เรือนกาญจนา

คุณนิธิชลมอบเงินก้อนใหญ่ให้กับยายวรรณ ซึ่งตอนนั้นยายวรรณน้ำตาไหลซึ้งใจกับความมีเมตตาของเจ้านายเก่า

“นี่มันหมายความว่ายังไงคะ” รันถาม

“มาแล้วงั้นหรือ รันธิมา ฉันแค่จะมอบเงินให้อดีตแม่บ้านของฉัน เพื่อให้ยายเธอนำไปใช้หนี้ไง” นิธิชลอธิบาย

“แต่พวกเราไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณค่ะ” รันกล่าว

“ฉันช่วยยายวรรณ ไม่ได้มาช่วยเธอเสียหน่อย ความหยิ่งยโสของเธอจะทำให้ป้าวรรณเดือดร้อนนะ” นิธิชลเตือน

“แต่ว่า…” รันกำลังจะเถียงแต่เพื่อนเธอพูดแทรก

“จริงอย่างที่คุณชลว่านะรัน ไม่เช่นนั้นเจ้าหนี้เงินกู้ได้มาฆ่ายายเธอแน่” กรณ์เตือน

“แล้วคุณจะให้ฉันทำอะไรเป็นการชดใช้ให้คะ” รันถาม

“ไม่ต้อง! นี่เป็นเงินตอบแทนอดีตแม่บ้านที่เลี้ยงดูฉันมาเป็นอย่างดีเท่านั้นจริงๆ” นิธิชลกล่าว

“ขอบคุณมากค่ะ พี่ เอ้ย คุณชล” รันหลุดปากอยู่เรื่อย

“ฉันกลับก่อนนะคะ ป้าวรรณ มีอะไรให้ฉันช่วย ติดต่อมาได้เสมอค่ะ” นิธิชลไหว้ยายวรรณอย่างเคารพ

“ขอบคุณคุณหนูมากค่ะ” ป้าวรรณเดินออกไปส่งเจ้านายเก่า

นั่นเท่ากับว่าปัญหาเรื่องหนี้สินก็จบไป ด้วยการช่วยเหลือของอดีตเจ้านายของยายวรรณ

กรณ์และรันมองหญิงวัยกลางคนเดินจากไปอย่างสง่างาม กรณ์เลยกระซิบว่า “คุณนิธิชลช่างมีจิตเมตตาจริงๆ”

“นั่นสิ” รันพูดเบาๆ

                                     ***********************************

หลังจากนั้นรันได้ใกล้ชิดกับกลวิทย์มากขึ้น ถึงขั้นไปบ้านของเขาอยู่บ่อยๆ และเขาก็ช่างเป็นสุภาพบุรุษจริงๆ แม้จะตกลงเป็นแฟนกันแล้ว เขาก็ไม่เคยล่วงเกินเธอเลยสักนิด

และเพราะรันต้องออกไปทำธุระเป็นเพื่อนกลวิทย์ ทำให้รันนั้นต้องขอร้องให้กรณ์ไปเยี่ยมแม่รวิวรรณที่โรงพยาบาลให้ ซึ่งกรณ์เองก็ยอมตกลง แต่เธอก็บ่นแล้วบ่นอีก

ณ โรงพยาบาล

กรณ์อาสาป้อนข้าวให้น้ารวิวรรณ หลังทานข้าวเสร็จ เธอก็เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับรันธิมาให้น้ารวิวรรณฟัง

“คุณน้ารู้มั้ยคะว่า เดี๋ยวนี้ลูกของน้าคบคนแก่อย่างคุณกลวิทย์ออกหน้าออกตาแล้วนะคะ หนูนึกไม่ถึงเลยว่า เพื่อนจะหลงชายคนนั้นได้มากขนาดนี้” กรณ์ฟ้อง

พอรวิวรรณได้ยินชื่อ กลวิทย์ เธอก็ขมวดคิ้วแล้วบีบแขนกรณ์อย่างแรง

“โอ๊ย! คุณน้า กรณ์เจ็บนะฮะ”

“กลวิทย์ กลวิทย์ เลว ไอ้เลว” รวิวรรณด่าชายคนนั้น

“ทำไมล่ะฮะคุณน้า คุณน้ารู้จักด้วยหรือ” กรณ์แปลกใจ

“มันข่มเหงรังแกน้าจนท้อง มัน ไอ้เลว ไอ้ชั่ว” รวิวรรณเล่า ราวกับว่าเธอหายเป็นปกติแล้ว

