บทที่3
พลาด
"ทางนี้ครับ" เด็กหนุ่มยกมือข้างหนึ่งขึ้นเหนือศีรษะเล็กน้อย เพื่อให้หญิงสาวที่เดินเข้ามามองเห็นเขาที่นั่งอยู่ภายในร้านกาแฟอยู่ก่อนแล้ว
หญิงสาวหันไปตามเสียงเรียก ก่อนจะเห็นสิงหา เด็กหนุ่มที่นัดให้เธอออกมา เธอจึงเดินเข้าไปแล้วนั่งลงตรงข้ามกับเขาก่อนจะยกมือสั่งกาแฟ
"สวัสดีครับ" เด็กหนุ่มยกมือขึ้นไหว้หญิงสาวที่อายุแก่กว่าตามมารยาท
"อืมหวัดดี ฉันคิดว่านายจะไม่ติดต่อมาแล้วสะอีก"
"ผมพึ่งมั่นใจ"เด็กหนุ่มตอบ ก่อนจะก้มลงแล้วล้วงเอากระดาษบางอย่างออกมาจากกระเป๋าสะพายข้างที่วางอยู่แล้วยื่นมันให้กับธิดา
"นี่เป็รูปของอันครับ คนที่ผมกำลังสงสัย และเป็คนที่ผมเคยคุยด้วยระยะหนึ่งก่อนจะมาเจอแฟนคนปัจจุบัน"
"แล้วเธอเกี่ยวกับคดียังไงเหรอ??"ธิดาถามขึ้นด้วยความสงสัย เพราะจากรูป อันก็เป็เพียงเด็กนักศึกษาหญิงธรรมดา ไม่น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับคดี
"ผมสังเกตุเธอมาระยะหนึ่งแล้วว่าเธอมีความน่าสงสัยอยู่บ้าง เพราะคนที่เสียชีวิตคนล่าสุดเป็พี่ชายต่างแม่ของเธอ แต่เธอกลับปิดปากไม่บอกใคร แล้วไม่พูดถึงเื่นี้เลย" สิงหาพูดพร้อมกับยื่นรูปอีกใบให้กับธิดาได้ดู เป็รูปครอบครัว4คน พ่อแม่ลูกสาวและลูกชายและหนึ่งในนั้นคืออันเด็กสาวที่สิงหาพูดถึงและอีกคนคือเหยื่อคนล่าสุดที่พึ่งตายไป
"จริงด้วย แล้วทำไมเธอถึงปิดบังล่ะ หรือเธอกับพี่ชายไม่ค่อยลงรอยกัน"
"ใช่ครับ เธอเล่าให้ผมฟังว่าเธอกับพี่ชายเป็พี่น้องต่างแม่ พี่ชายเธอเป็ลูกติดของพ่อและได้มาแต่งงานกับแม่ของเธอ แต่ด้วยความที่มาเจอกันตอนที่ต่างคนต่างโตแล้ว เลยทำให้เธอมักจะถูกคุกคามจากพี่ชายที่นิสัยไม่ค่อยดีของเธอบ่อยๆ"
"อืม ก็มีความเป็ไปได้ที่เธอจะเป็คนฆ่าเหยื่อคนล่าสุดที่เป็พี่ชายต่างแม่ของเธอ แต่ แล้วคนอื่นๆล่ะ ถ้าเธอเป็ฆาตกรจริงๆเธอมีเหตุผลอะไรที่จะฆ่าคนอื่นๆด้วย"
"อันนี้ผมก็ยังไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน ผมถึงต้องนัดคุณออกมาไงล่ะครับ"
"อืม..แล้วตอนนี้ นายยังคุยกับเด็กคนนี้อยู่ไหม"
"ตอนนี้ผมคบกับเพื่อนสนิทเธออยู่ครับ"
