ูเี่อันนานๆทีถึงยอมกลับมาที่บ้านหลังนี้นั่นก็เพราะว่าอย่างน้อยเธอยังสามารถััได้ถึงบรรยากาศของแม่ได้จากห้องที่แม่เธอเคยอยู่ตอนยังมีชีวิต
แต่บรรยากาศนั้นคงหาได้แค่เพียงในห้องนี้เท่านั้นเพราะเมื่อเก้าปีก่อนหลังจากเจี๋ยงเสวี่ยลี่ย้ายเข้ามาเธอได้เปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งที่แม่เธอเคยวางประดับไว้ออกไปทั้งหมดในตอนนั้นเด็กอายุสิบห้าอย่างเธอทำได้แค่เพียงปกป้องห้องนี้เอาไว้เธอไม่มีวันยอมให้ใครมาแตะต้องของในห้องนี้เด็ดขาดจึงถูกเจี๋ยงเสวี่ยลี่ตบหน้าเข้าแต่เธอก็กัดแขนของเจี๋ยงเสวี่ยลี่กลับจนช้ำอย่างไม่เกรงใจเช่นกัน จนท้ายที่สุดพ่อเธอจึงยอมย้ายไปอยู่อีกห้องหนึ่งกับเจี๋ยงเสวี่ยลี่แทนห้องนี้จึงยังคงรักษาสภาพเดิมไว้ได้
ทุกครั้งที่เธอกลับมาที่ห้องนี้เธอจะรู้สึกว่าแม่ยังคงอยู่ข้างเธอ ดั่งกับว่าหากเธอยื่นมือออกไปก็จะถูกมืออันอบอุ่นของแม่กุมเอาไว้อย่างแน่นอน แต่ทว่าฝุ่นที่เกาะอยู่บนเฟอร์นิเจอร์กลับสะท้อนความจริงอันโหดร้ายว่าเธอได้เสียแม่ไปนานมากแล้วว่าแล้วเธอจึงม้วนแขนเสื้อขึ้นและเริ่มทำความสะอาดห้องทุกซอกทุกมุม
ใกล้เที่ยงแล้วเวลาผ่านไปโดยที่เธอไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยห้องที่เคยถูกฝุ่นเกาะเต็มไปหมดถูกเธอทำความสะอาดเสียจนสะอาดเอี่ยมเธออารมณ์ดีขึ้นมาก จึงเดินออกจากห้องไปและได้เห็นซูหยวนหยวนวิ่งจากหน้าประตูห้องไปหาลู่เป๋าเหยียนที่กำลังขึ้นบันไดมาพอดี
“พี่เขยคะ” ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มอย่างเป็ธรรมชาติและทรงผมประบ่าม้วนลอนเล็กน้อยทำให้ซูหยวนหยวนดูสวยใสน่าทะนุถนอม
“สร้อยคอที่พี่ให้มาฉันชอบมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ” เธอพูดพลางจับสร้อยคอราคาแพงที่เธอใส่ไว้เรียบร้อยความดีใจเหมือนจะเอ่อล้นออกมาผ่านรอยยิ้มนั้น
“ไม่เป็ไรครับ”ลู่เป๋าเหยียนตอบ
“พี่ขึ้นมาทำอะไรบนนี้คะชั้นสองไม่มีอะไรน่าดูหรอกนะคะ”ซูหยวนหยวนคล้องแขนลู่เป๋าเหยียนอย่างเป็ธรรมชาติ “ลงข้างล่างกันเถอะค่ะฉันอยากอวดสร้อยเส้นนี้ให้พ่อกับแม่ดูว่ามันสวยแค่ไหน”
ลู่เป่าเหยียนขมวดคิ้วพลางแกะมือซูหยวนหยวนออกจากแขนของเขาแต่ซูหยวนหยวนกลับร้อง “อุ๊ย” แล้วล้มไปพิงลู่เป๋าเหยียนในทันใด สีหน้าดูเ็ป
“พี่ช่วยพยุงฉันหน่อยได้ไหมคะเหมือนฉันจะขาพลิกแล้วล่ะค่ะ ไม่รู้เป็เพราะว่าเมื่อกี้วิ่งเร็วไปหรือเปล่าตอนนี้เจ็บขามากเลย”
พูดจบเธอก็ก้มตัวลงเพื่อจะดูว่าขาของเธอเป็อย่างไรแต่ด้วยท่าทางนั้น สายชุดกระโปรงของเธอเลื่อนตกจากไหล่จนเผยให้เห็นเนินอกของเธอ
