มหาศึกแห่งจักรวาล

ตูม!

กำแพงหินเลื่อนเข้าหากัน

ทั้งสิบคนต้องรีบกระจายตัว

นักล่าโล่ตะโกน

“อย่าให้คนเจ็บอยู่ตรงกลาง!”

สมาชิกกิลด์ที่ดูแลคนเจ็บรีบพาทุกคนถอยไปด้านข้าง

นัทกระโดดข้ามรอยแยกบนพื้น

เขายังคงถือดาบในมือขวา

ปืนในมือซ้าย

บอสฟาดอาวุธใส่เขาอีกครั้ง

ตูม!

นัทก้มหลบ

อาวุธยักษ์ฟาดผ่านเหนือศีรษะ

แรงลมจากการฟาดทำให้เสื้อของเขาปลิว

นัทถอยหนึ่งก้าว

“แรงเกินไปแล้ว!”

มาร์โกปรากฏจากเงาด้านข้าง

“นายเพิ่งรู้?”

“ตอนมันเกือบฟาดหัวผม”

“งั้นคราวหน้าหลบให้ไกลกว่านี้”

“ครับพี่”

มาร์โกหายเข้าเงาอีกครั้ง

นัทมองบอส

มันกำลังหันกลับมา

แกนบนหน้าอกยังส่องแสง

ตุบ...

ตุบ...

นัทหรี่ตา

“พี่!”

“อะไร?”

“ตอนแกนสว่าง กำแพงขยับ”

มาร์โกหยุด

“ฉันก็เห็น”

“ถ้าอย่างนั้น...”

“แกนนั่นอาจเป็นตัวควบคุม”

นัทพยักหน้า

แต่ทันใดนั้นบอสก็ยกมือขึ้น

วูม!

กำแพงด้านหลังนัทเลื่อนเข้ามา

“นัท!”

นัทหันกลับ

กำแพงกำลังปิด

เขากระโดด

แต่ปลายเท้าเกือบโดนหินบด

ครืดดด!

นัทกลิ้งออกมา

มาร์โกมอง

“เป็นอะไรไหม?”

“ไม่เป็น”

“ดี”

“แต่ถ้าช้ากว่านี้อีกนิด...”

“ก็จะเป็น”

“พี่นี่พูดให้กำลังใจเก่งจริง ๆ”

“ฉันพูดความจริง”

นัทลุกขึ้น

“ครับ”

บอสกำลังเดินเข้าหานักล่าโล่

ตึง...

ตึง...

นักล่าโล่ยกโล่ขึ้น

“มาเลย!”

บอสฟาดอาวุธ

เคร้งงง!

โล่สั่นอย่างรุนแรง

นักล่าโล่ถูกผลักถอย

แต่ยังยืนได้

“หนักจริง!”

นักล่าหมัดปราณไฟพุ่งเข้าโจมตีจากด้านข้าง

ตูม!

เปลวไฟระเบิดใส่ข้อเข่าของบอส

รอยแตกเดิมขยายออก

บอสเซถอย

นัทเห็นโอกาส

เขาเก็บปืนเข้าเอวชั่วคราว

ใช้ดาบสองมือ

วิ่งเข้าไป

ฟันตัด!

ฉัวะ!

ดาบฟันลงตรงรอยแตก

เศษหินกระเด็น

ขาของบอสเกิดรอยลึก

แต่มันยังไม่ล้ม

บอสยกเท้าขึ้น

นัทเงยหน้า

“โอ้...”

ตูม!

นัทกระโดดหลบ

พื้นแตกเป็นหลุม

นัทกลิ้งออกมา

มาร์โกปรากฏอยู่ข้างเขา

“ยังอยากใช้ดาบสองมืออยู่ไหม?”

นัทมองหลุม

“เปลี่ยนใจแล้ว”

เขาดึงปืนออกมา

“ปืนดีกว่า”

มาร์โกหัวเราะ

“ในที่สุดก็คิดได้”

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างหนัก

บอสแข็งแกร่งเกินกว่าจะถูกโจมตีตรง ๆ

ทุกครั้งที่มันได้รับความเสียหาย

แกนบนหน้าอกจะสว่างขึ้น

จากนั้นเขาวงกตจะเปลี่ยน

กำแพงเคลื่อน

พื้นแยก

เสาหินโผล่ขึ้น

บางครั้งพื้นที่ที่เคยกว้างกลับแคบลงทันที

บางครั้งพื้นด้านหนึ่งยกสูงขึ้น

ทำให้คนทั้งสิบต้องเปลี่ยนตำแหน่งตลอดเวลา

นัทเริ่มสังเกตบางอย่าง

ทุกครั้งที่บอสใช้พลัง...

