มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

หยูลู่ที่ปกติ เมื่อถึงเวลา 4 โมงเย็น ก็จะนำตะกร้าและเรียกบอดี้การ์ดช่วยขับรถพาเธอไปตลาดที่ไกลจากที่นี่เพื่อซื้อของ เธอมีงานอดิเรกคือการซื้อของด้วยตัวเองเพื่อทำซุป

แม้ว่าเธอจะเป็นแค่พี่เลี้ยง แต่ในสายตาของคนรับใช้ของเหลียวตงไค พวกเขาตัดสินใจแล้วว่าเธอคือผู้หญิงของท่านเจ้าบ้าน งานบ้านประจำวันถูกพวกแม่บ้านทำจนเสร็จเป็นปกติอยู่แล้วทุกวัน ทำให้เธอมีเวลาว่างมากจนไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี

ภายหลัง เธอก็เลยเริ่มหัดทำซุป เพราะเหตุนั้น เหลียวตงไคก็เลยสร้างห้องครัวขึ้นมาภายในบ้านเป็นพิเศษเพื่อให้เธอใช้โดยเฉพาะ

เพราะงั้น มันเลยกลายมาเป็นกิจวัตรประจำวันของหยูลู่ ไม่อย่างนั้น บางทีหยูลู่ก็คิดว่าเธออาจตายเพราะความเบื่อไปแล้ว

“เสี่ยวลู่ วันนี้เธอดูต่างจากทุกวันนะ” ในร้านขายผักที่ตลาด ป้าที่ขายผักโขมให้เธอ ทันใดนั้นก็ทักขึ้นมาเมื่อเห็นหยูลู่

“หือ? ป้าฟู่ ฉันต่างไปยังไงเหรอคะ?” หยูลู่กะพริบตา ก้มลงมองตัวเธอ ก็ปกติ เธอใส่เสื้อสเวทเตอร์สีขาว และกระโปรงสีดำที่ยาวเลยเข่า ก็เป็นชุดปกติไม่มีอะไรพิเศษ

“ดูสิ ดูสิ หน้าของเธออย่างกับสาวน้อยทรงเสน่ห์เลย” ป้าคนขายผักโขมหัวเราะ “ป้าคนนี้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อน เธอไม่สามารถซ่อนความจริงจากป้าได้หรอก เสี่ยวหยู บอกป้ามาซิว่าไปมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“ป้าฟู่ ฉันจะไปพูดเรื่องแฟนในจินตนาการกับป้าได้ยังไง...” หยูลู่หน้าแดง ไม่กล้าคุยกับป้าขายผักโขมผู้กร้านโลกอีก ก้มหน้าลงและรีบเดินหนีไป

เธอรู้สึกสับสน เธอเคยได้ยินมาว่าเมื่อเด็กสาวกลายเป็นผู้หญิง ผู้หญิงจะยิ่งงดงามกว่าแต่ก่อน และเป็นผู้หญิงมากขึ้น ‘ฉันต่างจากเดิมจริงๆ เหรอ?’ เธอคิด

“เสี่ยวหลี่ นายคิดว่าฉันดูต่างจากเดิมมั้ย?” หยูลู่กังวล และถามบอดี้การ์ดข้างเธอ เสี่ยวหลี่

เสี่ยวหลี่คนนี้เป็นทหารหน่วยรบพิเศษที่ถอนตัว และกลายมาเป็นบอดี้การ์ดของเหลียวตงไคเมื่อเขาถอนตัวออกมาแล้ว เขาไม่มีแม้แต่แฟน ดังนั้น เขาจะไปรู้ได้ยังไง?

