สู้ศึกต่างโลก : ด้วยคุณสมบัติ Plus(+) แห่งลอร์ด

        ได้มองเห็นทั้งสองหยอกล้อกันฉินเข่อชิงถึงกับกลั้นหายใจ ไม่กล้าแม้แต่จะสูดลมหายใจเข้าให้เต็มปอดได้แต่ก้มหน้าก้มตากินอาหารของตัวเอง

        หลังจากกินข้าวเสร็จหลินไต้อวี้ก็พาเธอไปทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมและสิ่งปลูกสร้างต่างๆภายในดินแดน

        อย่างอื่นก็พอจะทำใจได้ถึงแม้จะแปลกใหม่ แต่ก็ยังพอจะเข้าใจ

        แต่“ห้องน้ำหอมกรุ่น”...

        ฉินเข่อชิงทำได้เพียงใช้คำว่า“สร้างสรรค์เกินใคร” เพื่ออธิบายสิ่งนั้น

        กับเรื่องนี้...อู๋ฉือจะทำอะไรได้เล่า

        ..........

        ยามค่ำคืน

        เวลา22.00น. 

        อู๋ฉือทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้นับ“ศิลาแก่นสุญญะ” และ “ผลึกมายา”ที่อยู่ในช่องเก็บของ

        พลางครุ่นคิดว่าจะใช้ไปกับอะไรดีที่สุด

        ในเวลานี้

        เพราะการรุกรานของมอนสเตอร์ที่เขาต้องเผชิญหน้ามันน่าสะพรึงกลัวกว่าของคนอื่นๆ มาก แต่ยิ่งอันตรายมากเท่าไรผลตอบแทนก็ยิ่งมากเท่านั้น!

        การรุกรานของมอนสเตอร์ในวันนี้ทำให้เขาได้รับสิ่งของทั้งสองอย่างมามากมาย!

        “ผลึกมายาก็คือเงินตราหลักของยุคนี้ มันเป็นเงิน!แน่นอนว่ายิ่งมีมากเท่าไรก็ยิ่งดี!”

        “ตอนนี้ดูเหมือนว่าการใช้ผลึกมายาเพื่อฟื้นฟูคลังและซ่อมแซมสิ่งปลูกสร้างนั้นไม่จำเป็นต้องใช้มากนัก”

        “จุดสำคัญจริงๆ คือการอัญเชิญทหารและอัญเชิญฮีโร่!”

        “ในทางกลับกัน ศิลาแก่นสุญญะต้องอาศัยการสะสมด้วยตัวเอง...” อู๋ฉือครุ่นคิด

        และทันใดนั้นประตูบ้านก็เปิดออก

        สองสาวจับมือกันเดินเข้ามาทั้งคู่เปลี่ยนชุดใหม่แล้ว เส้นผมรวบขึ้นด้วยปิ่นปักผมหยก ใบหน้าแดงเรื่ออ่อนๆ

        พวกเธอน่าจะเพิ่งไปอาบน้ำมาโดยใช้น้ำจากบ่อน้ำจันทรา

        ตอนนี้พวกเธอดูเปล่งปลั่งสดใสผิวพรรณราวหยกในกระท่อม ดูราวกับสว่างกว่าแสงไฟเสียอีก

        “ท่านลอร์ด ท่านไปอาบน้ำได้แล้วเจ้าค่ะ”

        หลินไต้อวี้ยิ้มดวงตางามดุจแพรไหมราวกับจะสะกดวิญญาณคนได้

        ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันราวกับกำลังส่งผ่านข้อความบางอย่าง

        อู๋ฉือกระแอมเบาๆแล้วเดินออกไปอย่างมีมารยาท

        สองสาวใช้อ่างอาบน้ำใบเดียวกันและอาบน้ำใน ‘หอแดง’

        ในตอนนี้น้ำในอ่างอาบน้ำถูกเททิ้งไปแล้ว และถังก็ถูกล้างสะอาดวางอยู่หน้าประตู

        เมื่อเห็นเช่นนั้นอู๋ฉือก็รู้สึกเสียดายเล็กน้อย

        น้ำอาบของสาวงาม...

        “อ๊ะ!” อู๋ฉือรีบส่ายหัวพยายามสลัดความคิดไม่สุภาพในหัวออกไป

        เขายกอ่างอาบน้ำขึ้นหยิบผ้าขนหนู สบู่ และถังน้ำเล็กๆ เอาไว้ไปตักน้ำจาก“บ่อน้ำจันทรา” แล้วก็อาบน้ำที่ข้างกำแพงไม้เลย

        นี่ก็เป็นสถานการณ์ทั่วไปของลอร์ดมือใหม่ส่วนใหญ่เช่นกัน

        เพราะช่วงแรกยังไม่มีคนหรือสิ่งปลูกสร้างอะไรก็อาบน้ำกลางแจ้งไปเลย

        ลมพัดเย็นสบายสุญญากาศไร้ขอบเขตก็คงไม่มีใครมาแอบดูหรอก!

        หลังจากอาบน้ำเสร็จอู๋ฉือก็เปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดแล้วกลับเข้าไปในกระท่อม

        ภายใต้แสงไฟสีสลัวในกระท่อมสองสาวนั่งอยู่ข้างเตียง กำลังพูดคุยกันเบาๆ

        เมื่อเขาเข้ามาฉินเข่อชิงถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาหงส์มองมาที่อู๋ฉือแล้วก็อายจนต้องหันหน้าหนี คอขาวเนียนของเธอมีสีแดงเรื่อๆ ขึ้นมา

        “พี่เข่อชิง ตัวท่านลอร์ดยังมีหยดน้ำเกาะอยู่เลย พี่ช่วยท่านหน่อยสิเจ้าคะ”น้องหลินตบมือของฉินเข่อชิงเบาๆ

        ฝ่ายหลังลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นมาโค้งคำนับอู๋ฉือ

        “ไม่จำเป็นต้องมากพิธี เธอจะทำอะไรเหรอ?” อู๋ฉือรู้สึกสงสัยเล็กน้อย

        ฉินเข่อชิงแบมือออกแล้ว‘คัมภีร์วิเศษวายุจันทรา’ ที่ว่างเปล่าก็ปรากฏขึ้นมา

        นี่ไม่ใช่เป็นอุปกรณ์แต่เป็นการแสดงออกถึงพรสวรรค์

        ในชั่วพริบตาถัดมาหยดน้ำและความเย็นบนตัวอู๋ฉือก็ถูกดึงออกมา และรวบรวมอยู่ในฝ่ามือของเธอ

        ฉินเข่อชิงสะบัดมืออีกครั้งหยดน้ำระเหยกลายเป็นหมอกลอยขึ้นด้านบน และไม่นานก็สลายหายไป

        ภายใต้หมอกที่ลอยขึ้น

        ใบหน้าอันงดงามของสาวน้อยแดงก่ำเธอรีบถอยกลับไปทันที

        “สามารถใช้เวทแบบนี้ได้ด้วยเหรอ? สุดยอดเลย!” อู๋ฉือลูบผมตัวเองด้วยความเหลือเชื่อ

        “พลังไม่ได้มีไว้แค่ทำลายล้างเท่านั้น!”

        “ท่านลอร์ด พรสวรรค์ของพี่เข่อชิงนั้นมหัศจรรย์ยิ่งนักอาจจะมีประโยชน์ที่ทรงพลังกว่านี้ก็ได้เจ้าค่ะ”

        หลินไต้อวี้อธิบายด้วยเสียงอ่อนหวานแล้วกล่าวต่อว่า “วันนี้ดึกแล้วเราพักผ่อนกันก่อนเถิดเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ยังต้องต่อสู้อีก!”

        เมื่อพูดจบเธอก็ถอดรองเท้าถุงเท้าเอง วางเท้าขาวเนียนลงบนเตียง แล้วก็ค่อยๆเอนตัวลงนอนที่ด้านในสุด

        “เอ๊ะ!?”

        ฉินเข่อชิงดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างใบหน้าขาวเนียนของเธอแดงก่ำทันที ดวงตางามเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

        “ไม่ดีมั้ง หรือฉันจะนอนพื้นดี?” อู๋ฉือลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

        แต่พอพูดจบเขาก็อดไม่ได้ที่จะตบปากตัวเอง

        “ท่านลอร์ดกลัวหรือเจ้าคะ?” หลินไต้อวี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนดวงตาที่เย้ายวนมองอู๋ฉือแวบหนึ่ง

        เพียงแค่แวบเดียวก็ปลุกไฟในตัวเขาขึ้นมาทันที

        “ฉันจะกลัวอะไรเล่า มีอะไรที่ฉันจะเสียเปรียบเหรอ?” อู๋ฉือส่งเสียงฮึดฮัดแล้วก็ปีนขึ้นเตียงไปนอนข้างๆ เธอโดยตรง

        เมื่อเห็นดังนั้นฉินเข่อชิงก็ตัวสั่นไปทั้งร่าง เธอคิดจะพูดว่า “ข้าไปนอนที่หอแดงดีกว่า”หรือ “ข้านั่งพักบนเก้าอี้ก็ได้” อะไรทำนองนั้น

        แต่ก็กลัวว่า“อู๋ฉือ” จะโกรธ...

        ในขณะเดียวกันก็คิดว่าตัวเองเป็นของอู๋ฉือแล้วทำให้เธอลังเล ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

        ผ่านไปพักใหญ่เธอกัดริมฝีปาก ถอดรองเท้าถุงเท้า แล้วนอนลงข้างขวาของอู๋ฉืออย่างประหม่า

        ทั้งสามคนนอนลงบนเตียงเดียวกัน

        แล้วตะเกียงน้ำมันก็มอดดับไปโดยไม่รู้ตัว

        ในความมืดมิด...

        ฉินเข่อชิงนอนไม่หลับเลยได้ยินแต่เสียงลมหายใจเบาๆ

        เธอหันหน้าไปอย่างระมัดระวังเห็นว่าอู๋ฉือหลับไปแล้ว

        ใบหน้าอันหล่อเหลาของชายหนุ่มมีรอยยิ้มจางๆ

        “เขาเหนื่อยมากแล้ว!”

        ทันใดนั้นเสียงของหลินไต้อวี้ก็ดังขึ้นจากอีกด้านหนึ่ง ด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างทุ้มต่ำ

        “ปล่อยให้เขาพักผ่อนดีๆ เถิด...”

        ฉินเข่อชิงดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างดวงตาของเธอมีแววซาบซึ้งใจ

        หลังจากคิดดูแล้วเธอก็ไม่ปฏิเสธอีกต่อไป เอนตัวพิงอู๋ฉือแล้วหลับตาลง