"แค่ก!! แค่ก!! ทะ..โทษที" เมื่อได้ยินสิ่งที่เด็กหนุ่มพูด ธิดาก็ถึงกับสำลักกาแฟทันที คนบ้าอะไร ตอบเื่แบบนี้ได้หน้าตาเฉย ทั้งๆที่กำลังคบเพื่อนสนิทของอดีตคนคุยอยู่ แบบนี้มันคบซ้อนคบซ้ำกันชัดๆ
"เป็อะไรไหมครับ" สิงหาพูดก่อนจะหยิบทิชชู่แล้วยื่นให้กับธิดา
"เปล่าๆ แล้วยังมีข้อสงสัยอื่นอีกไหม" ธิดาเปลี่ยนเื่คุยเพื่อไม่ให้มันดูน่าอึดอัด แต่เหมือนเด็กหนุ่มเหมือนจะไม่ค่อยรู้สึกอะไรมากนักกับเื่พวกนี้นี้ อาจจะด้วยความหน้าตาดีของเ้าตัว จะมีผู้หญิงมาสนใจเยอะก็คงจะไม่แปลกอะไร
"ก็มีครับ วันนั้นผมได้ยินคุณคุยกับอาจารย์ว่าคนร้ายน่าจะทำเข็ดกลัดประจำตัวหล่นในที่เกิดเหตุใช่ไหมครับ"
"อืมใช่"
"หลายอาทิตย์มานี้ ผมไม่เห็นอันเธอใส่เข็มกลัดประจำตัวเลย เเละที่ไม่ค่อยมีใครสังเกตอาจเพราะ่นี้เป็่หน้าหนาว แทบทุกคนเลยต้องมีเสื้อกันหนาวไว้คลุมตัว แต่วันนั้นผมบังเอิญเห็นเธอถอดเสื้อกันหนาวออก แต่ไม่เห็นเข็มกลัดตรงอกของเธอ ผมเลยสงสัยขึ้นมา บวกกับคนที่ตายล่าสุด ก็เป็คนที่เธอไม่ชอบด้วย''
"งั้นเหรอ แต่หลักฐานแค่นี้ก็ยังด่วนสรุปไม่ได้อยู่ดี งั้นเอาอย่างนี้ นายช่วยแกล้งทำเป็นัดเธอออกมาพบวันที่13ที่จะถึงนี้ได้ไหม"
"ทำไมเหรอครับ??"
"ทุกคดีที่ผ่านมา คนร้ายมักจะลงมือทุกวันที่13ของเดือน หากว่าเราเห็นว่าเธอฆ่าคนจริงๆ หรือเธอจะทำร้ายนาย ฉันจะจัดการเธอทันที"
"แล้วถ้าเป้าหมายต่อไปของเธอคือผมล่ะครับ?!"
สิงหาทำท่าทางครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะทำคิ้วขมวดแล้วเอ่ยขึ้น เพราะเขากับอันก็มีประเด็นกันอยู่
"เพราะแบบนี้ไง ฉันถึงอยากให้นายเป็คนที่นัดเธอออกมา นายเชื่อใจฉันสิ ฉันจะคอยปกป้องนายเอง นายจะไม่ได้รับอันตรายอย่างแน่นอน" ธิดานำมือเรียวของเธอวางทาบกับมือของสิงหาแล้วบีบเบาๆ เพื่อสร้างความมั่นใจว่าเธอจะปกป้องเขาเอง เขาจะต้องเป็เหยื่อล่อให้กับเธอ หากอันคือคนร้ายจริงๆ และเธอเองก็จะคอยปกป้องเขาจากด้านหลัง แต่การจับมือในครั้งนี้ ทำให้ทั้งสองคนจ้องตากันอยู่ครู่หนึ่ง และในครู่หนึ่งนั้น ธิดากับเริ่มรู้สึกใจเต้นแปลกๆ หรืออาจจะเป็เพราะใบหน้าที่ดูดีไร้ที่ติของคนตรงหน้า เลยทำให้เธอเผลอจ้องเขาอยู่แบบนั้นโดยไม่รู้ตัว
"ปล่อยมือออกจากแฟนหนูด้วยค่ะป้า!"
