เด็กหญิงยังคงหาอะไรทำเหมือนทุกๆวันและที่ไม่เคยหยุดทำเลยก็คงจะเป็การรดน้ำให้กับพืชผักสมุนไพรที่นับวันก็ยิ่งมีเพิ่มขึ้นมาเรื่อย ๆ จนนางต้องร้องขอให้ท่านแม่ไปซื้อที่ดินสำหรับปลูกพืชผักสมุนไพรให้ แต่เดิมท่านแม่ก็ใจดียอมให้นางตลอดแต่มาตอนนี้เห็นทีนางจะไม่ได้อย่างที่หวัง สุดท้ายก็ต้องเอาตัวเองขึ้นไปนั่งเล่นอยู่บนกำแพงจวนเพื่อหาทางออกไปเที่ยวเล่น เนื่องจากท่านแม่สั่งห้ามไม่ให้นางออกไปข้างนอกเป็เวลาห้าวันมีหรือนางจะยอมอยู่จวนเฉยๆ
“คุณหนูทำอะไรนะเ้าคะ”นึกว่าจะไม่มีใครเห็นที่ไหนได้ดันมีมาหนึ่งคนซะงั้น
“ลี่เอ่อร์กำลังชมวิวอยู่เ้าค่ะ”นางก็ตอบออกไปทั้งที่ความเป็จริงแล้วนางคิดจะหนีออกจากจวนไปเที่ยวเล่นต่างหาก
“ชมวิว! ชมวิวบนกำแพงมีอะไรให้น่าดูชมหรือเ้าคะ”
“พี่จิ่วอี้ท่านอย่าถามลี่เอ่อร์ให้มากความเลย ท่านแม่เรียกหาพี่จิ่วอี้อยู่ไม่รีบไปหรือเ้าคะ"
“งั้นคุณหนูก็รีบๆลงมาข้างล่างนะเ้าคะ”
พอหลังจากสาวใช้เดินจากไปคุณหนูน้อยจอมเ้าเล่ห์ก็แอบออกมาจากจวนได้สำเร็จและที่แรกที่นางจะไปก็คือจวนของท่านพ่อรอง แต่ดูท่านางจะมาเสียเที่ยวท่านพ่อรองยังไม่กลับมาจากการไปล่าหาสัตว์อสูรระดับสูง ส่วนท่านพ่อสามก็ฝากจดหมายไว้ให้นางพร้อมด้วยสร้อยไข่มุกิญญาที่มีพลังในการป้องกันผู้ที่สวมใส่อยู่
“เฮ้อ…ข้าควรจะไปที่ไหนดี”
“ลี่เอ่อร์น้อย”
“ท่านพ่อเฟิงเสวี่ย”
“หื้อ! ลี่เอ่อร์น้อยของพ่อเหตุใดถึงเรียกพ่อด้วยชื่อเต็มล่ะ”
“คือว่า….ลี่เอ่อร์มีท่านพ่อบุญธรรมเพิ่มขึ้นมาอีกสองคนก็เลย…..”
“ช่างเถอะ พ่อรู้ว่าลี่เอ่อร์น้อยของพ่อนั้นน่ารักไม่แปลกที่ใครๆก็อยากได้เป็ลูก”ท่านพ่อใหญ่ของนางสมกับที่เป็คนจิตใจดีน่าเสียดายจริงๆที่ท่านพ่อไร้วาสนาจะมีคู่ครอง
“ท่านพ่อใหญ่มาทำอะไรแถวนี้หรือเ้าคะ”
“มาตามหาคนผู้หนึ่ง”
“ใครกันหรือเ้าคะ”นางก็สงสัยเป็เื่ธรรมดาก็ท่านพ่อเล่นหายไปตั้งหนึ่งคืนโดยไม่มีการติดต่อมาเลย
“บุตรสาวของท่านเ้าสำนักซูหยวนคนที่เคยจะต้องแต่งงานกับพ่อ แต่ถูกพ่อปฏิเสธไปนางจึงหนีออกมาจากสำนักมาก็เป็เวลาเดือนกว่าแล้ว พ่อได้รับหน้าที่ให้มาตามหานางกลับไปแต่นางก็ยังดื้อด้านไม่ยอมกลับจนกว่าพ่อจะยอมแต่งงานกับนาง”
ไม่น่าเชื่อว่าท่านพ่อหนึ่งจะปฏิเสธการแต่งงาน ก็อย่างว่าท่านพ่อใหญ่คงไม่มีใจให้หญิงใดในโลกนี้นอกเสียจากว่านางจะรู้ถึงเหตุผลที่ท่านพ่อไม่ยอมมีใคร เกิดมาหล่อเหลามีความสามารถเก่งกาจแต่กลับไม่ชอบสตรีจะเป็ไปได้หรือโลกเก่าของนางก็มีคนอยู่หลายประเภท แต่นั้นก็เป็ยุคที่ทุกอย่างเปิดกว้างมีความเป็ไปได้ที่พวกเขาเ่าั้จะได้รักกัน เป็อิสระที่จะรักไม่ว่าจะเพศใดก็ตาม
