ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 98: สมดุลใหม่

คำถามที่เรียบง่ายของหลิงเซียว "การประชุม...จะเริ่มได้หรือยัง?" ลอยไปทั่วห้องโถงที่เงียบงัน...

มันคือความเงียบที่น่าอึดอัดที่สุด!

ผู้นำตระกูลหวังและผู้นำตระกูลหลี่รีบประคองร่างของตนเองให้ลุกขึ้นยืน พวกเขารีบจัดเก้าอี้ที่ล้มลงให้เข้าที่และกลับไปนั่งด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดสลับกับแดงก่ำ!

มันคือความอัปยศ! ความอัปยศอย่างถึงที่สุด!

พวกเขา...ยอดฝีมือขอบเขตแก่นทองคำ...ผู้นำตระกูลที่ยิ่งใหญ่...กลับถูกเด็กหนุ่มที่เพิ่งทะลวงขอบเขตมาได้ไม่กี่วัน "ตบหน้า" ทางจิตวิญญาณจนล้มลงไปต่อหน้าธารกำนัล!

ความโกรธแค้นในใจของพวกเขานั้นมหาศาล...แต่ความหวาดกลัว...กลับมหาศาลยิ่งกว่า!

การโจมตีเมื่อครู่มันคืออะไรกันแน่!? มันไม่ใช่พลังลมปราณ! แต่มันคือการโจมตีที่จิตวิญญาณโดยตรง! มันคือพลังที่พวกเขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน!

ในตอนนั้นเอง...เสียงหัวเราะอันทรงอำนาจของเจ้าเมืองก็ดังขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดนี้ลง

"ฮ่าๆๆๆ! ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมจริงๆ!"

เจ้าเมืองลุกขึ้นยืนช้าๆ รัศมีพลังอันกว้างใหญ่ไพศาลของขอบเขตแก่นทองคำขั้นปลายแผ่ออกมาอย่างนุ่มนวล...ไม่ใช่เพื่อกดดันใคร...แต่เพื่อ "ควบคุม" สถานการณ์

"ข้าไม่ได้เห็นการปะทะกันของ 'เจตจำนง' ที่บริสุทธิ์เช่นนี้มานานหลายสิบปีแล้ว!" เขามองหลิงเซียวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างแท้จริง "สหายเต๋าหลิงเซียว...ท่านทำให้ข้าประหลาดใจได้ตลอดเวลาจริงๆ"

เขาหันไปมองผู้นำตระกูลทั้งสอง "ผู้นำตระกูลหวัง ผู้นำตระกูลหลี่...การทักทายที่ร้อนแรงคงจะจบลงแล้วกระมัง"

ผู้นำทั้งสองหน้ากระตุก แต่ก็ทำได้เพียงแค่นเสียงเย็นชาออกมาและไม่กล้ากล่าวอะไรอีก พวกเขาตระหนักแล้วว่า...เด็กหนุ่มตรงหน้าคนนี้...คือปีศาจที่แท้จริง!

"เอาล่ะ" เจ้าเมืองกลับไปนั่งที่เดิมและเข้าสู่ประเด็นสำคัญ "เหตุผลที่ข้าเชิญทุกท่านมาในวันนี้ก็ชัดเจน...ตระกูลเฉินได้ล่มสลายไปแล้ว"

เขามองไปยังผู้นำตระกูลทั้งสอง "ทรัพย์สินภายนอกของตระกูลเฉิน...ทั้งเหมืองแร่และร้านค้า...พวกท่านทั้งสองก็ได้แบ่งปันกันไปเรียบร้อยแล้ว ซึ่งข้าจะไม่ขัดข้อง...เพราะเมืองระฟ้าต้องการความมั่นคง"

จากนั้น เขาก็หันมามองหลิงเซียว "และคฤหาสน์หลักของตระกูลเฉิน...ก็ตกเป็นของสหายเต๋าหลิงเซียวโดยชอบธรรม"

"การประชุมในวันนี้...ก็เพื่อกำหนด 'กฎเกณฑ์' ใหม่" เจ้าเมืองกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

"ข้าไม่สนใจว่าพวกท่านจะมีความแค้นส่วนตัวต่อกันอย่างไร" เขามองไปยังผู้นำตระกูลทั้งสอง ก่อนจะหันมามองหลิงเซียว "แต่ตราบใดที่พวกท่านยังอยู่ในเมืองระฟ้าแห่งนี้...ห้ามมีการต่อสู้ขนาดใหญ่เกิดขึ้นอีกโดยเด็ดขาด! ความมั่นคงของเมือง...ต้องมาก่อน!"

ผู้นำตระกูลหวังและผู้นำตระกูลหลี่ต่างพยักหน้ารับอย่างไม่เต็มใจนัก พวกเขารู้ดีว่าไม่สามารถต่อต้านคำสั่งของจวนเจ้าเมืองได้

"แล้วท่านเล่า...สหายเต๋าหลิงเซียว?" เจ้าเมืองหันมาถาม

หลิงเซียวที่นั่งจิบชาอยู่อย่างสงบ...ค่อยๆ วางจอกชาลง

"ข้าไม่สนใจเหมืองแร่ หรือธุรกิจใดๆ ทั้งสิ้น" เขาเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทำให้ผู้นำตระกูลทั้งสองถอนหายใจอย่างโล่งอก

"ข้ามีเพียงกฎเดียว..."

สายตาที่เย็นชาของเขากวาดมองไปทั่วห้อง...

"อย่ามายุ่งกับข้า"

คำพูดสั้นๆ สี่คำ...แต่กลับแฝงไว้ด้วยอำนาจการครอบงำที่เด็ดขาด! มันคือคำประกาศที่ชัดเจนว่า...ตราบใดที่ไม่มีใครมาหาเรื่องเขา เขาก็จะไม่สนใจโลกภายนอก...แต่ถ้าหากมีใครกล้า...ผลลัพธ์ก็จะเป็นเช่นเดียวกับตระกูลเฉิน!

ผู้นำตระกูลทั้งสองถึงกับตัวแข็งทื่อไปอีกครั้ง

เจ้าเมืองจ้องมองหลิงเซียวอยู่ครู่หนึ่ง...ก่อนจะหัวเราะออกมาดังลั่นอีกครั้ง

"ดี! ช่างเป็นกฎที่เรียบง่ายและชัดเจน!" เขายกจอกชาของตนเองขึ้น "เช่นนั้น...ก็ขอต้อนรับ...สหายเต๋าหลิงเซียว...ยอดฝีมือขอบเขตแก่นทองคำคนใหม่...สู่สภาผู้อาวุโสแห่งเมืองระฟ้า!"

การประชุม...ได้จบลงแล้ว

สมดุลอำนาจใหม่...ได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว