เทพยุทธ์เจ้าโลกา

บทที่ 38 กลอุบายลอบสังหาร

        หลี่ลี่กลับมายังเรือนของตนหลังจากให้คำมั่นสัญญากับท่านยายและหลิวเหมยเอ๋อร์ของเขาแล้ว เขาตรงเข้าไปในห้อง ลงกลอนกลอนประตู จากนั้นนั่งขัดสมาธิและเริ่มฝึกฝนทันที

        "สิบห้าวัน ให้ก้าวสู่ระดับผู้ฝึกยุทธ์ " ถึงแม้เขาจะพูดออกมาอย่างง่ายดาย แต่นี่คือแรงกดดันมหาศาล ภารกิจที่ไม่สามารถมองข้ามได้ แม้ว่าเขาจะมี วิหารราตรี คอยช่วยเหลือ แต่ ณ เวลานี้ เขาก็ยังไม่มีความมั่นใจเต็มที่ เขาต้องรีบเร่งฝึกฝนโดยเร็วที่สุด

        ไต คือ แหล่งกำเนิดพลังปราณ เป็นอวัยวะสำคัญที่สุด หากไตแข็งแรง อวัยวะภายในก็แข็งแรง ร่างกายก็แข็งแรง ไตควบคุมแก่นแท้ของร่างกาย แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของมัน

        หลี่ลี่มาถึงระดับเสริมแกร่งภายในแล้ว ก้าวเข้าสู่ระดับเจ็ด แน่นอนว่าสิ่งแรกคือการทำให้ไตของเขาแข็งแกร่งขึ้น เพื่อให้สามารถทนต่อพลังปราณได้ จากนั้นก็จะไหลเวียนเป็นวงจร ก่อเกิดเป็น วัฏจักรพลังปราณขนาดใหญ่ นำมาซึ่งพลังที่แข็งแกร่ง 

        เขาหายใจเข้าลึก ๆ สงบจิตใจ ปิดกั้นประสาทสัมผัสทั้งหก พลังปราณภายใน ทะเลแห่งปราณ ของเขาก็ไหลเวียนอย่างรวดเร็ว พุ่งตรงไปยังไตทันที

        เส้นลมปราณในไตบางเฉียบราวเส้นผม เล็กดั่งปลายเข็ม และบอบบางอย่างยิ่ง เมื่อสัมผัสกับพลังปราณ ความเจ็บปวดก็แล่นเข้ามาทันที ทำให้ร่างกายของหลี่ลี่สั่นเทาโดยไม่รู้ตัว เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นบนหน้าผากในทันที

        หลี่ลี่กัดฟันแน่น ข่มความเจ็บปวด รวบรวมพลังปราณเป็นเข็ม ค่อย ๆ แทรกซึมเข้าไปในเส้นลมปราณของไต

        การขยายเส้นลมปราณนั้น เจ็บปวดราวกับถูกแล่เนื้อเถือหนัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งความเจ็บปวดที่ไม่อาจสัมผัสได้ ราวกับมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ เป็นสิ่งที่คนธรรมดาไม่อาจทนได้

        การแปรผันวิญญาณยุทธ์ระดับเก้า เปรียบเสมือนฐานรากของตึกสูง ตึกจะสูงได้ ฐานรากต้องมั่นคง และยิ่งฐานรากมั่นคงเท่าใด การสร้างตึกก็จะยิ่งรวดเร็วเท่านั้น หลี่ลี่เข้าใจหลักการนี้เป็นอย่างดี เมื่อเทียบกับความสำเร็จในอนาคต ความเจ็บปวดชั่วคราวถือเป็นเรื่องเล็กน้อย ไม่เจ็บ ไม่จน ก็ไม่ได้เป็นเจ้าคนนายคน

        เข็มพลังปราณยังคงขยายตัวต่อไปอย่างต่อเนื่อง พลังปราณที่อยู่ด้านหลังก็ซ่อมแซมและเสริมสร้างเส้นลมปราณให้แข็งแกร่งขึ้น เพื่อให้สามารถปรับตัวเข้ากับการไหลเวียนของพลังปราณที่รวดเร็ว นี่เป็นงานที่ละเอียดอ่อน พลังปราณนับพันเส้นอาจไม่สามารถเสริมสร้างเส้นลมปราณได้แม้แต่น้อย

        ถึงแม้ไตจะมีขนาดเล็ก แต่เส้นลมปราณภายในมีมากมายนับไม่ถ้วน เชื่อมต่อกันทั้งหมด การจะทำให้เส้นลมปราณทั้งหมดกว้างขึ้นและแข็งแกร่งขึ้น จำเป็นต้องใช้พลังปราณในระดับที่น่ากลัว

        เวลาผ่านไปทั้งวัน หลี่ลี่ขยายเส้นลมปราณไปได้เกือบครึ่ง แต่ส่วนที่ถูกเสริมสร้างความแข็งแกร่งจริง ๆ นั้นมีเพียงเล็กน้อย และความสำเร็จเพียงเล็กน้อยนี้ก็ทำให้พลังปราณภายใน ทะเลแห่งปราณ ของหลี่ลี่หมดลงอย่างสิ้นเชิง

        บังเอิญว่าตอนนี้เป็นเวลาค่ำแล้ว หลี่ลี่คิดในใจ จิตวิญญาณของเขาก็เชื่อมต่อกับวิหารราตรีทันที ตราบใดที่ศิลาเทวาลัยยังไม่หายไป หลี่ลี่ก็สามารถใช้พลังปราณได้อย่างไม่สิ้นสุด

        หลี่ลี่นั่งขัดสมาธิ ดูดซับพลังปราณจากศิลาเทวาลัยอย่างบ้าคลั่งโดยไม่ลังเล รวบรวมทั้งหมดไว้ที่ไต

        ด้วยการสนับสนุนจากพลังปราณที่แข็งแกร่ง งานเสริมสร้างเส้นลมปราณจึงมีความคืบหน้าอย่างมาก เมื่อเส้นลมปราณแข็งแกร่งขึ้นและกว้างขึ้น พลังปราณที่ไหลผ่านก็ไหลเวียนได้สะดวกยิ่งขึ้น ความเร็วในการฝึกฝนก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก

        เส้นทางแห่งการบ่มเพาะ หากไม่ก้าวหน้าก็เท่ากับถอยหลัง ผู้ฝึกฝนทั่วไปสามารถเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับเส้นลมปราณได้ทีละเล็กทีละน้อยด้วยพลังปราณของตนเอง หากไม่ได้ฝึกฝนเป็นเวลาหลายวัน เส้นลมปราณที่เสริมสร้างความแข็งแกร่งเหล่านี้อาจกลับสู่สภาพเดิมได้เมื่อพลังปราณสลายไป กลายเป็นการเสียเวลาเปล่า

        สามวันสามคืน หลี่ลี่ฝึกฝนอย่างต่อเนื่องโดยไม่หยุดพัก เส้นลมปราณได้รับการเสริมสร้างความแข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดหลี่ลี่ก็รู้สึกว่าร่างกายของเขาเบาขึ้นอย่างกะทันหัน ความเหนื่อยล้าที่สั่งสมมาสามวันก็หายไปในพริบตา

        ในเวลานี้ ร่างกายของหลี่ลี่ ปล่อยแสงสีขาวจาง ๆ ออกมา ควบแน่นเป็นรูปร่าง นี่คือสัญญาณของการก้าวเข้าสู่ระดับเจ็ด เหลือเพียงแค่ไม่กี่ระดับแล้วก็จะถึงระดับเก้า การเปลี่ยนแปลงจิตวิญญาณ เชื่อมต่อกับสะพานสวรรค์ พลังปราณที่ควบแน่นนี้ก็จะสามารถปลดปล่อยออกมาได้ กลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์อย่างแท้จริง