“นางไม่สวยหรือเ้าคะ”
“เปล่าหรอก”
“หรือท่านพ่อใหญ่มีใครในใจอยู่แล้ว”นางกับท่านพ่อใหญ่กำลังเดินจูงมือเดินไปยังร้านขายตำรา คาดว่านางคงได้ตำรากลับไปอ่านอีกหลายเล่มเลย
“ต่อให้มีคนในใจอยู่แล้ว พ่อก็ไม่อาจจะรักเขาได้อยู่ดี”นางฟังไม่ผิดไปใช่ไหมท่านพ่อพูดว่า ‘เขา’ จะให้นางหมายความว่าอย่างไรได้
“คงไม่ใช่ว่าคนที่ท่านพ่อมีใจให้เป็บุรุษหรอกนะเ้าคะ”
“ลี่เอ่อร์น้อยของพ่อเ้าอย่าเดาทางเก่งนักสิ”ท่านพ่อใหญ่ใช่ฝ่ามือลูบหัวของนางเบาๆด้วยความเอ็นดู
“เขาเป็ใครหรือเ้าคะ”
“เป็คนที่ใช้พัดต่อสู้เก่งชอบดื่มชายามบ่าย เขามีใบหน้าสวยราวกับสตรีแต่มักจะตีหน้านิ่งอยู่ตลอดเวลาไม่ชอบให้ใครแตะต้องใบหน้า ชอบเดินหมากกับคนเก่ง ๆ เขาจะยิ้มเวลามีความสุขและจะอารมณ์ร้ายเวลามีคนมาทำร้ายคนมาทำลายสิ่งของที่รัก เขาไม่ชอบความวุ่นวายรักสงบไม่ชอบยุ่งเกี่ยวกับเื่โลกภายนอก ขี้หวงเป็ที่หนึ่งแต่น่าเสียดายที่เขาไม่อยู่แล้ว”สีหน้าของท่านพ่อใหญ่เวลาพูดถึงใครคนนั้นกลับดูมีความสุขมากแฝงไปด้วยความเศร้าเล็กน้อย
“เขาไปไหนแล้วหรือเ้าคะ”
“เขาไม่เคยไปไหนเพียงแต่…พ่อไม่รู้จะต้องทำยังไงให้เขาฟื้นขึ้นมา”อืม! เื่มันเป็ยังไงกันเหตุใดท่านพ่อใหญ่จึงไม่เล่าเื่ทั้งหมดให้นางฟังหรือคิดว่านางช่วยอะไรไม่ได้
“ลี่เอ่อร์ช่วยได้หากท่านพ่อยอมบอกว่าเขาคนนั้นเป็ใคร”นางสามารถช่วยคนที่ตายไปแล้วให้ฟื้นขึ้นมามีชีวิตได้อีกครั้ง เมื่อไม่นานมานี้ระบบได้ให้ยาชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นขึ้นมาอีกครั้งเพื่อเป็รางวัลสำหรับการเลื่อนขั้นพลังลมปราณได้ แต่ว่าร่างๆนั้นจะต้องไม่เน่าเปื่อยและยังคงสภาพเดิมอยู่ยาจึงจะมีผล
“ลี่เอ่อร์น้อยลูกไม่พูดเล่นกับพ่อแบบนี้สิ”
“ลี่เอ่อร์เปล่าพูดเล่นนะเ้าค่ะ"
“ก็ได้! พ่อจะบอก…เขาคือเ้าหุบเขาาาพิษเพื่อช่วยพ่อเขายอมเอาชีวิตไปเสี่ยง สุดท้ายก็โดนพิษของสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิจนดวงจิตแทบมอดไหม้มานานถึงหกปี”
“สัตว์อสูรระดับจักพรรดิมีอยู่เพียงสิบห้าตัวและตัวที่มีพิษก็คือราชสีห์ทองคำตัวอันตรายหมายเลขหนึ่งที่ไม่มีใครควบคุมมันได้”นางอ่านเจอในตำราที่ท่านพ่อสามให้มาดูเหมือนจะมียาแก้พิษอยู่แต่จะช่วยได้ไหมก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาแล้ว
“ท่านพ่อใหญ่รับยาขวดนี้ไปแล้วเอาให้คนผู้นั้นกินเพียงหนึ่งเม็ดลี่เอ่อร์คิดว่าเขาน่าจะฟื้นขึ้นมาเป็ปกติได้”ก็นางยังไม่เคยลองกินยาตัวนั้นจึงไม่รู้ว่าจะใช้ได้ผลหรือเปล่าคงต้องหวังพึงดวงแล้วละ
“พ่อจะลองดู”
“ท่านอยู่นี่เอง!”
