กบของผมกลัวว่าผมจะตายจึงเดินทางทะลุมิติ

“ข้าไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน ความรู้สึกที่อยู่บนท้องฟ้าราวกับว่าข้านั้นเป็นนก จะบินไปไหนก็ได้ ไร้พันธนาการที่ต้องคอยห่วง”

หนี่ฉางอ้าแขนโดยมีเนี่ยฝานกอดอยู่ด้านหลัง

ตอนนี้เธอกำลังบินอยู่บนก้อนเมฆ ผ่านพลังจิตที่เนี่ยฝานควบคุม มองผ่านมุมมองนี้ลงไปเบื้องล่างทุกสิ่งทุกอย่างมันช่างเล็กจิ๋วราวกับมด นอกจากนั้นสิ่งนี้ยังห่างไกลจากวิชาที่ฝึกฝน ดังนั้นเธอจึงผินหน้ามองชายหนุ่มที่อยู่ข้างหลังด้วยนัยน์ตาล้ำลึก

เนี่ยฝานไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เขาได้กล่าวขึ้นว่า

“เราไม่จำเป็นต้องสู้กับทหารพันหมื่น ผ่านพลังของผมการฆ่าขันทีไม่ใช่เรื่องยาก เสร็จจากนั้นจะเป็นการควบคุมฮ่องเต้ แน่นอนว่าพูดแล้วมันง่ายแต่ทำได้นั้นยาก ทว่าขุนนางพวกนั้นคงไม่ได้โง่ เมื่อรู้ว่าไม่สามารถแก้ไขสถานการณ์ได้ พวกเขาจำเป็นต้องรักษาสิ่งที่เป็นอยู่โดยการเลือกข้างผู้แข็งแกร่ง กล่าวโดยย่อผมต้องการควบคุมฮ่องเต้หุ่นเชิด แล้วให้หนี่ฉางแสร้งเป็นฮองเฮาอีกที เท่านี้กิมจ๊กก็จะอยู่ในมือเรา”

ตอนนี้เนี่ยฝานไร้กำลังคน เขาจึงเลือกเส้นทางที่สูญเสียน้อยที่สุด รวมถึงการควบคุมขั้นเด็ดขาด

ในยุคโบราณมีแร่จำนวนมากที่ยังไม่ถูกขุดค้นพบ นอกจากนั้นงานฝีมือ เครื่องลายครามและทองคำยังสามารถนำมาใช้จ่ายหรือแลกเปลี่ยนในโลกของเขาได้ การลงทุนกับกิมจ๊กถือว่าคุ้มค่า ในขณะเดียวกันโลกอื่นหนี่ฉางยังแสดงเป็นบูเช็คเทียน แบบนี้มันก็เข้าเค้าไม่ใช่เหรอ โดยผ่านการแทรกแซงของเนี่ยฝาน ตัวตนของหนี่ฉางจะเข้าใกล้การเป็นจักรพรรดินีองค์แรกมากขึ้นเรื่อยๆ

“วิธีของเจ้าข้าเห็นด้วย แต่ยามนี้ธาตุไฟเข้าแทรกร่างกายข้า เคล็ดวิชาไร้ใจทรงพลังมากก็จริงแต่กลับแลกมาด้วยชีวิต ข้าไม่รู้ว่าจะอยู่ช่วยเจ้าได้นานเท่าไหร่ มันอาจจะหนึ่งหรือสองปี หรืออาจจะน้อยกว่านั้น...”

หนี่ฉางเอามือโอบแก้มเนี่ยฝาน น้ำตาสายหนึ่งไหลลงมา ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยสนใจชีวิตของตัวเอง เพียงแค่อยากให้ประชาชนลืมตาอ้าปาก มีกินมีไช้เท่านั้นเอง ทว่าพอมีความรักกับเนี่ยฝานหัวใจเย็นชาจึงเบ่งบาน ยากที่จะหักห้ามใจ หรือยอมรับว่าตัวเองกำลังจะตายได้

เนี่ยฝานเข้าใจความรู้สึกนี้ เขามอบจูบให้เธอที่ริมฝีปาก หญิงสาวไม่ได้ขัดขืน เหมือนว่าจะยอมรับแล้วเรื่องที่เขามีภรรยาจำนวนมาก

