Born to be Barbarian เกิดใหม่เป็นบาบาเรี่ยน

ตอนที่ห้าสิบแปด บกพร่องต่อหน้าที่

ทั้งห้องท้องพระโรงนั้นเงียบกริบแม้แต่เข็มตกก็ยังได้ยิน

แม้แต่องครักษ์ก็ไม่มีเวลาแม้แต่จะเตรียมการป้องกัน

ขุนนางหรือสายลับที่เจ้าแผนการก็ตกตะลึงกับภาพเบื้องหน้าที่ค้านสายตาและความรู้สึกของตนเอง

วินเดรียแห่งสายลม

ที่ไร้พ่ายในการประลองนั้นได้พ่ายแพ้ลงแล้ว

สภาวะที่กดดันเริ่มหายไป

สายตาของเทพเจ้า

Gaze of God

ที่เฝ้าดูแชมเปี้ยนของตนเองประลองได้จากไปแล้ว

ทำให้คนในท้องพระโรงที่เงียบกริบก็เริ่มพึมพำกันขึ้นมาเรื่อยๆ

แม้เทพเจ้าที่เฝ้าดูการต่อสู้เช่นนี้จะละสายตาไป

แต่กับคนธรรมดาทั่วไปนั้นไม่ได้งานยุ่งอย่างเทพเจ้า

ที่ต้องทั้งดูแลมิติของตนเองกับบรรดาสาวกต่างๆ

ได้เริ่มส่งเสียงดังขึ้นเรื่อยๆจนอื้ออึง

คัลถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ไม่รู้สึกถึงการมองมาของครอม

เทพเจ้าที่จะมอบแต่หายนะให้กับคนที่นับถือตนเอง

ควีนออโรร่าที่รักษาภาพราชินีที่สมบูรณ์แบบของตนเองนั้นก็พึ่งรู้ตัวว่าตนเองจับแขนเก้าอี้เสียแน่นไปโดยไม่รู้ตัว

จิตใจของตนเองก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงหัวใจเต้นตึกตัก

วินเดรียที่โดนชกไปนั้นก็ได้ลุกขึ้นมาแม้จะยังโซเซอยู่

คัลไม่ได้คิดจะใช้ท่า

Brutality ทำร้ายอย่างป่าเถื่อน

เพราะเขายังไม่อยากทะเลาะกับขุนนางตอนนี้

“องค์ราชินีข้าขอลาออกจากการเป็นองครักษ์”

วินเดรียตัดเชือกทองคำที่ห้อยตรงผ้าคลุมของเธอ

และพับอย่างเรียบร้อยยื่นให้ต่อราชองครักษ์ที่จะต้องนำไปส่งสู่มือของราชินี

และองครักษ์นั้นตาเบิกกว้างอย่างทำตัวไม่ถูกต่อผ้าคลุมที่ได้รับมา

และวินเดรียเดินมาตรงหน้าของคัลที่สูงกว่าสองเมตรจนราวกับเหมือนหมีขนาดใหญ่

เธอได้คุกเข่าลงข้างหนึ่งแบบเดียวกับเฮลิเอล

“ต่อไปนี้ข้าคือดาบของท่าน”

และก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อม

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน

“คลอฟอร์ด”

คัลได้ส่งเสียงขึ้นมาจนทุกคนตกใจ

คลอฟอร์ดได้วิ่งมาใกล้ๆและ

เปรี้ยง

คัลได้ชกเข้าที่ท้องคลอฟอร์ด

“ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่างานของเจ้าคือป้องกันไม่ให้สาวขุนนางและชนชั้นสูงมาชอบข้า”

คลอฟอร์ดได้กุมท้องล้มลงกับพื้นแม้จะผ่านการฝึกการเป็นองครักษ์ที่ต่อให้บาดเจ็บก็ยังสามารถต่อสู้ได้มาก็ตาม