ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        “ไสหัวไป!” รุ่ยอ๋องเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้าเพิ่งจะฟื้น เจ้าไม่คิดจะปล่อยให้ข้าได้อยู่สุขบ้างงั้นรึ?”

        เมื่อรุ่ยอ๋องระเบิดโทสะออกมาเช่นนี้อวี๋ชิงฮวาก็ไม่มีความกล้าพอที่จะอยู่ต่อ เขาทำได้เพียงคำนับแล้วถอยออกไป

        เขาก้มหน้าตลอดทางที่เดินจากมาทำให้ไม่มีผู้ใดเห็นสีหน้าของเขา แต่เมื่อออกมาจากห้องพักผู้ป่วยแล้วมุมปากของเขากลับปรากฏรอยยิ้มเย็นเยียบแสนอำมหิตที่ทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูกดำ

        แม้ชิงหลิวจะเชื่อมั่นในฝีมือการแพทย์ของกู้ชิงเฉิงแต่เขาก็ไม่วางใจผู้อื่น จึงเฝ้าระวังอยู่ข้างเตียงของรุ่ยอ๋องด้วยตนเองและเขายังคิดอีกว่า หากรุ่ยอ๋องไม่มาที่อันหยวนถัง ย่อมต้องสิ้นใจเป็นแน่

        นอกจากหมอประจำจวนอ๋องจะหมดหนทางในการรักษารุ่ยอ๋องแล้วแม้แต่บรรดาหมอหลวงในสำนักหมอหลวงก็ต่างพากันส่ายหน้าถอนหายใจฮ่องเต้ถึงกับเชิญหมอผู้มีชื่อเสียงจากหลายที่มายังจวนรุ่ยอ๋องทว่าร่างกายของรุ่ยอ๋องกลับทรุดโทรมลงทุกวัน

        ยาอายุวัฒนะทั้งสองเม็ดที่พวกเขาประมูลได้จากหอชิงอวี่ก็ถูกนำมาให้รุ่ยอ๋องแล้ว แต่ก็ทำได้เพียงให้รุ่ยอ๋องฟื้นคืนสติได้นานขึ้นเท่านั้นไม่สามารถขจัดความเจ็บป่วยและทุกข์ทรมานที่เกิดจากโรคได้เลยอีกทั้งไม่สามารถยืดชีวิตให้เขาได้อีกหลายปี

        ในตอนนั้นเพียงแค่รุ่ยอ๋องสามารถมีชีวิตรอดได้นานขึ้นก็ทำให้ผู้คนรู้สึกเบาใจอีกทั้งยาอายุวัฒนะนี้เป็นยาที่ผู้คนทั่วหล้าแย่งชิงกันอย่างบ้าคลั่งมูลค่าของมันนั้นสูงส่งราวขุนเขา มิหนำซ้ำต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้ง่ายจวนรุ่ยอ๋องประมูลได้มาถึงสองเม็ด ก็นับว่าผู้อื่นก็ไม่อาจเทียบได้แล้ว

        อย่างไรก็ตามชิงหลิวยังไม่เคยเห็นภาพคนของอันหยวนถังที่มียาอายุวัฒนะคนละเม็ดสองเม็ดเกรงว่าหากเขาได้เห็น คงจะทำให้ทัศนคติในชีวิตของเขาพังทลายเป็นแน่

        “เจ้าไปสืบมาแล้วใช่ไหม?” รุ่ยอ๋องหลับไปครู่หนึ่งแล้วก็ตื่นขึ้นไม่เหมือนเมื่อก่อนที่หลับไปแล้วก็ไม่ตื่นอีก

        ชิงหลิวเข้ามาใกล้แล้วพยักหน้า“กราบทูลท่านอ๋อง กระหม่อมได้สืบมาแล้วหมอเทวดาผู้นี้แซ่กู้พ่ะย่ะค่ะ”