“ไม่ ผมไม่คิดอย่างนั้น” เสี่ยวหลี่ส่ายหัว “พี่ลู่ยังดูเหมือนเดิม”

ยังคงงดงามเหมือนเดิม เสี่ยวหลี่กลืนคำนี้ลงท้องเขาไป หยูลู่คนนี้เป็นภรรยาในอนาคตของผู้อำนวยการเหลียว ดังนั้น เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดเกินเลยกับเธอแม้สักนิด

และที่คฤหาสน์ตระกูลเหลียวก็ไม่มีใครไม่รู้เรื่องนี้ด้วย เหตุผลที่ทำไมเหลียวตงไคถึงไม่เปิดเผยเรื่องนี้ เป็นเพราะว่าเขาคิดเผื่อลูกรักของเขา

ยิ่งกว่านี้ ในหัวใจของเหลียวชาชา เธอมีแม่แค่คนเดียว

ยิ่งกว่านั้น ความตั้งใจนี้มาจากเหลียวตงไคเพียงคนเดียว หยูลู่ ตัวเธอเองนั้นไม่ได้สนใจเขาแม้แต่นิดเดียว และตั้งใจที่จะเป็นพี่เลี้ยงเพียงแค่นั้น

“เสี่ยวหยู วันนี้น่ารักจัง!”

“เฮ้ เสี่ยวหยู วันนี้เธอดูต่างออกไปนะ!”

“เสี่ยวหยู วันนี้ เธอสวยจริงๆ! เธอใช้ครีมตัวใหม่เหรอ!?”

ไม่ว่าจะเป็นที่ไหนที่เธอเดินในตลาดแห่งนี้ แม่ค้า พ่อค้า ต่างพากันพูดกับเธอแบบนี้ คนขายกะหล่ำที่แต่งงานแล้วก็ยังถามเธอด้วยคำถามเดียวกับเหลียวชาชา

หยูลู่อดหน้าแดงออกมาไม่ได้ และรีบๆ ซื้อของ และจากนั้นก็ปรี่เข้าไปที่รถด้วยความอาย ปล่อยให้เสี่ยวหลี่คนขับรถชั่วคราว ขับพาเธอกลับคฤหาสน์ตระกูลเหลียว

เวลานี้ ในหัวของหยูลู่ยุ่งเหยิงอย่างมาก เมื่อวาน เธอได้ทำเรื่องน่าอายเอาไว้...ในตอนนั้น เมื่อฉินเฉาจูบเธอ เธอเหมือนกับถูกสะกด ความปรารถนาของเธอได้ไหลทะลักไปทั่วร่างของเธอ โดยที่เธอไม่สามารถควบคุมมันได้ ทำให้เธอสูญเสียความมีเหตุผลของเธอไป

จนสุดท้าย เธอก็ให้สิ่งที่สำคัญที่สุดของเธอกับชายที่เธอเพิ่งพบเมื่อวานไปโดยไม่ระวัง

ชายคนนี้เหมือนกับคนธรรมดา เป็นบอดี้การ์ดที่กินเยอะมาก แต่เมื่อได้ติดต่อพูดคุยกับเขา คุณจะพบว่าเขามีเสน่ห์ที่ไม่ธรรมดาอย่างมาก ดึงดูดความสนใจของเธอไปที่เขาอย่างไม่ตั้งใจ และตกลงไปในโลกของเขา

เมื่อคิดเกี่ยวกับเรื่องที่ผ่านมาเมื่อวาน หยูลู่ก็รู้สึกว่าตัวเธอกำลังร้อน เธอหยิกตัวเองอย่างเร็วอยู่หลายครั้งขณะที่คิดว่า ‘เกิดอะไรขึ้นกับฉัน ฉันเป็นแบบนี้ได้ยังไง?’

หยูลู่ช่วยไม่ได้ต้องหยิกตัวเองสองครั้ง ‘ฉันกลายเป็นคนไม่ดีได้ยังไง นี่เป็นเพราะฉินเฉา เขาเป็นคนไม่ดี เขาทำให้ฉันเป็นแบบนี้! ฮึ่ม เมื่อเขากลับมา ฉันจะจัดการเขา จะไม่ปล่อยเขาไปง่ายๆ!’

