[จบ] ระบบวายร้ายแห่งโชคชะตา

บทที่ 47 เผ่าภูตผียอมจำนน (ต้น)

ความไม่เต็มใจอัดแน่นในดวงตาของบุตรแห่งโชคชะตา สัตว์เทพไป๋เจ๋ออยู่ตรงหน้าไม่ไกลนัก โชคลาภสูงสุด… อยู่เพียงแค่เอื้อม เช่นนั้นทำไมต้องส่งทั้งหมดนี้ให้กับชายตรงหน้าผู้อยู่ที่นี่ด้วย?!

ไม่มีทาง!

ไป๋อู๋อีลอบขยี้ยันต์ในมือ ร่างที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วของเผ่าภูติผีที่ห่างออกไปนับหมื่นลี้พลันหยุดนิ่ง

กุ่ยเหยียนกล่าวว่า “นายท่านกำลังเรียกพวกเรา”

กุ่ยซู่มอง ‘ลู่หยวน’ คนที่ตนกำลังไล่ตามจนใกล้จะทัน 

ดวงตาลุกโชนค่อย ๆ เย็นชาขึ้นมาราวกับเข้าใจอะไรบางอย่าง นางเดาะลิ้น ก่อนหันหลังอย่างไม่สนใจ “ไปกันเถอะ”

ทั้งสองออกเดินทางทันที มุ่งสู่ทางที่เจ้านายอยู่

ทรายสีอำพันล่องลอยอยู่ในอากาศ เทียนเม่ยเอ๋อร์วิ่งอย่างบ้าคลั่งอยู่บนดินแดนแห้งแล้งในรูปลักษณ์ของลู่หยวน

นางไม่สังเกตเห็นแม้แต่น้อยว่ากลุ่มคนที่กำลังไล่ตามมาอย่างเอาเป็นเอาตายเมื่อครู่ได้จากไปแล้ว

องค์หญิงหางจิ้งจอกวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง ขณะก่นด่าเจ้านายอยู่ในใจ

เจ้าลู่หยวนตัวเหม็น! เจ้าสารเลวลู่หยวน! ทั้งหมดเป็นความผิดของเจ้า ถ้าไม่ใช่เพราะความคิดแย่ ๆ อย่างการให้ข้าปลอมเป็นเจ้า ข้าคงไม่ถูกล่าโดยผู้คนมากขนาดนี้หรอก!

หากข้าตายที่นี่ขึ้นมา ข้าจะกลายเป็นผีจิ้งจอก เพื่อมาหลอกหลอนเจ้าทุกวันเลย!

เทียนเม่ยเอ๋อร์รู้สึกว่าขามนุษย์ช้าเกินไป แต่เพราะอยู่ในร่างมนุษย์ จึงทำให้วิ่งด้วยขาสองข้างไม่ถนัดนัก

แต่ไม่ว่าในใจจะก่นด่าแค่ไหน ยันต์ในมือที่ถืออยู่ก็ยังไม่ถูกขยี้

ในเวลาเดียวกัน ลู่หยวนผู้ยืนอยู่ตรงหน้าไป๋อู๋อีเชิดหน้า มองอีกฝ่ายจากมุมสูง เมื่อพบว่าอีกฝ่ายขยี้ยันต์ทิ้งไป ชายหนุ่มจึงชูนิ้วขึ้น อักขระสวรรค์จำนวนมากพลันปรากฏขึ้นจากอากาศธาตุ กักขังบุตรแห่งโชคชะตาเอาไว้

ตอนชายชุดขาวขยี้ยันต์ เขาต้องกำลังเรียกใครให้มาช่วย ซึ่งลู่หยวนย่อมรู้ดีกว่าใครว่าต้องเป็นเผ่าภูติผีอย่างแน่นอน

เขาอยากพบคนเหล่านั้นเช่นกัน…

ลู่หยวนเคยถามเฉาหงเกี่ยวกับเรื่องของเผ่าภูติผี ทำให้ทราบบางสิ่ง

เผ่าภูติผีนี้โหดเหี้ยมโดยธรรมชาติ ให้ความเคารพผู้แข็งแกร่ง ฉะนั้นจะด้อยกว่าไป๋อู๋อีผู้อยู่เพียงขั้นครึ่งก้าวสู่ขั้นจักรพรรดิยุทธ์ได้อย่างไร?

จะต้องมีเงื่อนงำบางอย่างอยู่เป็นแน่!

ยิ่งกว่านั้น พลังที่ถูกโลกดูแคลนอย่างเผ่าภูติผี ก็คือพลังที่เขาอยากบ่มเพาะมาตลอดไม่ใช่หรือ?

หากมองในมุมหนึ่ง เผ่าภูติผีก็เหมือนกับเขา เป็นตัวตนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับโลกใบนี้

ขอเพียงกำราบคนเหล่านี้จนหมดสภาพได้ ก็จะกลายเป็นกองกำลังที่จงรักภักดีต่อเขาอย่างแน่นอน!