        “แซ่กู้รึ!” รุ่ยอ๋องหรี่ตาลงก่อนจะพยายามยันกายลุกขึ้น  ร่างกายของเขาเคยหนักอึ้งเมื่อยามปกติยามนี้กลับรู้สึกเบาสบาย การลุกขึ้นนั่งเช่นนี้จึงไม่ได้ลำบากมากนัก

        “เช่นนั้นก็แสดงว่านางคือพระชายาจริงๆ รึ” รุ่ยอ๋องขมวดคิ้วแน่นเขารู้สึกไม่น่าเชื่อถือเท่าไรนัก “นางช่างดวงแข็งเสียจริงข้าได้ยินมาว่าเพลิงไหม้ครั้งนั้นโหมกระหน่ำลามไปสามวันสามคืนจวนทั้งหลังถูกเผาวอดกลายเป็นเถ้าธุลีไปแล้ว!”

        “พ่ะย่ะค่ะ” ชิงหลิวพยักหน้า “องค์รัชทายาทก็เพียงแต่สร้างสุสานปลอมให้พระชายาเท่านั้น”

        รุ่ยอ๋องพยักหน้า“น่าสนใจ... ช่างน่าสนใจยิ่งนัก”

        “คุณหนูรองแห่งตระกูลกู้จะมีวิชาแพทย์ที่ยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ได้อย่างไรกัน...”รุ่ยอ๋องยกมือขึ้นลูบหน้าผาก “สักวันคงต้องไปสอบถามกู้หยวนเจี๋ยเสียหน่อยแล้ว”

        “นอกจากนี้ นางยังให้ท่านอ๋องเสวยยาอายุวัฒนะด้วยพ่ะย่ะค่ะ” ชิงหลิวเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “แต่ยาอายุวัฒนะเม็ดนี้ไม่ได้อยู่ในรายการยาที่ปรากฏ”

        “นี่แหละคือความสามารถของนาง” รุ่ยอ๋องไม่ได้รู้สึกสงสัยมากนัก

        ความสามารถของนางทำให้อันหยวนถังตั้งตระหง่านอยู่ได้และได้รับการชื่นชมจากผู้คนทั่วหล้าย่อมนับว่าเป็นความสามารถที่ยากจะหาผู้ใดทัดเทียม

        “ท่านอา” โม่อวี้เฉินจัดแจงเรื่องราวทางด้านหน้าเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงได้เข้ามาเยี่ยมรุ่ยอ๋อง “ร่างกายคงดีขึ้นแล้วกระมัง”เมื่อกู้ชิงเฉิงลงมือช่วยเหลือ ชีวิตของรุ่ยอ๋องย่อมปลอดภัยแล้ว

        “ยังไม่ถึงคราวตายหรอก” รุ่ยอ๋องเหลือบมองโม่อวี้เฉิน“พิษเหมันต์ของเจ้าหายแล้วกระมัง” คำกล่าวนี้ทำให้โม่อวี้เฉินยิ้มเจื่อนๆแล้วส่ายหน้า

        “สมควรแล้ว” รุ่ยอ๋องกลับเหลือบมองเขาอย่างไม่พอใจ“คงเป็นเพราะคุณหนูรองตระกูลกู้รังเกียจเจ้าที่ทื่อเหมือนไม้กระดานนางถึงไม่ยอมถอนพิษให้”

        ด้วยความสัมพันธ์ความสามารถ และอิทธิพลของกู้ชิงเฉิงไม่ว่าขาดแคลนสมุนไพรชนิดใดก็ไม่อาจเป็นอุปสรรคสำหรับนางทว่านางกลับไม่ยอมถอนพิษเหมันต์ในกายของโม่อวี้เฉินซึ่งแสดงให้เห็นว่านางไม่พอใจที่เขาเคยเย็นชาต่อนางเมื่อครั้งนั้น

        “เมื่อก่อนท่านเองก็ปฏิบัติต่อนางไม่ดีเช่นกันไม่ใช่หรือ?” โม่อวี้เฉินเอ่ยอย่างแผ่วเบา “ยามพบหน้านางแต่ละครั้งก็ล้วนแต่ทำหน้าเย็นชาใส่”

