[ระบบกำลังทำงานโปรดรอ]
“ท่านแม่ทัพใหญ่เกิดเื่ใหญ่แล้วขอรับ!”เสียงทหารนายหนึ่งดังขึ้นมาขัดขวางการสนทนาของคนภายในห้องโถงใหญ่ด้วยความร้อนรนใจ
“เกิดอะไรขึ้น!"
“มีคนตายในจวนขะ…."ทหารนายนั้นยังพูดไม่ทันจบก็เกิดเปลวไฟสีเขียวมรกตลุกท่วมตัวชายทหารนายนั้นจนกลายเป็ฝุ่นผงไป
อร๊ายยยย!!!
เสียงกรีดร้องของสตรีสามนางร้องขึ้นด้วยความตื่นใกลัว เหอะ! หญิงชั่วอย่างพวกเ้ารู้จักกลัวเป็ด้วยหรือทีตอนทำร้ายข้ากับท่านแม่ยังทำเป็ปากดีไม่กลัวตายอยู่เลย แค่มีคนตายลงต่อหน้าต่อตาทำมาเป็กลัวเรียกร้องความสนใจก็บอกมาเถอะ ข้ารำคาญเสียงเปรต!
“โอ๊ย…เงียบ!”ข้าเบื่อจะฟังเสียงกรี๊ดแสบแก้วหูนี้เต็มทนแล้ว
“พวกเ้าสองคนแม่ลูกทำอะไรกับคนของข้าบอกข้ามา!”ยัง! ยังไม่หายโง่ซักทีเกินจะบรรยายแล้วคนผู้นี้ดูยังไงๆก็ไร้คุณสมบัติ ข้าก็ไม่รู้ว่าฮองเต้ไม่มีตาหรือเพี้ยนกันแน่ที่เอาคนแบบนี้มาเป็ท่านแม่ทัพใหญ่ตอนยังไม่เจอหน้าข้าก็เคารพเขาในฐานะท่านพ่อ ต่อมาข้าคิดไม่ตกจริงๆว่าตัวข้านั้นใยไม่มีท่านพ่อเป็เทพเซียนกัน
“ท่านแม่ทัพใหญ่ในฐานะที่เราสองคนเคยเป็สามีภรรยากันมาก่อนและยังมีบุตรร่วมกันถึงสองคนถึงแม้ว่าท่านจะไม่เคยเห็นลี่เอ๋อร์เป็ลูกแต่อย่างน้อยท่านก็ช่วยคืนอิสรภาพให้แก่ข้ากับลูกด้วยเถิด”ท่านแม่ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงปกติเช่นเดิม
“ฮาๆฮ่าๆฮะฮะ ฮ่าๆ ฝันไปเถอะว่าข้าจะยอมปล่อยเ้ากับลูกไปหากจะไปก็ต้องไปแต่ิญญา”ไม่ว่าเปล่าท่านแม่ทัพใหญ่หันคมดาบเข้าหาท่านแม่ด้วยความไวแต่เสียใจด้วยที่ระบบของข้านั้นไวกว่า ร่างกายของท่านแม่ทัพใหญ่สลายหายไปในเปลวไฟสีเขียวมรกตกลายเป็ฝุ่นผงไปในพริบตา
“ม่ายยยยย”ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนของนางอนุภรรยาทั้งสามแต่อาจเป็เพราะข้าไม่้าให้พวกนางตายเร็วไปจึงเพียงปล่อยให้เปลวไฟค่อยๆเผาร่างทั้งสามร่างไปอย่างช้าๆ
“นะ….นี้มันเกิดอะไรขึ้น?”ท่านแม่ยังคงยืนนิ่งมองดูภาพตรงหน้าด้วยความมึนงงว่ามันเกิดสิ่งใดขึ้น
“ท่านแม่!”
“ลี่เอ๋อร์”ท่านแม่รู้สึกตัวแล้วก้มตัวลงมาสวมกอดนางเอาไว้ในอ้อมกอดแน่นๆ
“ท่านแม่ละ…ลูกกลัวพวกเขาเป็อะไรไปหรือเ้าคะ”นางรู้ดีว่ามันเกิดสิ่งใดขึ้นแต่ด้วยความเป็เด็กน้อยห้าขวบนางไม่ควณจะทำตัวรู้มากไป ข้อดีของการเป็เด็กก็คือไม่มีใครคิดว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็ฝีมือของนางอย่างไรเล่า
“ลูกแม่ไม่ว่าจะมีสิ่งใดเกิดขึ้นมันล้วนไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเราสองคนแม่ลูกทั้งสิ้น”
“เ้าค่ะ”
“ลี่เอ๋อร์ลูกของแม่เป็เด็กดีจำเอาไว้ว่าคนพวกนี้ไม่ใช่คนดีอะไรเป็เพียงพวกคนชั่ว ขนาดพี่ใหญ่ของเ้ายังต้องมาตายเพราะคนชั่วพวกนี้ถึงแม่จะไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่มันก็ถือเป็โชคดีของเราสองคน”ท่านแม่อุ้มนางขึ้นจากพื้นแล้วพาออกไปข้างนอกเพื่อจะพานางกลับไปยังแดนบูรพาบ้านเกิดของท่านแม่
[ระบบจะเริ่มทำการะเิจวนตระกูลต้าทิ้งภายในหนึ่งวินาทีเริ่มได้]ระบบมันทำงานเองโดยที่นางไม่ได้เป็คนสั่งหรือนี้อาจจะเป็เพราะเกมทัวร์นรกที่นางได้กดเข้าร่วมไปแน่ๆเลย
“ข้าควรจะได้หีบสมบัติหรือไม่ก็อะไรที่มันพิเศษๆหน่อย"นางบ่นอยู่กับตัวเองเบาๆไม่ให้ท่านแม่ได้ยิน
[ยินดีด้วยนายท่านได้รับหีบสมบัติ 1 หีบ พร้อมเงินจำนวนไม่มากไม่น้อยเป็จำนวนเงิน 999,999,999 ตำลึงทอง แต้มชั่วร้ายเพิ่มมา 100,000 แต้ม ขอบคุณที่เข้าร่วมเกม]นั้นไม่เท่ากับว่านางรวยแล้วหรอกหรือถ้าไม่นับรวมทรัพย์สินเงินทองของตระกูลต้าที่นางแอบเข้าไปเอามันยัดใส่เข้าไปในแหวนมิติเพราะกลัวจะอดตายหากออกมาจากตระกูลต้าแล้ว
ในโลกใบนี้มีสิ่งของหายากเป็จำนวนมากแถมราคายังแพงหูฉีกโดยเฉพาะบ้านเรือนนั้นถือว่าแพงมากรองลงมาเห็นจะเป็พวกยาอาจเพราะสมุนไพรระดับสูงนั้นหาได้ยากยาจึงมีราคาสูงขึ้นตามระดับ ต่อมาคงเป็สัตว์อสูรหากอยู่ในระดับกลางจะอยู่ในราคาครึ่งต่อครึ่งแต่หากเป็ระดับสูงจะต้องแข่งการประมูลให้ชนะเท่านั้นจึงจะได้ไปครอง ในโลกที่ทุกคนวัดกันด้วยความแข็งแกร่งนั้นจะถูกแบ่งชนชั้นอย่างเห็นได้ชัด ระดับล่างคนธรรมดา ระดับกลางผู้บำเพ็ญตบะเดินทางเซียน ระดับสูงปรมาจารย์ชั้นสูง
ระดับล่างคือที่ๆท่านแม่กับนางเคยอาศัยอยู่เป็โลกของคนธรรมดาที่ไม่ได้มีพลังอะไรนอกจากวรยุทธในการสู้รบถูกปกครองโดยฮองเต้ของแต่ล่ะแคว้น แบ่งออกเป็สี่แคว้น หงส์ เหลียน เทียน มู่ ทั้งสี่แคว้นขาดความปรองดองซึ่งกันและกันจึงเป็เหตุให้เกิดานองเือยู่เป็ประจำ
ระดับกลางคือผู้ฝึกยุทธบำเพ็ญตบะให้แกร่งกล้าไม่ยุ่งเกี่ยวกับโลกภายนอกมุ่งหน้าสู่การเป็เซียนเพื่อช่วยเหลือผู้อื่นให้พ้นจากพวกภูตผีปีศาจเป็หลัก
ระดับสูงคือที่ๆมีปรมาจารย์ร่วมกันตัวอยู่เพื่อปกป้องอาณาเขตของตนเองหากเกิดเหตุเดือดร้อนทั้งหมดจะรวมตัวเพื่อช่วยเหลือซึ่งกันและกัน แต่น้อยมากที่จะเกิดเื่ เพราะทั้งสี่ตระกูลใหญ่อยู่ในแดนบูรพาซึ่งได้แก่ จ้าว เหล่ย เหริน หวู และเป็ที่ๆใครก็ไม่สามารถเข้ามาได้ง่ายๆ
“ท่านแม่! เราจะไปไหนกันเ้าค่ะ”
“ไปแดนบูรพาทิศเหนือของตะวันตกที่นั้นเป็ที่ตั้งของบ้านเกิดของแม่เอง”
“ลูกอยากไปแคว้นหงส์มากกว่าเ้าค่ะ”ก็ระบบมันบอกมาว่าแคว้นหงส์เป็ที่ๆมีบุรุษรูปงามอยู่เยอะแถมที่นั้นยังเป็ที่ๆรวมเอาเหล่าเทพเซียนทั้งหลายมาไว้ด้วยกัน
“ลูกแม่เ้าคงไม่คิดจะ…?”
“อะไรหรือเ้าค่ะ”นางทำหน้าซื่อตาใสบ้องแบ๊วส่งกลับไปให้ท่านแม่ในแบบฉบับของเด็กหญิงในวัยห้าขวบเพื่อไม่ให้เป็ที่ผิดสังเกต
“เฮ้อ ช่างมันเถิดแม่คงคิดมากไป”ท่านแม่จึงใช้วิชาตัวเบาเคลื่อนที่ในพริบตาพานางเดินทางไปยังแคว้นหงส์แทนที่จุดหมายปลายทางเดิม
“สำเร็จ”แผนการหาพ่อใหม่ของนางจะต้องราบรื่นไปได้ด้วยดี หึๆ
[ระบบปิดปรับปรุงชั่วคราว]โอ้โห! ระบบสุดเพี้ยนนี้แกทำงานหนักมากถึงกับต้องปิดปรับปรุงเลยหรือไงย่ะ นางแค่เรียกใช้งานชั่วครั้งชั่วคราวเองไม่เห็นว่ามันจะหนักตรงไหนเลย…
1K
