ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล)**จบแล้ว**

ตอนที่ 43 :ความสุขมาโดยไม่รู้ตัว

“มันไม่ใช่ทั้งหมูตุ๋นและไม่ใช่หมูสามชั้น”

“แต่มันทำมาจากฟักเขียว”

หลินเจียอินอธิบายขณะตักผัดมันฝรั่งให้ลูกค้า

“แต่นี่มันหมูตุ๋นชัดๆ ”

“ใช่ หม้อนี้ดูเหมือนหมูสามชั้นผัดน้ำแดงเลย”

“นี่ทำมาจากฟักเขียวจริง ๆ หรือ ? ”

“เธอไม่ได้ยินที่เถ้าแก่เนี้ยพูดหรือมันทำจากฟักเขียว เถ้าแก่เนี้ยสวยขนาดนี้ เธอไม่โกหกหรอก”

“เถ้าแก่เนี้ยพ่อครัวที่ร้านของคุณนี่เก่งเกินไปแล้ว สามารถทำฟักเขียวได้เหมือนหมูตุ๋นเลย”

“……”

ทุกคนตกใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้พวกเขาไม่คิดว่าหมูตุ๋นและหมูสามชั้นในสายตาของพวกเขาจะทำมาจากฟักเขียว

เพราะพ่อครัวของร้านทำออกมาได้ทั้งดูดีน่ากินทั้งส่งกลิ่นหอมเข้มข้น ดูท่าว่ารสชาติจะต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

“เถ้าแก่เนี้ย ขายยังไงหรือ เอาให้ฉัน 1 ชามสิ”

ลูกค้าที่กำลังซื้อผัดมันฝรั่งกล่าว

“ราคา 4 เหมาเท่ากันหมด แต่ถ้าซื้ออีก 1ชาม คิดราคาแค่ 1 หยวนพอ” หลินเจียอินพูดด้วยรอยยิ้ม

“ขอบคุณเถ้าแก่เนี้ยขอให้คุณสวยขึ้นทุกวัน ๆ ”

ลูกค้าจ่ายเงิน 1 หยวนให้แก่หลินเจียอิน แล้วถือชามของอร่อยเข้าไปนั่งกินในโรงน้ำชาอย่างมีความสุข

“ฉันขอด้วย 1 ชาม”

“ฉันด้วย”

“ฉันเอาผัดมันฝรั่ง1 ชาม ฟักเขียวตุ๋นน้ำแดง 1 ชาม”

“ฉันเอาผัดมันฝรั่งชามนึงกับตุ๋นฟักเขียวสไลด์แบบหมูสามชั้นชามนึง"

“ผมเอาฟักเขียวตุ๋น......”

“……”

หลินเจียอินขายผัดมันฝรั่งและเมนูใหม่ของทางร้านไปพร้อมๆ กัน เธอตักจนมือเป็นประวิง รับเงินจนมือไม้อ่อน

“ฟักเขียวตุ๋นน้ำแดง”และ “ตุ๋นฟักเขียวสไลด์แบบหมูสามชั้น” ได้รับความนิยมอย่างมากเมนูทั้งสองหม้อขายหมดในเวลาอันรวดเร็ว

ลูกค้าที่ยังไม่ทันซื้อเริ่มเป็นกังวลขึ้นมา

ทำไมหมดเร็วอย่างนี้ฉันจะได้ซื้อสักชามไหมน่ะ ?

“ทุกคนไม่ต้องกังวลยังมีอีก”

หลินเจียอินคอยอธิบายให้ลูกค้าฟังแต่ลูกค้าบางคนยังคงอดใจรอแทบไม่ไหว

พวกเขาถึงขั้นมาถามว่าเมนูใหม่สองเมนูนี้อร่อยมากทั้งยังให้รสชาติคล้ายกับมีกลิ่นเนื้อหมูอยู่ในนี้ด้วย

ไม่รู้ว่าพ่อครัวร้านนี้ทำได้อย่างไร?

