The Dark Ages

“ภานุ! ”

“ครับ! ”

เมื่ออาจารย์ลีน่าได้ขานเรียกชื่อของภานุ ชายหนุ่มก็ได้ตะโกนตอบด้วยเสียงที่ดังที่สุดเท่าที่เขาจะสามารถทำได้ อย่างไรก็ตามอาจารย์ลีน่าเมื่อเอ่ยนามของภานุเสร็จนั้น นางกลับไม่ได้เอ่ยชื่อของนักเรียนเลขที่ต่อไปต่อ นางกลับใช้สายตาอันเย็นชาจ้องมองมายังร่างของภานุด้วยความคล่องใจบางอย่าง ซึ่งทำให้ชายหนุ่มได้ความรู้สึกเหมือนยืนอยู่ท่ามกลางดงน้ำแข็งเมื่อถูกสายตานั้นจ้องเขม็ง

“เธอแยกออกจากกลุ่ม เนื่องจากเมื่อวานนี้เธอได้โดดเรียนคาบของฉัน วันนี้เธอจึงต้องฝึกหนักกว่าคนอื่นๆ”

เมื่ออาจารย์ลีน่ากล่าวจบนางก็ทำการเรียกชื่อคนอื่นๆ ต่อทันที ไม่มีใครกล้ากล่าวแย้งใดๆ ทั้งสิ้น และในเวลาเดียวกันสายตาเวทนาจากคนรอบข้างต่างมองมาที่ภานุ ไม่เว้นแม้แต่แก๊งของเจ้าอ้วนหวัง เจ้าอ้วนหวังได้เดินมายืนข้างๆ ภานุก่อนที่จะตบไหล่และกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย

“ถ้านายทำได้ดีบางอาจารย์ลีน่าอาจจะหันมาสนใจนายก็ได้นะ หึๆ”

“ไอบ้าเอ่ย! ”

ภานุต้องการจะตบกระบาลของเจ้าอ้วนหวังอย่างไรก็ตามอีกฝ่ายนั้นรีบวิ่งหลบออกไปก่อนทันที ภานุจึงไม่มีทางเลือกเนื่องจากได้เรียนกับอาจารย์ลีน่ามาหลายครั้งแล้วทำให้เขารู้นิสัยของเธอบ้างบางส่วน ซึ่งต่อให้ชายหนุ่มจะกล่าวอ้างว่าถูกอาจารย์เดรคหรือหมาบ้านั่นทำให้สลบเข้าห้องพยาบาลมันก็ยังไร้ความหมายอยู่ดี บางทีอาจจะได้ฝึกเพิ่มก็ได้

ภานุได้เดินแยกออกมาจากแถวคนเดียว จากนั้นก็รอให้อาจารย์ลีน่านั้นขานชื่อเสร็จและพบว่าในวันนี้นั้นไม่มีนักเรียนแม้แต่คนเดียวที่ขาด สีหน้าของเธอจึงดีขึ้น

“มาวอร์มร่างกายกันก่อนด้วยการวิ่งรอบสนามยี่สิบรอบ! ใครช้าที่สุดคนนั้นจะโดนทำโทษ! ”

เมื่อสิ้นเสียงคำสั่งของอาจารย์ลีน่าเหล่านักเรียนเปลี่ยนเป็นบ้าคลั่งในทันที พวกมันล้วนแล้วแต่ออกตัวด้วยความเร็วสูงสุด มีบางคนถึงกับกระชากคนข้างหน้าให้ล้มลง บทลงโทษของอาจารย์ลีน่านั้นแม้ว่าจะไม่ได้โหดเหมือนไอหมาบ้าแต่ใครโดนไปก็มีเหนื่อยหรืออาจจะสลบกันบ้าง และไม่ต้องสงสัยเลยชะตากรรมของภานุนั้นจะเป็นหนึ่งในสองอย่างที่กล่าวมาข้างต้น

“นักเรียนภานุเธอรอครูอยู่ตรงนี้ก่อนเดี๋ยวครูมา”

อาจารย์ลีน่ากล่าวขึ้นทำให้ภานุทำได้แค่เพียงยิ้มอ่อนๆ ตอบไปเท่านั้น เมื่ออาจารย์ลีน่าจากไปแล้วเขาก็รีบนั่งพักที่พื้นสนามทันที ก่อนที่จะเฝ้ามองขบวนมดดำที่กำลังขนเศษน้ำตาลอยู่ด้วยสายตาเลื่อนลอย เขากำลังคิดว่าวันนี้ตนเองนั้นจะทนได้มากเท่าไหร่ เขาจินตนาการเกี่ยวกับบทลงโทษของอาจารย์ลีน่าจนรู้สึกว่าตัวเองนั้นแทบจะเป็นบ้าไปกับมัน

“พวกแกนี่สบายจริงๆ ทั้งแข็งแรงและทรหดน้ำตาลก้อนนั้นคงจะไม่มีปัญหาสำหรับแกเลยสินะ…”