        ประโยคเดียวทำให้สีหน้าของรุ่ยอ๋องเปลี่ยนเป็นเขียวซีดสลับแดงไปมา...เพราะนี่เป็นเรื่องจริง

        หลังจากกู้ชิงเฉิงใช้แผนการจนได้เข้าไปในตำหนักบูรพาแล้วผู้คนต่างพากันด่าทอนางว่าไร้ยางอาย ไม่รู้จักสำรวม...ทั้งยังยอมทำทุกวิถีทางเพื่อบรรลุเป้าหมาย

        เมื่อครั้งนั้นกู้ชิงเฉิงใช้ทุกวิถีทางอย่างเจ้าเล่ห์และร้ายกาจทว่าเป้าหมายของนางมีเพียงประการเดียว นั่นคือการได้แต่งงานกับโม่อวี้เฉินและได้เป็นพระชายา 

        เมื่อเป้าหมายสำเร็จนางกลับต้องแลกมาด้วยราคาอันแสนแพง…

        ตระกูลกู้ตัดขาดความสัมพันธ์กับนางคนของตระกูลไป๋ก็พากันหลีกหนีนางทุกคนต่างพากันกล่าวว่านางมีใจคอเหี้ยมโหดราวอสรพิษตอนนั้นนางจึงตกเป็นเป้าของคำนินทามากมาย

        เมื่อรุ่ยอ๋องไม่มีคำจะพูดจึงหันไปตะโกนใส่ชิงหลิว “ข้าจะดื่มยา!”

        สาวใช้ยกยาที่เตรียมไว้เข้ามาหากเป็นยามปกติ รุ่ยอ๋องคงจะรอให้ชิงหลิวตรวจสอบยาก่อนจึงจะดื่มแต่ในวันนี้ด้วยความหงุดหงิด และด้วยความเชื่อมั่นในอันหยวนถังรุ่ยอ๋องจึงรับยามาแล้วดื่มจนหมดในรวดเดียว สาวใช้ยิ้มเล็กน้อยแล้วถอยออกไป

        ทว่าไม่นานก็มีข่าวแพร่สะพัดว่าสาวใช้ข้างกายรุ่ยอ๋องถูกคนของอันหยวนถังดูหมิ่น นางจึงไม่อาจทนรับความอัปยศได้และได้กระโดดบ่อน้ำฆ่าตัวตาย

        เมื่อได้รับข่าวทั้งรุ่ยอ๋องและโม่อวี้เฉินต่างก็ประหลาดใจยานี้เพิ่งถูกส่งมาให้รุ่ยอ๋องได้ไม่นาน คนก็สิ้นใจตายเสียแล้ว!เรื่องราวที่เกิดขึ้นนี้ย่อมไม่เรียบง่ายนัก

        ทั้งสองสบตากันแววตาฉายประกายสังหารอันเยือกเย็น

        แผนการอันชั่วร้ายเช่นนี้พวกเขาเคยเห็นจนเบื่อหน่ายเมื่อครั้งอยู่ในเมืองหลวง ชั่วขณะหนึ่งจึงรู้สึกว่าผู้ลงมือช่างเป็นคนโง่เขลาเสียจริง

        ทว่ากู้ชิงเฉิงกลับผลักประตูเข้ามานางย่อมต้องได้รับข่าวสารเป็นคนแรกทันทีที่มีคนตาย

        นางสั่งให้หยวนจิ่วจัดการกับเรื่องราวจากนั้นก็ให้คนจับตาดูอวี๋ชิงฮวาอย่างใกล้ชิด รวมถึงจัดให้หูเอ้อร์และคนอื่นๆพาคนแก่ เด็ก และสตรีออกไปก่อน

