(ฟรี 110 ตอน) ยอดยุทธ์: ระบบฝึกฝนไร้ขีดจำกัด

บทที่ 30เก็บแต้ม

ลู่เฟิงก้าวเท้าเข้าสู่ลานบ้านของเฉาเฟิง

ปราณโลหิตในร่างกำลังพลุ่งพล่านและร้อนรุ่มราวกับมีเตาไฟแผ่ความร้อนอยู่ภายใน ซึ่งมาจากผลจากน้ำแกงบำรุงโลหิต ที่เขาเพิ่งดื่มมาจากโรงอาหารของพรรคเจ็ดดารา

หิมะสายใหญ่หยุดตกแล้วในลานบ้านมีนางจางกำลังกวาดก้อนหิมะไปรวมกัน จนกลายเป็นภูเขาจำลองลูกย่อมๆ

เมื่อเห็นเด็กหนุ่มเดินเข้ามานางก็คลี่ยิ้มพลางเอ่ยทักทายจนมีไอขาวลอยออกจากปาก

“เสี่ยวเฟิงกลับมาแล้วหรือ? นายท่านกับเทียนซิงออกไปตั้งแต่เมื่อวานจนป่านนี้ยังไม่กลับมาเลย”

ลู่เฟิงชะงักฝีเท้า

“ยังไม่กลับมาอีกหรือขอรับ?”

เมื่อวานครูฝึกเฉาเฟิงบอกว่าจะพาจ้าวเทียนซิงไปพบยอดฝีมือทางด้านธนูไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร พวกเขาก็ควรจะกลับมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

เด็กหนุ่มเก็บความสงสัยไว้แล้วเดินไปช่วยนางจางกวาดหิมะส่วนที่เหลือโดยถือโอกาสยืดเส้นยืดสายอบอุ่นร่างกายไปด้วย

เมื่อพื้นลานสะอาดเรียบร้อยร่างกายของเขาก็ร้อนระอุได้ที่ ลู่เฟิงจึงเริ่มขยับท่าทางร่ายรำวิชาหมัดสิบสองรูปแบบขั้นเชี่ยวชาญทันที

ศีรษะ ไหล่ ศอก มือสะโพก เข่า และเท้า ทั้งเจ็ดส่วนประสานเสริมส่งกันอย่างลงตัว

ระยะไกลใช้มือและเท้าจู่โจมระยะกระชั้นชิดใช้ศอกและเข่าเข้ากระแทกทุกท่วงท่าแฝงความดุดันและพลิ้วไหวในเวลาเดียวกันจนเกิดกระแสลมหมุนวนพัดพาเศษหิมะบนพื้นให้ฟุ้งกระจาย

นางจางที่ยืนอยู่ใต้ชายคามองภาพนั้นด้วยความเลื่อมใส

“นี่คงเป็นสิ่งที่เขาเรียกว่าฝึกฝนไม่เว้นวันสินะหากเจ้าลูกชายของข้าขยันได้สักครึ่งหนึ่งของพวกเจ้า ข้าคงนอนหลับฝันดีทุกคืน”

ลู่เฟิงไม่ได้เอ่ยตอบสมาธิทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่กับทักษะหมัด ทั่วร่างตรึงแน่นไร้ช่องโหว่กระบวนท่ากระชับ รวดเร็ว และระเบิดพลังออกมาได้อย่างรุนแรงจนน่ากลัว

แม้นางจางจะไม่เคยฝึกยุทธ์แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความทรงพลังอันงดงามนี้นางยืนมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขอตัวเดินเลี่ยงออกไป

[ค่าประสบการณ์หมัดสิบสองรูปแบบ+7]

“ฮ่า!”

เมื่อสิ้นสุดกระบวนท่าชุดสุดท้ายลู่เฟิงพ่นลมหายใจยาว ปราณโลหิตในร่างหมุนเวียนโหมซัดดุจกระแสน้ำทว่าเขากลับไม่มีอาการเหนื่อยหอบเหมือนช่วงแรกๆ ที่เริ่มฝึกเลยสักนิด

'บางทีอาจเป็นเพราะจัดการพวกหลิวต้าไปแล้ว จิตใจจึงปลอดโปร่งหมัดชุดนี้เลยลื่นไหลเป็นพิเศษ'

ไม่เพียงแต่ท่าร่างจะราบรื่นขึ้นแต่เขายังใช้เวลาน้อยลงในการได้ค่าประสบการณ์ที่มากขึ้นด้วย

ลู่เฟิงอมยิ้มบางๆเมื่อนึกถึงวันแรกที่ตนเองยังร่ายรำหมัดได้อย่างแข็งทื่อ

หลังจากนั้นเขาก็เริ่มร่ายหมัดชุดต่อไปทันทีโดยไม่หยุดพักคราวนี้เขาจงใจชะลอจังหวะลง เพื่อเข้าถึงเจตจำนงของวิชาหมัดอย่างลึกซึ้ง

[ทักษะ:หมัดสิบสองรูปแบบ (ขั้นเชี่ยวชาญ) ความคืบหน้า: 71/800]

หลังฝึกฝนติดต่อกันห้าชุดค่าประสบการณ์ของเขาเพิ่มขึ้นถึง 34 แต้มซึ่งแสดงว่าความเข้าใจในวิชาหมัดของเขาพัฒนาก้าวหน้าไปอีกขั้น

ลู่เฟิงหยุดพักหายใจพลางเดินออกจากลานบ้านแม้ร่างกายจะยังไหว แต่เขาเลือกที่จะไม่หักโหมจนปราณโลหิตต้องพร่องไป

เขาเดินมาทำงานผ่าฟืนซึ่งถือเป็นการพักผ่อนไปในตัว

หลังจากวิชาดาบผ่าฟืนของเขาทะลวงขีดจำกัดจนได้รับคุณลักษณะดาบไวประหนึ่งวายุเขาก็ได้เปรียบผู้ใช้ดาบในระดับเดียวกันอย่างมหาศาล

หากเขาสามารถผสานมันเข้ากับวิชาดาบสะท้านอสนีเก้าชั้นจนถึงขั้นสมบูรณ์ได้การจะข้ามขั้นไปปลิดชีพหวงอวี่ก็คงไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้อีกต่อไป

เมื่อมาถึงลานผ่าฟืนเสียงขวานกระทบไม้ก็ดังสนั่นต้อนรับทันที

“ลู่เฟิงอรุณสวัสดิ์!”

ศิษย์หนุ่มร่างเตี้ยอ้วนตะโกนทักทายส่วนอีกสองคนเพียงแค่เงยหน้ามองเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานของตนเองต่อ

“อรุณสวัสดิ์”

ลู่เฟิงทักทายกลับสั้นๆหยิบท่อนไม้แช่แข็งขึ้นมาแล้วตวัดขวานฟันฉับเดียวแยกออกเป็นสองซีกอย่างง่ายดาย

[ค่าประสบการณ์วิชาดาบผ่าฟืน+1]

[ทักษะ:วิชาดาบผ่าฟืน (ทะลวงขีดจำกัดครั้งที่หนึ่ง 1168/3000) (คุณลักษณะ: ดาบไวประหนึ่งวายุ)]

เด็กหนุ่มเร่งความเร็วในการลงขวานจนเกิดเสียง

แกร๊ก! แกร๊ก!

ดังถี่รัวความเหนื่อยล้าก่อนหน้านี้พลันมลายหายไปสิ้นสปีดที่เหนือชั้นของเขาทำเอาศิษย์อีกสองคนข้างๆ ถึงกับคิ้วขมวด และพยายามกัดฟันเร่งมือตามอย่างไม่ยอมแพ้

ไม่นานนักฟืนกองโตตรงหน้าของลู่เฟิงก็หมดลง พร้อมกับการพุ่งพรวดเข้ามาของจ้าวเทียนซิง

“ฮ่าๆๆเสี่ยวเฟิง ข้ากลับมาแล้ว!”

จ้าวเทียนซิงหัวเราะร่าโผเข้ามากอดคอลู่เฟิงพลางเอ่ยถามเสียงเบา

“เป็นอย่างไรบ้าง...ครั้งแรกของเจ้า?”

ลู่เฟิงเหลือบสายตามองอีกฝ่ายด้วยความระอา

'เรื่องฆ่าคน เจ้ากล้ามาพูดถามในที่แจ้งแบบนี้รึ?'

แต่คนฟังอย่างศิษย์ร่างอ้วนกลับหูผึ่งเบิกตากว้างด้วยความอิจฉา

“พวกเจ้า...แอบหนีไปหอคณิกามางั้นหรือ?!”

แกร๊ก!

ขวานในมือลู่เฟิงถลากระแทกพื้นจนเกือบพลาดเด็กหนุ่มหันไปมองหน้าเจ้าอ้วนตาขวาง

“เจ้าอายุเท่าไหร่กันในหัวถึงมีแต่เรื่องลามกเช่นนี้”

“ข้าสิบหกแล้วอ่อนกว่าเจ้าปีเดียวเอง! จะโทษข้าได้ไง ก็พวกเจ้าพูดจาชวนคิดลึกเองนี่หว่า”

เจ้าอ้วนบ่นอุบหน้าระเรื่อ

ลู่เฟิงไม่สนใจลงขวานเก็บงานฟืนท่อนสุดท้ายแล้วลุกขึ้นยืนดูแผงระบบที่เพิ่มขึ้นเป็น 1377 แต้ม ก่อนจะเดินนำจ้าวเทียนซิงออกจากลานผ่าฟืน

ทิ้งให้ศิษย์อีกสองคนมองตามด้วยสายตาขมขื่นที่ไม่อาจไล่ตามความเร็วของสัตว์ประหลาดผู้นี้ทัน

เมื่อเดินมาถึงจุดที่ปลอดคนจ้าวเทียนซิงก็เปิดฉากถามต่อทันที

“ข้าถามจริงๆตอนที่เจ้าลงมือฆ่าคนครั้งแรก ไม่รู้สึกตื่นเต้น มือสั่น หรืออยากอ้วกบ้างเลยรึ?”

ลู่เฟิงส่ายหน้าเรียบๆ

“ไม่รู้สึกอะไรเลยการตัดหัวคนก็เหมือนกับการผ่าฟืนนั่นแหละสิ่งที่น่ารำคาญมีเพียงแค่ต้องคอยระวังไม่ให้เลือดมันกระเด็นเปื้อนเสื้อผ้าเท่านั้น”

จ้าวเทียนซิงถึงกับอ้าปากค้างจ้องมองลึกเข้าไปในตาเพื่อนรักราวกับกำลังมองหาคนโกหก

“ไม่มีความรู้สึกอื่นเลยจริงดิ?”

ลู่เฟิงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

“ถ้าจะมี...ก็คงเป็นความรู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อยล่ะมั้ง”

“เจ้ามันปีศาจชัดๆ”

จ้าวเทียนซิงยอมจำนน

“ช่างเรื่องนั้นเถอะครูฝึกเฉากลับมาแล้วใช่ไหมวันนี้พวกเราจะได้เริ่มเรียนวิชาดาบสะท้านอสนีเก้าชั้นหรือยัง?”

“ใช่เลย!อาจารย์ให้ข้ามาตามเจ้านี่แหละ รีบไปกินข้าวแล้วไปลานฝึกกันเถอะ”

ยังไม่ทันที่จ้าวเทียนซิงจะพูดจบเสียงทุ้มต่ำของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นจากทางด้านหลัง

“จ้าวเทียนซิง...ได้ยินว่าเจ้ากำลังจะเริ่มควบแน่นปราณโลหิตแล้วงั้นรึ?”

ลู่เฟิง และจ้าวเทียนซิงหันกลับไปมองพร้อมกัน

เจ้าของเสียงนั้นคือหลิงเฟิงอัจฉริยะอันดับหนึ่งของรุ่นที่กำลังเดินตรงเข้ามาพร้อมกับกลุ่มศิษย์รับใช้

สายตาของหลิงเฟิง จับจ้องมาที่จ้าวเทียนซิงเขม็งด้วยแววตาระแวดระวังเพราะช่วงหลังมานี้ ความเร็วในการพัฒนายุทธ์ของจ้าวเทียนซิงนั้น ก้าวหน้าจนน่ากลัวเกินไปแล้ว