ตำนานสามภพ ภาค พลิกชะตายุทธภพ จบแล้ว(มีE-Book)

"ไอ้เจ้า…เดรัจฉานนนน!!"คุณชายจ้งตะโกนออกมา เขาที่โดนชกกระเด็นออกไปกลับเข้าร่วมต่อสู้ ดาบในมือระเบิดปราณเพลิงออกมาอย่างรุนแรง ดาบเพลิงของตนฟันไปที่กังปี้

เคร้ง ดาบเพลิงที่ปะทะเข้ากับมือขนาดใหญ่ของกังปี้ถึงกับหักลงอย่างง่ายดาย

"เคี๊ยก"กังปี้ส่งเสียงร้องออกมารวมกับต้องการเยอะเย้ยคุณชายจ้ง

กังปี้ต่อยสวนกลับไป คุณชายจ้งที่ดาบหักลงไปแล้ว ไม่มีอาวุธป้องกันแม้จะเร่งปราณมาคุ้มกายได้ แต่ว่าหมัดที่หนักหน่วงของกังปี้ไม่ใช่อะไรที่สามารถป้องกันได้

"อ๊อค!!" แกร๊ก หมัดยักษ์ของกังปี้ตรงเข้าสีข้างคุณชายจ้ง แขนและซี่โครงถึงกับหักภายใต้การโจมตีนี้ หนำซ้ำคุณชายตรงยังกระเด็นไปโดนหินขนาดใหญ่ด้านหลัง เพียงการชกครั้งเดียวคุณชายจ้งถึงกลับบาดเจ็บสาหัสทันที

"จ้งฟู!!"คุณหนูกันรีบตรงเข้าไปดูคุณชายจ้งทันที

"พวกเรายอมแพ้กันเถอะ เพียงแค่พวกเราเอาชนะวานรแขนยักษ์ตัวนี้ไม่ได้"คุณชายอี๋กล่าว ตอนนี้เหลือเพียงแค่เขากับคุณหนูกันที่สามารถต่อสู้ได้ แต่ว่าเขาสองคนย่อมไม่อาจเอาชนะได้แน่

"ชิ"คุณหนูกันกัดปากอย่างไม่ยินยอมแต่นางก็ไม่ใช่คนโง่จนดูสถานการณ์ไม่ออกตอนนี้กลุ่มของนางพ่ายแพ้แล้ว ไม่อาจสู้กับกลุ่มตรงหน้าได้ นางจึงหยิบป้ายเหล็กของนางและของคุณชายจ้งที่ไม่สามารถขยับได้แล้วออกมา

"พวกข้ายอมแพ้ ขอออกจากการแข่งขัน"ร่างของนางและคุณจ้งกลายเป็นแสงพุ่งออกจากเทือกเขาหมื่นอสูรไป

"ข้าขอออกจากการแข่งขัน"คุณชายอี๋กลายเป็นแสงพุ่งออกไปอีกคน

"งั้นก็…เหลือเพียงเจ้านี่สินะ"อูหลินเฟิงหันไปมองร่างของคุณชายชุนที่ยังคงสลบไม่ได้สติ เพราะอยู่ไกลจากกลุ่มมากเกินไป ทำให้คนอื่นไม่อาจเข้ามาพากลับไปด้วยหรือไม่ก็โดนลืมทิ้งไว้

"กังปี้…อุ้มมันตามข้ามา"อูหลินเฟิงออกคำสั่ง กังปี้จึงถือคุณชายชุนเดินตามอูหลินเฟิงไป อูหลินเฟิงไปหยุดที่ต้นไม้ขนาดใหญ่ต้นหนึ่ง

"เสวี่ยหานเอ๋อร์…เจ้ามีน้ำผึ้งหรือไม่?" อูหลินเฟิงถามเสวี่ยหานเอ๋อร์ที่ออกไปหลบตั้งแต่ที่การต่อสู้เริ่มขึ้น

"มีเจ้าค่ะ ทำไมหรือเจ้าคะ???"เสวี่ยหานเอ๋อร์ถาม แต่ก็ยังหยิบน้ำผึ้งที่อยู่ในกระเป๋าเครื่องปรุงของนางออกมาให้

"ข้าขอยืมหน่อยแล้วกัน"เมื่อได้น้ำผึ้งมาแล้ว เขาก็เอาน้ำผึ้งทาลงบนตัวของคุณชายชุนจากนั้นก็มัดคุณชายชุนไว้กับต้นไม้ใหญ่

"ทำอะไรหรือเจ้าคะ?"