ธิดาสะดุ้งโหยงขนคอลุกเล็กน้อย เมื่อจู่ๆก็มีเสียงเล็กแหลมของเด็กสาวพูดขึ้นที่ข้างหลังของเธอ เธอจึงรีบปล่อยมือออกจากมือของสิงหาทันที
"ตามเรามาทำไม" สิงหาเอ่ย ก่อนทำท่าจะลุกขึ้นหนี นั่นทำให้เด็กสาวรีบวิ่งไปจับมือเขาเอาไว้
"สิงห์ ทำไม่นี้ถึงเอาแต่ทำตัวเหินห่างกับแพรล่ะ แถมยังหลบหน้าแพรด้วย แล้วป้าคนนี้เป็ใครถึงต้องมานั่งจับมือกันตรงนี้ หรือจะเป็เพราะสิงห์แอบคบกับป้าคนนี้งั้นเหรอ!"เด็กสาวร่ายยาวก่อนจะหันมาทำตาขวางใส่ธิดา นั่นทำให้ธิดาถึงกับต้องใช้มือนวดขมับตัวเองแล้วถอนหายใจออกมายาวๆ
"นี่หนูคะ ช่วยมีมารยาทด้วยนะคะ ฉันกับแฟนของเธอไม่ได้มีอะไรกันทั้งนั้น แค่มาคุยกันเื่งาน ช่วยพูดให้มันดีดีด้วย"
"จริงเหรอคะสิงห์" เด็กสาวสบัดหน้าแบะริมฝีปากให้กับธิดา แล้วหันไปถามสิงหาเสียงออดอ้อน
"อืม" สิงหาตอบสั้นๆ ก่อนจะหันไปคุยกับธิดา
"ผมจะทำตามที่คุณพูด แล้วผมจะโทรไปนัดเวลาอีกที"
"อืม..ขอบใจจัดการแฟนนายด้วย" ธิดาตอบกลับก่อนจะเดินออกจากร้านไปด้วยความหัวเสีย
"ขอโทษครับ" เด็กหนุ่มก้มศรีษะลงเล็กน้อยเพื่อเป็การขอโทษ แล้วมองธิดาเดินออกไปจนสุดสายตา
"นัดอะไรกันคะ?"
"ไม่ใช่เื่ของเธอ เราขอตัวก่อน" สิงหาเอ่ยแล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินออกจากร้านกาแฟไป ทิ้งให้แพรยืนค้างอยู่แบบนั้น โดยที่ถูกสายตาคนรอบข้างมองมา
"มองอะไรกัน!!" เด็กสาวตวาดเสียงดัง ก่อนจะเดินกระแทกเท้าออกจากร้านไปด้วยความโกรธ
พักหลังมาสิงหาเริ่มเปลี่ยนไป ทำตัวห่างเหินกับเธอ คอยหลบหน้าเธอ เหมือนเค้ากำลัง้าจะสื่อว่าเขาอยากจะเลิกกับเธอก็ไม่ผิด ทำให้เด็กสาวผู้หยิ่งในศักดิ์ศรีและหลงรักเด็กหนุ่มสิงหาหัวปักหัวปำถึงกับต้องกระวนกระวายใจ แล้วคอยไล่ตามเค้าเหมือนลูกหมาไล่ตามเ้าของที่ไม่้าเธออยู่แบบนี้ แต่มันจะเพราะอะไรเธอก็ยังไม่เข้าใจ เพราะเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อน สิงหายังดีกับเธออยู่เลย หรือเขาจะมีคนอื่นจริงๆ..
คืนวันที่13 เวลา22.00น. .....
ในค่ำคืนเงียบสงัด ไร้ซึ่งผู้คน มีเพียงแสงจากไฟส่องทางทำให้พอมองเห็นทางเดินพอประมาณ เด็กสาวร่างบางในชุดนักศึกษา ในมือถือของบางอย่างกำเอาไว้แน่น กำลังยืนอยู่กลางสวนสาธารณะเพื่อรอใครบางคนที่นัดให้เธอออกมาเพื่อเคลียร์ปัญหาใจต่อกัน..
"ให้มันจบกันวันนี้สักที" เด็กสาวเอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินไปยังม้านั่งที่อยู่ไม่ไกล นั่งลงไปช้าๆแล้วจ้องมองไปยังท้องถนนที่แสนว่างเปล่า ที่ไร้ผู้คน เพราะต่างคนก็ต่างทยอยพากันกลับเกือบหมดแล้ว
อีกด้านหนึ่ง..
