญญาณของแก... คือสารอาหารชั้นเลิศของข้า!"

หลินเฟยแผดเสียงคำราม ทารกปฐมกาลในร่างปลดปล่อยแรงดึงดูดมหาศาล มือซ้ายของเขายื่นออกไปคว้าอากาศธาตุ กฎเกณฑ์แห่งแรงโน้มถ่วงปฐมกาลกระชากวิญญาณเซียนสวรรค์ที่กำลังจะหนีรอด ให้พุ่งย้อนกลับมาเข้าสู่ฝ่ามือของเขาอย่างรุนแรง!

"ม่ายยยยยยยยยยยยยย!"

เสียงกรีดร้องสุดท้ายของมหาจักรพรรดิดังระงม ก่อนที่วิญญาณเซียนสวรรค์จะถูกหลินเฟยบีบจนแตกละเอียด และดูดกลืนพลังงานทั้งหมดหายวับเข้าไปในจุดตันเถียนของเขา!

ซ่าาาาาาา!

พลังงานระดับเซียนสวรรค์ที่บริสุทธิ์และมหาศาล ไหลทะลักเข้าหล่อเลี้ยงวิญญาณปฐมกาลของหลินเฟย ทำให้รากฐานขอบเขต 'วิญญาณแรกกำเนิดปฐมกาล' ของเขาก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด และพร้อมที่จะทะลวงผ่านเข้าสู่ขอบเขต 'ตัดวิญญาณ' (Soul Severing) ได้ทุกเมื่อ! ร่างกายหยกอมตะของเขาส่องประกายสีเทาและทองคำสลับกัน ทรงอำนาจและสมบูรณ์แบบจนมิติของสวรรค์ชั้นที่สามไม่อาจรองรับเขาได้โดยไม่สั่นสะเทือน

หลินเฟยยืนตระหง่านอยู่บนซากปรักหักพังของตำหนักบัลลังก์ฟ้า เบื้องล่างของเขาคือนครจักรพรรดิที่ล่มสลาย และซากศพของทหารเซียนนับสิบล้านนายที่ถูกสังเวยโดยเจ้านายของพวกมันเอง เขาปลดปล่อยพลังปฐมกาลออกไปครอบคลุมคลังสมบัติของมหาจักรพรรดิและแก่นกลางของเมือง ดูดกลืนศิลาเซียนแท้จริงและอาวุธระดับสูงสุดทั้งหมดมาเป็นของตนเอง

เขาปัดคราบเลือดออกจากศัสตราไร้ลักษณ์ ทอดสายตามองข้ามความพินาศของเขตแดนฟ้าบรรพกาล ออกไปยังขอบฟ้าที่ไกลลับตา ดินแดนศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลนี้ ยังมีเขตแดนที่ปกครองโดยมหาจักรพรรดิอีกแปดแห่ง... และเหนือขึ้นไป ยังมีตัวตนที่อยู่เหนือกว่านั้นรอคอยอยู่

"นี่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น..." หลินเฟยพึมพำ รอยยิ้มที่บ้าคลั่งและทะเยอทะยานที่สุดปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ข้าจะทำให้สวรรค์ทุกชั้น... ต้องจดจำชื่อของข้าไปชั่วนิรันดร์!"

ร่างของเด็กหนุ่มผมสีเงินพุ่งทะยานขึ้นสู่อากาศ กลายเป็นเส้นแสงสีเทาปฐมกาลแหวกม่านเมฆสีรุ้ง มุ่งหน้าสู่เป้าหมายต่อไป ทิ้งนครจักรพรรดิที่ล่มสลายไว้เป็นเพียงสุสานแห่งยุคสมัย การเดินทางเพื่อล้างบางทวยเทพและเปิดโปงสัจธรรมจอมปลอม... ยังคงดำเนินต่อไปด้วยความดุเดือดที่ทวีคูณ!