"เจ้าคิดว่าในเทือกเขาหมื่นอสูรมีผึ้งหรือไม่"อูหลินเฟิงยกยิ้มที่น่าขนลุกออกมา

"ต้อง…มีสิเจ้าคะ"เสวี่ยหานเอ๋อร์เริ่มเข้าใจความต้องการของอูหลินเฟิงแล้ว นางมองไปยังคุณชายชุนอย่างเห็นใจ

"เช่นนั้นก็ปล่อยเจ้านี่ไว้แบบนี้…กล้ามาหมายหัวข้ากับน้องชาย ก็ปล่อยให้มันทรมานต่อไป"อูหลินเฟิงเมื่อพูดจบก็เอาผ้าออกมายัดปากคุณชายชุนเอาไว้ หากมันตื่นมาจะได้ไม่สามารถออกเสียงเพื่อหนีไปจากตรงนี้ได้ง่ายๆ

"ไปดีนะเจ้าคะ" เมื่อเห็นดังนั้นเสวี่ยหานเอ๋อร์พนมมือไหว้ไว้อาลัยให้กับคุณชายชุน

จากนั้นเสวี่ยหานเอ๋อร์ และ อูหลินเฟิง ก็เดินกลับไปที่กลุ่มที่กำลังยืนมองการต่อสู้ของกู่ซือเอินและเซี่ยชิงเอ๋อร์

"เจ้า…ชนะพวกมันได้ทั้งหมดจริงๆ ด้วย"ถงต้าเหวยกล่าว ตอนแรกเขาก็จะไปช่วย แต่ว่าจงหมิ่นกลับบอกว่าปล่อยให้อูหลินเฟิงจัดการไป เขาจึงรอดูเพื่อรอช่วยเหลือ แต่ว่าอูหลินเฟิงกลับสามารถจัดการทั้งหกได้จริง แถมไม่บาดเจ็บอีกด้วย

"สมกับเป็นสหายข้าจริงๆ"ลี่เจียงกล่าวราวกับภูมิใจในตัวของอูหลินเฟิง

"อีกราวๆ ห้านาทีดอกพุดโศกาก็บานเต็มที่แล้ว หวังว่ากู่ซือเอินจะต้านไหวอีกห้านาที"อูหลินเฟิงกล่าว

"นางต้องทำได้อยู่แล้ว"ถงต้าเหวยบอก เขาเชื่อมั่นในสหายร่วมกลุ่มยิ่งนัก

"อย่าลืมว่าอีกฝ่ายมากันสองคน ไป๋หลันฮวายังไม่ได้ออกมาต่อสู้ เรายังไม่รู้ระดับฝีมือของนาง หากนางเก่งพอๆ กับเซี่ยชิงเอ๋อร์ ต่อให้เราร่วมมือกันก็ไม่อาจหยุดนางไว้ได้"จงหมิ่นกล่าวออกมา

"คงได้แต่หวังว่านางจะเคลื่อนไหวหลังจากที่เราสามารถนำดอกพุดโศกามาได้แล้ว"ลี่เจียงพูด หลังจากที่ได้ยินเขาสนใจแต่การต่อสู้ที่สุดยอด จนลืมไป๋หลันฮวาไปเลย