ภานุบ่นขึ้นในขณะที่มองไปที่ขบวนของมด ก่อนที่ชายหนุ่มจะได้นึกเรื่องบางเรื่องออกจึงได้เผลอตบหน้าตักของตนเองอย่างแรง ใบหน้าที่ดูเหนื่อยหน่ายเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นทันทีก่อนที่จะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า

“ฉันจะกินพวกแก! ”

ภานุใช้นิ้วคีบหมดขึ้นมาทีเดียวสองสามตัวก่อนที่จะหยิบมันเข้าปาก ภานุแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมาเล็กน้อยเมื่อได้ลิ้มรสชาติของมดเป็นครั้งแรก มันอร่อยกว่าที่เขาจินตนาการเอาไว้ เหตุผลที่ภานุทำเช่นนี้นั้นก็เพื่อทดสอบว่าตนเองจะได้รับทักษะอะไรมาหรือไม่จากผลของพรสวรรค์” กลืนกิน” ของเขาแต่ดูเหมือนว่าจะไร้ซึ่งเสียงประกาศและกล่องข้อความใดๆ ขึ้นมาเตือน

“เห้อออ…สุดท้ายแล้วพรสวรรค์ของเรามันก็ไม่ได้ใช้ง่ายอย่างที่คิด…”

ภานุกลับมาสิ้นหวังอีกครั้ง อย่างไรก็ตามเมื่อชายหนุ่มนึกถึงรสชาติของมดเหล่านั้นเขาก็รู้สึกหิวและอยากกินพวกมันอีกขึ้นมา โดยในครั้งนี้เขาหยิบพวกมันขึ้นมากินมากกว่าสิบตัวและยังคงทำต่อไปเรื่อยๆ จนมีมดมากกว่าร้อยตัวตกลงไปถึงท้องของชายหนุ่ม

“ไอนั่นมันบ้าไปแล้วเหรอ? ทำไมมันถึงเก็บมดกินกัน!? ”

เหล่านักเรียนที่วิ่งกันอยู่ในสนามเมื่อสังเกตเห็นพฤติกรรมตัวกินมดของภานุต่างก็พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ยกเว้นเพียงเจ้าอ้วนหวังและสองพี่น้องฝาแฝดเท่านั้นที่มองมันอย่างเป็นห่วง

“ไอตัวเหม็นมันสิ้นหวังถึงขนาดจับมดมากินแล้วเหรอ? ”

เจ้าอ้วนหวังพึมพำ มันต้องการจะเข้าไปห้ามการกระทำที่น่าอายของภานุอย่างไรก็ตามมันกลับเห็นร่างของสตรีเซ็กซี่ผู้หนึ่งเดินมาเสียก่อนมันจึงหันกลับไปวิ่งต่อในทันที สตรีนางนี้ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นอาจารย์ลีน่านั่นเอง

เมื่ออาจารย์ลีน่ามาถึงภานุก็ได้หยุดการกระทำการกินอันบ้าคลั่งของตนเองทันที ซึ่งโชคดีอย่างมากที่อาจารย์ลีน่าไม่ได้เห็น ไม่อย่างนั้นภานุอาจจะถูกส่งเข้าไปโรงพยาบาลบำบัดทางจิตก็ได้

【พรสวรรค์: กลืนกิน ทำงาน! ได้รับทักษะ “ความทรหดของมด” ทักษะนี้ไม่จำเป็นต้องเปิดใช้งาน เพราะทักษะจะเปิดใช้งานเองอัตโนมัติ】

【ทักษะ “ความทรหดของมด” ทำให้เจ้าของทักษะสามารถแบกน้ำหนักที่หนักกว่าร่างกายตนเองได้หลายเท่า และมีความอดทนดั่งมด】

ใบหน้าของภานุเปลี่ยนเป็นตกตะลึงเมื่อเห็นข้อความที่เด้งขึ้นมาเบื้องหน้า เขากินมดไปมากกว่าร้อยตัวและในที่สุดเขาก็ได้รับทักษะมา ในสมองของชายหนุ่มตอนนี้กำลังสับสนและคาดเดาหลายสิ่งหลายอย่างด้วยตัวเองจนได้ข้อสรุปออกมาในที่สุด

“บางทีปริมาณเองก็สำคัญ การจะได้รับทักษะของสิ่งมีชีวิตอื่นมาอาจจำเป็นต้องกินพวกมันในปริมาณที่เพียงพอ หรือบางทีมันอาจจะเป็นการสุ่ม?”

ภานุรีบเปิดเช็กค่าสถานะของตนเองทันทีเพื่อความมั่นใจว่าตนเองนั้นไม่ได้เห็นอะไรผิดพลาดไป

【ชื่อ: ภานุ】

【สถานะ: สมบูรณ์】

【ระดับ: 0】

【พรสวรรค์: กลืนกิน】

【ทักษะ: หนึ่งเดียวกับสายลม,ความทรหดของมด】