(นิยายลงทุกวัน)Ghost CEO:ผีสร้างฉันให้เป็นเศรษฐี ฮาเร็ม

ตอนที่ 43 แอปแต่งรูปที่กำลังดัง…ฉันเป็นเจ้าของเอง

แชมป์และฝ้ายไม่รู้จะทำหน้ากันยังไงแล้ว พวกเขาทั้งสับสน ทั้งงุนงง ป่นระคนดีใจ พวกเขาคิดว่าตัวเองกำลังฝันไป หากแต่ความฝันที่เกิดขึ้นมันดูจะเกินจริงมากไปหน่อยมั้ง เงินมากกว่า 1 ล้านบาทในการเช่าพื้นที่ห้างสรรพสินค้า…พีทกลับทำเหมือนมันเป็นเรื่องง่าย

“พีท ไม่ใช่ว่าวันนี้พวกเรามาดูพื้นที่เอาไว้ก่อน เพื่อเก็บเงินไม่ใช่เหรอ?” ฝ้ายยื่นหน้าเข้ามา พลางกระซิบที่ข้างหูของพีท ด้วยน้ำเสียงที่ดูตื่นเต้น ซึ่งตัวของพีทเองก็แอบใจเต้นเบาๆ เมื่อฝ้ายยื่นหน้าเข้ามาใกล้กับแก้มของเขา

“มันก็ใช่ แต่คุณนาราอุตส่าห์มอบข้อเสนอดีๆ ให้กับเราแบบนี้ จะให้ปล่อยไปได้ยังไงจริงไหม” พีทหันกลับไปตอบด้วยความตั้งใจ ทำให้สายตาของทั้งสองคน พลันสบตากันในระยะใกล้ๆ

ใกล้ชนิดที่ว่าใบหน้าของฝ้ายที่ยื่นหน้าเข้าไป ได้แดงก่ำเป็นลูกมะเขือเทศเลยทีเดียว

“ข้อเสนอนี้มันก็ดีจริงๆ นั่นแหละ แต่เรามีเงินมากขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไร?” ฝ้ายและแชมป์ต่างก็รู้ถึงการเงินของร้านไก่ทอดของพวกเขากันทั้งนั้น พวกเขารู้ว่าร้านของพวกเขาทำกำไรได้เท่าไรในแต่ละวันและมีค่าใช้จ่ายมากน้อยแค่ไหน

รวมถึงเงินทุนหมุนเวียนที่สามารถนำมาใช้ยามต้องการ…ซึ่งแน่นอนว่าเงินในส่วนนี้มันไม่ได้ใกล้เคียงกับค่ามัดจำที่ต้องจ่ายเกือบ 1 ล้านบาทเลยสักนิด

“แชมป์ไง ฉันยืมมาจากแชมป์” อันที่จริงพีทสามารถบอกเรื่องเงินที่เขาหาเงินได้ ให้กับฝ้ายและแชมป์ได้รู้โดยไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังใดๆ แต่ด้วยความที่ตอนนี้พวกเขาไม่ได้อยู่กันตามลำพัง

การจะพูดถึงเรื่องเงินทุนต่อหน้าคนอื่น ซึ่งในที่นี่คือฝ่ายขายของห้างอย่างคุณนารา มันเลยดูไม่ค่อยเหมาะเท่าไรนัก ดังนั้นพีทจึงเลือกที่จะโยนขี้ไปให้กับแชมป์เป็นคนรับจบแทน

“ฉัน…ฉันเหรอ?” แชมป์ที่จู่ๆ ถูกพีทโยนขี้ให้ก็ทำหน้างงงวยไปเล็กน้อย แต่ด้วยความที่อยู่กับพีทมานาน สนิทกันตั้งแต่เด็ก มีหรือที่จะรับส่งมุกกันไม่ทัน…พอเห็นว่าคุณนาราหันมามองตัวเอง