“ห๊า! ว่าไงนะ” กรณ์ตกใจ

พยาบาลเห็นคนไข้เอะอะโวยวาย เลยพากันเข้ามาพาตัวรวิวรรณไปสงบสติอารมณ์

                                     ***********************************

กรณ์เริ่มฉุกคิด แต่เธอเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ดังนั้นกรณ์จึงเป็นฝ่ายพิสูจน์โดยแอบเก็บเส้นผมของรันที่บ้านคุณยาย และเส้นผมของกลวิทย์จากในสำนักงาน

ณ สำนักงาน

กรณ์แกล้งเปิดพัดลมให้พัดไปทางกลวิทย์โดยแรง

“แอร์เสียงั้นหรอ” รันทัก

“เปล่า ห้องมีกลิ่นอับ เลยเป่าให้อากาศระบายเฉยๆ” กรณ์แก้ตัว

ญาตกใจเมื่อเห็นทรงผมฝ่ายชายเลยว่า “คุณวิทย์คะ หวีผมก่อนดีมั้ยคะ”

“งั้นหรอ งั้นเดี๋ยวผมไปหวีที่ห้องน้ำก็แล้วกันนะ” กลวิทย์ลุกจากที่นั่งแล้วเดินไปที่ห้องน้ำ เพราะที่สำนักงานแห่งนี้กลายเป็นสถานที่คุ้นเคย

“เอ่อ นี่ฮะหวี ผมเพิ่งซื้อมาใหม่ๆเลย” สาวทอมยื่นหวีใหม่ให้

“จะดีหรอ” กลวิทย์เกรงใจ

“ไม่เป็นไรฮะ คนกันเอง” สาวทอมยิ้มให้

พอกลวิทย์ไปห้องน้ำจัดการกับทรงผมเรียบร้อยแล้ว เขาก็ออกมาและเก็บหวีไว้ที่กระเป๋าเสื้อ

กรณ์แกล้งวิ่งชนโดยแรง ทำให้วิทย์เซ แต่กรณ์ช่วยประคองเขาไว้ได้ทัน และแอบขโมยหวีมาเก็บไว้อย่างรวดเร็ว

“เป็นอะไรหรือเปล่าฮะ” กรณ์แกล้งถาม

“ขอบใจมากนะกรณ์” กลวิทย์พยายามยืนดีๆ

กรณ์ยิ้มให้และรีบเดินจากไป ทำให้ฝ่ายชายงงกับสาวทอมที่แต่ก่อนคอยแต่หาเรื่องชวนตนทะเลาะ แต่ตอนนี้เธอกลับพูดดีด้วย

กลวิทย์ปล่อยผ่าน ก็เลยพาแฟนสาวไปที่บริษัทของเขาเป็นการเปิดตัว

กรณ์ดูแปลกไปอย่างมาก เพราะปกติกรณ์มักจะคอยขัดขวางคู่นี้อยู่เสมอ แต่วันนี้กรณ์กลับยิ้มให้ และเดินจากทั้งคู่ไป ทำให้แม้แต่รันเองก็งงกับพฤติกรรมเพื่อนเช่นกัน

สามวันผ่านไป รันรู้สึกไว้เนื้อเชื่อใจกลวิทย์มาก จนกระทั่งถึงเวลาที่กลวิทย์มารับเธอไปบ้านเช่นเคย

เมื่อถึงบ้านของกลวิทย์ เขาก็เลยว่า “รันรอผมอยู่ที่บ้านก่อนนะ ผมจะออกไปซื้ออาหารข้างนอก พวกเราจะได้มาทานด้วยกัน”

“ค่ะ รันจะรอนะคะ”

รันคิดว่า ต่อไปเธอก็จะได้กลายเป็นภรรยาของวิทย์อยู่แล้ว เธอก็เลยเริ่มสำรวจภายในบ้านเพื่อเตรียมตัวที่จะได้เข้ามาอยู่ที่นี่

รันเองก็แปลกใจที่ทำไมฝ่ายชายถึงออกไปนานจัง ทำให้ตอนนี้เธอสำรวจบ้านหลังนี้อยู่นานมาก จนกระทั่งเธอได้เข้าไปในห้องสุดท้าย

ตอนแรกรันก็ลังเลที่จะเปิด แต่พอประตูไม่ได้ล็อค เธอก็เลยถือวิสาสะเดินเข้าไป

รันเปิดไฟ ก็เห็นรูปบุษบงติดทั่วห้อง เธอนั้นก็รู้สึกปลื้มใจ แต่สักพัก เธอก็สะดุดตากับกรอบรูปคู่ระหว่างกลวิทย์กับแม่เล็ก

“นี่มันหมายความว่ายังไง แม่เล็กกับกลวิทย์รู้จักกัน และดูสนิทสนมกันมากเลย” รันพึมพำ

