The Dark Ages

“เจ้านั่นมันจะไม่โชคร้ายเกินไปหน่อยเหรอ? ”

“น่าสงสารจริงๆ”

“…..”

เหล่านักเรียนทหารต่างก็คิดในแบบเดียวกัน บางทีภานุอาจจะเป็นชายหนุ่มที่โชคร้ายที่สุดในโรงเรียนแห่งนี้ก็ได้ แม้แต่เจ้าตัวเองก็ยังบ่นและสาปแช่งโชคชะตาของตนเองในขณะที่ก้าวไปที่วงสนามประลอง ภายใต้สายตาของเพื่อนร่วมรุ่นมากมาย

“ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ โชคชะตาช่างเข้าข้างฉันจริงๆ”

เร็มหัวเราะขึ้นอย่างเบิกบานท่ามกลางกลุ่มเพื่อนของมัน คนอื่นเองก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเช่นเดียวกัน

“ไอตัวเหม็นทางที่ดี นายควรจะรีบยอมแพ้เลยดีกว่านะ…”

เจ้าอ้วนหวังที่อยู่ติดขอบเวทีมากที่สุดได้กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงปานกลาง อย่างไรก็ตามมันไม่คาดคิดเลยว่าภานุนั้นจะได้ปฏิเสธมัน พร้อมกับกล่าวว่า

“นายไม่เห็นเหรอเจ้าอ้วน? กฎก็ได้บอกเอาไว้ว่านักเรียนแต่ละคนไม่สามารถแพ้สองครั้งติดต่อกันได้ ถ้าฉันจะยอมแพ้ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ลองสู้มีหวังครอบครัวของฉันคงจะผิดหวังในตัวฉันแน่! ”

“แต่ครอบครัวของนายก็ไม่อยากให้นายเจ็บตัวฟรีๆ ไม่ใช่เหรอ…”

ภานุเลือกที่จะเมินเฉยต่อคำกล่าวของเจ้าอ้วนหวัง เขาเฝ้ามองไปที่ขอบเวทีประลองฝั่งตรงข้ามกับเขา ในขณะที่มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังก้าวตรงเข้ามานักเรียนทหารรอบๆ ตัวเขาต่างก็พากันถอยห่าง และเปิดทางเดินอันกว้างให้เขาเดินผ่านไป

ชายหนุ่มคนนั้นเป็นผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นนักเรียนอันดับหนึ่งของโรงเรียนทหารแห่งนี้ และยังเป็นผู้ฝึกตนระดับหนึ่งอย่างเป็นทางการได้ เมื่อตั้งแต่ปีก่อน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าในโรงเรียนแห่งนี้ไม่มีใครแม้แต่คนเดียวที่สามารถเทียบรอยเท้ากับมันผู้นี้ได้

เมื่อทั้งสองก้าวขึ้นมายืนบนเวทีและพร้อมสำหรับการประลองแล้วนั้น อาจารย์ลีน่าก็ได้พยักหน้าให้ทั้งสองฝ่าย ก่อนที่เธอจะหันกลับมองที่ภานุเพื่อรออะไรบางอย่าง แต่เมื่อเวลาผ่านไปกว่าสิบวิภานุกลับไม่ได้มีท่าทีว่าจะยอมแพ้เลย ทำให้อาจารย์ได้แต่ถอนหายใจ

“พวกเธอต้องการจะใช้อาวุธไหม? ”

“ไม่! ”

ทั้งสองกล่าวอย่างพร้อมเพรียงกัน จริงๆ แล้วภานุต้องการจะใช้อาวุธอย่างไรก็ตามในจำนวนอาวุธที่มีให้เลือกใช้นั้นไม่มีธนูอยู่เลย มีเพียงแค่อาวุธระยะประชิดอย่างดาบ มีด หรือขวาน เพียงเท่านั้น ซึ่งตัวเขาไม่ได้มีความเชี่ยวชาญในอาวุธเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย แม้ว่าจะเคยฝึกซ้อมเหวี่ยงมันในคาบเรียนพละก็ตาม

“กฎเหล็กและสำคัญที่สุดในการประลองครั้งนี้ก็คือห้ามใช้อาวุธ และห้ามทำให้คู่ต่อสู้พิการรวมถึงการสังหารเด็ดขาด! ”

ทั้งสองฝ่ายพยักหน้าอย่างไรก็ตามการกระทำของเร็มนั้นดูไม่ได้จริงใจเลยแม้แต่น้อย

‘ถ้าฉันคิดจะทำให้มันพิการแม้แต่ผู้อำนวยการก็ไม่มีทางจะหยุดฉันได้’

เร็มยิ้มออกมาอย่างเย็นชาในขณะที่มีความคิดเหล่านี้อยู่ภายในใจของเขา ครอบครัวของเร็มนั้นไม่ต้องสงสัยว่ามีอิทธิพลอย่างมากในเมืองสตาร์แร็คแห่งนี้ มันอยู่ในระดับที่ไม่ต้องกลัวอะไรเลยด้วยซ้ำแม้ว่าเขาจะสังหารผู้ใดก็ตาม

【ชื่อ: ภานุ】

【สถานะ: สมบูรณ์】

【ระดับ: 0】

【พรสวรรค์: กลืนกิน】

【ทักษะ: หนึ่งเดียวกับสายลม,ความทรหดของมด】

หน้าต่างข้อมูลได้ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของภานุทันทีเมื่อเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้

“ฟู่วววว!”