"ไม่ถึงห้านาที ไป๋หลันฮวาต้องสอดมือแน่"อูหลินเฟิงกล่าว

"เหตุใดนางถึงต้องทำเช่นนั้น"ถงต้าเหวยถาม เพราะว่าดูเหมือนว่าตอนนี้เซี่ยชิงเอ๋อร์และกู่ซือเอินไม่มีฝ่ายไหนเสียเปรียบ

"อีกไม่นานเซี่ยชิงเอ๋อร์จะเสียเปรียบ ข้อจำกัดของนางในการต่อสู้ครั้งนี้เยอะเกินไป หากไป๋หลันฮวาไม่เข้ามาช่วย…นางแพ้แน่นอน"อูหลินเฟิงกล่าวขณะจ้องมองไปยังทั้งสอง

"ข้อจำกัด??? นางมีข้อกำจัดในการต่อสู้ด้วยงั้นหรือ"ถงต้าเหวยถามอีก

"อีกไม่นานเจ้าก็จะรู้เอง"อูหลินเฟิงกล่าว พร้อมกับที่ทุกคนหันไปมองการต่อสู้ของทั้งสองอย่างตั้งใจ

................

ด้านเซี่ยชิงเอ๋อร์

"ผิวทั้งร่างกายกลายเป็นสีฟ้า หรือว่า…ร่างพิษเทวราชขั้นพันพิษ??"เมื่อเห็นร่างของกู่ซือเอิน ความกังวลเกิดขึ้นบนใบหน้าของเซี่ยชิงเอ๋อร์อย่างชัดเจน ผิวกายของกู่ซือเอินกลายเป็นสีฟ้าทั่วตัว กระแสไอพิษอันรุนแรงถูกส่งออกมาจากร่างกายของกู่ซือเอิน

'เข้าใกล้ไม่ได้!! ต้องโจมตีระยะไกล!' เซี่ยชิงเอ๋อร์กระโดดขึ้นไปเหยียบบนหนึ่งในแปดกระบี่สายลม จากนั้นไต่ระดับความสูงขึ้นไปเกือบห้าสิบเมตร คิดว่าคงเป็นระยะที่หากกู่ซือเอินโจมตีนางน่าจะสามารถหลบหรือป้องกันได้ทั้งหมด

เพลงกระบี่แปดวายุ กระบวนท่าที่แปด แปดกระบี่รวมศูนย์

กระบี่สายลมที่เหลืออีกเจ็ดเล่มประสานเข้ากับกระบี่หยกขาว สายลมเจ็ดสายบีบอัดเข้าภายในกระบี่ จากนั่นฟาดฟันส่งรังสีกระบี่ที่รวดเร็วและรุนแรงพุ่งเข้าหากู่ซือเอินอย่างต่อเนื่อง

กู่ซือเอินออกท่าเท้าหลบหลีกอย่างต่อเนื่อง แต่ว่าก็มีรังสีกระบี่บางอันที่เฉียดโจมตีโดนร่างกายของนาง แต่ว่าบาดแผลที่โดนฟันก็หายภายในไม่กี่วินาที

นี่คือข้อจำกัดแรกของเซี่ยชิงเอ๋อร์ แม้นางจะโจมตีโดนตัวของกู่ซือเอินได้ แต่ก็เหมือนไม่โดนเพราะว่าทันทีที่ได้รับบาดเจ็บ แผลของกู่ซือเอินจะหายทันที แต่ในขณะเดียวกันเซี่ยชิงเอ๋อร์ไม่อาจโดนโจมตีแม้แต่ครั้งเดียว เพราะว่าหากเซี่ยชิงเอ๋อร์โดนโจมตีแม้เพียงรอยบาดเล็กๆ พิษเทวราชจะเข้าสู่ร่างกายจนนางแพ้ทันที

ข้อจำกัดที่สอง คือ นางใช้พลังแก่นแท้ออกมาก่อน การใช้แก่นแท้จำเป็นต้องผลาญพลังจิตอย่างรวดเร็ว นางที่ใช้ออกมาก่อนใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว ไม่อาจคงสภาพแก่นแท้แห่งกระบี่ได้นานนัก