ไป๋อู๋อีผู้ถูกกักขังดิ้นรนอยู่พักใหญ่ แต่ไม่สามารถเป็นอิสระจากตัวอักขระสวรรค์ได้

เขาไม่เข้าใจว่าการที่ลู่หยวนกักขังเช่นนี้แทนที่จะฆ่ามีความหมายอย่างไร ว่ากันตามเหตุผลแล้ว ไม่มีประโยชน์ที่จะทำอะไรแบบนี้

ผ่านไปหลายอึดใจ เขาจึงหยุดดิ้นรน นั่งขัดสมาธิ พยายามสุดความสามารถเพื่อฟื้นคืนพลังในร่างกายที่สูญเสียไปกลับมา

ผ่านไปสักพัก คนจากเผ่าภูติผีก็มาถึง…

เมื่อพวกกุ่ยซู่มาถึง พวกเขาพบว่าเจ้านายถูกขังเอาไว้ โดยมีลู่หยวนยืนอยู่ตรงหน้าด้วยท่าทีสงบนิ่งไม่ทุกข์ร้อนใด ๆ

ทุกคนตกตะลึง เมื่อครู่พวกเขายังคงไล่ตาม ‘ลู่หยวน’ อยู่ แล้วทำไมคนผู้นี้จึงมาถึงที่นี่ก่อนได้?

บุตรแห่งโชคชะตามองคนเหล่านั้น พลางยืนเอามือไพล่หลัง และถามเข้าประเด็นว่า “ข้าต้องการรับพวกเจ้ามาอยู่ใต้อาณัติ ไม่ทราบว่าคิดเห็นอย่างไร?”

เผ่าภูติผีได้ยินดังนั้นต่องก็พากันตกตะลึง เมื่อครู่พวกเขาไม่ได้ฟังผิดไปใช่หรือไม่ ลู่หยวนอยากรับพวกเขางั้นหรือ?!

กุ่ยซู่เป็นคนแรกที่ตอบสนอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยัน คิ้วขมวดขึ้น “แค่เจ้าคนเดียวน่ะหรือ?”

หลังได้ยินน้ำเสียงเหยียดหยามของเผ่าภูตผี ลู่หยวนยกมุมปากก่อนจะเรียกระบบในใจ

“ระบบ ตรวจสอบผู้นำ”

[เริ่มการตรวจสอบ]

[การตรวจสอบสำเร็จ!]

[นาม : กุ่ยซู่

ฐานการบ่มเพาะ : ขั้นเทียมเทพ ระดับสูง

สายเลือด : ภูตผี

สถานะ : ถูกประทับตราทาส!]

ถูกประทับตราทาส?!

ดวงตาของลู่หยวนหลุบลง ไม่แปลกใจเลยที่คนเหล่านี้เชื่อฟังไป๋อู๋อีมากนัก

“ระบบ มีวิธีลบตราทาสบนร่างกายพวกมันหรือไม่?”

[การลบตราทาสต้องการค่าชะตาวายร้าย 6,000 แต้ม!]

[แต้มปัจจุบันของท่านคือ 1,000 แต้ม!]

ดูเหมือนจะไม่พอ…

ลู่หยวนจำได้ว่าเขายังสามารถเพิ่มค่าชะตาวายร้ายได้ถึง 10,000 แต้ม หลังจากหยิบมาใช้ล่วงหน้า เขาจะมีแต้มมากพอที่จะปลดเครื่องหมายทาสของเผ่าภูตผีนี้ได้

“ระบบ แล้วหากข้าต้องการประทับตราทาสในเผ่าภูตผีทั้งหมด ต้องใช้ค่าชะตาวายร้ายเท่าใด?”

[ระบบแจ้งกลับมาว่าไม่แนะนำให้ใช้ค่าชะตาวายร้ายเพื่อประทับตราทาสเผ่าภูตผีทั้งหมด เพราะจะใช้ค่าชะตาวายร้ายมากเกินไป หากให้คำนวณแล้วเบื้องต้นคือ 30,000 แต้ม!]

เมื่อเห็นลู่หยวนไม่พูดอะไรต่อ กุ่ยซู่จึงไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร ส่วนไป๋อู๋อีที่อยู่ด้านข้างก็ขยิบตาให้กับพวกเขาเพื่อส่งสัญญาณให้บุกเข้าช่วยเหลือ

กุ่ยเหยียนชำเลืองมองบุตรศักดิ์สิทธิ์พร้อมหลบเลี่ยงใครบางคน แต่ขณะนั้นเอง ชายหนุ่มก็ยกมือขึ้นสิบวิถีอักขระสวรรค์ สะบั้นจักรพรรดิปรากฏขึ้นบนพื้นเพื่อขัดขวางการเคลื่อนไหวของกุ่ยเหยียน

ชั่วเวลานี้ เขาเห็นบุตรศักดิ์สิทธิ์เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง แววตาเผยความมั่นใจราวกับทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของตนเองหมดสิ้นแล้ว

“แล้วจะเป็นอย่างไรหากข้าผู้นี้มีวิธีปลดตราทาสของเจ้า?”