เมื่อรันเดินเข้าไปข้างในลึกๆ ก็มีห้องอีกห้องหนึ่ง เธอเปิดไฟอีก ก็พบว่า ภายในห้องมีแต่ภาพลามกอนาจารของหญิงสาวที่กลวิทย์เป็นข่าวด้วย และที่เธอตกใจหนักมากก็คือ มีหญิงบางคนมีร่องรอยการเฆี่ยนตีด้วยแซ่ตามร่างกาย อีกทั้งยังโดนน้ำตาเทียนหยดใส่เรือนร่างอันสวยงามของหญิงเหล่านั้น และที่เธอขนหัวลุกมากที่สุดก็คือ มีภาพถ่ายตอนที่กลวิทย์มีอะไรกับหญิงสาวเหล่านั้นจนเต็มสองตา

“เห็นหมดแล้วสินะ ต่อไป ก็จะมีรูปพวกเรามาประดับห้องนี้ด้วย” กลวิทย์กล่าวเสียงเย็น

“คุณกลวิทย์ คุณมันโรคจิต” รันทั้งกลัวทั้งโมโห

แต่ไม่ทันเสียแล้ว เพราะกลวิทย์ได้โปะยาสลบใส่รัน ทำให้สติของเธอดับวูบในบัดดล

                                              ***********************************

         ตอนนี้รันซึ่งสวมชุดนอนวาบหวิว กำลังถูกล่ามแขนล่ามขาติดกับเตียงนุ่มสีขาว เธออยู่ในสภาพสลบไสลไม่ได้สติ

         ในขณะที่ฝ่ายชายก็อาบน้ำอย่างสบายใจพร้อมกับผิวปากอย่างอารมณ์ดี

         และเสียงนั่นก็ปลุกให้รันตื่น เธอสำรวจตัวเองก็ตกใจ และพยายามดึงโซ่ ก็พบว่าเธอถูกล่ามอย่างแน่นหนา

         รันจึงตะโกนสุดเสียง “ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย”

         กลวิทย์นุ่งผ้าเช็ดตัวเดินออกมาจากห้องน้ำ พร้อมกับกล่าวอย่างใจเย็นว่า “ไม่มีใครได้ยินหรอก รัน นี่เป็นห้องเก็บเสียง”

         “คุณทำแบบนี้ทำไมคะวิทย์ ยังไงรันก็จะแต่งงานกับคุณอยู่แล้ว” รันพยายามกล่อม

         “ฉันมันเป็นพวกไม่ชอบผูกพันกันใครเสียด้วยสิ” กลวิทย์พูดเสียงเยาะ

         “อย่าทำอะไรรันเลยนะคะ ปล่อยรันไปเถอะ เอ้อ ใช่ คุณบุษ คุณไม่ละอายใจต่อเธอบ้างเลยหรอ” รันอ้างชื่อบุษ

         “โอ๊ย! ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับฉันสักนิด ที่ฉันยอมคบด้วยก็เพราะน้านงลักษณ์จ้างให้ฉันทำให้บุษหลงเสน่ห์ฉันอย่างหัวปักหัวปำเท่านั้นเอง” กลวิทย์เล่า

         “ว่าไงนะ ทำไมคุณเลวแบบนี้ แกล้งล้อเล่นกับความรู้สึกคนอื่นได้ยังไง” บุษในร่างรันโมโหมาก

         “แล้วเป็นยังไงล่ะ ชายเลวที่เธอว่า ก็สามารถชี้สั่งให้ดาราสาวชื่อดังทำตามอย่างว่าง่าย เสียดายที่มันตายไปเสียก่อน ฉันยังไม่ได้ย่ำยีหรือแตะต้องตัวมันเลยสักนิด” กลวิทย์กล่าวอย่างเสียดาย

         “ไปให้พ้นนะ” รันรีบไล่

         “แหม เห็นแต่ก่อนยังหลงเสน่ห์ฉันอยู่เลย” กลวิทย์จับแก้มหญิงสาว

         เมื่อรันรับรู้ความจริง ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงผู้ชายที่ภายนอกดูดี แต่ในใจเขากลับโสโครกโสมม ทำร้ายผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้ รันพยายามดิ้นรนและเบือนหน้าหนี กำลังจะตะโกนอีกครั้ง แต่เธอถูกปิดปากด้วยเทปกาวเสียแล้ว

         อื้อออ อื้ออ อื้อๆ หญิงสาวพูดไม่ได้อีกต่อไป

         ชายวัยกลางคนกำลังค่อยๆคร่อมตัวหญิงสาวอย่างช้าๆ และกำลังจูบพรมไปที่คองามระหงของหญิงสาวที่กำลังดิ้นรนขัดขืนสุดฤทธิ์