เนี่ยฝามองตาเจ้าเสน่ห์ของเธอ ก่อนจะบอกว่า “ผมมีทางรักษาแต่ที่นี่ไม่สะดวก ลงไปข้างล่างกันเถอะ”

หนี่ฉางพยักหน้า ตกอยู่ในอ้อมกอดเขาจนมาถึงภูเขาน้ำตกที่อยู่เมื่อครู่ หลังจากนั้นเนี่ยฝานจึงนำไซริงค์ออกมาแล้วแนะนำว่า

“นี่คือเซรั่มที่สกัดมาจากเลือดของผม มันสามารถมอบพลังให้กับเธอได้ รวมถึงอายุขัยหนึ่งพันปี”

เนี่ยฝานไม่เคยอยู่เฉยๆ เพียงเพราะจีบสาวๆ ในนิยาย เขายังใช้เวลาส่วนหนึ่งในการศึกษาเลือดของอเล็กซ์ซานดร้าที่หลอมรวมอยู่ในร่างกาย บรรพบุรุษของแวมไพร์และหมาป่า นอกจากนั้นยังมีไวรัส-ที กล่าวโดยย่อเซรั่มนี้มีความแข็งแกร่งมาก สำหรับเรื่องธาตุไฟเข้าแทรกเนี่ยฝานจึงคิดว่าไม่น่าใช่ปัญหาใหญ่ในการแก้ไข

“จริงหรือ...สามารถมีชีวิตอยู่ได้ถึงหนึ่งพันปีจริงหรือ!”

หนี่ฉางแทบไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน สำหรับเธอแค่อยู่ถึง 100 ปีก็มากพอแล้ว หรือต่อให้ฝึกฝนเคล็ดวิชาจนสำเร็จก็คงไม่มีใครมีชีวิตอยู่ถึง 130 ปีหรอก ดังนั้นหากมองอายุ 1000 ปีก็ไม่ต่างจากเซียนเดินดิน

“จริงสิ ผมไม่จำเป็นต้องโกหก”

“เจ้าใช่เซียนหรือไม่”

“ฮี่ฮี่ ไม่ใช่เซียนหรอก แต่ในโลกใบนี้ตัวตนของผมไม่ต่างจากเซียน เอาล่ะตัดสินใจได้หรือยังว่าจะฉีดเซรั่มไหม”

“แน่นอน ข้าไม่อยากแยกจากเจ้าไปทั้งแบบนี้!”

เมื่อเห็นว่าเธอพร้อมแล้วเนี่ยฝานจึงฉีดเซรั่มเข้าเส้นเลือดที่แขน

หนี่ฉางพยายามควบคุมอารมณ์แต่เพราะเซรั่มนี้ทรงพลังมากจนเกินไป มันทำให้เธอกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด จนเนี่ยฝานต้องเข้าไปกอดเธอแน่นๆ ผ่านไป 15 นาทีในที่สุดหนี่ฉางจึงค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลง

ผมของเธอยังเป็นสีขาวเหมือนเดิมแต่ว่ามันกลับเงางามยิ่งขึ้น ดุจหิมะในหุบเขาซ่อนเร้น นัยน์ตาคู่นั้นซึ่งเป็นสีดำมาก่อนบัดนี้กลายเป็นสีฟ้าใส ริมฝีปากสวยเผยอได้รูป ผิวสีซีดคล้ายกับผีดิบ นอกจากนั้นยังมีเขี้ยวงอกขึ้นมา

เนี่ยฝานผงะ เขารู้ว่าเซรั่มขวดนี้ไม่มีปัจจัยสายเลือดของมนุษย์หมาป่าหรือแวมไพร์ ดังนี้ความเป็นไปได้คือหนี่ฉางกลายพันธุ์ ผ่านธาตุไฟเข้าแทรกและเคล็ดวิชาไร้ใจร่างกายของเธอจึงเหมือนผีดิบอย่างที่เห็น แต่กลับสามารถยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดได้

“เป็นยังไงบ้าง เรื่องธาตุไฟได้รับการแก้ไขไหม” เนี่ยฝานถาม เพราะหากยังมีข้อผิดพลาดเกิดขึ้นอีกเขาคงต้องรีบหาวิธีแก้ไข

“มันสงบลงแล้ว นอกจากนั้นข้ารู้สึกได้ถึงพลังที่ท่วมท้น” หนี่ฉางอมยิ้มน้อยๆ แล้วชกกำปั้นไปที่หินก้อนใหญ่ หินก้อนนั้นพลันระเบิดออก กลายเป็นเศษหินชิ้นเล็กชิ้นน้อยในทันที

เนี่ยฝานเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก เขารู้สึกว่าผู้หญิงมีความแข็งแกร่งไม่ใช่เรื่องดีเลย ดังนั้นในอนาคตหากผลิตเซรั่มขึ้นมา จำเป็นต้องทำให้สายเลือดเจือจางลง

“อีกอย่างหนึ่ง ข้ายังทำแบบนี้ได้” หนี่ฉางปล่อยกระบี่ในมือแล้วมันก็ค่อยๆ ลอยตามความคิดของเธอ

เนี่ยฝานเดาะลิ้นมุมปาก เขาไม่คิดเลยว่าเธอจะมีพลังมากถึงขนาดนี้เพียงเพราะเซรั่ม แต่จะว่าไปแล้วเลือดที่ถูกสกัดก็ได้รับพลังมากจริงๆ นั่นแหละ ผลึกหินวิเศษมอบพลังจิต ไวรัส-ทีและสายเลือดบรรพบุรุษของมนุษย์หมาป่าและแวมไพร์

หนี่ฉางควบคุมกระบี่ให้ตัดผ่านก้อนหิน แต่ผลคือตัดไม่ได้ เนื่องจากกระบี่นั้นเล็กเกินไปและไม่มีพลังเดรัจฉานเหมือนหมัดตรงๆ

“น่าทึ่งมาก นี่คือส่วนหนึ่งในพลังของผม”

“ขอบใจ ด้วยอำนาจนี้ข้าคิดว่าการจัดการกับฮ่องเต้อาจไม่ใช่เรื่องยาก”

หนี่ฉางเก็บกระบี่ลงแล้วหันไปหาเขาด้วยรอยยิ้ม ตอนนี้เธออารมณ์ดีมากจนลืมไปว่าชาวบ้านเพิ่งถูกฆ่าตายไปหลายคน

...........

เสียงสายน้ำที่ไหลผ่านโขดกระทบหิน สายลมอ่อนๆ พัดโชยผ่านร่างกาย วงหน้าสวยๆ ขยับเข้ามาใกล้ๆ ทำเอาเนี่ยฝานไม่สามารถหักห้ามใจได้ ริมฝีปากทั้งคู่สอดประสาน ลิ้นสัมผัสดูดดื่มปานงูพิษโฉบโฉมเหยื่อ

วงแก้มแดงปลั่ง ใบหน้าหนี่ฉางเห่อร้อนราวกับอุณหภูมิในเดือนเมษายน ร่างบางเอนกายพิงโขดหินด้านหลัง สองมือจับศีรษะเขาที่กำลังก้มลงไปที่หว่างขา ผิวขาวละเอียดอ่อนปรากฎแก่สายตา วงขาเรียวยาวดุจหยกไร้มนทิน

เนี่ยฝานใช้ลิ้นโลมเลียวงขาจากข้อเท้าขึ้นด้านบน หญิงสาวส่งเสียงอ่อนระทวย เหลือบมองชายหนุ่มด้วยความหลงใหล

ลิ้นอ่อนนุ่มอบอุ่นเลื่อนลาดขึ้นดุจปูค่อยๆ ไต่ ขาเรียวอ้ากว้างเผยให้เห็นร่องกลีบที่ซ่อนลึกอยู่ในเสื้อโบราณ เนี่ยฝานดึงผ้าบางๆ ของเธอลงมา มองเห็นกลีบรักสีชมพูไร้โขดขนรบกวนสายตา หน้ายื่นเข้าไปใกล้จมูกได้กลิ่นยั่วยวนจนต้องมนต์สะกด ด้านล่างเขาพลันผงาดขึ้นมา ริมฝีเริ่มหยอกเย้าร่องกลีบที่ยังปิดสนิท

ดวงตาของหญิงสาวปรือขึ้นเล็กน้อย บทรักจากปากที่เขามอบให้ช่างเป็นรสชาติที่ไม่เคยลิ้มลอง ท้องน้อยหดเกร็งแน่น ยิ่งลิ้นอ่อนนุ่มสอดใส่เข้ามาลึกเท่าไหร่เสียงครางจากริมฝีปากก็ยิ่งดัง ราวกับเสียงนี้กำลังบอกให้เขาลงลิ้นให้หนักยิ่งกว่าเดิม

น้ำรักสายหนึ่งไหลร่วงลงมาผ่านริมฝีปากลงลำคอแหบแห้ง เนี่ยฝานชายตามองหญิงงามล่มเมืองตรงหน้า สองสายตาสอดประสาน ราวกับถูกมนต์กามตัณหากระตุ้น ทันใดนั้นหนี่ฉางผลักเขาลงบนพื้นหญ้า ถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด เผยให้เห็นเต้าเต่งตึงชูชัน ยอดถันเป็นสีชมพูหวาน หน้าท้องแบนได้รูป ร่องรักเป็นสีชมพูเข้มๆ แต่กลับมีน้ำแฉะเยิ้มร่วงโรยปานดอกซากุระ

“ข้าทนไม่ไหวแล้ว ยามนี้หากข้าไม่ได้ดื่มด่ำกับเจ้า ธาตุไฟคงเข้าแทรกเจียนตาย!” หนี่ฉางส่งเสียงหวานบอกกล่าว รอยยิ้มเผยอน้อยๆ ให้เห็นเขี้ยวสีขาวอันสวยงาม ริมฝีปากของเธอเริ่มบดคลึงหัวนมเล็กๆ ของชายหนุ่ม เนี่ยฝานยอมรับว่าเธอไม่ค่อยเป็นงาน แต่การมีรักประเภทนี้ก็ไม่ใช่สิ่งเลวร้าย

เสียงหายใจของหนี่ฉางเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมาถึงแท่งรักที่แข็งขึง หล่อนเริ่มใช้ลิ้นเลียหัวหยักแดงเถือกน่ารักๆ มันเริ่มปล่อยน้ำสีใสออกมาจากรูเล็กชวนอมดูดเข้าปาก กลิ่นคาวคลุ้งโชยฟุ้งจมูกแต่กลับสร้างความกระสันหาเข้าไปลึกตรึงใจ ริมฝีปากของเธอค่อยๆ โอบลำน้อยๆ เข้าไปในปากร้อนกรุ่น คอยระวังว่าเขี้ยวจะโดนโคนแต่เพราะไม่มีประสบการณ์ สุดท้ายจึงเผลอกัดแล้วมอบแผลให้เขาไปหนึ่ง

เนี่ยฝานรู้สึกเสียวซ่านสุดพรรณนา ราวกับถูกพิษของงูฉีดเข้าร่างกาย ทันใดนั้นอวัยวะเพศแต่เดิมที่เล็กราวกับนิ้วก้อยผู้หญิงเหมือนว่าจะใหญ่ขึ้น หัวถอกสีแดงอย่างกับกำปั้นของผู้ใหญ่ เอ็นยาวหนาดุจลำของงูเหลือมสีดำเมื่อม เส้นเลือดแข็งขึงโปร่งพองราวกับมันกำลังจะแตก

“อะไรกัน เขี้ยวพิษของเธอสามารถทำให้อวัยวะของเราเพิ่มขนาดได้!”

การค้นพบนี้ทำให้เนี่ยฝานตกใจ เพราะก่อนหน้านี้เขาเองก็คอยหาวิธีเพิ่มขนาดอยู่เสมอ แต่กลับไม่มีวิธีไหนได้ผล จึงล้มเลิกความคิดนี้แล้วใช้ความสามารถของน้ำอสุจิแทน

ทว่าการกัดของหนี่ฉางกลับเพิ่มขนาดโดยตรง เนี่ยฝานรู้สึกดีใจ แต่ต่อมาเขาเริ่มรู้สึกว่าสิ่งนี้อาจอยู่ได้ไม่นาน กล่าวโดยสรุปก็เหมือนกับยาโด๊ป อาจจะหนึ่งชั่วโมงก่อนผลยาจะหายไป