แกนจะสว่าง

แต่หลังจากนั้นจะมีช่วงเวลาสั้น ๆ

ที่แสงบนแกนดับลง

นัทมอง

“พี่!”

มาร์โกหันมา

“เห็นเหมือนกัน?”

“ตอนแกนดับ มันหยุดควบคุมห้อง”

มาร์โกมองรอบ ๆ

กำแพงหยุดจริง

“ใช่”

นักล่าหมัดไฟได้ยิน

“ถ้าอย่างนั้นต้องโจมตีตอนแกนดับ?”

นัทพยักหน้า

“แต่ปัญหาคือ...”

เขามองบอส

“มันไม่เปิดช่องให้โจมตีง่าย ๆ”

มาร์โกยิ้ม

“งั้นก็ทำให้มันเปิด”

นัทมองพี่ชาย

“ยังไง?”

“หลอกมัน”

นัทพยักหน้า

“โอเค”

มาร์โกชี้

“ฉันจะดึงความสนใจ”

“นายยิง”

“ถ้ามันหันมาหาฉัน นายยิงแกน”

นัทพยักหน้า

“ถ้ายิงไม่เข้า?”

มาร์โกตอบทันที

“ก็ยิงอีก”

“ง่ายดี”

“ฉันคิดไว้แล้ว”

“พี่คิดอะไรไว้?”

“ยังไม่ได้คิด”

นัทเงียบ

“...”

มาร์โกยิ้ม

“แต่เดี๋ยวค่อยคิด”

นัทถอนหายใจ

“พี่นี่จริง ๆ เลย”

มาร์โกหายเข้าเงา

เงาแฝงร่าง

เขาปรากฏด้านซ้ายของบอส

มีดฟัน

ฉัวะ!

บอสหัน

มาร์โกหาย

ปรากฏอีกด้าน

โจมตีอีกครั้ง

บอสเริ่มหันตาม

นัทยกปืน

รอ

รอ

รอ

แกนสว่างขึ้น

วูม!

กำแพงเริ่มเคลื่อน

มาร์โกยังคงล่อ

แล้วจู่ ๆ...

แกนดับ

ตุบ

แสงหายไป

นัทเหนี่ยวไก

ปัง!

กระสุนกระแทกแกนเต็ม ๆ

เคร้ง!

กระสุนแตก

แกนยังอยู่

แต่นัทเห็นรอยร้าวเล็ก ๆ

“โดน!”

มาร์โกถอย

“มีผลไหม?”

“มีรอย!”

นักล่าหมัดไฟได้ยิน

เขาวิ่งเข้าไป

“งั้นลองไฟ!”

หมัดปราณเพลิงพุ่งเข้าใส่หน้าอก

ตูมมม!

เปลวไฟระเบิด

บอสคำราม

กรรรรร!

รอยร้าวบนแกนขยายขึ้น

แต่บอสสวนกลับทันที

อาวุธยักษ์ฟาดลง

นักล่าหมัดไฟยกแขนรับ

ตูม!

ร่างเขากระเด็นไปไกล

นักล่าโล่รีบวิ่งไปรับ

“จับได้!”

“ขอบคุณ!”

“ไม่ต้องขอบคุณ รีบลุก!”

“ผมกำลังลุก!”

“งั้นเร็ว!”

บอสเริ่มเปลี่ยนท่าทาง

แกนกลางสว่างขึ้นอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้...

แสงไม่ได้กระจายไปยังพื้น

กลับไหลไปทั่วร่าง

เกราะหินเริ่มแตกออก

เศษหินร่วงลง

นัทหรี่ตา

“มันกำลังเปลี่ยน”

มาร์โกมอง

“หรือกำลังปลดอะไรบางอย่าง”

ตูม!

เกราะด้านหน้าอกแตกออกบางส่วน

เผยให้เห็นแกนสีดำขนาดใหญ่

นัทมอง

“ตอนนี้!”

เขาวิ่งเข้าไป

แต่บอสยกอาวุธขึ้น

นัทไม่สามารถเข้าใกล้ได้

มาร์โกพุ่งเข้าเงา

ก้าวผ่านเงา!

ร่างของเขาปรากฏเหนือบอส

มีดทั้งสองเล่มฟันลง

ฉัวะ!