ปราณเทวราชพันพิษ ใยแมงมุมพิษ

กู่ซือเอินสร้างใยแมงมุมพิษออกมาจากนั้นร้อยใยแมงมุมให้หนาขึ้นผูกไว้กับด้ามทั้งสองของกริชเงาทมิฬ จากนั้นก็จับที่ใยแมงมุมหมุนควงมีดปาออกไปอย่างรุนแรง

เซี่ยชิงเอ๋อร์เมื่อเห็นมีดปามาอย่างรวดเร็วก็ยังสามารถสั่งกระบี่ที่ตนเหยียบหลบมีดที่ปาออกมาได้อย่างเฉียดฉิว

กู่ซือเอินที่เห็นว่าอีกฝ่ายหลบมีดของตัวเองได้จึงดึงใยแมงมุมดึงมีดกลับมา จากนั้นคราวนี้ปากริชออกไปทีเดียวสองเล่ม กริชทั้งสองที่ถูกปาด้วยกำลังมหาศาลพุ่งไปหาเซี่ยชิงเอ๋อร์อย่างรวดเร็ว จากนั้นเร่งลมปราณและเกร็งกล้ามเนื้อที่ขาพุ่งขึ้นตามมีดทั้งสองเล่มไป

เซี่ยชิงเอ๋อร์ถึงกับต้องรีบหลบ แม้จะสามารถหลบมีดทั้งสองเล่มได้ แต่ว่าไม่อาจหนีตัวของกู่ซือเอินที่กระโดดขึ้นมาได้ทัน

กู่ซือเอินที่ไร้อาวุธในมือชกมัดตรงเข้าหาเซี่ยชิงเอ๋อร์ ส่วนเซี่ยชิงเอ๋อร์แทงกระบี่สวนกลับไป ในจังหวะที่หมัดและกระบี่กำลังจะสวนกัน กู่ซือเอินหักหมัดหลบกระบี่โจมตีไปยังกระบี่สายลมที่เซี่ยชิงเอ๋อร์ยืนอยู่แทน กระบี่ของเซี่ยชิงเอ๋อร์ออกจึงแทงผ่านหัวไหล่ของกู่ซือเอินแทน

เซี่ยชิงเอ๋อร์ที่ไร้กระบี่สายลมตกลงสู่พื้นดินอีกครั้ง

แม้ว่ากู่ซือเอินจะปามีดออกไปแล้วแต่ใยแมงมุมพิษยังติดอยู่บนมือของนาง นางจึงดึงกริชทั้งสองกลับมาอีกครั้ง เมื่อได้ถือกริชทั้งสองเล่ม คราวนี้นางเร่งความเร็วของตัวเองหายไปจากสายตาของเซี่ยชิงเอ๋อร์ทันที

'หายไปแล้ว' เมื่อเห็นกู่ซือเอินสายไปจากสายตาจากปล่อยสัมผัสปราณประสานสายลมกระจายการค้นหาไปรอบๆ ตัวทันที แต่ว่าในรอบๆ ตัวนางกลับไม่อาจสัมผัสการคงอยู่ของกู่ซือเอินได้เลย

กริชคู่เงาทมิฬ เล่มแรกมีความสามารถคือการซ่อนตัวเอาของเจ้าของ เล่มที่สองสามารถทำให้เจ้าของเคลื่อนไหวได้แม้กำลังซ่อนตัวอยู่

'อันตราย!!' สัญชาตญาณของเซี่ยชิงเอ๋อร์บอกว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตรายนางจึงหันไปด้านหลังพบว่า กู่ซือเอินค่อยๆ ออกมาจากเงาเงื้อมีดแทงมาที่นาง

'แย่แล้ว!!' เซี่ยชิงเอ๋อร์คิดในใจ ในระยะนี้นางไม่อาจหลบหรือสวนการโจมตีได้แล้ว ในจังหวะที่มีดกำลังจะแทงเข้าผิวหนังของเซี่ยชิงเอ๋อร์นั่นเอง

