เสียงที่ดังอึกทึกอยู่ภายในไนต์คลับสุดหรูตรงหน้าทำให้ดาราภัสรู้สึกลังเลอยู่ไม่น้อย เธอได้รับคำแนะนำจากรุ่นพี่ที่คณะให้มาสมัครงานที่นี่เพราะลูกค้าที่นี่ส่วนมากจะไม่น่ากลัวเท่าไนต์คลับอื่น ที่มักจะฉวยโอกาสลวนลามพนักงานสาวๆ
และเธอก็ได้รับรู้มาว่า เ้าของไนต์คลับแห่งนี้ใจดีและไม่เคยเอาเปรียบพนักงานของตนเองเธอจึงตัดสินใจมา ถ้าลูกค้าดีเ้านายดี เพื่อนร่วมงานดีเท่านี้มันก็เพียงพอแล้วสำหรับเด็กสาวที่โชคไม่ดีเหมือนกับเธอ
“ดาว...มาสิ ผู้จัดการร้านรออยู่ แล้วเฟรนด์ยังมาไม่ได้ใช่ไหม”
เสียงของพี่หมิวรุ่นพี่ปีสามคณะเดียวกันกับเธอเอ่ยถามออกมาเมื่อมองหาเด็กสาวที่เธอเห็นเป็น้องเป็นุ่งอีกคนก็ไม่เห็น
“เมื่อวานก่อนเฟรนด์ประสบอุบัติเหตุน่ะค่ะวันนี้เลยยังนอนอยู่ที่โรงพยาบาล”
ดาราภัสตอบก่อนที่จะเดินเข้าไปหารุ่นพี่เมื่อวานตอนที่พี่หมิวถามพร้อมไปทำวันไหน เธอยังไม่ทันตอบรุ่นพี่สาวก็รีบเข้าเรียนไปเสียก่อน จึงไม่ทันได้คุยกันเื่ที่เกิดขึ้นกับเพื่อนสนิทของเธอ
“อ้าว!!!...อย่างนั้นหรอกเหรอ แล้วน้องเฟรนด์เป็อะไรมากหรือเปล่า”หมิวเอ่ยถามออกมาด้วยความเป็ห่วง
“ไม่เป็อะไรมากแล้วค่ะพรุ่งนี้เช้าคุณหมอก็อนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว” หญิงสาวตอบพร้อมกับส่งยิ้มให้ก่อนที่จะเอ่ยถามอีกประโยคออกไป
“พี่หมิว... เ้าของร้านที่นี่ใจดีจริงๆใช่ไหมคะแล้วแขกที่นี่มือไวหรือเปล่า คือ... ดาวกลัวน่ะ” หญิงสาววัยสะพรั่ง ผู้ที่ไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อนเอ่ยถามรุ่นพี่ออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆ
“คลับนี้ไว้ใจได้ ไม่มีเื่ค้าประเวณีแน่นอน นอกจากจะไปติดต่อกันนอกคลับเองแต่พี่ว่าเราคงไม่เดือดร้อนจนถึงขั้นจะต้องไปเป็เด็กของใครหรอกมั้งดาว”
ความสวยของดาวดาราภัสอดทำให้เธอนึกเป็ห่วงไม่ได้ หากจะต้องทำงานกลางคืน แต่ที่ไนต์คลับแสนพันหมื่นล้านแห่งนี้บอสทั้งหล่อและใจดี แถมไม่เคยมีประวัติคั่วผู้หญิงให้เห็นมาก่อนแม้จะมีผู้หญิงมากหน้าหลายตาเทียวมาอ่อยบอสอยู่เป็ประจำก็ตาม
“ไม่หรอกจ้ะดาวแค่อยากหารายได้เสริม พอดีงานที่โรงแรมมีแต่งานแคชชวลมันไม่ได้มีให้ดาวทำทุกวัน ดาวเลยต้องตัดสินใจมาหางานกลางคืนทำ”
หญิงสาวบอกออกมาเฉพาะเงินค่าเทอมเธอได้รับทุนกับเพื่อนสองคนก็จริงแต่ค่ากินค่าอยู่เธอก็ต้องหามาจ่ายด้วยตนเอง
“บอสใจดี ลูกค้าที่นี่ก็ไม่มือไว ไปเถอะดาวเดี๋ยวพี่จะพาไปแนะนำให้พี่ผู้จัดการร้านรู้จัก”
หมิวจูงมือรุ่นน้องสาวเข้าไปทางหลังร้านก่อนที่จะแนะนำเด็กสาวให้กับผู้จัดการร้าน ซึ่งเป็ผู้ชายวัยกลางคนได้รู้จักเขาเป็ผู้ใหญ่ที่น่าเคารพ ไม่เคยใช้สายตาหรือความมือไวลวนลามพนักงานสาว แบบที่ผู้จัดการร้านอื่นที่เธอเคยพบเจอ
ลุงผินพาหญิงสาวขึ้นไปหาบอสใหญ่ที่ห้องทำงานชั้นสองเพื่อที่จะได้แนะนำเธอให้เ้านายได้รู้จัก เพราะแผ่นฟ้ามักจะทำความรู้จักพนักงานที่ไนต์คลับแห่งนี้ทุกคนเพื่อที่เขาจะได้รู้ถึงปัญหาของแต่ละคนหากเขาช่วยแก้ไขได้เขาก็จะช่วยเพราะฉะนั้นพนักงานทุกคน จึงเคารพและรักเขาถึงแม้เขาจะอายุยังน้อยและเ็ากับพนักงานมากมายก็ตามที
ก๊อก..ก๊อก...ก๊อก....
เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้วิรุตเดินไปเปิด ก่อนที่เขาจะตาเบิกโพลง เมื่อได้เห็นหญิงสาวที่อยู่ในประวัติที่เขาหามาให้ผู้เป็นายไม่ทันได้ไปหาเหยื่อ เหยื่อกลับเดินมาหาเสียเอง เขาก็อยากจะรู้นัก ว่าเ้านายผู้ที่ไม่เคยมองผู้หญิงคนไหนมาก่อนทำไมถึงได้สนใจในตัวเด็กกำพร้า ที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากความสวยและหุ่นที่สมส่วน
“ใคร!!” น้ำเสียงเ็าดังออกมาจนร่างบางรู้สึกสั่นสะท้าน
“ลุงผินน่ะครับ” เสียงวิรุตตอบออกมา
“ผมพาเด็กใหม่มาแนะนำให้เธอได้รู้จักบอสเอาไว้ครับ”
เสียงทุ้มของลุงผิน ผู้จัดการร้านดังขึ้นมาทำให้ร่างสูงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่สีดำหมุนตัวกลับมามอง
“สวัสดีค่ะ... ดิฉันชื่อดาราภัสพงษ์วิภา หรือดาว ขอฝากเนื้อฝากตัวกับบอสด้วยนะคะ”
หญิงสาวก้มหน้าก่อนที่จะเอ่ยแนะนำตัวเองออกมา ชายหนุ่มมองหญิงสาวตาค้าง ด้วยไม่คิดว่าแม่สาวสวยที่เขารู้สึกถูกตาต้องใจจะเดินมาหาเขาถึงที่โดยที่เขายังไม่ได้ออกแรงไปหาเธอเลยสักนิด ริมฝีปากหนาฉีกยิ้มออกมาบางๆก่อนที่จะทำสีหน้าเรียบเฉยตามเดิม ราวกับว่าเมื่อสักครู่เขาไม่ได้ยิ้มออกมา
ฟ้า แผ่นฟ้าสำรวจสาวสวยตรงหน้าอีกครั้ง เธอค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา ร่างระหงอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวกับกระโปรงสีดำสั้นเพียงหน้าขา สวมรองเท้าผ้าใบสีขาว วันนี้เธอแต่งตัวเข้ากับเด็กที่ร้านได้เป็อย่างดีทำเอาชายหนุ่มนึกชื่นชมให้กับความพร้อมของเธออยู่ภายในใจ
และไม่เพียงแค่แผ่นฟ้าเท่านั้นที่รู้สึกใกับการที่ได้พบเจอเธออีกครั้งหญิงสาวเองก็ใเช่นกันไม่นึกว่าคนที่เธอได้พบเจอและบังเอิญชนเขาวันนั้นที่งานหมั้นของซุปตาร์สาวชื่อดัง จะกลายมาเป็เ้าของไนต์คลับที่เธอเลือกมาทำงานในวันนี้
“ดาราภัส อายุเท่าไหร่ล่ะ แล้วมาทำตำแหน่งอะไร”น้ำเสียงเ็าดังออกมาจากริมฝีปากสีแดงอมชมพูธรรมชาติ
“อายุยี่สิบมาเป็พนักงานเสิร์ฟค่ะ”
เสียงหวานตอบออกมาแต่ทว่าสายตาคู่สวยกลับมองต่ำลงไปที่พื้นมากกว่าที่จะกล้าสบตากับเขา
“อืม.... ไปทำงานได้ ที่นี่เราอยู่กันแบบครอบครัวถ้ามีเื่หรือมีปัญหาอะไรเกี่ยวกับแขกภายในร้าน ให้เธอแจ้งที่ลุงผินได้เลยเข้าใจไหม”แผ่นฟ้าเอ่ยออกมาก่อนที่ก้มหน้าลงแสร้งทำเป็อ่านเอกสารที่อยู่ตรงหน้าโดยไม่สนใจเธออีก