“เส้นเอ็นหรือกระดูกได้รับาเ็ใช้เวลารักษาร้อยวัน1”ูเี่อันเดินเข้ามา เธอช่วยซูหยวนหยวนจับสายชุดกระโปรงกลับขึ้นไปอยู่ที่เดิมยิ้มแล้วพูดว่า “หยวนหยวน เธอควรพักผ่อนให้มากๆ อย่าวิ่งไปวิ่งมาจะดีกว่าเดี๋ยวฉันเรียกน้าหลิวมาช่วยประคองเธอ”
ระหว่างรอน้าหลิวขึ้นมาข้างบนูเี่อันยิ้มพลางมองลู่เป๋าเหยียน “ที่รักฉันขอถามอะไรคุณหน่อยสิ”
ดวงตาคู่งามของเธอส่องประกายสดใสคำเรียกแสนสนิทสนมที่ออกมาจากริมฝีปากชมพูระเรื่อของเธอทำให้หัวใจของลู่เป๋าเหยียนกระตุกโดยไม่รู้ตัว แต่เขากลับตอบกลับเพียงคำว่า “อืม”เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“คุณเคยบอกฉันว่าคุณชอบผู้หญิงสวยและจิตใจบริสุทธิ์ใช่ไหมคะ” พูดจบเธอก็มองไปทางซูหยวนหยวนสีหน้าของซูหยวนหยวนเปลี่ยนไปในทันที
ลู่เป๋าเหยียนยิ้มบาง
“ครับ”เขายกมือจับเส้นผมที่ข้างแก้มขึ้นมาทัดหูของเธอแล้วพูดว่า “ผู้หญิงแบบคุณไงครับภรรยาของผม”
เขาเรียกเธอว่าภรรยา?
ตึง...สติเธอหลุดลอยไปแล้วเธอมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อสายตารอยยิ้มปนหยอกเย้าของเขาเหมือนจะแทรกซึมเข้าไปในสมองเธออย่างไรอย่างนั้นสมองเธอขาวโพลนรับรู้เพียงแต่ััและไออุ่นจากนิ้วของเขาที่ลากผ่านแก้มของเธอไปเมื่อสักครู่
และเพราะลู่เป๋าเหยียนโอบเอวเธอแล้วดึงเข้ามาใกล้เธอถึงได้สติขึ้นมา ไม่อย่างนั้น ละคร ‘โชว์หวาน’ ฉากนี้คงดูไม่เนียน
ความรู้สึกแปลกๆที่มาพร้อมััของเขา เหมือนว่า...เธอจะไม่ได้รังเกียจอะไร
หลังจากที่จูนสติตัวเองกลับมาได้เธอถึงรู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเธอจะใกล้ชิดกับลู่เป๋าเหยียนมากเกินไปแล้วจึงคิดจะออกจากวงแขนของเขา แต่กลับถูกเขารัดแน่นยิ่งขึ้นไปอีก
เธอฝืนยิ้มหวานปนส่งสัญญาณเตือนให้กับลู่เป๋าเหยียน
ลู่เป๋าเหยียนหาได้สนใจสัญญาณของเธอไม่ดูท่าเขาจะรู้สึกสนุกอยู่ไม่น้อย
ในที่สุดน้าหลิวก็ขึ้นมาูเี่อันกำชับ “หยวนหยวนเจ็บขา ช่วยพาเธอลงไปทีค่ะ”
น้าหลิวจึงช่วยประคองหยวนหยวนที่ดูเหมือนจะไม่เต็มใจลงไปทันที
ูเี่อันหุบยิ้มแล้วมองหน้าลู่เป๋าเหยียน“นี่นายจะเอาเปรียบฉันไปถึงเมื่อไร”
มือของเขายังอยู่บนเอวเธออยู่เลย!
ลู่เป๋าเหยียนขมวดคิ้วพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนถูกปรักปรำ “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะเป็คนแบบนี้”เขาชี้มือของเธอที่กำลังจับมือเขาอยู่ “เธอต่างหากคิดจะเอาเปรียบฉันถึงเมื่อไรกัน”
บ้าชะมัด!ูเี่อันรีบชักมือกลับมาทันใด พร้อมกันนั้นลู่เป๋าเหยียนก็ปล่อยมือออกจากเอวเธอ
หน้าของเธอเริ่มร้อนขึ้นมาเพราะไม่อยากเถียงกับเขาต่อว่าใครกันแน่ที่เอาเปรียบ เธอจึงรีบวิ่งลงไปข้างล่าง
*************************
1 คำพูดติดปากของชาวจีนมักใช้ตอบเวลาคนไข้ที่มีอาการาเ็ของเส้นเอ็นหรือกระดูกถามว่าเมื่อไรตนจะหายเป็ปกติ
7K