ทันทีที่เขากล่าวออกมาเช่นนี้ ทุกคนในเผ่าภูตผีถึงกับมองลู่หยวนด้วยแววตาประหลาดใจ

ความตื่นเต้นยินดีฉายชัดในสายตาของพวกเขา

หากตราทาสถูกปลดออก พวกเขาจะกลายเป็นอิสระ และไม่ต้องเชื่อฟังมนุษย์อีกต่อไป!

ในเวลานั้น พวกเขาไม่จำเป็นต้องอาศัยอยู่ในที่มืดและอับชื้น แต่สามารถอยู่ภายใต้แสงอาทิตย์เจิดจ้า และเข่นฆ่าได้อย่างอิสระ!

เมื่อนึกถึงชีวิตที่สดใสเหล่านั้น โลหิตในกายพลันพลุ่งพล่าน ความปรารถนาปรากฏในแววตา

เมื่อไป๋อู๋อีเห็นอย่างนั้น เขาจะไม่ทราบได้อย่างไรว่าเผ่าภูตผีพวกนี้กำลังถูกล่อลวง?

เขาตะโกนด้วยความโกรธ “พวกเจ้าคิดหักหลังข้างั้นหรือ?!”

ทันทีที่กล่าวจบ ความเจ็บปวดล้นหลามปะทุขึ้นในจิตใจของเผ่าภูตผีหลายคน ใบหน้าของพวกเขาซีดขาว เจ็บปวดจากส่วนลึกของร่างกาย มือใหญ่ไร้รูปร่างกำลังบีบรัดหัวใจของพวกเขาไว้แน่น ราวกับจะฉีกขาดมันได้ตามใจนึก

ลู่หยวนเคลื่อนไหวในใจ ลำแสงสีแดงปรากฏขึ้นจากทุกทิศทาง ห่อหุ้มใครหลายคนเอาไว้ แล้วก่อตัวเป็นพื้นที่ปิดทันที

เวลานั้นเองความเจ็บปวดที่ทำร้ายพวกเขาก็ค่อย ๆ จางหายไป และกลับมามีลมหายใจผ่อนคลายได้อีกครั้ง

กุ่ยซู่สูดลมหายใจลึก มองลำแสงสีแดงรอบกายและมีเส้นสีเข้มปรากฏขึ้นระหว่างคิ้วของชายหนุ่ม เขาจึงตระหนักได้ว่าสิ่งนี้คือพลังของอีกฝ่าย

ขั้นการบ่มเพาะของลู่หยวนสูงกว่าไป๋อู๋อี ดังนั้นการขยายอาณาเขตของบุตรศักดิ์สิทธิ์จึงช่วยเหลือพวกเขาให้หลุดพ้นจากพันธนาการทาสจากบุตรแห่งโชคชะตาได้ชั่วคราว

คุณชายผู้นี้ยังหนุ่ม แต่เขาก็สามารถทะลวงผ่านขอบเขตได้ นับว่าอนาคตของคนผู้นี้ไร้ขีดจำกัดอย่างแท้จริง!

กุ่ยซู่ระงับความประหลาดใจในแววตา ก่อนจะกล่าวคำอย่างใจเย็น “ไม่ต้องพูดถึงว่าตราประทับทาสเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นโดยบุคคลที่พวกเราเคารพนับถือ และมันคือตราประทับทาสทางสายเลือดจากรุ่นสู่รุ่น เท่าที่ข้าทราบ ตราประทับทาสลักษณะนี้ภายในแผ่นดินหยวงหงเป็นสิ่งที่ไม่สามารถแก้ไขได้”

กุ่ยซู่เงยหน้าขึ้น แววตาเผยความเย็นชา “แต่ถึงแม้เจ้าจะแก้ไขมันได้ แต่เจ้าก็คงต้องการจะให้ข้าภักดีต่อเจ้าใช่หรือไม่? สุดท้ายพวกเราก็ยังเป็นทาสของมนุษย์เช่นเดิม!?”

“เจ้าพูดถูก”

ลู่หยวนตอบกลับตามตรง “เจ้าเป็นของข้าแล้ว และข้าจะหาทางกดข่มพวกเจ้าให้เชื่อฟัง”

เผ่าภูตผีเผยจิตเป็นปรปักษ์พร้อมสายตาดุร้าย

แน่นอนว่ามนุษย์ไม่มีทางทำดีเพื่อเผ่าภูติผี สุดท้ายคนเหล่านั้นก็เพียงต้องการให้พวกเขาเป็นทาสรับใช้!