         นับว่าโชคดี ที่อยู่ดีๆ กรณ์ก็พาคุณอาซึ่งเป็นอดีตตำรวจ บุกเข้ามาช่วยหญิงสาว และอาคนนั้นก็ดึงตัวชายชั่วออกไปให้พ้นตัวรัน

         กรณ์รีบวิ่งเข้าไปจัดเสื้อผ้าให้เพื่อน พร้อมกับนำผ้าห่มมาคลุมร่างกายให้

         อาของกรณ์ยกปืนมาขู่ “กุญแจปลดโซ่อยู่ไหน บอกมาเดี๋ยวนี้”

         “ผมไม่ได้ทำอะไรผิด เธอสมยอมเองต่างหาก” กลวิทย์กล่าวอ้าง แต่ก็ยอมยกมือทั้งสองขึ้นเพราะกลัวตาย

         “สมยอมบ้าอะไร ก็เห็นๆกันอยู่ ว่าคุณล่ามโซ่และกำลังจะข่มขืนเธอ” กรณ์กล่าว

         “จะว่าไป รันก็เป็นแฟนผม มันเป็นเพียงกิจกรรมที่พวกเรากระทำร่วมกันเท่านั้นเอง” กลวิทย์กล่าวอ้าง

         กรณ์รีบดึงเทปกาวออกให้เพื่อน

         รันจึงพูดได้ “ไม่จริง เขาโกหกค่ะ”

         “เอากุญแจมาเร็วเข้า ถ้าไม่อยากเป็นข่าวอื้อฉาว” อาของกรณ์ขู่

         วิทย์ยื่นกุญแจให้กรณ์แต่โดยดี

         เมื่อหญิงสาวเป็นอิสรภาพ เธอก็รีบกอดสาวทอมร้องไห้

         “อย่าร้องไห้ไปเลยนะ เธอปลอดภัยแล้ว” กรณ์กอดปลอบ

         “ฉันจะแจ้งความ เอาเรื่องกลวิทย์ให้ถึงที่สุด” รันกล่าวทั้งน้ำตา

         “เธอแน่ใจนะ ว่าจะจับพ่อตัวเอง” กรณ์ยอมเผยความจริง

         “อะไรนะ!” ทุกคนในห้องพูดพร้อมกัน

         “เธอพูดอะไรน่ะกรณ์” รันสงสัย

         “คนที่ข่มขืนคุณรวิวรรณก็คือ คุณกลวิทย์” กรณ์กล่าว

         “อ้อ ที่แท้เธอก็เป็นลูกสาวของสาวใช้คนนั้นนี่เอง” กลวิทย์ยิ้มเยาะ

         “ทะ ทำไม คุณถึงได้เลวแบบนี้” รันนึกไม่ถึง

         “ฉันถูกจ้างวานต่างหาก คนในคฤหาสน์แห่งนั้นอยากกำจัดสาวใช้คนสวยอย่างแม่เธอ” กลวิทย์เผย

         “ใครกัน คุณนงลักษณ์งั้นหรือ” รันเดา

         “ลูกสาวของนงลักษณ์ต่างหาก” กลวิทย์ยอมบอก

         “คุณนิธิชลงั้นหรอ ไม่จริง! ฉันไม่เชื่อ” รันไม่อยากจะเชื่อ

         “ไม่เชื่อก็ตามใจ เห็นมั้ยล่ะ ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นก็สามารถแย่งคนรักของสาวใช้มาได้ เป็นเพราะฉันแท้ๆ” กลวิทย์กล่าวถึงผลงานตัวเอง

         บุษในร่างรันนึกไม่ถึงเลยว่า พี่สาวจะกล้าทำเรื่องเช่นนี้ เพียงเพื่อได้ครอบครองชายที่ตนหมายปองเท่านั้น

         อาของกรณ์ทนฟังไม่ไหว เลยต่อยหน้าชายชั่วไปทีนึง

         “แกกล้าทำร้ายฉัน ฉันจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด” กลวิทย์จับตาที่เขียวช้ำ และกล่าวอย่างโมโห

         “งั้นก็แลกกัน ฉันโดนข้อหาทำร้ายร่างกาย ส่วนนายก็โดนข้อหาข่มขืนหญิงสาว เป็นไง” อาของกรณ์ไม่กลัว

         “ออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว และไม่ต้องเรียกฉันเป็นพ่อด้วย ฉันไม่รับลูกสาวใช้เป็นลูกหรอกนะ” กลวิทย์หันไปบอกลูกสาว

         “เอาเถอะค่ะ พวกเรากลับกันเถอะ” รันทนฟังไม่ได้อีกต่อไป

         อาของกรณ์เป็นคนขับรถ ส่วนกรณ์ที่นั่งข้างๆคนขับก็หันไปปลอบหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านหลัง

         “ไม่เป็นอะไรนะรัน ถือว่าฟาดเคราะห์นะ” กรณ์ปลอบ

         “ชายชั่วคนนั้นเป็นพ่อฉันจริงๆหรอ” รันไม่อยากจะเชื่อ

         “อะ นี่ ฉันแอบเก็บเส้นผมของเธอและของคุณกลวิทย์ไปให้เจ้าหน้าที่ที่ฉันรู้จักแอบตรวจ DNA พิสูจน์ความเป็นพ่อลูกให้” กรณ์ยื่นซองให้

         รันหยิบซองผลตรวจมาดู ก็พบว่าตนเป็นลูกสาวของกลวิทย์จริงๆ

         “แล้วเธอจะฟ้องร้องให้เขารับผิดชอบเธอเป็นลูกมั้ย” กรณ์ถาม

         “ไม่! ถ้าแม่ฉันเห็นเขา หรือรับรู้เรื่องนี้ แม่คงไม่มีวันหายเป็นปกติอย่างแน่นอน” รันเป็นห่วงความรู้สึกของรวิวรรณ

         “แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นพ่อของหนูนะ” อาของกรณ์กล่าว

         “หนูทราบดีค่ะ หนูคิดว่าพวกเราต่างคนต่างอยู่กันดีกว่า หากเขามีอะไรอยากให้หนูช่วย หนูก็จะช่วยเขาในฐานะลูก แต่คงไม่มีวันอยู่ด้วยกันอย่างแน่นอน” รันวางแผนจะทำเช่นนั้น

         “ก็ดีเหมือนกัน” กรณ์เห็นด้วย

                            ***********************************

         วันถัดมา บุษในร่างรันจึงขอให้กรณ์พาไปเยี่ยมแม่รวิวรรณ เธอรู้สึกสงสารสาวใช้คนนี้จับใจ ไม่คิดว่ารวิวรรณจะโดนพี่นิธิชลจ้างกลวิทย์ให้กระทำย่ำยีทั้งร่างกายและจิตใจแบบนี้ ถึงว่าอนุชินดูจะโกรธแค้นรวิวรรณมาก เพราะเขาอาจคิดว่าหญิงสาวทรยศไปมีความสัมพันธ์กับกลวิทย์นี่เอง นิธิชลจึงถือโอกาสดามใจอนุชิน เลยทำให้นิธิชลสมหวังในความรักครั้งนี้

         รันคุกเข่าจับมือรวิวรรณที่มีท่าทางเหม่อลอยเช่นเคย สักพักรันก็หันไปบอกเพื่อนว่า “ขอให้ฉันอยู่กับแม่ตามลำพังนะกรณ์”

         กรณ์พยักหน้า แล้วเดินไปที่อื่น

         ตอนนี้บุษในร่างรันพูดกับรวิวรรณในฐานะเจ้านายเก่า “ฉันขอโทษนะรวิวรรณ ที่ทำร้ายเธอ”

         “ใคร คือรวิวรรณ ฉันไม่ใช่รวิวรรณ”

         บุษขมวดคิ้ว “หมายความว่ายังไง”

         “ฉันชื่อนิธิชลต่างหาก”

         บุษรู้สึกสะเทือนใจที่เห็นสาวใช้เจ็บปวดใจมาก ถึงขั้นอยากเป็นคนอื่น

         “ฉันชื่อนิธิชลจริงๆนะ เธอต้องเชื่อฉันนะ นังรวิวรรณ มันแย่งร่างฉันไป และแย่งอนุชินไปจากฉัน” รวิวรรณจับไหล่ของรันและเขย่าตัวเธออย่างแรง

         “ฉันเจ็บนะ รวิวรรณ” รันร้องขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด

         เจ้าหน้าที่ที่สังเกตการณ์รีบเข้ามาช่วยจับตัวรวิวรรณไว้ และพากลับไปที่ห้องของเธอ

         “คุณไม่เป็นอะไรนะคะ” พยาบาลถามรัน

         รันส่ายหน้าให้กับเจ้าหน้าที่เป็นคำตอบว่าไม่เป็นไร แล้วรันก็รู้สึกเอะใจกับคำพูดของรวิวรรณ แต่เพราะตอนนี้รวิวรรณยังไม่ปกติ จึงยอมปล่อยผ่าน