ตึง!! เสียงบรรเลงพิณดังขึ้น ปลายมีดเกิดการสั่นสะเทือน เกิดระเบิดเล็กๆ ดันคนทั้งสองออกจากกัน

"ขอโทษด้วย เซี่ยชิงเอ๋อร์ที่ข้าสอดมือ"ไป๋หลันฮวาที่ถือพิณอยู่บอกกับเซี่ยชิงเอ๋อร์

"ไม่เป็นไร ข้าเกือบจะแย่แล้ว นางแข็งแกร่งเกินไป"เซี่ยชิงเอ๋อร์กล่าวยอมรับ ครั้งนี้นางได้เจอคู่ต่อสู้คนแรกที่ทั้งอายุและระดับเท่ากันแต่นางไม่อาจเอาชนะได้

"ใช่ คนที่ได้ชื่อว่าอัจฉริยะ ไม่มีใครแข็งแกร่งเท่านาง"ไป๋หลันฮวาเองก็ยอมรับเช่นกัน อีกฝ่ายสมควรถูกเรียกว่าสัตว์ประหลาดด้วยซ้ำ ร่างเทพอสูรอมตะกับร่างเทวราชพิษ การจับคู่ที่น่ากลัวเช่นนี้กลับอยู่ข้างหน้านางทั้งสอง

………

ด้านอูหลินเฟิง

"ไป๋หลันฮวาลงมือแล้ว เราลงไปช่วยคุณหนูกู่เถอะ"ลี่เจียงกล่าว ทั้งเขา ถงต้าเหวย อูหมินจิงกำลังจะออกตัว แต่ยังไม่ทันที่ทั้งหมดจะออกไป ก็มีคนห้ามก่อน

"หยุด!!" อูหลินเฟิงบอกทำให้ทุกคนหยุดทันที

"อะไรกัน สหายอู ห้ามข้าทำไม?"ลี่เจียงถาม

"พวกเจ้ายังไม่รู้ถึงความสามารถของไป๋หลันฮวา แต่กลับคิดจะพุ่งเข้าไป ย่อมต้องกลายเป็นตัวถ่วงของคุณหนูกู่ รอดูความสามารถของนางก่อน ค่อยหาทางช่วย อีกทั้งระดับของพวกเจ้าห่างจากพวกนางถึงหนึ่งระดับ คิดว่าจะช่วยเหลือคุณหนูกู่ได้งั้นหรือ"อูหลินเฟิงกล่าว เขาเองก็ไม่อยากพูดราวกับดูถูกสหายของตน แต่ว่าหากเข้าไปทั้งแบบนี้ ย่อมไม่อาจช่วยเหลือแต่เป็นตัวถ่วงแทน

"อูหลินเฟิงกล่าวถูกต้อง รอดูไปก่อน"จงหมินสนับสนุนความคิดของอูหลินเฟิง

"เช่นนั้นก็ได้…สหายอู"ลี่เจียงกล่าว เขายอมรับการตัดสินใจของสหายอย่างรวดเร็ว ยิ่งอูหลินเฟิงเป็นหัวหน้ากลุ่มอีกด้วย

……..

ด้านกู่ซือเอิน

เมื่อเห็นว่าคราวนี้ เซี่ยชิงเอ๋อร์และไป๋หลันฮวาจะลงมือพร้อมกัน กู่ซือเอินก็เกิดความกังวลขึ้นมาเช่นกัน ตอนนี้นางได้ใช้ทุกสิ่งที่นางมีจนหมดแล้ว ก็ยังไม่อาจชนะเซี่ยชิงเอ๋อร์ได้ แต่ว่ากลับมีไป๋หลันฮวาเข้ามาเสริมอีก

วิชาสำเนียงเก้าชั้น บทเพลงที่สาม ท่วงทำนองไร้ใจ

ไป๋หลันฮวาวางมือบนพิณของนาง บรรเลงท่วงทำนองที่ไพเราะส่งท่วงทำนองเข้าหากู่ซือเอิน ทันทีที่ได้ยินเสียงพิณ ราวกับโลกที่กู่ซือเอินมองอยู่เอียงซ้ายขวา การทรงตัวของนางถึงกับเสียศูนย์ เซถอยหลังออกไป

เสียงบรรเลงของไป๋หลันฮวา สามารถสร้างคลื่นสั้นสะเทือนที่สามารถโจมตีได้ทั้งกายภาพและจิตใจ ไป๋หลันฮวารู้ว่าการโจมตีกายภาพไม่อาจทำอะไรกู่ซือเอินได้ นางจึงเลือกโจมตีทางจิตแทน ซึ่งได้ผลดีอย่างเห็นได้ชัด

เพลงกระบี่แปดวายุ กระบวนท่าที่หนึ่ง แปดกระบี่วายุ / เพลงกระบี่แปดวายุ กระบวนท่าที่ห้า แปดกระบี่ทลายทัพ

เซี่ยชิงเอ๋อร์ที่รอจังหวะอยู่ สร้างกระบี่สายลมแปดลม โจมตีทันที กู่ซือเอินที่ไม่อาจหลบได้ โดนกระบี่ทั้งแปดแทงทั่วตัว กระบี่สายลมทั้งแปดแทงคาไว้ทั่วร่างของกู่ซือเอิน หากเป็นผู้อื่นการโจมตีนี้เพียงพอให้ตกตายไปแล้ว

แต่ว่ากระบี่สายลมที่แทงทั่วร่างนั้น ค่อยๆ โดนพิษจากร่างเทวราชพันพิษสลายไป พลังแก่นแท้ของเซี่ยชิงเอ๋อร์ค่อยๆ อ่อนกำลังลง แต่ว่าแก่นแท้แห่งพิษของกู่ซือเอินยังคงอยู่ การสลายปราณกระบี่วายุถึงรวดเร็วนัก

เซี่ยชิงเอ๋อร์ไม่รอช้าพุ่งเข้าหากู่ซือเอินเงื้อกระบี่ฟันลงบนร่างของกู่ซือเอินแต่ว่ากู่ซือเอินกลับสามารถยกกริชมากันไว้ได้ ไป๋หลันฮวาเห็นดังนั้นจึงดีดพิณส่งทำนองเดิมโจมตีรบกวนจิตของกู่ซือเอินอีกครั้ง จึงทำให้เซี่ยชิงเอ๋อร์สามารถฟาดฟันต่อเนื่องใส่ร่างของกู่ซือเอินได้

กู่ซือเอินกัดฟันใช้กำลังที่มากกว่าโจมตีฟันกริชออกไป ส่งเซี่ยชิงเอ๋อร์กระเด็นออกไปหลายเมตร จากนั้นโคจรลมปราณไว้ที่นิ้วแทงเข้าที่หูของตน ทำลายการได้ยินของตัวเอง

"อะไรกัน!! / บ้าบิ่นเกินไปแล้ว"ไป๋หลันฮวา และ เซี่ยชิงเอ๋อร์ถึงกับตกใจในทีแรกที่เห็น

เมื่อทำลายการได้ยินของตัวเองท่วงทำนองของไป๋หลันฮวาจึงไร้ผล กู่ซือเอินใช้กำลังทั้งหมดพุ่งเข้าหาไป๋หลันฮวา เพื่อจัดการตัวปัญหาก่อน

เพลงกระบี่แปดวายุ กระบวนท่าที่เจ็ด รังสีกระบี่ตัดนภา

แต่ว่าเซี่ยชิงเอ๋อร์ก็สามารถส่งรังสีกระบี่ที่รุนแรงเข้ามาขว้างได้ทัน แม้จะสามารถขว้างได้เพียงไม่กี่วินาที แต่ว่าแก้วหูของกู่ซือเอินก็ได้รับการฟื้นฟูเรียบร้อยแล้ว นี่คือครั้งแรกที่สุดยอดการฟื้นฟูของร่างเทพอสูรอมตะ ส่งผลเสียต่อนาง

"ชิ"กู่ซือเอินส่งเสียงขัดใจเมื่อไม่อาจปิดฉากไป๋หลันฮวาได้ ไป๋หลันฮวาเอง เมื่อสามารถรอดจากการโจมตีได้จึงจะเริ่มบรรเลงอีกครั้งแต่ว่ากลับมีคุไนหนึ่งเล่มปามาทางนาง

ตู้ม!! การระเบิดขัดจังหวะการเล่นพิณของไป๋หลันฮวา แต่นางก็สามารถใช้ท่าเท้าของตนเองหลบออกมาได้อย่างปลอดภัย

"ข้าสองคน…ขอรวมด้วยได้หรือไม่"เสียงของอูหลินเฟิงดังขึ้น พร้อมกับเขา หั่วอี หั่วเอ้อ กังปี้ที่ย่อตัวมาเกาะไหล่เขาเหมือนเดิมและจงหมิ่นที่เดินเข้ามา คนอื่นอูหลินเฟิงให้รออยู่ที่เดิม เพราะคนที่เหลือไม่อาจเข้ามาร่วมวงได้

"พวกเจ้า?" กู่ซือเอินมองไปยังผู้ที่เดินเข้ามา "อันตราย!"

"ไม่เป็นอะไร…ข้าเห็นพลังของคุณหนูไป๋มามากพอแล้ว"อูหลินเฟิงกล่าว ที่เขาเข้ามาเพราะเขามั่นใจว่าตนเองสามารถเข้าร่วมต่อสู้ครั้งนี้ได้

"เห็นพลังของข้า?? เฮอะ!! คิดว่าจะสามารถป้องกันท่วงทำนองของข้าได้งั้นหรือ"ไป๋หลันฮวาเมื่อได้ยินคำพูดของอูหลินเฟิงก็ไม่สบอารมณ์ทันที เพราะแม้แต่กู่ซือเอินยังหมดทางรับมือพลังของนาง แต่คนที่มีลมปราณเพียงระดับสามกล่าวว่ามีทางรับมือนาง

"งั้นเหตุใดท่านไม่ลองโจมตีข้าดูสักครั้ง"อูหลินเฟิงท้าทาย

"ได้" ไป๋หลันฮวากล่าวพร้อมกับวางมือลงบนพิณโคจรลมปราณบรรเลงทำนองเพลงออกมาทันที

บทบรรเลงสำเนียงเก้าชั้น ชั้นที่สาม ท่วงทำนองไร้ใจ

"หั่วอี หั่วเอ้อ"อูหลินเฟิงออกคำสั่งกับหั่วอี หั่วเอ้อ จากนั้นส่งพลังจิตและพลังวิญญาณส่งไปยังยันต์ของหมาป่าขนเพลิงทั้งสอง ร่างของหั่วอีและหั่วเอ้อเปล่งแสงสีฟ้าพร้อมกับมียันต์อาคมหลายใบลอยอยู่รอบๆ หมาป่าขนเพลิงทั้งสอง

“บรู๊วววว!!!”

ตึง ตึง

เสียงท่วงทำนองแห่งพิณถูกเสียงหอนของหมาป่าขนเพลิงทั้งสองต้านเอาไว้ได้ จนเสียงของพิณถูกหักล้างไม่อาจทำอันตรายต่ออูหลินเฟิงได้

"อะไรกัน!!"

บทบรรเลงสำเนียงเก้าชั้น ชั้นที่สาม ท่วงทำนองไร้ใจ

ไป๋หลันฮวาลองเล่นพิณอีกครั้ง

“บรู๊วววว!!” เสียงของพิณถูกต้านไว้ด้วยเสียงของหมาป่าขนเพลิงทั้งสองเช่นเดิม

"ใช้เสียงหอนของหมาป่าขนเพลิงต้านทำนองของข้าได้อย่างนั้นหรือ"ไป๋หลันฮวาไม่อยากเชื่อสายตาของตน หลังจากที่นางสังเกตจึงพบว่าบนตัวของหมาป่าขนเพลิงนั้นมียันต์สีฟ้าลอยอยู่รอบตัว

‘นั่นคงจะเป็นยันต์จิต…ใช้ยันต์จิตเสริมพลังจากจิตให้สัตว์อสูร เพื่อให้การหอนสามารถต้านทานทำนองของข้าได้งั้นหรือ’ ไป๋หลันฮวายอมรับความคิดสร้างสรรค์และความสามารถในการควบคุมสัตว์อสูร เพราะว่าการหอนของหมาป่าขนเพลิงทั้งสองนั้นไม่ได้หอนในระดับเสียงเดียวกัน แต่หอนในระดับเสียงที่ต่างกันช่องว่างของเสียงจึงสามารถหักล้างทำนองของนางได้

“คิดว่าหมาป่าขนเพลิงเพียงสองตัว…จะสามารถหยุดท่วงทำนองของข้าได้งั้นหรือ ข้าใช้พลังเสียงสามส่วนเท่านั้น” ไป๋หลันฮวากล่าวพร้อมกับเร่งปราณของตัวเองใช้ท่วงทำนองเดิมแต่ว่าใส่ปราณและจิตลงไปมากขึ้น

วิชาสำเนียงเก้าชั้น บทเพลงที่สาม ท่วงทำนองไร้ใจ

“ข้าไม่เคยบอกเลยนะ…ว่าข้ามีหมาป่าขนเพลิงเพียงสองตัว” อูหลินเฟิงกล่าวย้อนไป๋หลันฮวา

“ออกมา หั่วซาน หั่วซี่อ”

“บรู๊วววว” หมาป่าเพลิงทั้งสี่ประสานเสียงหอนต้านทานท่วงทำนองของไป๋หลันฮวาได้อีกครั้ง

“อะไรกัน!! มีหมาป่าขนเพลิงมากถึงสี่ตัวเชียว” โดยปกติแล้วนักฝึกสัตว์ที่มีสัตว์อสูรหลายตัวมักมีชนิดละตัวหรือสองตัวเท่านั้น แต่ว่าชายตรงหน้ากลับมีสัตว์อสูรชนิดเดียวกันสี่ตัว

“มีสี่ตัวแล้วยังไงข้ายังสามารถเร่งพลังได้อีก”

วิชาสำเนียงเก้าชั้น บทเพลงที่สี่ เพลงสยบสี่ทิศ

คราวนี้ไป๋หลันฮวาเปลี่ยนบทท่วงทำนองเป็นที่รุนแรงกว่าเดิม ทั้งยังใช้ปราณและพลังจิตกว่าเจ็ดส่วน

“ข้าเองก็ไม่เคยบอกว่าข้ามีหมาป่าเพลิงเพียงสี่ตัว” อูหลินเฟิงยกยิ้มยียวนไปยังไป๋หลันฮวา

“อะไรนะ!!” ไป๋หลันฮวาที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งตกใจ

“ออกมาหั่วอู่ หั่วลิ่ว หั่วซี หั่วปา” หมาป่าขนเพลิงทั้งแปดในที่สุดก็ได้ออกมาพร้อมกัน หมาป่าขนเพลิงประสานเสียงต้านบทเพลงของไป๋หลันฮวา

“ปะ แปดตัว!!…นี่เจ้าคิดจะทำฟาร์มหมาป่าขนเพลิงหรือไงกัน” ไป๋หลันฮวากล่าวตั้งแต่เกิดมา นางเจอนักฝึกสัตว์มาเยอะ แต่ว่าคนที่เก็บสัตว์อสูรชนิดเดียวกันแปดตัวนางเพิ่งจะเคยเจอแบบนี้ครั้งแรก

“ความคิดไม่เลว หากพวกมันมีลูกท่านอยากได้สักตัวหรือไม่ ข้าขายให้ถูกๆเลย”อูหลินเฟิงยกยิ้มยียวน