เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        เมื่อกลับไปที่อาคารสำนักงานใหญ่ของอวี้เหล่ย หยางเฉินขึ้นลิฟต์ตรงไปที่แผนกประชาสัมพันธ์ เพราะเป็นช่วงบ่ายพนักงานต่างออกไปคุยกับลูกค้าข้างนอก ทำให้แผนกประชาสัมพันธ์ในตอนนี้เงียบสงบเป็นอย่างมาก

        หยางเฉินเดินเข้าไปที่ห้องของหลิวหมิงอวี้อย่างเงียบเชียบ เนื่องจากประตูไม่ได้ล็อก หยางเฉินจึงแอบแทรกตัวเข้าไปในห้องได้ จากนั้นก็ล็อกประตูในทันที

        เขาเห็นหลิวหมิงอวี้กำลังนั่งจัดการเอกสารบนโต๊ะอย่างขะมักเขม้น ในตอนนี้เธอได้เปลี่ยนมาใส่แว่นตาขอบดำ แทนคอนแทคเลนส์ที่เคยใส่เป็นประจำ ความคมสันสวยงามของจมูกสีขาวราวหิมะตัดกับขอบแว่นตาของสีดำดูสะดุดตายิ่งนัก

        หลิวหมิงอวี้เห็นหยางเฉินลอบเข้ามาในห้อง ก็เปิดปากสีชมพูขึ้นเล็กน้อย สีหน้าของหญิงสาวดูแปลกใจอย่างเห็นได้ชัด

        หยางเฉินตรงไปยังด้านหลังของหลิวหมิงอวี้แล้วกอดคอเธอจากทางด้านหลัง จนใบหน้าของเธอปรากฏสีแดงระเรื่อ หลิวหมิงอวี้พยายามขัดขืน แต่ฝ่ายตรงข้ามยังคงไม่ยอมแพ้ แม้ตอนนี้จะเป็นเวลากลางวัน และยังอยู่ในออฟฟิศทำงานก็ตาม ร่างกายมหึมาของชายหนุ่มทำให้หลิวหมิงอวี้อยู่ภายใต้ความกดดันพร้อมลมหายใจถี่รัว

        "ทำไมไม่พูดล่ะครับ?" หยางเฉินกระซิบเสียงแหบที่ข้างหูของหลิวหมิงอวี้

        หลิวหมิงอวี้เปิดริมฝีปากบางกล่าวว่า

        "พูดแล้วนายจะปล่อยหรือไง?"

        "ไม่"

        "นายมาที่นี่แค่อยากทำอย่างนี้หรือไง?"

        หยางเฉินหัวเราะพลางประกบริมฝีปากไปที่หลิวหมิงอวี้ จากนั้นเลื่อนคลอเคลียไปตามต้นคอของเธอ ชายหนุ่มแอบเอา SD การ์ดออกจากกระเป๋าใส่ไปที่เครื่องคอมพิวเตอร์ของเธอ

        "ลองเปิดดูสิครับ" หยางเฉินล่าว

        หลิวหมิงอวี้รู้สึกสงสัยกับการกระทำของหยางเฉิน แต่ยังคงทำตามที่หยางเฉินบอก เธอเปิดไฟล์วิดีโอที่อยู่ภายใน เพียงสามวินาทีต่อมา ใบหน้าของหลิวหมิงอวี้ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างฉับพลัน บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ปรากฏคู่ชายหญิงกำลังพัวพัน เคลื่อนไหวร่างกายอย่างเป็นจังหวะ

        "พวกเขาเป็น..."

        "ลูกค้าที่ผมเพิ่งไปพบมาเบื่อตอนบ่าย พวกเขาจัดต่อหน้าผมเลย ดูคุ้นๆ หรือเปล่า?" หยางเฉินกล่าวอย่างยิ้มแย้ม

        หลิวหมิงอวี้หันหน้าหนี ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

        "อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ นายเป็นคนทำให้หัวหน้าหม่าลาออกใช่หรือเปล่า"

        หยางเฉินจำได้ว่าหลังจากที่ช่วยหลิวหมิงอวี้ในวันนั้น หัวหน้าหม่าก็ลาออกอย่างกะทันหัน และไม่คิดว่าอีกหลายเดือนต่อมาหลิวหมิงอวี้ก็ได้กลายเป็นคนรักของเขา

        หลิวหมิงอวี้ปิดคลิปวิดีโอบนคอมพิวเตอร์ จากนั้นดึง SD การ์ดส่งกลับให้หยางเฉิน

        "ฉันจะคิดในแง่ดีก็แล้วกัน ฉันยังมีงานต้องทำอีก นายออกไปเถอะ"

        หมับ!

        หยางเฉินจับหน้าอกของหลิวหมิงอวี้อย่างฉับพลัน จนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือน

        "นายทำอะไรน่ะ... นี่มันในออฟฟิศนะ..."

        แม้จะรู้ว่าหยางเฉินส่งวิดีโอเช่นนี้มาอาจมีความคิดบางอย่าง แต่ในออฟฟิศเช่นนี้เธอย่อมไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม หยางเฉินโน้มตัวไปข้างหูของหลิวหมิงอวี้พลางกล่าวว่า

        "ผมดื่มแอลกอฮอล์เข้าไป ตอนนี้ยังขับรถออกไปไม่ได้หรอกนะครับ"

        หลิวหมิงอวี้ปัดมือที่จับใบหน้าของเธอออกไป

        "นายแค่ต้องการหาที่ระบายเท่านั้น เห็นฉันเป็นที่ระบายอารมณ์ของนายหรือไง?"

        หยางเฉินมองไปหลิวหมิงอวี้ด้วยรอยยิ้มเอียงอาย

        "ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย ไม่ได้เจออวี้เอ๋อร์ตั้งหลายวัน ผมคิดถึงคุณจะแย่อยู่แล้ว"

        "คิดว่าฉันจะเชื่อเหรอ วันนี้อย่าหวังจะหากำไรจากฉัน ไประบายกับคนรักของนายนู่น ฉันจะอยู่ทำงานต่อ ส่วนคุณน่ะออกไป!" หลิวหมิงอวี้ไม่ไว้หน้าหยางเฉินแม้แต่น้อย

        หยางเฉินได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้น จากนั้นปลดชุดสูทสีดำของหลิวหมิงอวี้ออกทันที เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบาง ที่ปกคลุมชุดชั้นในสีม่วงให้เห็นเพียงเลือนราง จนถึงตอนนี้หยางเฉินยังไม่สามารถควบคุมฮอร์โมนเพศชายของตัวเองได้

        "อวี้เอ๋อร์ คุณซื้อสีขาวนี้จากที่ไหนเหรอครับ ทั้งขนาดทั้งรูปทรงช่างเหมาะเจาะอะไรขนาดนี้" หยางเฉินเลียริมฝีปาก

        เมื่อได้ยินการวิจารณ์เสื้อผ้าจากหยางเฉิน หลิวหมิงอวี้ก็รีบผลักไสหยางเฉินให้ออกห่างจากตนเอง

        "นี่แค่เสื้อเก่าๆ ตัวหนึ่งเน้นสวมใส่สบาย ไม่ใช่ของแบรนด์เนมอะไร"

        หยางเฉินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

        "ชุดนี้เข้ากับคุณมาก อีกอย่างมันทำให้ผมเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา"

        "ความคิดอะไร?" หลิวหมิงอวี้เอ่ยถามอย่างสงสัย

        หยางเฉินยิ้มกล่าวว่า "ให้ผมดูชุดของคุณใกล้ๆ อีกนิดได้มั้ยครับ? ผมอยากตรวจสอบกระดุมของมันสักหน่อย..."

        ใบหน้าของหลิวหมิงอวี้ขึ้นสีแดงด้วยความอาย พร้อมกับดันมือของหยางเฉินให้ออกห่าง ก่อนจะตะโกนกล่าวว่า

        "ไม่ได้นะ! ที่นี่เป็นห้องทำงาน นายไม่ควรล่วงละเมิดฉัน! ออกไปเดี๋ยวนี้!"

        เมื่อหลิวหมิงอวี้ทำท่าจะลุกหนี หยางเฉินกว่าคว้าเอวของเธอเอาไว้ มือหนึ่งล้วงเข้าไปข้างในกระโปรง ส่วนอีกมือหนึ่งคว้าหมับเข้าที่หน้าอกมหึมา

        "อ๊า..."

        หลิวหมิงอวี้คล้ายถูกกระแสไฟฟ้าช็อต เมื่อมือของหยางเฉินเริ่มสัมผัสกับยอดอดสีชมพู!

        "นาย... นายปล่อยฉันนะ..." ท่าทางขัดขืนของหลิวหมิงอวี้ยิ่งเป็นการเพิ่มเชื้อไฟขึ้นไปอีก

        หยางเฉินประทับริมฝีปากที่แก้มของหลิวหมิงอวี้ และยิ้มกล่าวว่า

        "ดูจากน้ำเสียงแล้ว ผมว่าเป็นคุณต่างหากที่ทนไม่ไหวแล้ว"

        "น... นายรังแกฉันเหรอ" หลิวหมิงอวี้รู้สึกอับอายมากกว่าเดิม

        แต่การเคลื่อนไหวของหยางเฉินกลับทำให้หลิวหมิงอวี้ไม่สามารถส่งเสียงร้องออกมาได้!

        หยางเฉินยกขาเพรียวของหลิวหมิงอวี้ขึ้นมาหนึ่งข้าง ถุงน่องเนื้อบางที่เธอสวมใส่อยู่ ให้ความรู้สึกที่ร้อนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนให้กับหยางเฉิน หลิวหมิงอวี้มีประสบการณ์ที่ยาวนานกับหยางเฉินมาก่อน ตอนนี้เธอรู้สึกถึงพลังอันน่าอัศจรรย์ของชายคนนี้

        เมื่ออายุเข้าใกล้เลขสาม ฮอร์โมนของหญิงสาวโตเต็มวัยยิ่งพลุ่งพล่าน โดยเฉพาะอย่างยิ่งความโหยหาอดอยาก แต่เมื่อไม่เห็นหยางเฉินมาหาเธอเลย แม้ปากจะไม่ได้พูดออกมา แต่ในใจลึกๆ หญิงสาวก็มีบ้างที่จะน้อยใจ แล้วพร่ำสาปแช่งหยางเฉินไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

        หลิวหมิงอวี้ในตอนนี้ไม่อาจฝืนความรู้สึกได้อีกต่อไป กลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์ของชายหนุ่มทำให้เรี่ยวแรงของหญิงสาวพลันมลายหายไป และไม่สนใจสิ่งใดอีกต่อไป...

        คิดได้ดังนั้นหลิวหมิงอวี้ก็ใช้สองแขนคล้องคอหยางเฉินเหมือนตะขอ จากนั้นประกบปากจูบหยางเฉินอย่างดูดดื่ม เรียวลิ้นของเธอตวัดคล้ายมังกรพัวพัน จนหยางเฉินไม่สามารถช่วยอะไรได้ สองมือของหญิงสาวเคลื่อนไหวอยู่บริเวณแผ่นหลังของชายหนุ่มวูบวาบไม่เรียบร้อย

        หยางเฉินลงมือปลดเสื้อสีขาวด้านนอกเผยให้เห็นชุดชั้นในสีม่วง แลนหน้าอกขาวเนียนละเอียดอ่อน จากนั้นมืออันซุกซนก็เลื่อนลงไปปลดซิปกระโปรงเข้ารูปของหลิวหมิงอวี้ออก แต่ทันใดนั้นเองมือหนาของหยางเฉินก็ถูกหยุดไว้ด้วยมือเล็กๆ ของหลิวหมิงอวี้ เธอมองมาที่หยางเฉินด้วยสายตาหยาดเยิ้ม

        "ไม่ต้องปลดซิป..."