บอสเสียสมดุล

นัทเห็นช่อง

เขาเก็บปืนเข้าเอว

จับดาบสองมือ

วิ่งเต็มแรง

ฟันบดขยี้ไร้แบบแผน!

ดาบฟาดเข้าใส่แกน

ฉัวะ!

แกนเกิดรอยแตกขนาดใหญ่

แต่ยังไม่แตก

บอสคำราม

แขนของมันกวาดใส่นัท

ตูม!

นัทถูกกระแทกกระเด็น

ดาบหลุดจากมือ

“นัท!”

มาร์โกพุ่งเข้าไป

แต่บอสหันมาทางเขา

นักล่าโล่เข้าขวาง

เคร้ง!

โล่รับการโจมตี

ร่างของนักล่าถูกผลักถอย

แต่ยังยืนอยู่

“ไป!”

เขาตะโกน

“ไปจัดการมัน!”

มาร์โกพยักหน้า

นัทนอนอยู่บนพื้น

หายใจแรง

เขามองดาบที่ตกอยู่ไม่ไกล

พยายามลุก

“เจ็บไหม?”

มาร์โกถามจากด้านข้าง

นัทลุกขึ้นช้า ๆ

“นิดหน่อย”

“ดี”

“ดี?”

“ถ้าไม่เจ็บแปลว่านายตายแล้ว”

นัทมองพี่ชาย

“พี่นี่ปลอบคนไม่เป็นจริง ๆ”

“นายยังมีแรงบ่น แปลว่ายังไหว”

นัทหัวเราะเบา ๆ

จากนั้นมองบอส

“ยังไม่ตาย”

มาร์โกพยักหน้า

“ยัง”

นัทหยิบดาบขึ้น

“งั้นไปต่อ”

บอสกำลังจะฟาดใส่นักล่าโล่อีกครั้ง

นักล่าหมัดไฟวิ่งเข้ามา

“เปิดทาง!”

นักล่าโล่หลบ

หมัดไฟพุ่งเข้าใส่ขาของบอส

ตูม!

รอยแตกขยาย

บอสเสียหลัก

มาร์โกปรากฏด้านหลัง

ฟันใส่จุดเดิม

ฉัวะ!

บอสคุกเข่าลงข้างหนึ่ง

นัทเห็นช่อง

เขายกปืนขึ้น

ปัง!

กระสุนเข้าแกน

เคร้ง!

รอยแตกขยาย

แต่ยังไม่แตก

นัทกัดฟัน

“อีกนิดเดียว!”

มาร์โกตะโกน

“งั้นก็ยิงอีก!”

ปัง!

กระสุนอีกนัด

แกนสั่น

ปัง!

อีกนัด

รอยร้าวลามทั่วแกน

บอสคำราม

กรรรรรรร!

มันพยายามยืนขึ้น

แต่ขาที่ได้รับความเสียหายไม่สามารถรับน้ำหนักได้

นักล่าโล่ตะโกน

“ตอนนี้!”

นักล่าหมัดไฟวิ่งเข้ามา

เปลวไฟลุกทั่วหมัด

หมัดปราณเพลิง!

ตูมมมม!

หมัดกระแทกหน้าอก

แกนแตกออกบางส่วน

นัทไม่รอ

เขาเก็บปืนเข้าเอว

จับดาบสองมือ

วิ่งเข้าไป

บอสยกแขนขึ้น

นัทหลบ

มาร์โกปรากฏด้านข้าง

ฉัวะ!

แขนของบอสเบนออก

นัทก้าวเข้าไปถึงหน้าอก

ดาบถูกยกขึ้นเหนือศีรษะ

“จบทีเถอะ!”

ฟันบดขยี้ไร้แบบแผน!

ฉวับบบบบ!

ดาบฟาดลงตรงแกนกลาง

แกนสีดำแตกออก

เปรี๊ยะ!

เสียงร้าวดังไปทั่วห้อง

แล้ว...

ตูม!

แกนระเบิดออกเป็นเศษแสงสีดำ

ร่างของบอสหยุดนิ่ง

แสงสีแดงในดวงตาดับลง

อาวุธขนาดใหญ่หลุดจากมือ

ตึง...

ร่างทั้งร่างเริ่มแตก

รอยร้าววิ่งไปทั่วเกราะหิน

กรอบ...

กรอบ...

จากนั้นร่างยักษ์ก็พังลง

ตูมมม!