แชมป์ก็รีบดึงเสื้อให้ดูเรียบร้อย พลางอวดโฉมเสื้อที่ตัวเองสวมใส่ ซึ่งเป็นเสื้อผ้าแบรนด์เนม ที่เคยได้รับเป็นของขวัญจากครอบครัว ก่อนที่ตัวของแชมป์จะถูกพ่อกับแม่ตัดหางปล่อยวัด กลายเป็นไฮโซตกยากจนถึงทุกวันนี้

แชมป์แสร้งเล่นละครเป็นคนรวยได้อย่างแนบเนียนและก็ดูเหมือนคุณนารา เองก็ไม่ได้สนใจอะไรกับเรื่องของพวกเขามากนัก

ทันทีที่จัดการเอกสารกันเสร็จเรียบร้อย พีท แชมป์และฝ้ายก็ได้กลับมาที่ร้านกันแล้ว

“บอกพวกเรามาเลย นายไปเอาเงินมาจากไหนเป็นล้านแบบนี้?!” ดูเหมือนว่าฝ้ายจะอดกลั้นความอยากรู้อยากเห็นนี้ไม่ไหวอีกแล้ว ทันทีที่พวกเขาทั้งสามกลับมาถึงที่ร้าน แชมป์กับฝ้ายก็ได้จัดการหิ้วปีกพีท ขึ้นมาพูดคุยกันที่ห้องทำงานด้านบนของร้าน

ก่อนที่พวกเขาทั้งสองจะจับพีทนั่งและจ่อไฟเข้าใส่ ประหนึ่งการสอบปากคำเลยทีเดียว

“โอเค ฉันบอกแล้ว…ในช่วงที่ผ่านมา พวกนายสองคนรู้จักแอปแต่งรูปที่ชื่อว่า Becute ไหม? หรือไม่ก็เกมจำลองชีวิต Game Dev Sim?” พีทตอบกลับ พลางเปิดมือถือรุ่น Sumsing Galaxy ของเขาขึ้นมาให้กับเพื่อนทั้งสองคนได้ดู

โดยมือถือของพีทเป็นมือถือสมาร์ตโฟนรุ่นหนึ่ง ที่เขาได้เปลี่ยนจากมือถือ Blackberry มาเป็นสมาร์ตโฟนรุ่นนี้ เนื่องจากตอนที่เลิกกันกับดาวที่เป็นแฟนเก่าของเขา พีทได้เผลอทำเรื่องโง่เง่าตามประสาวัยรุ่นอย่างการเขวี้ยงมือถือลงกับพื้นจนมันพัง เลยต้องนำมือถือรุ่น Sumsing Galaxy เครื่องเก่าของพี่แพร ที่ได้เปลี่ยนไปใช้ Uphone นั่นเอง

“รู้สิ ฝ้ายพึ่งจะซื้อแอปนี้มาใช้เมื่อตอนเช้านี้เอง” ฝ้ายหยิบมือถือของตัวเองออกมา ก่อนจะโชว์ว่าเธอได้ซื้อแอปนี้มาใช้งานจริงๆ พลางกล่าวเสริมต่อไปว่า “แอปแต่งรูปนี้กำลังดังมากในอินเทอร์เน็ต มันใช้งานง่ายมาก มีโหมดให้ปรับแต่งรูปได้ตั้งมากมาย แถมยังมีภาษาไทยอธิบายเมนูอย่างละเอียดอีกด้วย ผู้พัฒนาคนนี้ช่างเป็นคนที่รู้ใจผู้หญิงมากจริงๆ”

ฝ้ายได้เปิดแอป Becute ให้กับพีทและแชมป์ที่กำลังนั่งฟังอยู่ ซึ่งฝ้ายก็สาธิตว่าเธอใช้งานแอปนี้จริงๆ ด้วยการแต่งภาพของแชมป์ ที่อีกฝ่ายนั้นชอบเอามือถือของเธอไปถ่ายรูปเป็นประจำ เพื่อเอาไปตั้งเป็นหน้าโปรไฟล์ใน Ibook