        เส้นลมปราณของไตทั้งหมดเปิดออก พลังปราณไหลเวียนผ่าน ไหลเวียนผ่านเส้นลมปราณอื่น ๆ ของร่างกาย สุดท้ายก็กลับมายัง ทะเลแห่งปราณ วนเวียนเช่นนี้ ก่อเกิดเป็น วัฏจักรขนาดเล็ก

        ที่จริงแล้วหลี่ลี่ไม่ได้สังเกตเห็นว่า ระหว่างที่เขากำลังฝึกฝน ไตทั้งสองข้างของเขาเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีดำ จากนั้นก็เปลี่ยนจากสีดำเป็นสีแดง วนเวียนแบบนี้หกครั้ง ระดับเสริมแกร่งภายใน จึงเสร็จสมบูรณ์ ส่วนการเปลี่ยนเป็นสีดำนั้น คือสัญญาณของไตที่กำลังเหี่ยวเฉา หากไม่สามารถฝึกฝนจนกลับเป็นสีแดงได้ หลี่ลี่คงไม่เพียงแต่ไม่สามารถฝึกฝนได้อีกต่อไปในชีวิตนี้ แต่อาจกลายเป็นคนพิการไปเลยก็ได้

        ผู้ฝึกฝนทั่วไปล้วนฝึกฝนอย่างค่อยเป็นค่อยไป ไม่มีใครเร่งรีบเช่นหลี่ลี่ ไม่เว้นช่องว่างให้หยุดพักเลยแม้แต่น้อย

        ระดับเสริมแกร่งภายใน สำเร็จ วัฏจักรขนาดเล็ก ก่อตัวขึ้น หลี่ลี่รู้สึกได้ถึงเสียงดังก้องอยู่ในหัว จากนั้นพลังปราณก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว พุ่งตรงไปยังหน้าผาก เส้นลมปราณที่หนาอยู่แล้วหลายเส้นก็เปิดออกในทันที ศีรษะของเขาก็เข้าร่วมวงจรการไหลเวียนด้วย

        การเสริมแกร่งวิญญาณ หลี่ลี่ก้าวเข้าสู่ระดับที่เจ็ดในทันที การเสริมแกร่งวิญญาณ และจากที่หลี่ลี่เข้ามาในห้องจนถึงตอนนี้ที่ฝึกฝนจนถึงระดับที่เจ็ด ใช้เวลาเพียงสามวันเท่านั้น

        ระดับเสริมแกร่งภายใน เป็นจุดเปลี่ยน เมื่อระดับเสริมแกร่งภายใน สำเร็จ รากฐานของร่างกายหลี่ลี่ก็แข็งแกร่งขึ้น วัฏจักรขนาดเล็ก ก่อตัวขึ้น พละกำลังของร่างกายเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ และหลังจากการเสริมแกร่งวิญญาณ สำเร็จ วัฏจักรขนาดใหญ่ ก่อตัวขึ้น การตอบสนองและการควบคุมร่างกายก็เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณเช่นกัน

        ระดับเสริมแกร่งภายในสำเร็จ ก้าวเข้าสู่ระดับที่เจ็ด หลี่ลี่ถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้

        หลี่ลี่ลืมตาขึ้น ขมวดคิ้วเล็กน้อย

        แค่ระดับเสริมแกร่งภายใน ก็ใช้พลังปราณในศิลาเทวาลัยจนหมดสิ้น ตอนนี้ ศิลาเทวาลัย หายไป วิหารราตรี ก็พร่ามัวลง ไม่สามารถอยู่ต่อได้อีก

        หลี่ลี่คิดในใจ เขาก็หยุดฝึกฝน

        ศิลาเทวาลัยไม่มีพลังปราณแล้ว หลี่ลี่คิดถึงหุบเขาอาวุธไร้ค่าอีกครั้ง มีเพียงพลังปราณมหาศาลที่นั่นเท่านั้นที่จะช่วยให้เขาฝึกฝนต่อไป ก้าวข้ามขีดจำกัดต่อไปได้ ส่วนเรื่องที่พลังปราณใน หุบเขาอาวุธไร้ค่า จะหายไปหรือไม่ จะนำความเดือดร้อนมาให้หรือไม่ ไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องกังวล