ฝุ่นหินฟุ้งไปทั่วห้อง

ทุกคนหยุดนิ่ง

ไม่มีใครพูด

นัทหอบ

มาร์โกเองก็หายใจแรง

นักล่าโล่ค่อย ๆ ลดโล่ลง

นักล่าหมัดไฟนั่งลงกับพื้นทันที

“เหนื่อย...”

นักล่าโล่ตอบ

“ฉันก็เหมือนกัน”

“ขอนอนห้านาที”

“ถ้านอนตอนนี้อาจไม่ได้ตื่น”

“งั้นขอนั่ง”

“ได้”

นัทหันมองพี่ชาย

“พี่”

“ว่าไง?”

“เราชนะแล้ว?”

มาร์โกมองซากบอส

“น่าจะ”

“น่าจะ?”

“ฉันไม่เคยฆ่าตัวแบบนี้มาก่อน”

นัทพยักหน้า

“จริง”

ทั้งสองยืนเงียบอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนเสียงหนึ่งดังขึ้น

ครืดดดด...

ทุกคนหันกลับ

กำแพงที่เคยขยับตลอดเวลา...

กำลังหยุด

รอยแตกบนพื้นค่อย ๆ ปิดตัว

ทางเดินที่เคยเปลี่ยนตำแหน่งหยุดนิ่ง

และตรงผนังด้านหนึ่ง...

เกิดช่องว่างขึ้น

เป็นทางเดินใหม่

หนึ่งในสมาชิกกิลด์เดินเข้าไปดู

“ทางเปิดแล้ว”

มาร์โกมอง

“ทางออก?”

ชายคนนั้นส่ายหน้า

“ยังไม่รู้”

นัทเดินไปดู

ตรงพื้นมีสัญลักษณ์บางอย่าง

เหมือนวงแหวนที่เคยถูกซ่อนอยู่ใต้หิน

เขามองมัน

“เขาวงกตหยุดแล้ว”

มาร์โกพยักหน้า

“ใช่”

นักล่าคนหนึ่งถาม

“เพราะบอสตาย?”

นัทมองซากบอส

“น่าจะ”

มาร์โกเดินเข้ามา

“อย่างน้อยเราก็รู้แล้วว่า...”

เขามองทางเดินใหม่

“การฆ่ามันทำให้พื้นที่เปลี่ยน”

นักล่าโล่ถาม

“แล้วเราจะออกได้ไหม?”

มาร์โกยิ้ม

“ตอนนี้อย่างน้อยก็มีทางให้ลอง”

นัทหยิบปืนออกจากเอว

ตรวจดู

จากนั้นเก็บกลับ

แล้วหยิบง้าวออกจากคลังมิติ

นักล่าคนหนึ่งมอง

“เปลี่ยนอาวุธอีกแล้ว?”

นัทพยักหน้า

“ทางข้างหน้ากว้าง”

มาร์โกหัวเราะ

“ในที่สุดนายก็ใช้มันจนคุ้ม”

นัทสะพายง้าว

“สร้างมาแล้วก็ต้องใช้”

มาร์โกพยักหน้า

“ถูก”

เขาหันไปมองคนเจ็บ

“ทุกคนยังไหวไหม?”

สมาชิกกิลด์ตรวจคนเจ็บ

“ยังเดินได้”

“ดี”

มาร์โกมองทางเดินใหม่

“งั้นไปกัน”

ทั้งสิบคนเริ่มเคลื่อนตัว

แต่ก่อนออกจากห้อง

นัทหยุด

หันกลับไปมองซากของบอส

ตรงเศษแกนที่แตกออก...

มีชิ้นส่วนสีดำเล็ก ๆ ตกอยู่บนพื้น

มันยังคงส่องแสงเบา ๆ

นัทมองอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนก้มลงเก็บ

มาร์โกหันกลับมา

“เจออะไร?”

นัทชูชิ้นส่วนนั้น

“ของที่บอสทิ้งไว้”

มาร์โกมอง

“เอาไปด้วย”

นัทพยักหน้า

“ครับ”

เขาเก็บมันเข้าคลังมิติ

แล้วเดินตามทุกคนออกไป

ไม่มีใครรู้ว่า...

เขาวงกตชั้นแรกสิ้นสุดลงแล้ว

หรือแท้จริง...

มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น

เพราะเมื่อพวกเขาเดินผ่านทางเดินใหม่

บนผนังด้านหนึ่ง...

มีตัวอักษรเก่าแก่ถูกแกะสลักไว้

และไม่มีใครสังเกตเห็น

ข้อความนั้นเขียนว่า

“ชั้นที่หนึ่ง — ผ่าน”