เดินมาถึงร้านตำรายังไม่ทันจะได้เข้าก็เจอกับเสียงของสตรีที่ไหนก็ไม่รู้ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของนางกับท่านพ่อใหญ่ หวังว่าจะไม่สตรีหน้าด้านที่ไล่ตามท่านพ่อใหญ่ของนางหรอกนะหากเป็เช่นนั้นนางคงได้ปวดหัวแทนท่านพ่อใหญ่เป็แน่
“คุณหนูมี่ข้าเคยบอกเ้าไปแล้วว่าข้าไม่สนใจผู้หญิงไร้ยางอาย"แรงได้ใจเกิดมานางพึ่งจะเคยเห็นคนหล่อต่อว่าหญิงงาม เอาใจลูกสาวไปเลยเ้าคะท่านพ่อใหญ่สุดยอดมาก
“ข้าไม่สน! ไม่ว่าท่านจะชอบข้าหรือไม่ชอบ ข้าก็จะแต่งงานกับท่านให้ได้”มีที่ไหนผู้ชายบอกไม่อยากได้ก็ยังดื้อด้านเสนอตัวเองไม่รู้จักอายจริง ๆ
“คุณหนูมี่เ้าอย่ามัวเสียเวลากับข้าเลย ต่อให้เ้าจะพยายามมากแค่ไหนข้าก็คงไม่มีวันหันมามองเ้าอยู่ดี"
“แล้วอย่างไงข้าไม่สนต่อให้ได้แค่ตัวข้าก็ยอม”
เอาเข้าไปผู้หญิงอะไรหน้าตาก็ดีแต่พอมาเจอนิสัยของนางแล้วแบบ ลี่เอ่อร์ก็รับไม่ได้เหมือนกันผู้ชายเขาบอกไม่ชอบไม่้ายังจะดิ้นรนให้ได้มาซึ่งความเ็ปอยู่อีก ดีแล้วที่ท่านพ่อใหญ่ไม่ได้ชอบนางไม่งั้นมีหวังลี่เอ่อร์ได้อกแตกตายเพราะท่านพ่อใหญ่ไปเลือกแต่งงานกับคนไร้ยางอายเช่นนาง
“ท่านป้า! ท่านก็หน้าดีจะหาสามีทั้งทียังต้องพยายามอีกหรือเ้าคะ”เดี๋ยวลี่เอ่อร์คนนี้จัดการเอง ท่านพ่อใหญ่เป็คนดีเกินกว่าจะไปยุ่งเกี่ยวกับสตรีหน้าหนาคนหนึ่ง
“เ้าเป็ใคร”
“ลี่เอ่อร์เป็ลูกของท่านพ่อเ้าค่ะ”
“ไม่จริง!”
“จริงเ้าค่ะ”
“นะ นิท่านเป็คนจ้างเด็กคนนี่มาหลอกข้าใช่หรือไม่”
“ที่นางคือลูกสาวของข้านั้นเป็ความจริง”
“ข้าไม่เชื่อ ใครมันเป็ใครแม่ของเ้าเป็ใคร ห๊ะ! บอกข้ามานะ!”ผู้หญิงอะไรน่ากลัวมากแต่คิดจะบีบกระชากแขนของนางหรือฝันไปเถอะ ถึงร่างกายจะเป็เพียงเด็กห้าขวบก็ใช่ว่านางจะยอมให้ใครมาทำอะไรได้ง่ายๆนะ
“ปล่อยลี่เอ่อร์นะ”
“หึ! ข้าไม่ปล่อยเ้าจะทำไมนังเด็กบ้า”อาการเข้าขั้นโรคจิตเสียดายความสวยบนใบหน้านั้นจริงๆดันมาอยู่กับคนจิตไม่ปกติ
“คุณหนูมี่ปล่อยมือจากลูกสาวของข้าเดี๋ยวนี้”
“ข้าไม่ปล่อย หากข้าไม่ได้ท่านนังเด็กนี้ก็ต้องตาย”
“สายฟ้าขั้นหนึ่ง!”นางมีพลังของสายฟ้าติดตัวมาั้แ่เกิดเพียงแต่ร่างกายนี้ไม่เคยฝึกฝนวิชาวรยุทธมาก่อนจวบจนวันที่ิญญาของนางมาเกิดใหม่ในร่างกายนี้จึงรู้ว่าร่างกายของเด็กหญิงมีความสามารถที่ซ่อนอยู่
กรี๊ดดดดด!
“ท่านป้าทำลี่เอ่อร์เจ็บก่อนก็สมควรแล้วที่โดนแบบนี้”
“แก! นังเด็กเลว แกกล้าดียังไงมาทำใบหน้าของข้าเป็แผล”
“คุณหนูมี่หากเ้ายังไม่หยุดเกรงว่าแม้แต่ลมหายใจของเ้าก็คงจะไม่มีอีกต่อไป”ท่านพ่อใหญ่ออกมายืนบังตัวของนางเอาไว้ด้านหลังแทน ดูก็รู้ว่าท่านพ่อใหญ่แทบอยากจะฆ่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าให้ตายเสียแต่เห็นแก่เ้าสำนักซูหยวนจึงได้แต่เก็บอารมณ์ความโกรธเอาไว้
“ฝากไว้ก่อนเถอะ!”
ณ กลางป่าใหญ่
“พวกเ้าเป็ใคร?"คุณหนูมี่ผู้หัวเสียเพราะโดนเด็กทำให้ใบหน้าเป็รอยาแใหญ่
“คนอย่างเ้าไม่สมควรได้รู้จำเอาไว้แค่ว่าใครก็ตามที่กล้าทำร้ายร่างกายลูกสาวสุดที่รักของข้ามันจะต้องไม่ตายดีสักคน”เขารีบกลับมาเพื่อนำของขวัญไปให้ลูกสาวตัวน้อยเมื่อรู้ว่านางมาหาที่จวนในขณะที่เขาไม่อยู่จากองครักษ์เงาที่ส่งข่าวมาบอก แต่พอมาถึงก็พบว่านางโดนผู้หญิงคนหนึ่งทำร้ายร่างกายจนเป็รอยช้ำเขียวเขาไม่พอใจมากจึงได้ตามมาจัดการด้วยตัวเอง
“เ้าพูดเื่บ้าอะไรข้าไม่รู้เื่”
“งั้นก็อย่ารู้เลย”
อร๊ากกกกก
กรี๊ดดดดดดดดด
เืสีแดงหยดลงบนพื้นเป็จำนวนมาก ร่างของหญิงสาวผู้เคยมีใบหน้าสะสวยบัดนี้ได้สูญเสียดวงตาไปทั้งสองข้างไหนจะรอยแผลบนใบหน้าที่ดูแล้วคงไร้ทางรักษา คนที่ทำการไร้ความเมตตาเช่นนี้ได้เห็นทีจะมีเพียงท่านอ๋องหยางเจี๋ยผู้เดียว เขาเคยบอกแล้วว่าจะใจดีกับบุตรสาวและคนสำคัญเท่านั้นแต่จะใจร้ายกับคนที่คิดร้ายต่อนาง ต่อให้ต้องลงมือจัดการด้วยตัวเองเขาก็จะทำมัน ในบางครั้งอาจจะดูดีในสายตาคนอื่นแต่ก็แสดงด้านเหี้ยมโหดออกมาได้เหมือนกันใครจะรู้ดีไปกว่าตัวเขาคงไม่มีนอกจาก…
“เอาตัวนางไปโยนไว้หน้าสำนักซูหยวนห้ามใครรักษาาแให้นางเด็ดขาด”
“ขอรับ”
นางจะต้องทนความเ็ปทรมานอยู่อย่างมิสู้ตายช่วยไม่ได้ที่คนที่นางไปหาเื่ดันเป็ลูกสาวสุดรักสุดหวงของท่านอ๋อง คงเป็ความซวยของแม่นางท่านนี้แล้วที่คิดไปมีเื่กับใครไม่มีดันไปหาเื่ท่านหญิงน้อย องครักษ์เงาทั้งสองก็ได้แต่พากันคิดในใจว่านางหาเื่เองจะโทษก็โทษตัวเองเถอะ
“ท่านอ๋องขอรับ”
“มีอะไร”
“จากที่ไปสืบมาผู้ชายที่อยู่กับท่านหญิงน้อยก็คือท่านพ่อบุญธรรมที่เคยพูดถึงขอรับแต่เพราะเห็นแก่หน้าท่านเ้าสำนักซูหยวนเขาจึงไม่อยากลงมือเองจึงเลือกที่จะปล่อยนางให้กลับไปขอรับ”
“ช่างเถอะ ต่อให้เขาลงมือเองมีหรือข้าจะยอม”เขาชอบลงมือเองมากกว่านั้นคือสิ่งที่เขาเป็
“ขอรับ”
“กลับกันข้าจะไปดูอาการของลี่เอ่อร์”ไม่รู้ว่านางจะเจ็บมากไหมเขาคงไม่ยอมให้เฟิงเสวี่ยอะไรนั้นทำคะแนนอยู่คนเดียวหรอกในเมื่อเขาก็คือท่านพ่อของนางอีกคนเหมือนกัน
6K