        หลี่ลี่ผลักประตูออก เขาตั้งใจจะไปหาอาจารย์รองจางเพื่อขอลาพัก

        แม้ว่าจะเป็นศิษย์อัจฉริยะ หลี่ลี่ไม่จำเป็นต้องเข้าเรียนร่วมกับคนอื่น ๆ แต่การออกจากสำนักกลางโดยพลการเป็นสิ่งต้องห้าม

        หลี่ลี่ไม่รู้เลยว่า ระหว่างที่เขาฝึกฝนสามวันนี้ หูหยุนซาน ไม่เคยลดละการจับตาดูเขาเลย

        เขตชั้นใน เรือนหลังของยอดเขาชิงหยุน

        หูหยุนซานเอนหลังพิงเก้าอี้ หลับตาลงครึ่งหนึ่ง จิบชาหอมในมือ จากนั้นจึงพูดเบา ๆ ว่า "อาจารย์เฉียน รีบร้อนมาเช่นนี้ เกิดเรื่องอะไรกับหลี่ลี่งั้นรึ? เจ้าควรรู้ว่าเขตชั้นในไม่ใช่สถานที่ที่อาจารย์จากสำนักกลางเช่นเจ้าจะเข้าออกได้ตามใจชอบ"

        "ท่านผู้ดูแล เป็นเรื่องเกี่ยวกับเจ้าหนูหลี่ลี่มิเช่นนั้นข้าคงไม่กล้ารบกวนท่านหรอกขอรับ" อาจารย์เฉียนยืนอยู่ตรงหน้าหูหยุนซาน โค้งคำนับด้วยท่าทางหวาดกลัวเล็กน้อย

        อาจารย์เฉียนผู้นี้เป็นหนึ่งในอาจารย์ที่มีอายุงานมากที่สุดในสำนักกลางยี่สิบกว่าปี ระดับการบ่มเพาะของเขาไม่เคยพัฒนาขึ้นเลย ยังคงเป็นอาจารย์อยู่ในสำนักกลางแต่เงินเดือนและผลประโยชน์ของอาจารย์จะเทียบกับผู้ดูแลได้อย่างไร ผ่านความสัมพันธ์หลายต่อหลายชั้น ในที่สุดเขาก็ได้พบกับหูหยุนซาน เขาต้องการหางานเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำในเขตชั้นใน เป็นผู้ดูแลยังดีกว่าเป็นอาจารย์

        ไม่คิดเลยว่าเมื่อสามวันก่อน หูหยุนซานเรียกเขาไปพบ ไม่เพียงแต่สัญญาว่าจะหาตำแหน่งที่เหมาะสมให้เขาเท่านั้น แต่ยังให้หินวิญญาณก้อนหนึ่ง โดยมีข้อแม้ว่าให้คอยสังเกตพฤติกรรมของหลี่ลี่ รายงานระดับการบ่มเพาะของเขาในทันที แน่นอนว่าอาจารย์เฉียนไม่กล้ารับหินวิญญาณเมื่อมีโอกาสแสดงความภักดีเช่นนี้ เขาจะไม่ทุ่มเทสุดกำลังได้อย่างไร?

        หูหยุนซานครางรับเบา ๆ จิบชาหอมในมือต่อ

        "วันนี้ศิษย์ของข้าสืบมาว่า ร่างกายของหลี่ลี่เปล่งแสงออกมา เห็นได้ชัดว่าเขาบรรลุระดับการแปรผันวิญญาณยุทธ์ถึงระดับเจ็ดแล้วขอรับ" อาจารย์เฉียนไม่กล้าปิดบัง

        เพล้ง!

        เมื่อได้ยินเช่นนั้น มือของหูหยุนซานสั่นไหว ถ้วยชาชนกันเสียงดัง

        เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างช้า ๆ หูหยุนซานถามอย่างใจเย็นว่า "เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงรึ?"