"เป็ยังไงบ้าง" หมวดสาวร่างบางเด้งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน แล้วพูดขึ้นเมื่อมีสัญญานตอบรับจากปลายสายที่เธอพึ่งกดโทรหาไป เพราะนี่ก็เป็เวลาสี่ทุ่มแล้ว หากช้ากว่านี้คงจะไม่ได้การ
"ครับ ผมนัดเธอออกมาแล้ว ตอนนี้เธอรอผมอยู่ที่สวนสาธารณะใกล้กับมหาลัย"
"ได้ๆ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้นายอย่าพึ่งเข้าไปนะ"
"ครับ" เด็กหนุ่มตอบกลับแล้วกดวางสาย พร้อมใช้มือวางทาบหน้าอกเอาไว้ด้วยจิตใจที่กระวนกระวายบวกกับความตื่นเต้นภายในจิตใจ
ส่วนทางหมวดธิดาเมื่อวางสายเสร็จ เธอก็รีบเดินไปหยิบกระเป๋าเป้คู่ใจ ที่ข้างในมีทั้งอาวุธปืนสำรองและอุปกรณ์ในการจับกุมต่างๆครบครัน เพื่อเตรียมพร้อมรับมือหากต้องเกิดการต่อสู้ขึ้นมาจริงๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องแล้วขับรถออกไปตามจุดนัดพบทันที
เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ เธอก็มาถึงยังจุดนัดพบ เมื่อมาถึง เธอก็เห็นว่าสิงหาได้ยืนรอเธออยู่ก่อนแล้วและยังคงยืนหลบอยู่ตรงมุมหลังของต้นไม้ใหญ่ และด้านหน้าห่างออกไปประมาน6-7เมตร ก็มีเด็กสาวยืนรอเขาอยู่
"สิงหา"
"คะ..ครับ!" สิงหาสดุ้งตัวเล็กน้อย เมื่อถูกมือเรียวััมายังไผล่ของเขา ก่อนจะหันหน้าไปมองแล้วพบว่าเป็ธิดา
"ไม่เป็ไร ใจเย็นๆ ตอนนี้นายเข้าไปหาเธอได้แล้ว"
"ครับ" เด็กหนุ่มสูดเอาอากาศเข้าปอดก่อนจะพ่นมันออกมา ในมือกำหมัดเอาไว้แน่นข่มความตื่นเต้นร้อนรนภายในตัว ก่อนจะพยักหน้าให้กับธิดาแล้วเดินออกไป
เมื่อเด็กหนุ่มเดินออกไป ธิดาก็ก้มลงล้วงเอาปืนข้างเอวขึ้นมา แล้วเล็งจ่อไปยังเด็กสาวเอาไว้เพื่อความปลอดภัยของสิงหา หากเกิดอะไรขึ้นกระทันหัน
"อัน"
"มาแล้วเหรอ เรารอตั้งนาน" เด็กสาวหันกลับมาตามเสียงเรียก ก่อนจะเอ่ยขึ้นแล้วยิ้มบางๆ
"รอนานไหม"
"ก็พอควร ว่าแต่นัดเรามามีอะไรเหรอ ฉันนึกว่านายจะอยู่กับแพรสะอีก" อันพูดก่อนจะหุบยิ้มบางลง แล้วเปลี่ยนมาเป็ใบหน้าที่เรียบเฉยแทน
"นี่เธอยังโกรธเราอยู่เหรอ"
"หึ โกรธเหรอเปล่านิ...แต่เราเกลียดนายเลยล่ะ สิงหา"
เมื่อได้ยินแบบนั้น สิงหาก็ถึงกับหน้าถอดสี ก่อนจะเหลือบมองไปยังมือเรียวข้างลำตัว ที่ถือมีดเอาไว้อยู่
"อัน เธอเอามีดมาด้วยทำไม?"