หลังจากทำใจ หยูลู่ก็มีเป้าหมายในชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง ปล่อยให้จิตวิญญาณของเธอพุ่งสูงขึ้น แต่เมื่อเธอมาถึงบ้าน และพบกับฉินเฉา และเหลียวชาชาที่เพิ่งกลับจากโรงเรียน เป้าหมายที่เธอเพิ่งสร้าง ก็หายวับไปกับอากาศ

เพราะฉินเฉามีท่าทางลำบากอย่างมาก มีรอยเลือดเต็มตัวเขาอย่างน่ากลัว ขณะที่โค้ตยาวคุณภาพสูงก็มีรอยมีดฟันเต็มไปหมด เหมือนกับเศษผ้าติดอยู่หลังเขา เพราะงั้น เธอจึงลืมเรื่องคิดบัญชีของเธอ

“เกิดอะไรขึ้น?” หยูลู่สับสนและหวาดกลัว กัดปากน้อยๆ ของเธอ ขณะที่จ้องไปที่ทั้งสองคน ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่ได้บาดเจ็บมากนัก หยูลู่ต้องคิดว่าพวกเขาเพิ่งกลับมาจากอัฟกานิสถานแน่ๆ

“พี่ลู่ลู่!” เหลียวชาชาทันใดนั้นก็กระโดดเข้าไปในอ้อมกอดของหยูลู่ กอดเอวอ้อนแอ้น นุ่มนิ่มของเธอ และพูดอย่างตื่นเต้น “พี่ลู่ลู่ พี่ต้องคิดไม่ถึงแน่ว่า เมื่อกี้ มีคนมากมายต้องการจับฉัน!”

“อะไรนะ?” ทันใดนั้นหยูลู่ก็นึกขึ้นได้ พลางคิดว่า ‘ดูเหมือนว่า จะมีคนต้องการจับตัวเหลียวชาชาอีกแล้ว’ เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เพิ่งเคยเกิดขึ้นแค่ครั้งสองครั้ง เมื่ออยู่ในบ้านหลังนี้ เหลียวชาชาเป็นดั่งเจ้าหญิง แต่ข้างนอกเป็นอันตรายกับเหลียวชาชามากกว่าผู้ร้ายที่เป็นที่ต้องการตัวมากที่สุดซะอีก

ด้วยทรัพย์สินและรู้จักกันในนามเจ้าพ่อ เหลียวตงไคไม่เคยขาดแคลนศัตรู ดังนั้น จึงต้องมีบอดี้การ์ดมืออาชีพระดับพิเศษอยู่รอบๆ ตัวเขาเสมอ

แต่ธุรกิจก็คือธุรกิจ ผู้คนจำนวนมากไม่ต้องการเผชิญหน้ากับผู้อำนวยการเหลียวตงไค ฉะนั้น เป้าหมายของพวกเขาจึงเป็นเหลียวชาชา

“ฉินเฉา...ขอบคุณ....” หยูลู่รู้ว่าฉินเฉาต้องลำบากขนาดไหน “นายมีเลือดมากเลย นายบาดเจ็บเหรอ?”

ตาของหยูลู่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง และอดจะเดินเข้าไปหาเขาไม่ได้ และตรวจสอบอาการบาดเจ็บของฉินเฉา

“อย่าห่วงเลย” ฉินเฉาส่งยิ้มไปให้ โดยไม่รู้ว่าทำไม เมื่อเห็นรอยยิ้มของเขา หยูลู่ก็รู้สึกสบายใจ “นี่เลือดของคนอื่นน่ะ”

ฉินเฉาพูด ท่าทางภูมิใจ พร้อมกับแผ่ออร่าทรงพลังออกมาด้วย

“จะทำร้ายผมน่ะเหรอ? พวกเขายังไม่ดีพอ!”

จังหวะนี้ หญิงสาวสองคนตะลึงหน่อยๆ ถ้าจะให้แม่นล่ะก็ ต้องเป็นเด็กสาวและหญิงสาว ในสายตาของพวกเธอ เมื่อมองไปที่ฉินเฉา มันมีร่องรอยของความชื่นชมและขัดเขิน

พวกเธอชื่นชมในความแข็งแกร่งของฉินเฉา พวกเธอขัดเขินว่าทำไมต้องเป็นชายคนนี้ ผู้ที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวในชีวิตพวกเธอ ที่ดูเหมือนจะไม่ใช่ของพวกเธอ

“แฮ่ม....” หยูลู่ทันใดนั้นก็นึกถึงเรื่องกาแฟก็หน้าแดง และไอแห้งๆ ออกมาเพื่อทำให้ตัวเองใจเย็นลง และพูดว่า

“พวกเธอทั้งสองคนเจอเรื่องลำบากมา ดีแล้วที่กลับมาอย่างปลอดภัย เอาอย่างนี้เป็นยังไง เย็นนี้ ฉันจะทำไก่ตุ๋นโสมตะวันตกมาให้พวกเธอคลายความเมื่อยล้า”

“เยี่ยม!” เหลียวชาชากระโดดขึ้นอย่างตื่นเต้น “ฉันจะไปอาบน้ำก่อน! ร่างกายของฉันเหม็นมาก! ฉินเฉา นายก็ต้องไปอาบน้ำด้วย ไม่อย่างนั้น ฉันไม่ให้นายกินข้าวพร้อมกันกับเรา!”

พร้อมกันนั้น เหลียวชาชาก็กระโดดขึ้นบันไดไปอาบน้ำ

“ผมก็ต้องไปอาบน้ำเหมือนกัน” ฉินเฉาก็รู้สึกว่าร่างกายของเขาเริ่มส่งกลิ่นแปลกๆ ออกมาแล้ว เขามองไปที่หยูลู่ หญิงสาวที่มีเสน่ห์เฉพาะตัวตรงหน้าเขา และทันใดนั้นก็ยิ้มออกมา

“ลู่ลู่ที่รัก อยากไปอาบน้ำด้วยกันกับผมมั้ย?”

“นาย นาย! ไปตายซะ!” หยูลู่หน้าแดง แดงพอที่จะเอาไปทอดไข่ได้ “เมื่อวานแค่เรื่องผิดพลาด ฉันไม่อนุญาตให้นายคิดเกี่ยวกับมันอีก!”

“เมื่อวาน? เกิดอะไรขึ้นเมื่อวาน?”

“อย่ามาเล่นโง่ๆ กับฉัน! มัน มันเป็นเรื่องระหว่างเราสองคน...อ๊าย ที่ ที่นายทำมัน!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!” ฉินเฉาหัวเราะ พร้อมกับเดินกลับห้องของเขาเพื่ออาบน้ำ

หยูลู่กัดฟัน แต่เธออดคิดถึงฉากเมื่อวานไม่ได้ และในใจของเธอก็เต้นแรงอย่างไม่คาดคิด เธอรีบสูดหายใจลึกๆ เพื่อทำให้ตัวเองสงบลง และเข้าไปในครัวเพื่อทำซุปอย่างที่เธอตั้งใจไว้

ความสามารถการทำอาหารของหยูลู่ส่วนมากมาจากแม่ของเธอ แต่ก็แค่นั้น เมื่อแม่ของเธอตาย เธอยังเด็กอยู่เลย เธอเลยได้เรียนมาอย่างผิวเผิน

โดยไม่คำนึงถึงเรื่องนั้น หยูลู่ก็รับช่วงพรสวรรค์การทำอาหารมาจากแม่ของเธอ ซุปที่เธอทำนั้น แม้แต่เหลียวชาชาก็ไม่สามารถหาข้อผิดพลาดของมันได้

แม้ว่าห้องครัวนี้จะไม่ใหญ่ แต่ก็มีแค่เธอที่ใช้แค่คนเดียว ฉะนั้น มันจึงเงียบสงบอย่างมาก เธอยกหม้อมาวางไว้บนเตา และเริ่มใส่ส่วนผสมและเติมเครื่องเทศ

‘หึ ทำไมมันฝรั่งนี้ถึงเหมือนฉินเฉานั่น หึ ฉันจะหั่นมัน ฉันจะทำมัน และจะกินมัน!’ หยู่ลู่คิดกับตัวเอง

“ตัดนายให้ตาย! ตัดนายให้ตาย!” เธอใช้มือหนึ่งกดมันฝรั่งที่น่าสงสารไว้ และอีกมือหนึ่งถือมีดทำครัว หั่นลงไปอย่างแรง เขียงแทบถูกเธอทำให้เป็นเนื้อสับ

“โอ้ ลู่ลู่คนสวยของผม คุณกำลังฝึกวิชาดาบปีศาจอยู่เหรอ?”

เสียงกะล่อนของผู้ชายทันใดนั้นก็ดังขึ้นมาข้างหลัง เธอสะดุ้ง และรีบหันหัวกลับไปดู และพบฉินเฉาที่ยิ้มขี้เล่นส่งมาให้กำลังยืนอยู่ข้างหลัง

“นาย ทำไมนายมาอยู่ที่นี่!”

“ทำไม ฉันมาไม่ได้เหรอ?” ฉินเฉาหัวเราะทำให้สถานการณ์น่าอึดอัดหายไป ตามจริงแล้ว หลังจากที่ได้มีสัมพันธ์ใกล้ชิดกับหญิงสาวนางนี้แล้ว ฉินเฉาก็รู้สึกแปลกๆ ในใจ แต่เขาไม่สามารถบอกกับหยูลู่ได้จริงๆ เขารู้ว่า เธอรู้ว่าเขามีแฟนแล้ว เรื่องแบบนี้จะดีกว่าถ้าไม่พูดถึงมันอีก

“นี่เป็นห้องครัว นายแค่มาทำให้มันยุ่งขึ้นเท่านั้น!” หยูลู่กลัวนิดหน่อยที่ต้องเจอกับชายคนนี้ ทุกครั้งที่เห็นเขา หัวใจของเธอจะเต้นอย่างบ้าคลั่ง

ฉะนั้น เธอจึงส่ายมีดในมือ ขู่เขาให้ออกไป มีดเล่มนี้เปื้อนมันฝรั่งหน่อยๆ ทำให้มันปลิวไปรอบๆ ห้อง

“อะไร? เธอดูถูกฉันเหรอ!” ฉินเฉาพับแขนเสื้อ “ฉันก็ทำอาหารได้รู้มั้ย ดูความสามารถฉันซะก่อน!”

พร้อมกันนั้น เขาก็เดินเข้าไปที่เตา

“ไม่ ไม่! ให้ฉันทำเอง โอเค๊!” หยูลู่กังวลเกี่ยวกับสกิลทำอาหารของฉินเฉาจริงๆ ดังนั้น เธอจึงรีบลากชายคนนี้ที่ต้องการจะแสดงความสามารถของเขาออกไป

ใครจะรู้ เท้าของเธอเหยียบเข้ากับมันฝรั่งที่เธอหั่นแล้วตกลงพื้นเมื่อกี้ พร้อมกับรองเท้าส้นสูง มันทำให้เธอลื่นกับพื้น หยูลู่หน้าเสีย และหลับตาเหมือนกับว่าต้องล้มลงกับพื้นแล้วแน่ๆ

ตอนนี้เอง อ้อมแขนที่แข็งแรง ทันใดนั้นก็คว้าเธอไว้ หยูลู่เปิดตาของเธอ และเห็นฉินเฉาจ้องเข้ามาในตาของเธอ มือของเขากอดเอวเธอไว้ ขณะที่อีกมือ วางไว้บนหน้าอกของเธออย่างไม่คาดคิด

จบตอน