        ครั้งนี้นางให้หูเอ้อร์ไปตามหาเกอจวิ้นนางรู้ดีว่าหากอีกฝ่ายลงมือ ย่อมไม่เหลือช่องว่างใดๆนางเองก็รู้ว่าเรื่องนี้มีปัญหาและมีแผนการร้ายซ่อนอยู่แม้แต่คนรับใช้ในจวนรุ่ยอ๋องเองก็ไม่อาจเชื่อใจได้ ดังนั้นนางจึงไม่กล้าประมาท นางจะต้องมั่นใจก่อนว่าอันหยวนถังจะไม่ถูกดึงเข้าไปเกี่ยวข้องซึ่งเป็นเรื่องที่ยากเย็นยิ่งนัก

        “ท่านอ๋อง” กู้ชิงเฉิงเอ่ยถามทันทีที่เข้ามา “เสวยยาถ้วยนั้นไปแล้วหรือยังเพคะ?” รุ่ยอ๋องคาดการณ์เรื่องนี้ไว้แล้วจึงพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้

        “ได้ตรวจสอบยาถ้วยนั้นแล้วหรือไม่?” กู้ชิงเฉิงหันไปมองชิงหลิว

        สีหน้าของชิงหลิวดูย่ำแย่มากเขาก็คิดถึงความสำคัญของเรื่องนี้เช่นกัน มือที่กำกระบี่แน่นขึ้นเล็กน้อยแววตาฉายประกายสังหาร และความรู้สึกผิด เขานึกชิงชังตนเองที่ไร้ประโยชน์ทั้งยังประมาทเลินเล่อถึงเพียงนี้

        สิ่งใดก็ตามที่ท่านอ๋องเสวยย่อมต้องได้รับการตรวจสอบอย่างเคร่งครัด เขาเชื่อใจชุนเถามากเกินไปเพราะชุนเถาเติบโตในจวนรุ่ยอ๋อง และรับใช้ท่านอ๋องมาหลายปีเขาจึงไม่คาดคิดเลยว่านางจะกระทำเรื่องเช่นนี้ได้ แล้วคนก็สิ้นใจไปเสียแล้ว!

        ทำให้เขารู้สึกอัดอั้นราวกับมีเลือดติดคอแต่ไม่อาจกระอักออกมาได้ ความแค้นนั้นเกินกว่าจะเอ่ยบรรยายได้

        “ช่างเถิด หากอีกฝ่ายตั้งใจจะลงมือ ก็คงตรวจสอบอะไรไม่พบหรอก” กู้ชิงเฉิงโบกมือ นางเข้าใจดีว่าอวี๋ชิงฮวาไม่ใช่คนโง่ย่อมไม่ทำเรื่องไร้ประโยชน์

        ต้องรู้ว่าแม้ชะตากรรมเดิมของเขาจะน่าเศร้าแต่เขาก็เป็นคนที่มีสติปัญญาและเล่ห์เหลี่ยมมากมิฉะนั้นคงไม่สามารถช่วยเหลือถือกู้ตงหลิงได้มากเพียงนั้นและกู้ตงหลิงก็คงไม่เชื่อใจเขา

        ทว่าในสถานการณ์ปัจจุบัน การกระทำครั้งนี้ของอวี๋ชิงฮวาก็เสี่ยงอันตรายยิ่งนักนี่เป็นการเดิมพันทุกสิ่งทุกอย่าง เขามั่นใจว่ารุ่ยอ๋องจะต้องสิ้นชีพเป็นแน่เรื่องราวทั้งหมดนี้คงไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้แล้วกระมัง

        ในขณะที่พูดกู้ชิงเฉิงก็ยกมือขึ้นจับข้อมือของรุ่ยอ๋อง นางเริ่มตรวจชีพจรทันทีเดิมทีนางเพิ่งจะนำเลือดของรุ่ยอ๋องเข้าห้องทดลอง และยังไม่ทันได้ผลการวิเคราะห์เหตุการณ์ก็เกิดขึ้นเสียก่อน