        หยางเฉินทึ่งในคำพูดที่ออกมาจากปากของหลิวหมิงอวี้ เสน่ห์ของเธอทำให้สติของหยางเฉินกระเจิดกระเจิง

        เมื่อเห็นหลิวหมิงอวี้นอนคว่ำปล่อยร่างกายให้ทาบทับไปกับโต๊ะทำงานของตัวเอง หน้าอกขนาดไม่ธรรมดาของเธอทำให้เอกสารต่างๆ กระจัดกระจาย ใบหน้าที่แดงก่ำเอียงอายในยามนี้ยิ่งมองก็ยิ่งน่ารัก

        หยางเฉินเลิกกระโปรงของหลิวหมิงอวี้ขึ้นเผยให้เห็นด้านถุงน่องด้านใน หยางเฉินไม่รีรอทำการถอดมันลงมันจนถึงเข่า... หลิวหมิงอวี้รู้สึกถึงความโล่งโปร่ง ไม่นานนักช่วงล่างของเธอก็สัมผัสกับท่อนเนื้อร้อนระอุที่กำลังถูกับร่องกลีบเนื้อไปมา

        "อย่า... อย่ามัวแต่เล่น... เร็วๆ เข้า..." หลิวหมิงอวี้ไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป แม้จะรู้สึกเหมือนเป็นหญิงสาวมากสวาท

        หยางเฉินฉีกยิ้มออกมาเมื่อใช้สายตาพิจารณาไปยังร่างอันเย้ายวนบนโต๊ะทำงาน

        "อะไรเร็วเหรอครับ พูดให้ชัดเจนสิ..."

        หลิวหมิงอวี้สาปแช่งหยางเฉินอยู่ภายในใจ คนเลวนี่ แม้แต่ช่วงเวลาสำคัญก็ยัง...

        "รีบ... ใส่ของนายเข้ามาเร็วเข้า..." หลิวหมิงอวี้กรอกสายตากล่าวคำพูดน่าอาย ที่เธอไม่คิดว่าชีวิตนี้จะได้พูดมันออกมา

        เมื่อได้ยินดังนั้น หยางเฉินก็ไม่ลังเลที่จะขยับสะโพกเข้าใส่อย่างเต็มแรง! ทำให้ทุกเซลล์ของหนุ่มสาวสัมผัสสอดคล้องอย่างเจนจัด

        ภายในออฟฟิศของหลิวหมิงอวี้ หลังจากที่ทั้งคู่ทำกิจกรรมร่วมกันอย่างหนักหน่วงกว่าเกือบชั่วโมง เธอก็นั่งลงบนเก้าอี้อย่างอ่อนแรง กลิ่นสวาทผสานกับกลิ่นเหงื่อล่องลอยอยู่ในอากาศ กระดาษเอกสารกระจัดกระจายอยู่เต็มพรมด้านข้างโต๊ะทำงาน

        "อวี้เอ๋อร์ ให้ผมช่วยทำความสะอาดมั้ย?"

        หลิวหมิงอวี้รู้สึกร่างกายอ่อนแรง กระดูกทั้งร่างเหมือนถูกแทนที่ด้วยปุยเมฆนุ่มสบาย เมื่อได้ยินเสียงของหยางเฉิน ก็สะดุ้งขึ้นอย่างตื่นตระหนก ลุกขึ้นกล่าวอย่างร้อนรนว่า

        "วันนี้ฉันตายแน่ๆ"

        แต่ในขณะนั้นเสียงเคาะประตูจากนรกก็ดังขึ้น

        ก๊อก ก๊อก ก๊อก