ต่อมาเมนูฟักเขียวที่เขาทำเสร็จหม้อใหม่ได้ถูกยกออกมาขายแต่แล้วก็หมดเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว เรียกได้ว่าลูกค้าแทบจะแย่งกันซื้อเลย

ทั้งที่เวลาเพิ่งเคลื่อนคล้อยมาถึงช่วงบ่ายสองแต่ฟักเขียวสามกระสอบที่เขานำมาด้วยถูกขายหมดแล้ว

หวังผิงและเฝิงเยี่ยนหงอยากชิมก็ยังไม่ได้ชิม

“เถ้าแก่เนี้ย พรุ่งนี้เตรียมฟักเขียวมาเยอะๆ นะ”

“เถ้าแก่เนี้ย ตุ๋นฟักเขียวของคุณอร่อยมากพรุ่งนี้ฉันจะมาซื้ออีก”

“เถ้าแก่เนี้ย......”

“……”

ลูกค้าถามกันมาไม่หยุดดังนั้นหลินเจียอินจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากให้ความมั่นใจกับพวกเขาว่าพรุ่งนี้เธอจะเตรียมฟักเขียวมาเพิ่ม

“ฟักเขียวตุ๋นน้ำแดง”และ “ตุ๋นฟักเขียวสไลด์แบบหมูสามชั้น” ขายหมดแล้วตอนนี้เหลือแต่ผัดมันฝรั่งเท่านั้น เจียงเสี่ยวไป๋ออกจากครัวหลังมาช่วยขาย หลินเจียอินถึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

กิจการดีเกินไปก็เหนื่อยเหมือนกันนะ

“เมียจ๋าทำไมเราไม่หาจ้างคนมาช่วยงานสักสองคนล่ะ ? ” เจียงเสี่ยวไป๋พูด

“พี่เสี่ยวไป๋พูดถูกกิจการดีขนาดนี้ เราจ้างคนมาช่วยปอกมันฝรั่ง ส่วนพรุ่งนี้ฉันกับเธอมาช่วยกันขายจะได้เบาแรงหน่อย” เฝิงเยี่ยนหงเสนอ

หลินเจียอินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า“อืม งั้นตอนเย็นกลับไปถึงหมู่บ้านแล้ว ลองไปถามคนในหมู่บ้านดูว่าใครอยากมาช่วยขาย”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า“พวกเราจ้างพวกเขาวันละ 2 หยวน มีอาหารกลางวันให้กินผมเชื่อว่าจะต้องมีคนอยากมาช่วยขายแน่นอน”

ให้ค่าจ้าง 2 หยวนต่อวันเท่ากับเงินเดือน60 หยวนต่อเดือน

สูงกว่าค่าจ้างคนงานในเขตเมืองส่วนใหญ่สองหรือสามเท่า

ตราบใดที่พูดจำนวนค่าจ้างนี้ออกไปคนในหมู่บ้านมีหรือจะไม่อยากทำ ?

อย่างไรก็ตามเหตุผลที่เจียงเสี่ยวไป๋ให้ค่าจ้าง 2 หยวนต่อวันนั้น เนื่องจากคนที่จะขึ้นรถเข้าเมืองจะต้องเสียค่าโดยสารไปกลับราว1 หยวน

เฝิงเยี่ยนหงกล่าวว่า“วันนี้พวกพี่กลับไปก่อนเถอะ ไปเก็บมันฝรั่งและฟักเขียวมาเพิ่ม ฉันจะให้พี่ชายไปขนมันมาไว้ตอนค่ำ”

เจียงเสี่ยวไป๋คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และเห็นด้วย

อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้กลับไปที่เจียงวานทันที แต่ไปที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อบุหรี่ยี่ห้อจงฮั๋วและบุหรี่ฮาเต๋อเหมินรวมถึงเหล้าเหมาไถ 5 ขวด ก่อนที่จะพาหลินเจียอินและเจียงชานกลับบ้าน