ฝ้ายได้แต่งภาพของแชมป์ภายในระยะเวลาอันสั้น โดยมีแชมป์ทำตาโตอย่างมีความสุข เมื่อรูปของตัวเอง ถูกแต่งออกมาได้หล่อๆ เอามาก “ส่งรูปนี้ให้ฉันด้วยนะฝ้าย ฉันจะเอาไปตั้งหน้าโปรไฟล์ใหม่”

“รูปละ 10 บาท รู้ไหมแอปนี้ฉันซื้อมาตั้งร้อยกว่าบาท” ฝ้ายทำเสียงดุๆ เล็กน้อย ก่อนจะหันมาพีท ราวกับกำลังจะถามว่าตัวของพีทจะให้เธอแต่งรูปให้ไหม

งึกงึก~!

พีทส่ายหน้าเบาๆ เขายิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าเงินของตัวเองออกมาและได้ยื่นเงินจำนวนสองร้อยบาทให้กับฝ้าย

“เอา 20 รูปเลยเหรอ!” แชมป์แอบแซวและได้หัวเราะให้กับเพื่อนสนิท

“เปล่า ฉันแค่จะคืนเงินค่าซื้อแอปให้กับฝ้ายเฉยๆ …แอป Becute ฉันเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเองจะให้เอาเงินของฝ้าย ฉันทำไม่ได้หรอก” พีทตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ โดยมีฝ้ายและแชมป์หันมามองกันเป็นตาเดียว

ท่าทางของพีทไม่เหมือนคนที่กำลังล้อเล่นอยู่เลย อีกทั้งในมือถือของพีทก็มีแอป Becute ติดตั้งไว้เช่นเดียวกัน เช่นนี้มันก็เลยทำให้แชมป์กับฝ้าย รู้สึกอึ้งจนพูดไม่ออกแล้ว

“ที่ฉันมีเงินจะเช่าพื้นที่ในห้างก็เป็นเพราะเงินจากแอปพวกนี้แหละ” พีทพูดพลางเปิดหน้าต่างของนักพัฒนาให้กับแชมป์และฝ้ายได้ดู ซึ่งตอนนี้ยอดดาวน์โหลดของแอป Becute ดูจะทะลุ 200,000 ดาวน์โหลดเข้าไปแล้ว

“. . .”

ดูเหมือนว่าวันนี้แชมป์กับฝ้ายจะนอนมาไม่พอ วันนี้พวกเขาหน้ามืดไม่ได้รู้กี่ครั้ง ต่อกี่ครั้งแล้วจากความน่าเหลือเชื่อที่พีททำ

พวกเขารู้ว่าพีท กำลังทำแอปพลิเคชันส่งอาหารและเคยได้ลองใช้งานมาแล้วหลายครั้ง ตามที่พีทขอให้พวกเขาช่วยทดสอบมัน ซึ่งแอปส่งอาหารก็ทำให้พวกเขาอึ้งกันมาแล้ว แต่พอรู้ว่าแอปแต่งรูป Becute และเกมที่กำลังเป็นกระแสอยู่ในตอนนี้ เป็นเพื่อนสนิทของพวกเขาเป็นคนสร้าง

มันก็ทำให้พวกเขารู้สึกทำตัวไม่ถูกอยู่เหมือนกัน “ฉันได้เอาเงินที่ได้จากการขายแอปพวกนี้ มาลงทุนกับร้านของพวกเรา…ซึ่งพวกนายสองคนไม่ต้องคิดมากกับเงินก้อนนี้ ให้คิดเสียว่ามันคือเงินที่ฉันอยากลงทุนเพิ่มก็พอ” ในฐานะหุ้นส่วน การที่มีคนเพิ่มเงินลงทุนเข้ามา ต้องได้รับความเห็นชอบจากหุ้นส่วนคนอื่นๆ ด้วย

เพราะนั้นหมายถึงต้องแบ่งเงินและกำไรให้กับคนที่ลงทุนมากกว่า ตามเปอร์เซ็นต์ที่ลงทุนเข้าไป แต่ทว่าในกรณีของพีท แชมป์และฝ้าย นั้นตัวของพีทไม่ต้องการให้มันเป็นแบบนั้น

