'เมื่อไหร่จะยอมหย่า' เสียงเข้มเอ่ยถามภรรยา เมื่อเดินทางกลับบ้านมาก็เจอเธออยู่ตรงหน้าทันที เหอะ!ผู้หญิงไม่สวย นิสัยไม่ดีและก็หน้าไม่อายอย่างนี้ ไม่รู้ว่าคุณย่าอยากได้หล่อนมาเป็หลานสะใภ้ทำไม หนำซ้ำประวัติของหล่อนยังพลอยให้เขาที่ต้องแต่งงานด้วยด่างพร้อยไปหมด
'ฉันไม่หย่าค่ะ' ต่อให้จะต้องพูดอีกหลายครั้ง มีนาก็จะบอกคุณดลพีว่ามีนาไม่หย่า ที่เธอไม่หย่ากับเขาไม่ใช่เพราะเื่เงินเื่ทองอะไร หากแต่เป็เพราะเธอรักเขา รักเขาที่เป็พี่ชายฮีโร่ของเธอในวัยเด็ก
'หน้าด้าน!'
'......' ค่ะ มีนาหน้าด้าน มีนารู้ว่าตอนนี้สถานะทางสังคมของเราไม่เหมาะสมกัน ตอนนี้คุณไม่รักไม่สนใจมีนา แต่มีนาเชื่อว่าสักวันคุณดลพีจะเปลี่ยนใจ แม้ว่าตอนนี้เราจะแต่งงานกันมาสามปีแล้วก็ตาม
สามปีที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป สามปีที่คุณดลพียังคงทำตัวเหมือนเดิมกับเธอ
'บัดซบสิ้นดี ทำไมชีวิตของฉันต้องมาแต่งงานกับผู้หญิงอย่างเธอ' เสียงเข้มที่คุ้นหูกับประโยคที่คุ้นเคยของสามี ที่มักใช้ต่อว่าภรรยาที่ไม่ได้รักอยู่ทุกวัน ั้แ่ที่เขาถูกผู้ใหญ่บังคับให้แต่งงานกับมีนา ดลพีก็ไม่กล้าที่จะออกไปใช้ชีวิตที่ไหนอีกเลย
ใครมันจะอยากไปใช้ชีวิตแต่งงานกับผู้หญิงแบบนี้ ผู้หญิงที่มีเอี่ยวเกี่ยวกับการฉ้อโกง มีคดีติดตัว ผู้หญิงแบบนี้หรือที่จะเหมาะสมกับคนอย่างดลพี
ขายขี้หน้านัก!
คนอย่างคุณชายดลพีที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมไปซะทุกอย่าง ทั้งแก้วแหวนเงินทองหรือชาติตระกูล ต้องมาแต่งงานกับหล่อน คนที่มีส่วนรู้เห็นกับพ่อร่วมกันยักยอกเงินภาษีของประชาชน ครอบครัวนักการเมืองเน่าเฟะนี่ เขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวเลยสักนิด
ไม่เหมาะสม!หล่อนไม่เหมาะสมกับเขาเลย
'คุณดลพี'
'ไม่ต้องมาเรียกชื่อฉัน ได้ยินแล้วเคืองหู' สิ้นคำผู้เป็สามีก็เดินหนีภรรยา มีนาได้แต่มองซุปผักที่อยู่ในมือก่อนจะมองหลังผู้เป็สามีอีกครั้ง ครั้งนี้คงเป็อีกวันที่อาหารของเธอจะถูกเอาไปเททิ้ง
'คุณดลพี จะให้มีนาบอกกี่ครั้งว่ามีนาไม่ได้ร่วมมือกันโกงเงินภาษีกับพ่อและที่มีนารับปากกับคุณย่าของคุณก็เพราะมีนารักคุณจริงๆ' อดีตลูกสาวรัฐมนตรีที่เคยมีคนนับหน้าถือตา บัดนี้มีแต่คนต่อว่าและด่าทอกันทั้งประเทศ เมื่อพ่อของเธอถูกจับในข้อหาทุจริตเชิงนโยบาย แอบยักยอกเอาเงินภาษีของประชาชนมาเข้ากระเป๋าของตัวเอง ซึ่งคนที่มีเอี่ยวด้วยคงหนีไม่พ้นเธอ ซึ่งเป็บุตรสาวคนสนิทของรัฐมนตรีชื่อดัง
ทุกอย่างโยงเข้ามาที่เธอหมด ทั้งเื่ของเส้นทางการเงินเื่ทรัพย์สินที่เธอมี ต่อให้มีนาจะปฏิเสธอย่างไรก็ไม่มีใครสักคนจะเชื่อเธอ แม้แต่แม่และพี่สาวแท้ๆของตัวเอง คนทั้งสองก็ไม่เชื่อเธอ