ลุงผินพอเห็นเ้านายหนุ่มไม่พูดอะไรอีก จึงสะกิดแขนเด็กสาวให้ตามเขาออกไปพอลงไปยังชั้นล่างลุงผินก็จัดแจงหน้าที่ให้กับเธอ ซึ่งหญิงสาวก็ทำหน้าที่ของเธอได้เป็อย่างดีไม่มีขาดตกบกพร่อง
และแน่นอนว่าคนสวยๆแบบเธอ ย่อมตกเป็เป้าสายตาของกลุ่มนักเที่ยวและพนักงานภายในร้าน แต่เพราะเ้านายหนุ่มออกกฎมาว่า ห้ามให้มีเหตุการณ์ชู้สาวเกิดขึ้นภายในที่ทำงานหนุ่มๆเลยได้แต่เสียดายไปตามๆกัน
ดาราภัสเริ่มงานเป็พนักงานเสิร์ฟ และรับออร์เดอร์อย่างคล่องแคล่วเธอหารู้ไม่ว่าทุกการขยับร่างกายของเธอ อยู่ในสายตาคมดุจพญาเหยี่ยวของเ้านายหนุ่มตลอดเวลาสองบอดี้การ์ดหนุ่มถึงกับแปลกใจ กับการกระทำของเ้านาย เพราะก่อนหน้านี้ บอสหนุ่มผู้เ็าคนนี้ไม่เคยมีท่าทีว่าจะสนใจผู้หญิงคนไหน
จนเวลาเที่ยงคืนเด็กๆ ภายในร้าน ก็ช่วยกันเก็บกวาดร้านและตรวจเช็กไฟฟ้าอีกครั้งดาราภัสกลับพร้อมกับรุ่นพี่ปีสามอย่างหมิวแผ่นฟ้าไม่ลืมที่จะสั่งให้หนึ่งในสองบอดี้การ์ดของเขาติดตามไปคอยดูแลเธอ จนถึงหอพักที่ดูเหมือนตอนนี้หญิงสาวจะย้ายหอพักมาอยู่นอกมหาวิทยาลัยแล้วคงจะเป็เพราะสะดวกต่อการออกไปหารายได้เสริมมากขึ้น
“ทำไมเธอไม่เข้ามหาวิทยาลัยวะ”อรุณเอ่ยถามลูกน้อง
“พี่อรุณลืมเหรอครับว่าเธอย้ายออกมาอยู่นอกมหาวิทยาลัยแล้ว”
ลูกน้องเอ่ยถามออกมาอย่างขำๆก็ลูกพี่ของเขาเพิ่งจะสั่งให้คนไปสืบประวัติเธอเพิ่ม และเพิ่งรายงานไปเมื่อเย็นแท้ๆสงสัยลูกพี่เขาจะลืม
“เออ...จริงด้วยว่ะ มัวแต่งงกับนายหึ ๆ”
อรุณหัวเราะออกมาเบาๆ สายตาคมก็จ้องมองไปยังร่างระหงที่เพิ่งจะเดินเข้าหอพักไปจนลับสายตาถือว่างานของเขาในค่ำคืนนี้สิ้นสุดลง เขาเองก็ไม่เข้าใจเ้านายหนุ่มเช่นกัน ว่าจะให้เขาตามดูแลเธอทำไมหรือเ้านายผู้ที่มีหัวใจเ็ามาตลอด จะตกหลุมรักแม่สาวน้อยคนนี้จริงๆ
ดาราภัสแยกย้ายกับรุ่นพี่ที่หน้าหอพักเพราะอยู่คนละตึกกัน หญิงสาวเดินเข้าห้องไปห้องนอนที่ว่างเปล่านั้นทำให้เธอรู้สึกเหงาแทบจับใจเพื่อนที่เคยนอนร่วมเตียงกันก็มาเจ็บป่วย เธอหยุดมองที่นอนว่างเปล่าอยู่ครู่เดียว ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องน้ำขนาดเล็กแล้วอาบน้ำชำระล้างร่างกายให้สะอาด เพื่อเตรียมตัวเข้านอน
ร่างบางในชุดนอนเสื้อแขนสั้นลายกระต่ายสีชมพูกับกางเกงขายาวสีเดียวกัน เดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่ทำธุระส่วนตัวเสร็จคืนนี้เธอเลือกที่จะไม่สระผมก่อนนอน เพราะความเหน็ดเหนื่อยร่างบางที่แสนเหนื่อยล้าเดินตรงไปที่เตียงก่อนที่จะล้มตัวลงนอนเพียงไม่นานเสียงลมหายใจของเธอก็ดังออกมาอย่างสม่ำเสมอ
เช้านี้ร่างบางในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนขายาวซีดๆสวมรองเท้าผ้าใบให้ความทะมัดทะแมง กำลังเยื้องย่างไปตามฟุตบาทก่อนที่จะไปหยุดอยู่ที่ป้ายรถเมล์ดาราภัสกำลังจะเดินทางไปโรงพยาบาลเอกชนที่เพื่อนสนิทเข้ารับการรักษา จากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นเมื่อสองวันก่อนวันนี้จุฑารัตน์ก็จะออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว
รออยู่ไม่นานรถเมล์ก็มาจอดรับผู้โดยสารดาราภัสขึ้นไปก่อนที่เธอจะเลือกที่นั่งติดกับกระจก หญิงสาวเหม่อมองออกไปข้างนอกหน้าต่างแม้ระหว่างทางจะพบเจอกับผู้คนมากมาย แต่ทว่าในตอนนี้เธอกลับเอาแต่นึกถึงใบหน้าของเ้านายหนุ่ม
ร่างระหงเดินเข้ามาภายในห้องพักผู้ป่วยวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งนี้หลังจากโดยสารรถเมล์ฝ่าการจราจรมานานเกือบยี่สิบนาที
“ดาว....มาแล้วเหรอ” จุฑารัตน์เรียกขานชื่อของเพื่อนสนิทขณะที่ยังนอนอยู่บนเตียง
“อ้าว... ทำไมยังไม่เปลี่ยนชุดอีกล่ะ”ดาราภัสเอ่ยถามคนที่ยังคงอยู่ในชุดคนป่วย
“รอคุณหมอมาตรวจก่อนน่ะ” คนป่วยตอบยิ้มๆ
“เฟรนด์... แล้วหัวใจเฟรนด์เป็ยังไงบ้าง ไม่มีอะไรผิดปกติใช่ไหม”หญิงสาวเดินไปนั่งลงที่ข้างเตียงก่อนที่จะคว้ามือเพื่อนมากุมเอาไว้แล้วเอ่ยถามออกมา
“อืม...ดูเหมือนจะไม่เป็อะไรนะ” คนป่วยตอบยิ้มๆ คนฟังทำหน้าเศร้าทันที
“ทำไมพูดแบบนี้อะถ้าเฟรนด์รู้สึกไม่ดี หรือว่ามีปัญหาอะไร เฟรนด์ต้องรีบบอกดาวเลยนะ”
ดาราภัสกำชับเพื่อนคนฟังพยักหน้าเพื่อให้เพื่อนสบายใจ ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะรู้สึกไม่ค่อยจะดีก็ตามที
สองสาวนั่งคุยกันไปสักพักคุณหมอก็เข้ามาตรวจและอนุญาตให้จุฑารัตน์กลับบ้านได้เพราะอาการาเ็จากการถูกรถเชี่ยวแล้วจักรยานล้มนั้นดีขึ้นมากแล้วสองสาวจึงพากันออกจากโรงพยาบาลในเวลาต่อมา ส่วนค่ารักษานั้นคนที่ขับรถเฉี่ยวชนได้รับผิดชอบเอาไว้หมดแล้ว
147K
![กลิ่นกฤษณาสื่อรักข้ามภพ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1621233708_6625780.webp)