เขายังคงให้พวกเขาทั้งสามคน ยึดหลักแบ่งเงินและกำไรที่ได้กันตามเดิมเหมือนกับวันแรก ส่วนเงินนับล้านที่เขาลงทุนไป เขาอยากให้เพื่อนๆ ของเขาคิดว่ามันคือการลงทุนที่เขาขอเอาตัวเข้าไปเสี่ยงแทน ซึ่งถ้าให้พูดกันตามหลักการทำธุรกิจ สิ่งที่พีททำอยู่นี้ มันถือเป็นการบริหารธุรกิจที่ผิดมหันต์และไม่มีใครเขาทำกัน เพราะมันเหมือนกับการลงทุนไปเสียเปล่า ตัวเองลงเงินมากกว่าแต่ได้รับผลตอบแทนเท่ากัน

แต่กระนั้น พีทไม่ได้สนใจในส่วนนี้ ร้านไก่ทอดของพวกเขาเริ่มต้นกันจาก 0 ทุกคนทุ่มกันหมดตัวในวันแรกเพื่อที่จะสร้างร้านนี้ขึ้นมาด้วยกัน

วันนี้ตัวของพีทมีเงินแล้ว การที่เขาจะลงทุนเพิ่มเพื่อที่จะให้ร้านไก่ทอดและเพื่อนของเขาเติบโตไปด้วยกัน เขามองว่านี้ไม่ใช่เรื่องที่ผิดเลย

“พีท?!” แชมป์และฝ้าย รู้สึกพูดไม่ออก…ทั้งสองรู้ดีอยู่แก่ใจว่าร้านไก่ทอดนี้เกิดขึ้นได้เพราะใคร แต่ถึงอย่างนั้นพีทกลับไม่เคยมองว่ามันเป็นร้านของตัวเองเลย พีทมองมันเป็นร้านของพวกเขาทั้งสามคน ร้านที่เต็มไปด้วยความฝันของพวกเขา ‘CPF!!’

ทั้งสามยิ้มให้กันและกัน ด้วยความยินดีที่วันนี้ร้านของพวกเขาจะเติบโตขึ้นอีกขั้นหนึ่งแล้ว ซึ่งในระหว่างกำลังดีใจกันอยู่นี้เอง ทางด้านของแชมป์ก็ได้แอบหลบสายตาของทุกคนและนิ่งเงียบอยู่ตามลำพัง ราวกับมีเรื่องสำคัญบางอย่างที่ยังไม่กล้าพอที่จะบอกเพื่อนทั้งสอง

“เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับป้าเจ้าของหอ เพื่อขอเช่าตึกข้างๆ เพิ่ม…ฝากพวกนายสองคนช่วยน้องๆ เปิดร้านกันไปก่อนนะ” พีทบอกข่าวดีเรื่องที่เขาจะเปิดสาขาเพิ่มเติมให้กับน้องๆ พาร์คตไทม์ได้รับรู้ ก่อนที่ไม่นานนักเขาจะขี่มอเตอร์ไซต์ออกไปพบกับป้าเจ้าของ เพื่อที่จะพูดคุยถึงเรื่องเช่าตึกข้างๆ พอดี

ซึ่งในขณะเดียวกัน เมื่อพีทกลับมาถึงหอพักที่เขาเคยอยู่และเคยตั้งร้านขายไก่ทอดเมื่อตอนช่วงปีใหม่

เขาก็ได้พบเจอกับ ดาวแฟนเก่าของเขาที่กำลังเดินจับมือกับพี่เอกที่เป็นแฟนใหม่ “เห็นไหมล่ะ? พี่บอกดาวแล้ว ว่าร้านของพวกมันอยู่ได้ไม่นานหรอกเดี๋ยวก็เจ๊ง!” พี่เอกหัวเราะเสียงดังเมื่อเห็นว่าร้านขายไก่ทอดร้านเก่าของพีท ตอนนี้ได้กลายเป็นที่ตั้งของตู้กดน้ำไปแล้ว

โดยดาวกับพี่เอก ที่ได้มายังร้านของพีทในวันนี้ ก็เพราะว่าตัวของดาว ได้ถูกพี่ๆ ในที่ทำงานของเธอ ฝากซื้อไก่ทอดจากร้านของพีทนั่นเอง

พวกพี่ในบริษัทของดาวเห็นว่าวันนี้ ดาวจะต้องกลับมาเอาเอกสารสำหรับประเมินการทำงานมายื่นให้กับมหาลัยพอดี และทุกคนต่างก็รู้ว่าดาวเรียนอยู่มหาลัยธาราบุรี ซึ่งในช่วงที่ผ่านมาพวกเขา ได้ยินและได้ดูรายการ WeAreOne กำลังโปรโมทไก่ทอดจากร้าน Chicky CPF ยกใหญ่

จนทุกคนต่างอยากที่จะลองกินดู เลยถือโอกาสนี้ฝากดาวที่ต้องมามหาลัยอยู่แล้ว ฝากซื้อไก่ทอดมันเสียเลย

ซึ่งดาวก็ไม่ได้รู้เลยว่าร้านของพีท นั้นย้ายร้านไปเปิดที่หน้าซอยมหาลัยแล้ว ทำให้เชื่อว่าร้านของพีทเจ๊งไปแล้วนั่นเอง

อย่างไรก็ตาม ยังไม่ทันที่พี่เอกแฟนใหม่ของดาวจะหัวเราะออกมาอย่างเต็มที่ มันก็ประจวบเหมาะกับพีทที่มีเรื่องมาคุยกับป้าเจ้าของหออยู่พอดี ได้เดินสวนพวกเขาเข้ามา

“พีท?” ดาวเอ่ยเมื่อเห็นพีทเดินมา ซึ่งในตอนแรกพีทก็ไม่ได้คิดที่จะสนใจอะไรกับดาวและพี่เอก อยากจะแค่เดินผ่านพวกเขาไปเฉยๆ

แต่ทว่าดาวกลับเอ่ยทักเขาขึ้นมา “ดาว” พีททักตอบตามมารยาท

“ร้านของพีทปิดไปแล้วเหรอ ทำไมล่ะขายไม่ดีเหรอ?” ดาวถามด้วยความเป็นห่วง ป่นระคนอยากรู้

“ฮ่าฮ่า พี่เตือนน้องแล้วว่าธุรกิจมันไม่ได้ทำกันได้ง่ายๆ ยังดีนะที่น้องรู้ตัวเร็วรีบปิดร้านไปเสียก่อนไม่งั้นขาดทุนไปเยอะ คงแย่เลย” พี่เอกได้พูดเย้ยหยันพีทด้วยความตั้งใจ ไม่มีท่าทีปิดบังความสะใจเอาไว้เลยสักนิด

“ใช่ปิดอยู่” พีทตอบไปตามความจริง เพราะตอนนี้ร้านของเขายังไม่ถึงเวลาเปิด แต่ยังไม่ทันจะตอบกลับไปว่าร้านของเขา ขายดีหรือไม่ดี ทางด้านของพี่เอกก็วางท่าใหญ่โต พูดแทรกขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“พี่เห็นว่ารสชาติไก่ทอดของน้องก็อร่อยดี เอางี้ พี่เห็นใจน้อง พี่จะขอซื้อสูตรไก่ทอดของน้องเองก็แล้วกัน สักหนึ่งหมื่นบาทคงน่าจะพอนะ?” พี่เอกยิ้มกว้าง

“หนึ่งหมื่นเหรอครับ?” พีทแสร้งทำเป็นตาโต ก่อนจะพลันตอกหน้าพี่เอกกลับไปอย่างจัง “หนึ่งหมื่นบาทยังไม่พอกับค่าเช่าร้านของผมเลยครับ” พีทตอบกลับ พลางหันไปคุยกับดาวโดยที่ไม่สนใจพี่เอกอีก