หลังจากการแต่งงานทุกอย่างก็เป็เหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ดลพีเคยเฉยชากับเธออย่างไร ในทุกวันเขาก็จะเป็อย่างนั้น มีนาเก็บโต๊ะอาหารนำของทุกอย่างที่ตั้งใจทำไปเททิ้งอย่างเคย แม้ทุกอย่างที่ดลพีปฏิบัติกับเธอจะเหมือนเดิม แต่ใจของเธอมันไม่เหมือนเดิมเลย ทุกครั้งที่เขาต่อว่า ทุกครั้งที่เขาแสดงท่าทีรังเกียจ หัวใจของเธอก็มักจะเจ็บ เจ็บจนเริ่มจะชินชาเข้าไปทุกทีแล้ว
'คุณดลพีให้มีนาปิดไฟเลยไหมคะ?' มีนาทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เมื่อเข้ามาในห้องก็เห็นผู้เป็สามีอาบน้ำเตรียมตัวจะเข้านอนเหมือนทุกครั้ง ทว่าคำพูดที่มีนาเอ่ยถามเป็ปกติ กลับได้รับความเฉยชาและสายตาไม่พอใจจากดลพี
'ไม่เห็นหรือไรว่าฉันกำลังจะหยิบหนังสือมาอ่าน' เขามันคนทำงาน ไม่ใช่เธอที่อยู่แต่บ้านคอยเกาะกินเงินจากเขา ซ้ำหล่อนยังทำตัวขวางหูขวางตาให้เขาอารมณ์เสียอยู่ทุกวัน
น่าเบื่อ น่ารำคาญจริงๆเลยที่มีหญิงคนนี้เป็เมีย
'อย่างนั้นมีนาจะนอนงะ...'
'ออกไปนอนข้างนอก วันนี้ฉันอารมณ์ไม่ดี' ไม่อยากเห็นหน้าหล่อนด้วย ่นี้เขามีงานเข้ามาเยอะแยะ เห็นหน้าหล่อนครั้งไหนก็พาลให้หงุดหงิด ทางที่ดีให้หล่อนออกไปนอนที่อื่นก็แล้วกัน
'มีนาเข้าใจแล้วค่ะ' เข้าใจแล้วว่าต่อให้ทำดีแค่ไหน ทำหน้าที่ภรรยาดีให้ตายยังไง คุณดลพีก็ไม่เคยมองมีนาดีขึ้นเลย กระทั่งคำพูดและคำอธิบายของมีนา คุณดลพีก็ไม่สนใจและไม่เชื่อ หากว่าเป็อย่างนี้อีกสักสิบปี คุณดลพีก็คงเกลียดมีนาเหมือนเดิม
จากที่เคยคิดว่าความรักความใส่ใจที่เธอมอบให้ดลพี จะทำให้เขากลับมามองเธอ ทว่าตอนนี้มีนาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าจะทนอยู่อย่างนี้ได้อีกนานแค่ไหน
มีนาเดินออกจากห้องไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ เธอเหนื่อยกับสิ่งที่เจอ เหนื่อยกับสิ่งที่ถูกกล่าวหา ทว่าสองอย่างนี้ไม่เท่ากับเหนื่อยใจเลย เธอเหนื่อยใจเสียใจที่ชีวิตของเธอไม่มีใครจริงใจกับเธอเลยสักคน ราวกับว่า์กำลังกลั่นแกล้งเธอให้ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว ท่ามกลางผู้คนหลายล้านบนโลกนี้
หากว่า์เมตตาและเห็นใจ ขอเถอะ!ขอให้เธอหลุดพ้นออกไปจากความทุกข์ แม้การหลุดพ้นมันจะแลกมาด้วยความตายก็ยอม
ความคิดที่วิ่งผ่านเข้ามาในหัวเพียงเสี้ยววินาที มีนาไม่คิดเลยว่ามันจะเกิดขึ้นกับเธอจริงๆ ์คงเมตตาและพิจารณาคำร้องขอของเธอ คืนนั้นโจรหลายคนได้บุกเข้ามาขโมยทรัพย์สินมีค่าภายในบ้าน มีนาที่นอนอยู่ห้องรับแขกบนโซฟาเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง ทว่าปากเล็กที่กำลังจะร้องของความช่วยเหลือกลับไม่มีเสียงเปล่งออกมา
มีดยาวแหลมคมแทงเข้ามาที่เธออย่างรวดเร็ว มือน้อยกุมหน้าท้องแบบราบด้วยความเ็ป เธอเจ็บราวกับว่าร่างของเธอกำลังจะฉีกขาด
'พี่ดลพี ชะช่วยมีนา อึก ด้วย'
145