"นี่เหรอ" เด็กสาวเอ่ย พร้อมกับยกมีดขึ้นมาโชว์ให้สิงหาได้เห็นชัดๆเต็มสองตา ส่วนธิดาที่เห็น ก็รีบเปลี่ยนเป้าเล็งปืนไปยังมือข้างที่เด็กสาวถือมีดเอาไว้ทันที
"ธะ เธอจะทำอะไรอัน เรานัดเธอออกมา ก็เพราะเราอยากขอโทษเธอจริงๆ" สิงหาพูดก่อนจะเดินถอยหลังออกจากอันทีละก้าวอย่างใจเย็น
"ขอโทษงั้นเหรอ นายคบกับฉัน ขอให้ฉันเก็บเป็ความลับมาตั้งเกือบสองเดือน แต่จู่ๆ นายก็เปิดตัวกับแพรที่เป็เพื่อนสนิทฉันเนี่ยนะ!" เด็กสาวตวาดเสียงดังแล้วเดินเข้าไปหาสิงหาทีละน้อยพร้อมกับในมือถือมีดเอาไว้อยู่ เด็กหนุ่มที่รู้ว่าตัวเองเริ่มจะไม่ปลอดภัย จึงหันหลังก่ะจะวิ่งหนี แต่กลับถูกมือเรียวจับดึงเอาไว้ ทำให้เขาสดุดขาตัวเองแล้วล้มลงกับพื้น
"อัน เราขอโทษ ตอนนั้นเราไม่ได้ตั้งใจจริงๆ แต่ เราแค่ไม่ได้รักเธอ เป็เธอเองไม่ใช่เหรอ ที่ยอมเราเอง"สิงหาเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาว ดวงตาเริ่มเปลี่ยนเป็ดวงตาที่แข็งกร้าว แล้วพูดด้วยเสียงเรียบๆเหมือนไม่ได้รู้สึกผิดอะไรทำให้อันชะงักไปเล็กน้อย
"ไม่ได้ตั้งใจ หึ นายจะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจมาจีบเรา ไม่ได้ตั้งใจมามีอะไรกับเราด้วยไหม! ฉันเคยคิดว่านายมันต่างจากคนอื่น แต่เเล้วฉันก็รู้ ว่าผู้ชายมันก็เหมือนกันหมด เลว!!"
"นี่ อัน เธอสาบานได้ไหม ว่าเธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าเราเป็คนยังไง เธอต่างหากที่มันง่ายเอง หรือว่าที่เธอทำตัวง่ายกับเรา เพราะเธอ้าจะฆ่าเราเหมือนที่เธอฆ่าคนอื่นๆด้วยใช่ไหม เธอมันโรคจิต เกลียดผู้ชาย คิดว่าเราไม่รู้เหรอ"
สิงหายกยิ้มมุมปาก ก่อนจะถอยไปด้านหลังช้าๆ แต่ใบหน้าก็ไม่ได้แสดงอาการกลัวใดๆเหมือนตอนที่อยู่กับธิดา แต่เขากลับเอี่ยวตัวเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นจากพื้นเพื่อยืนแต่อันก็รีบคว้าขาเขาเอาไว้ จนเขาล้มลงอีกครั้ง
"นายพูดเื่บ้าอะไร"
"ปล่อยเรานะอัน! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!" สิงหาเหลือบไปมองธิดาที่ยืนหลบอยู่ ก่อนจะรีบสบัดขาออกจากมือของอัน แล้วถีบไปยังร่างของเธอแรงๆอย่างกระทันหัน ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนสีหน้าแล้วแสดงอาการหวาดกลัวขึ้นมาทันที ทำให้เด็กสาวผงะไปด้านหลังแล้วทำสีหน้างงงวยไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
"หยุดนะสิงห์! นายกลับมาอธิบายกับฉันสิ! ว่านายหลอกฉันทำไม! นายมาหลอกให้ฉันรักทำไม! แล้วนายพูดเื่บ้าอะไร!!"
"ปล่อยเรานะอัน!! เราขอโทษเธอแล้วไง อย่าฆ่าเราเหมือนคนอื่นๆที่เธอฆ่าเลยนะ!"
"นายพูดบ้าอะไรสิงห์! ใครจะฆ่านาย!"เด็กสาวกำมีดในมือวิ่งไล่ตามเด็กหนุ่มไปติดๆ ก่อนที่เด็กหนุ่มจะล้มลงกับพื้นอีกครั้ง เมื่อเด็กสาวเห็นแบบนั้น เธอจึงรีบขึ้นคร่อมตัวสิงหาเอาไว้ ก่อนจะง้างมือที่มีมีดปลายเเหลมคมขึ้นทันที
"ได้ ถ้านายยังจะหนีแล้วไม่รับผิดชอบฉัน ฉันก็จะฆ่านายเหมือนที่นายพูด!!"
"อัน!! อย่าทำแบบนี้ ช่วยด้วย!!!"
ธิดาที่เห็นว่าเหตุการณ์เริ่มแย่ลง และสิงหาเริ่มจะไม่ปลอดภัย เธอจึงรีบวิ่งออกไปจากที่ซ่อนทันที
"หยุดนะ!!"
ธิดาะโขึ้นเสียงดัง พร้อมในมือถือปืนเล็งจ่อไปยังเด็กสาว ที่ในมือถือมีดเอาไว้อยู่
"หมวด! หมวดช่วยผมด้วย เธอจะฆ่าผม!" เมื่อเห็นหมวดสาวเดินเข้ามา สิงหาก็รีบผลักร่างบางบนตัวออก แล้ววิ่งไปหลบหลังธิดาอย่างรวดเร็ว
"หยุดแล้ววางมีดลง ฉันจะไม่ให้ใครต้องตกเป็เหยื่อของเธออีกแล้ว"
"คุณเป็ใคร ละ แล้วคุณกำลังพูดเื่อะไร"
"เธอเป็คนฆ่าเหยื่อคนอื่นๆใช่ไหม เหยื่อที่ตายปริศนาทั้งหมด แล้วยังมีพี่ชายของเธออีก"
"คุณพูดบ้าอะไร!! เหยื่ออะไร ฉันไม่ได้จะฆ่าใครสักหน่อย!!"
"หมวดครับ! อย่าไปเชื่อเธอ เมื่อกี้เธอจะฆ่าผม!"
"สิงห์! ฉันไม่ได้จะฆ่านาย ฉันแค่จะขู่นายแค่นั้น!"
"คะ ใครจะเชื่อ เมื่อกี้ถ้าหมวดไม่เข้ามา มีดเธอคงปักที่คอเราแล้วเหมือนคนอื่นๆที่เธอฆ่าใช่ไหม!''
"นายจะบ้าเหรอ!! ฉันจะทำแบบนั้นทำไม"
"วางมีดลง ไม่อย่างนั้น ฉันไม่รับประกันว่าฉันจะไม่ยิงเธอ" ธิดาเอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินเข้าไปหาอันช้าๆ
อันที่เห็นแบบนั้น เธอจึงวางมีดลงกับพื้น พร้อมกับยกมือขึ้น
"คุณตำรวจ ฉันไม่ได้จะฆ่าเขาจริงๆนะคะ แล้วก็ไม่ได้ฆ่าใครด้วย คุณกำลังดเข้าใจฉันผิดนะ!"
"ภาพที่ฉันเห็น คือเธอกำลังจะฆ่าเขา สารภาพมาเถอะ ว่าเป็เธอที่ไล่ฆ่าเหยื่อคนอื่นๆด้วย"
"ไม่ใช่นะคะ ฉันไม่ได้ทำ!!'
"แล้วทำไมเธอถึงปกปิด ว่าคนที่ตายคนล่าสุดเป็พี่ชายของเธอ ไหนจะเข็มกลัดที่เธอไม่ได้ติดอีก"
"นั่นมัน นะ นั่นมันไม่เห็นจะเกี่ยวกันเลยนิคะ ส่วนเข็มกลัดฉันก็แค่ทำหาย!"
"ทำหาย เธอทำหายตอนที่มันตกอยู่กับเหยื่อพอดีงั้นเหรอ แล้วอีกอย่าง มันเกี่ยวสิ คนที่ตายคนล่าสุดเป็พี่ชายของเธอ เขาคุกคามเธอ และตอนที่เขาตาย เธอก็ปกปิดความสัมพันธ์ของเธอกับพี่ชายเธอเอาไว้อีก"
"คุณตำรวจคะ! ถึงเป็แบบนั้น ก็ไม่เกี่ยวกันสักหน่อย ฉันไม่ได้ฆ่าเขา ถึงฉันจะอยากให้เขาตาย ฉันก็ไม่เคยคิดจะฆ่าใครจริงๆนะคะ!"
"ได้ ในเมื่อเธอไม่ยอมรับ ฉันจะพาเธอไปสถานีตำรวจ ขังเธอเอาไว้ จนกว่าเธอจะยอมรับ!"
"ไม่ได้นะคะ! สิงห์ นายบอกเขาไปสิ ว่าฉันไม่ได้ฆ่าใคร!"
"......." สิงหาที่ยังอยู่ในอาการหวาดกลัวไม่ตอบอะไร เขาเพียงแค่ยืนหลบอยู่หลังธิดาเท่านั้น ก่อนจะแสดงสีหน้าอื่นปะปนมาด้วย
"สิงห์ นายก็รู้ ว่าฉันไม่มีทางฆ่าใครพูดอะไรหน่อยสิ!!"
"พอได้แล้ว" ธิดาพูดพร้อมกับเดินเข้าไปหาร่างของอัน ก่อนจะใช้กุญแจมือล๊อคแขนทั้งสองข้างของอันติดกันไขว้ไว้ด้านหลัง
"คุณตำรวจ ฉันไม่ได้ทำจริงๆนะ!!" อันตวาดขึ้นด้วยความโกรธ แล้วพยายามดิ้นไปมา เสียงดังเอะอะของพวกเขา ทำให้คนที่ผ่านไปมาแถวนั้น เริ่มมองกันด้วยความสนใจ ก่อนจะซุบซิบกันถึงเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น ภาพนักศึกษาสาวมหาวิทยาลัยดังกำลังถูกจับกุมตัว เพราะเธอคือฆาตกรต่อเนื่องที่ไล่ฆ่าคน และกำลังจะลงมือฆ่านักศึกษาด้วยกันอยู่ ทำให้ทุกคนต่างฮือฮาไม่อยากจะเชื่อว่าเด็กสาวร่างบางคนนี้จะเป็คนใจโหดฆ่าคนด้วยวิธีที่เหี้ยมแบบนั้นได้
"ปล่อยนะ!! ฉันบอกว่าฉันไม่ได้ทำไงเล่า!!" เด็กสาวพยายามดิ้นไปมา ก่อนจะเห็นว่าเริ่มมีกลุ่มคนมองมาที่พวกเธอ
"เราจะไปคุยกันที่สถานีตำรวจ"
"ปล่อย!!!"
กริ่ง!! กริ่ง!!! กริ่ง!! เสียงมือถือของธิดาดังขึ้นขัดจังหวะ ทำให้เธอต้องใช้มือข้างหนึ่งจับแขนของเด็กสาวล๊อคเอาไว้ ส่วนอีกข้างก็ล่วงเอามือถือออกมากดรับสาย เบอร์ที่โชว์ขึ้นหน้าจอ เป็เบอร์ของจ่ายอด ผู้ซึ่งเป็เพียงคนเดียว ที่ยังคงคอยรายงานเื่ต่างๆให้กับเธออยู่
"โทรมาพอดีเลยจ่า ฉันจับฆาตกรต่อเนื่องได้แล้ว ช่วยบอกให้ฝ่ายสอบสวนเตรียมตัวที" ธิดากดรับแล้วพูดขึ้นด้วยความดีใจ ทเพราะในที่สุดข้อสันนิษฐานของเธอก็เป็ความจริง
"ว่าไงนะครับหมวด"
"ฆาตกรเป็เด็กในมหาลัยพิพัฒน์เมธาจริงๆ ตอนนี้ฉันกำลัง"
"เดี๋ยวครับหมวด เป็ไปไม่ได้ที่ฆาตกรจะอยู่กับหมวด"
ธิดาชงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อ
"ทำไม เกิดอะไรขึ้น"
"ตอนนี้มีเหยื่อถูกฆ่าลักษณะเดียวกันอีกแล้วนะสิครับ! แถมศพนี้ ยังเป็ถึงนักการเมืองอีกด้วย!"
"อะ อะไรนะ!!" ธิดาอ้าปากค้าง ก่อนจะหันมามองเด็กสาวที่เธอจับกุมไว้อยู่ พร้อมกับหันไปมองสิงหาสลับกัน มีคนถูกฆ่า งะ งั้นก็แสดงว่า เด็กสาวที่เธอจับอยู่ไม่ใช่คนร้าย!
"เป็ไปได้ไงจ่า ก็คนร้าย"
"ผมว่าหมวดจับผิดตัวแล้วล่ะครับ รีบมาที่เกิดเหตุเถอะครับ!! ตอนนี้นักข่าวเริ่มมากันแล้ว รอบนี้คดีคงไม่เงียบเหมือนทุกๆครั้งแน่ๆ"
"ดะ ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้" ธิดาถอนหายใจออกมา ก่อนจะใช้ลูกกุญแจไขกุญแจข้อมือที่จับล๊อคเด็กสาวเอาไว้อยู่
"ขอโทษนะ" ธิดาเอ่ย ก่อนจะถอยหลังเล็กน้อยแล้วก้มศีรษะลง
"หมวด ปล่อยเธอทำไมครับ!"
"เธอไม่ใช่ฆาตกร ฆาตกรตัวจริงลงมือแล้ว"
"อะไรนะครับ?"
เด็กสาวที่ได้ยินแบบนั้น ก็รีบสบัดมือออกจากมือของธิดา
"ฉันจะฟ้องคุณแน่ คุณตำรวจ!! เื่นี้ไม่จบง่ายๆแน่ ส่วนนายสิงหา อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก เราจบกันแค่นี้!!" เด็กสาวตวาดขึ้นด้วยความโกรธ ก่อนจะเดินออกไปจากที่ตรงนั้น เสียงผู้คนรอบข้างกลับมาดังฮือฮาอีกครั้ง ตำรวจสาวกำลังจับคนผิดและเพราะการจับกุมเด็กของมหาลัยดังในจังหวัดที่ผิดพลาด ทำให้เริ่มมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว และบางคนก็ถ่ายคลิปเก็บเอาไว้ด้วย
"หมวด ผมขอโทษนะครับ" สิงหาที่เห็นว่าเหตุการณ์ไม่ได้เป็เหมือนที่ตัวเองคิด จึงหันมาขอโทษหมวดสาว
"ไม่เป็ไร ไม่ใช่ความผิดของนาย ฉันใจร้อนไปเอง ฉันใจร้อนเพราะอยากจะจับคนร้ายให้ได้ จนไม่คำนวณเหตุและผลให้ชัดเจนก่อน"
"แต่ผม"
"ช่างมันเถอะ ฉันขอตัวก่อน"
"คุณจะไปที่เกิดเหตุเหรอครับ"
"อืม"
"งะ งั้นผมขอไปด้วย ถึงรอบนี้เราจะพลาด แต่ยังไงผมก็จะช่วยคุณตามจับคนร้ายให้ได้" สิงหาเอื้อมมือไปจับมือเรียวของธิดาเอาไว้ ก่อนที่เธอจะเดินออกไป
"อืม ขอบใจ งั้นก็ตามฉันมา"
หลังจากพูดจบ ทั้งสองก็พากันเดินไปยังรถของธิดาที่จอดอยู่ ท่ามกลางเสียงกร่นด่าของคนระแวกนั้น หมวดสาวรู้อยู่แก่ใจแล้วว่าตอนนี้ เธอกำลังจะต้องเผชิญกับปัญหาใหญ่ เพราะเธอดันไปทำร้ายร่างกายของนักศึกษามหาลัยดัง แล้วยังคิดว่านักศึกษาคนนั้นคืนคนร้ายอีก แต่อะไรจะเกิด มันก็คงต้องเกิดแล้ว
...............................................................
"สภาพศพเหมือนกันเลยครับหมวด ทั้งอวัยวะเพศยัดปาก แล้วยังแผลฉกรรจ์บริเวณคอ"
จ่ายอดเอ่ยขึ้น ทำให้ธิดาต้องเดินเข้าไปด้านในตัวบ้าน มองไปยังร่างไร้ลมหายใยนอนอยู่ตรงโซฟาภายในบ้าน สภาพศพดวงตาเบิกกว้างราวกับหวาด
กลัวอะไรบางอย่าง ริมฝีปากอ้าออกพร้อมกับมีอวัยวะเพศเปื้อนเืถูกยัดเอาไว้ ลำคอมีแผลฉกรรจ์ขนาดใหญ่ทำให้ศรีษะห้อยพับไปด้านหลังเกือบขาดเืที่มีอยู่ก็กระจัดกระจายจนเต็มพื้นบริเวณนั้น พร้อมกันนั้นก็มีร่างนักศึกษาสาวที่เธอคุ้นเคย นั่งร้องไห้เเทบขาดใจอยู่ข้างๆกับศพ เธอคนนั้นก็คือแพรนั่นเอง.....
จบตอนที่3
1K