“ร้านของพีทยังไม่เปิด คงต้องรออีกสักครึ่งชั่วโมง...ยังไงก็ไปรอที่ร้านก่อนก็ได้ ที่ร้านมีที่นั่งไว้สำหรับรอคิวอยู่ ไว้เดี๋ยวพีทจะโทรบอกให้น้องๆ พนักงานในร้านคิดราคาให้พิเศษนะ” พีทพูดจบ ป้าเจ้าของหอที่เมื่อได้เห็นพีทกลับมา ก็เดินกลับมาต้อนรับทันที

“พีท ตั้งแต่เช่าร้านป้าไปก็ไม่กลับมาที่นี่เลยนะ ว่าแต่เรื่องจริงเหรอที่พีทจะขอเช่าตึกข้างๆ ของป้าเพิ่ม?” ป้าเจ้าของหอร่าเริงเป็นอย่างมาก เมื่อได้ยินว่าพีทจะมาเช่าตึกแถวของเธอเพิ่ม

“จริงครับ แต่ครั้งนี้ผมขอจ่ายเต็มนะครับ ครั้งนี้ผมจะไม่ให้ป้าขาดทุนแล้ว ผมอยากจะทำสัญญาเช่าเพิ่มเป็น 5 ปีครับ” พีทไม่มีอะไรจะพูดกับดาวอีกแล้ว เขาเลยถือโอกาสนี้เดินตามป้าเจ้าของหอ เข้าไปด้านในเพื่อไปคุยธุระกันตามลำพัง…ทิ้งให้ดาวและพี่เอก ยืนเป็นส้วมซึมอยู่ตรงนั้น

“ป้าคะ หนูขอถามหน่อยค่ะ…ร้านไก่ทอดที่เคยเปิดร้านตรงนี้ เขาย้ายไปตรงไหนเหรอ?” ก่อนหน้านี้พีทไม่ได้บอกว่าร้านของเขาย้ายไปที่ไหน ด้วยความอยากรู้ดาวจึงได้ไปถามกับแม่ค้าที่ตั้งร้านอยู่ข้างๆ หออีกทอดหนึ่ง

“อ้อ ย้ายไปอยู่หน้าซอยมหาลัยสักพักหนึ่งแล้ว…พูดถึงป้าก็โกรธป้าเจ้าของหอจริง ที่ไปทำสัญญากับตู้กดน้ำนั้น เพราะตั้งแต่ร้านไก่ทอดของพ่อหนุ่มคนนั้นย้ายไปหน้าซอย ตรงนี้ก็เงียบเหงาไปเลย คนแห่ไปซื้อของที่หน้าซอยกันหมด” แม่ค้าที่อยู่ข้างๆ หอ แอบบ่นถึงลูกค้าที่น้อยลงไป

พอได้ยินว่าร้านของพีทย้ายไปที่หน้าซอย ดาวก็ไม่รอช้าเตรียมที่จะเดินไปที่นั้นในทันที โดยไม่สนใจถึงรถคันงามของพี่เอกที่จอดอยู่ข้างๆ เลยสักนิด

ดาวนั้นอยากรู้ว่าร้านของพีทเป็นยังไง เท่าที่เธอได้ยินจากพีทตอนที่คุยกัน เธอได้ยินว่าร้านของพีทมีพนักงานพาร์ตไทม์มาช่วยงานที่ร้านแล้ว…ฟังดูมันออกจะเว่อร์ไปหน่อยไหมสำหรับร้านขายไก่ทอดเล็ก?

มิหนำซ้ำยังจะเช่าทำสัญญาระยะยาว 5 ปีอีก…! ด้วยความอยากรู้ เธอต้องไปพิสูจน์ด้วยตาของเธอเอง

...โปรดติดตามตอนต่อไป...

นิยายลงทุกวันเวลา 18.00 นะครับ

สามารถติดตามผู้แต่งเพื่อติดต่อสอบถามได้ที่แฟนเพจเลยนะครับ

www.facebook.com/WritelazyV2

นามปากกา.Writelazy