        คนพวกนี้ไม่ปล่อยให้นางได้พักผ่อนบ้างเลยแค่คิดนางก็รู้สึกปวดหัวแล้ว

        อวี๋ชิงฮวาผู้นี้จะต้องถูกกำจัดให้สิ้นซากเพราะการมีอยู่ของเขาแตกต่างจากโม่อวี้เฉิน อันที่จริงแล้วหากนางต้องการเปลี่ยนแปลงชะตากรรม ก็ควรจะกำจัดทุกคนที่คิดร้ายต่อนาง

        เมื่อไม่มีภัยคุกคามนางและกู้จิ่งเซวียนก็จะใช้ชีวิตได้อย่างไร้กังวลเพียงแต่การจะกำจัดโม่อวี้เฉินนั้นยากยิ่งนัก นางเคยลองแล้วและตอนนี้นางก็ถอดใจไปแล้ว

        “เป็นอย่างไรบ้าง?” โม่อวี้เฉินและชิงหลิวต่างก็มีสีหน้ากังวล

        แววตาของกู้ชิงเฉิงดูหม่นหมองเล็กน้อยแม้จะไม่เห็นสีหน้าภายใต้ผ้าคลุมหน้า แต่ก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกของนางยังไม่ทันที่กู้ชิงเฉิงจะเอ่ยปาก รุ่ยอ๋องก็กระอักเลือดออกมา

        เขาพยายามใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากแต่กลับกระอักออกมาไม่หยุดหย่อน ช่างรวดเร็วเหลือเกิน จนผู้คนแทบจะตั้งตัวไม่ทัน

        กู้ชิงเฉิงไม่ลังเลนางยกมือหยิบเข็มเงินออกมาจำนวนหนึ่ง แล้วสะบัดใส่ร่างของรุ่ยอ๋องทันที

        นางสามารถควบคุมสิ่งของด้วยปราณได้ในยามนี้ นางจึงควบคุมเข็มเงินได้โดยตรงเข็มเงินทั้งหมดปักลงบนจุดชีพจรสำคัญหลายจุดของรุ่ยอ๋องรวมถึงจุดยงเฉวียนบนศีรษะด้วย

        หมอทั่วไปไม่กล้าลงเข็มบริเวณนี้เพราะหากไม่ระมัดระวัง อาจถึงแก่ชีวิตได้ทันที แต่สำหรับกู้ชิงเฉิงแล้วนี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่

        ท่วงท่านี้ทำให้ชิงหลิวถึงกับตัวแข็งทื่อเขามองจ้องกู้ชิงเฉิงตาไม่กะพริบ เขารู้สึกงุนงงเพราะนี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อนแม้แต่การกระอักโลหิตของรุ่ยอ๋องก็ยังไม่น่าตกใจเท่าฉากนี้

        ทันทีที่เข็มปักลงไปรุ่ยอ๋องก็หยุดกระอักโลหิตทันทีทว่าใบหน้าของเขากลับซีดเผือดลงอย่างรวดเร็วจนสังเกตได้ด้วยตาเปล่าซีดขาวไร้สีเลือดในพริบตา พลังชีวิตของเขาก็หายไปหมดสิ้น

        ทั้งร่างก็สิ้นซึ่งพลังชีวิตและจิตวิญญาณ“อวี๋ชิงฮวาคนสารเลว!”

        รุ่ยอ๋องพยายามลืมตาอันหนักอึ้งขึ้นเขาอยากจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่กลับไร้เรี่ยวแรงในที่สุดเขาก็ไม่คาดคิดว่าอวี๋ชิงฮวาจะกล้าหาญถึงเพียงนี้ที่ใช้เขาเป็นกระดานหมากซ้ำแล้วซ้ำเล่า คนผู้นี้คงเบื่อชีวิตแล้วกระมัง

        โม่อวี้เฉินยืนอยู่ด้านข้างเขามองกู้ชิงเฉิงสลับกับรุ่ยอ๋อง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป