ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมรักท่านอีก

 ตอนที่ 41: การต่อรองด้วยชีวิต

ค่ำคืนในป่าเทียนหลง ท่ามกลางเงาไม้สูงและเสียงลมหอบแรง

เหยียนซือหรงยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางวงล้อมของเงามืดที่ไร้เครื่องแบบ ไร้ชื่อ และไร้ศีลธรรม

ตรงหน้าของนาง คือหญิงชุดดำผู้มีใบหน้าเย็นชา ดวงตาคมเฉียบ และรอยยิ้มบางที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใด

เสวี่ยอิง

เบื้องหลังเสวี่ยอิง คือหลี่อิ๋นหยางที่ถูกมัดมือและปิดปากด้วยผ้าดำ ร่างสะบักสะบอมแต่ยังมีสติ

สายตาของเขามองซือหรง…เต็มไปด้วยคำว่า “อย่ามา”

แต่นาง…มาแล้ว

ซือหรงยืนนิ่ง มือเปล่า ดวงตาแน่วแน่ แม้หัวใจจะเต้นจนได้ยินชัดในอก

“ปล่อยเขา”

เสียงนางเรียบนิ่ง แต่หนักแน่น

เสวี่ยอิงหัวเราะเบา ๆ ราวกับกำลังเล่นหมากกระดาน

“เจ้ามาที่นี่คนเดียว…ไม่มีองค์ชาย ไม่มีองครักษ์ ไม่มีอำนาจ”

“ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากล้า หรือโง่”

เหยียนซือหรงตอบเสียงเรียบ

“ข้ากลัว…แต่ข้าไม่ยอมให้คนที่ยืนเคียงข้า ต้องตายเพราะข้า”

เงารอบข้างเริ่มขยับ

ทหารลับของเสวี่ยอิงที่ซ่อนอยู่ในพุ่มไม้เงียบงันราวอสรพิษในหญ้า

…

เสวี่ยอิงเดินเข้าใกล้ มือไล้ปลายมีดสั้นในมือด้วยท่าทางละมุนจนน่าขนลุก

“เจ้าคือเสียงของราชสำนักใหม่ เจ้าคือผู้เปลี่ยนแปลง”

“แต่เจ้าลืมไปว่า การเปลี่ยนแปลง มักมาพร้อม ‘การลบอดีต’”

“และวันนี้…ข้าจะเริ่มจากลบเจ้าก่อน”

…

ทันใดนั้น—เสียง แกร๊ก ดังขึ้นจากด้านข้าง

เสวี่ยอิงเบี่ยงตัวโดยสัญชาตญาณ และมีดที่นางฟาดออก…ไม่โดนเหยียนซือหรง

มีเพียงสายธนูหนึ่งเส้นที่ปักลงพื้นตรงหน้า

เสียงฝีเท้าจำนวนมากพุ่งเข้ามาพร้อมเสียงตะโกนก้อง

“ล้อมไว้! อย่าให้หลุดแม้แต่เงา!”

ทหารหลวงกว่า 50 นาย พร้อมองค์ชายเฉิงในชุดเกราะเต็มยศ ปรากฏตัวราวพายุ

เขาเหวี่ยงดาบลงกับพื้นข้างตัวซือหรงทันที ราวกับจะบอกนางว่า—“เจ้าปลอดภัยแล้ว”

…

เสวี่ยอิงสบถในลำคอ

ก่อนจะตะโกนคำสั่งล่าถอย

กลุ่มนักฆ่าของนางแยกย้ายกันหายไปในเงาไม้เร็วราววิญญาณ

นางเองก็พลิกตัวหลบธนูที่สอง ก่อนจะหายไปในเงามืดโดยไม่มีใครหยุดได้

…

หลี่อิ๋นหยางทรุดลงเมื่อถูกแก้มัด

เหยียนซือหรงประคองเขาทั้งน้ำตา

“เจ้ามา…ทำไม…”

เขาพูดเสียงแหบ

“เพราะข้าไม่ยอมให้คนที่ข้าไว้ใจตาย…เพื่อรักษาชื่อของข้า”

…

องค์ชายเฉิงยืนมองทั้งสองอยู่ครู่หนึ่ง

แล้วเขาเดินเข้ามาช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยกับนางเพียงสั้น ๆ

“เจ้าไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่พูดความจริง…”

“…แต่เจ้าคือคนที่กล้าทำให้ความจริงไม่ต้องถูกฝังอีก”

…

ฉากสุดท้ายของบท

คืนนั้นป่าเทียนหลงสงบ

แต่ในใจของซือหรงกลับไม่อาจสงบได้เลย

เธอรู้ว่า…การที่เสวี่ยอิงเลือกเล่นกับ “ชีวิตของคนใกล้ตัว”

แปลว่าอีกไม่นาน…นางจะเล่นกับ ‘หัวใจ’ ของใครบางคนเป็นรายถัดไป

…

ตอนที่ 42:

เหยียนซือหรงจะต้องเลือกระหว่าง “การลาออก” เพื่อให้เหตุการณ์ยุติ

หรือ “เดินหน้า” เพื่อเผชิญศึกใหญ่กับราชินีและเสวี่ยอิง—แม้ต้องแลกด้วยคนที่เธอรัก