บรรยากาศรอบตัวของเร็มเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเมื่ออาจารย์ลีน่าได้ก้าวออกนอกขอบสนามประลอง ความรู้สึกกดดันจากพลังลึกลับบางอย่างที่ภานุไม่รู้จักที่อยู่ล้อมกายของเร็มบังคับให้ภานุถอยหลังออกมาหลายก้าว

การกระทำของภานุนั้นทำให้เร็มรู้สึกหงุดหงิด เพราะเขากำลังคิดว่าคู่ต่อสู้ของเขาต้องการจะถอยหนีออกจากสนามเพื่อที่จะยอมแพ้เมื่อเห็นพลังของเขา

ดังนั้นมันจึงได้ใช้ความเร็วสูงสุดพุ่งเข้าหาร่างของภานุในทันที

“บูมมมม!”

ในขณะที่เร็มได้พุ่งเข้ามานั้น ภานุคิดว่าสภาพแบบนี้ไม่ต่างกับเขาเผชิญหน้ากับกระทิงโหดที่ไล่ชนเขาเท่าไหร่นักแม้ว่าชายหนุ่มจะไม่เคยมีประสบการณ์แบบนั้นก็ตาม

ด้วยความสามารถที่แท้จริงของภานุนั้น เขาสามารถที่จะหลบเลี่ยงการพุ่งเข้ามาโง่ๆ ของเร็มได้สบายๆ สิ่งที่เขาเก่งพอๆ กับธนูก็คือการหลบหนี อย่างไรก็ตามการมีเส้นขอบเขตของสนามประลองนั้นทำให้การหลบหลีกที่เขาสามารถใช้ออกมาโดยธรรมชาติตามปกตินั้นไม่อาจทำได้ เพราะจะถูกปรับแพ้ทันทีหากก้าวออกจากเส้นเวทีประลองนี้

“มันแคบเกินไป…”

ภานุไม่มีทางเลือกนอกจากจับจ้องไปที่การกระทำของเร็มเบื้องหน้า เขาพยายามจะสังเกตอีกฝ่ายอย่างเต็มที่ ว่าอีกฝ่ายนั้นจะเคลื่อนไหวโจมตีเขาในรูปแบบใด

“ฟุบ!”

หมัดขวาของเร็มพุ่งตรงมาอย่างรุนแรงและรวดเร็ว เหล่านักเรียนทหารต่างปิดตาเมื่อมองไปที่หมัดที่น่าหวาดกลัวนั้น ราวกับว่าพวกเขาเป็นคนที่ต้องยืนเผชิญหน้ากับหมัดที่น่ากลัวนี้ด้วยตัวเอง

ด้วยสัญชาตญาณที่มีทั้งหมดนั้น ภานุสามารถเอียงศีรษะหลบหมัดแรกพ้นไปได้อย่างหวุดหวิด แก้มด้านซ้ายของเขาถึงกับรู้สึกแสบเล็กน้อยเมื่อเฉียดหมัดของเร็มไปนิดเดียว เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายนั้นไม่ได้ตั้งใจจะออมมือให้เขาแม้แต่นิดเดียว

เร็มที่ปล่อยหมัดออกไปนั้นยิ้มขึ้นอย่างดูถูกแม้ว่าภานุจะสามารถหลบหมัดของเขาได้ก็ตาม แต่ในเวลาต่อมาภานุก็ต้องตกใจเพราะหมัดขวาของเร็มได้เปลี่ยนกลายเป็นมาจับกุมที่คอเสื้อเขาแทน ก่อนที่ชายหนุ่มจะเห็นบางอย่างที่เหมือนจะเป็นหมัดซ้ายของเร็มพุ่งเข้ามากลางใบหน้า

“ปัก!”

ภานุรู้สึกชาบริเวณหน้าก่อนที่เขาจะรู้สึกมึนหัวในเวลาต่อมา ในขณะที่เงยหน้าขึ้นไปมองบนฟ้า ความรู้สึกต่อมาคือความรู้สึกอุ่นๆ ที่บริเวณใต้จมูก ชายหนุ่มเดาได้ในทันทีว่าตนเองนั้นมีเลือดไหลออกมาจากจมูกของเขา

ในเวลาต่อมาความรู้สึกบางอย่างก็เริ่มจะชัดเจนยิ่งขึ้น มันคือความรู้สึกเจ็บปวดนั่นเอง

“หึๆ”

เร็มหัวเราะออกมาอย่างสนุก ก่อนที่มันจะปล่อยมือข้างขวาที่กุมคือเสื้อของภานุเอาไว้ ส่งผลให้ร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของภานุเซถอยไปพร้อมที่จะล้มตลอดเวลา ทุกคนคิดว่าเร็มนั้นได้ปล่อยภานุไปแล้วอย่างไรก็ตามเร็มโหดเหี้ยมกว่าที่พวกเขาคิดเอาไว้หลายเท่า

เพราะในขณะที่ภานุกำลังจะล้มลงนั้นเร็มได้ปล่อยหมัดขวาตรงพุ่งไปข้างหน้าอย่างเต็มกำลังเพื่อที่จะซ้ำภานุ การกระทำของเร็มนั้นถึงกับทำให้อาจารย์ลีน่าขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ อย่างไรก็ตามตัวเธอไม่สามารถเข้าไปหยุดหรือเข้าไปยุ่งกับการต่อสู้ได้

“ปัง!”

หมัดขวาตรงได้กระแทกเข้าที่กลางใบหน้าของภานุอีกครั้ง พลังของหมัดถึงกับส่งผลให้ร่างของภานุกระเด็นไปจนเกือบจะออกจากขอบสนามประลอง