วันนี้เขาไม่ได้ซื้อเนื้อเลย

การกินเนื้อหมูทุกวันไม่ดีต่อสุขภาพเจียงเสี่ยวไป๋ตั้งใจว่าจะกลับบ้านไปหาซื้อไก่สักตัว

สิ่งที่เจียงเสี่ยวไป๋ไม่คาดคิดก็คือเมื่อเขาไปซื้อของในวันนี้ เขาพาหลินเจียอินมาด้วย แต่ หลินเจียอินกลับไม่ได้กำชับให้เขาใช้เงินอย่างประหยัด

“เมียจ๋าวันนี้ผมใช้เงินหมด ทำไมคุณไม่บ่นผมล่ะ ? ”

ขณะที่ขี่จักรยานเจียงเสี่ยวไป๋ถามอย่างจริงจัง

“ถึงอย่างไรคุณก็มีรายได้มากขึ้น ถ้าคุณอยากซื้อก็ซื้อได้”

หลินเจียอินชูคอของเธอขึ้นและพูดอย่างเย่อหยิ่งลักษณะท่าทางที่ภาคภูมิใจของเธอนั้นเหมือนกับหงส์ขาว

“เมียจ๋า ผมซื้อบุหรี่จงฮั๋วไปให้พ่อกับน้องสามสัก2-3 ซอง เก็บไว้ให้แขกอีกหน่อยพรุ่งนี้ผมต้องไปหาผู้จัดการเซี่ยงที่โรงพิมพ์”

“ส่วนบุหรี่ฮาเต๋อเหมินจะเอาไว้ให้เฝิงเจียเหอพี่ชายของเฝิงเยี่ยนหงในตอนค่ำมันไม่ง่ายเลยที่เขาจะต้องขับรถมาขนวัตถุดิบไปให้เราในตอนค่ำนอกจากจ่ายค่ารถให้เขาแล้ว เราควรให้บุหรี่เขาด้วย”

“ผมซื้อเหล้าเหมาไถมาเก็บไว้ต่อไปนี้ราคาของมันจะพุ่งสูงมาก ได้กำไรดีกว่าเก็บเงินฝากไว้ในธนาคารเปล่า ๆเสียอีก”

เจียงเสี่ยวไปยังคงระบุแผนการของเขาในทุกรายละเอียด

สองสิ่งแรกคือของไว้ซื้อน้ำใจคนหลินเจียอินจึงไม่ได้พูดอะไร แต่เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋บอกว่าเหล้าเหมาไถจะมีราคาสูงในอนาคตเธอจึงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “คุณจะบอกว่าเหล้าที่จ่ายเงินซื้อมาจะมีราคาสูงขึ้นอย่างนั้นหรือ? ”

มันน่าเหลือเชื่อไปหน่อยไหม

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า“ราคาของทุกอย่างจะสูงขึ้นอยู่แล้วแต่สิ่งที่จะขึ้นราคาแพงหูฉี่คือเหล้าเหมาไถนี่แหละ ต่อไปนี้ราคาของมันจะขึ้นไปเป็นหลักหลายสิบหยวนหลายร้อยหยวน กระทั่งหลายพันหยวน”

“จริงหรือ ? ”

“คุณบอกว่าเหล้าเหมาไถจะราคาขึ้นไปขวดละหลายร้อยหลายพันหยวน? ”

หลินเจียอินตื่นเต้นมากจนเกือบจะตกจากเบาะหลังของจักรยานเธอตกใจจึงรีบกอดเอวของ เจียงเสี่ยวไป๋ไว้แล้วนั่งนิ่ง ๆ

ภรรยากอดเขาแล้ว

ความสุขมากะทันหันเกินไป

เจียงเสี่ยวไป๋ฉลาดเขาจงใจถีบจักรยานส่ายไปส่ายมาราวกับว่ารถจักรยานพร้อมจะพลิกคว่ำได้ทุกเมื่อร่างของหลินเจียอินสั่นไหวไปมา เพื่อให้ตนเองได้นั่งอย่างมั่นคง เธอจึงทำได้เพียงกอดเอวของเจียงเสี่ยวไป๋ไว้

หัวใจของเจียงเสี่ยวไป๋บานสะพรั่ง

เขาแทบรอไม่ไหวที่จะปล่อยให้จักรยานแกว่งไปแกว่งมาอีกรอบ

ทว่าเขาไม่กล้าทำให้ภรรยาของเขาตกใจ

ภรรยาของเขาฉลาด

หากแกล้งเธอเป็นครั้งคราวเธออาจจับไม่ได้ แต่ถ้าบ่อยเกินไป เธอจะจับสังเกตได้และคงด่าเขาหูชาแน่นอน

เจียงเสี่ยวไป๋สงบสติอารมณ์ลงอย่างรวดเร็วและค่อยๆ ทรงตัวจักรยาน

อย่างไรก็ตามเพื่อความสุขของเขา หลินเจียอินไม่ได้ปล่อยมือของเธอในทันที แต่ยังคงกอดเอวเขาไว้

มีความสุขจังเลย

เจียงเสี่ยวไป๋ มีความสุขอยู่ในใจและพูดว่า “ใช่ ราคาของเหล้าเหมาไถจะสูงขึ้นอย่างมากในอนาคต พอถึงตอนนั้นเราจะขายสักขวดละหลายร้อยหยวนก็ไม่มีปัญหาอะไร”

“คุณรู้ได้อย่างไร ? ” หลินเจียอินถามด้วยความประหลาดใจ

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มเขาเป็นคนที่กลับมาเกิดใหม่ แน่นอนว่าเขาต้องรู้

แต่เขาไม่กล้าพูดและไม่ได้บอกว่ามีเหล้าเหมาไถชนิดหนึ่งมีตรารูป“ดอกทานตะวัน” ดั้งเดิมเลยนั้น ขวดของมันใช้ภาพนางฟ้าบนจิตกรรมฝาผนังถ้ำตุนหวงมาทำตราบนขวดเหล้าเดิมมีชื่อว่า ‘เฟยเทียน’ แต่เนื่องจากผู้ผลิตเป็นกังวลว่าจะถูกตราหน้าว่าขโมยความคิดทางวัฒนธรรมต่อมาจึงเปลี่ยนมารูปดอกทานตะวันแทน เพื่อสื่อความหมายว่า ‘ดอกทานตะวันบานเข้าหาดวงอาทิตย์อันร้อนแรง’

เหล้าเหมาไถชนิดนี้ผลิตขึ้นในช่วงระยะเวลาหนึ่งเท่านั้นแล้วก็เลิกผลิตไปต่อมา ‘เฟย​เทียน’ ได้มีการกลับมาผลิตใหม่อีกครั้งและชื่อของมันก็ถูกนำมาใช้อีกครั้งเช่นกัน

ในยุคต่อมา เหล้าเหมาไถตราดอกทานตะวันสามารถประมูลได้ในราคาสูงนับแสนหยวน

มันเหลือเชื่อเกินไปที่จะพูด

แต่ภรรยาเขาถามมาและเขาต้องอธิบาย

เจียงเสี่ยวไป๋เริ่มพูดเรื่องไร้สาระอย่างจริงจัง“เมียจ๋า สิ่งที่ตามองเห็นเรียกว่าการมองเห็น และสิ่งที่ตามองไม่เห็นเรียกว่า นิมิตผมได้เห็นราคาของเหล้าเหมาไถในอนาคตมาแล้ว”

“ชิ”

“คุณเก่งนะพอใจหรือยัง ! ”

หลินเจียอินจะฟังไม่รู้ได้อย่างไรว่าเจียงเสี่ยวไป๋กำลังพูดเรื่องไร้สาระเธอจึงมุ่ยปากตอบกลับไป

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะเสียงดัง“เมียจ๋า ผมเก่งหรือไม่นั้น เดี๋ยวคุณก็จะรู้เองในอนาคต”