        น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความตำหนิ อาจารย์เฉียนสะดุ้งตกใจ โค้งคำนับแล้วกล่าวว่า "หลังจากที่ข้าได้รับรายงานแล้ว ข้าก็รีบไปตรวจสอบด้วยตัวเอง เป็นเรื่องจริงขอรับ"

        เมื่อแน่ใจแล้ว ใบหน้าของหูหยุนซานก็มืดครึ้มลงทันที

        สามวัน กลายเป็นระดับเจ็ด ความเร็วในการฝึกฝนเช่นนี้ทำให้หูหยุนซานรู้สึกถูกคุกคามเล็กน้อย

        "ข้าจะกดใบสมัครเข้าสำนักสูงของเขาไว้ ภายในครึ่งเดือน ไม่ว่าจะใช้วิธีใด ต้องไม่ให้เขาฝึกฝน" หูหยุนซานกล่าวอย่างหนักแน่น

        "เรื่องนี้..." อาจารย์เฉียนลังเลเล็กน้อย

        "มีอะไร?" หูหยุนซานขมวดคิ้ว ถามอย่างไม่พอใจ

        "ท่านผู้ดูแล อาจารย์ใหญ่จางให้ความสำคัญกับหลี่ลี่มาก แอบสืบก็พอไหว แต่หากไปรบกวน ถ้าถูกเปิดโปงขึ้นมา ข้าคงไม่ได้เป็นอาจารย์อีกต่อไป" อาจารย์เฉียนกล่าวอย่างลำบากใจ

        "นี่เป็นคำสั่งของข้า เจ้าต้องทำให้สำเร็จ หรือว่าอาจารย์ใหญ่จางคนนั้น มีอำนาจมากกว่าข้า?" หูหยุนซานไม่สนใจชีวิตความเป็นอยู่ของอาจารย์ตัวเล็กๆ คนหนึ่ง เขาต่อว่าทันที

        นี่เป็นคำสั่งตาย อาจารย์เฉียนไม่กล้าขัดขืน แต่ในใจเขารู้สึกอึดอัดอย่างมาก ทันใดนั้น เขาก็นึกอะไรบางอย่างออก รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของเขา

        "ท่านผู้ดูแล แค่ทำให้เจ้าหนูหลี่ลี่ไม่สามารถฝึกฝนได้ ใช่มั้ยขอรับ? ข้ามีวิธีที่ดีกว่านี้" อาจารย์เฉียนพูดด้วยสีหน้าประจบประแจง

        "ว่ามา!" หูหยุนซานมองอาจารย์เฉียนอย่างเย็นชา

        "อีกสองวัน ก็ถึงวันทดสอบสิบวัน ที่หุบเขาจองจำปีศาจ ซึ่งจัดขึ้นทุก ๆ สองปี หลี่ลี่ในฐานะศิษย์อัจฉริยะคงไม่พลาดแน่ และถ้าเพิ่มภารกิจของเขาเป็นสองเท่า ภายในสิบวัน เขาไม่มีทางออกมาได้ ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าล่อเขาเข้าไปในส่วนลึกของหุบเขาจองจำปีศาจ..." อาจารย์เฉียนพูดพลางหัวเราะ

        "บางครั้งคนหนุ่มสาว โดยเฉพาะอย่างยิ่งศิษย์อัจฉริยะ มักจะมีความคิดที่ชอบเสี่ยง เจ้าว่าจริงมั้ย อาจารย์เฉียน?" หูหยุนซานยิ้มบางๆ

        "ข้าเข้าใจขอรับ ข้าเข้าใจ ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!" อาจารย์เฉียนโค้งคำนับและถอยหลังออกไป ไม่นานก็จากไป

        "ศิษย์สำนักกลางตัวเล็ก ๆ ยังกล้ามาสู้กับข้ารึ? ข้าจะให้เจ้าตายโดยไม่มีที่ฝังศพ!" หูหยุนซานมองแผ่นหลังของอาจารย์เฉียน จากนั้นก็แค่นเสียงเย็นชา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม