[จบบริบูรณ์]ฉันมีระบบไลฟ์สตรีมจักรวาล

โอ๊ย!

นักศึกษาที่พยายามเข้ามาโจมตีล้วนแล้วล้มก้นกระแทกพื้น โล่ขนาดใหญ่ที่กระแทกครั้งแล้วครั้งเล่าไม่สามารถสร้างความเสียหายให้พวกเขาได้มากนัก มันกลับผลักพวกเขาให้กระเด็นออกมาจากทางจนต้านไม่ไหว 

อาชีพของชายถือโล่ที่กำลังใช้สกิลกระแทกอีกฝ่ายเป็นอาชีพพิเศษ ทำให้คนที่พยายามป้องกันถูกกระแทกมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมจนเสียหลักล้มลงไปกระแทกพื้นเสียงดัง

นักเวททั้ง 3 ที่อยู่ด้านหลังพยายามโจมตีเป็นระลอก ด้วยมานาที่เหลือน้อยพวกเขาจึงสลับกันโจมตี

แทงค์อีกคนพยายามช่วยป้องกันการโจมตีเล็กๆน้อยๆไม่ให้ไปถึงนักเวทเร็วเกินไป ถึงแม้จะไม่มีคนที่สามารถต่อสู้ระยะประชิดคอยแหวกทางช่วยเหลือ แทงค์ทั้ง 2 กลับสามารถพากลุ่มของพวกเขาเดินหน้าต่อไปได้

“ เหอะ แค่แทงค์กระจอกๆสองคนยังจัดการไม่ได้อีกอย่างนั้นเหรอ 

”

จอห์นพูดด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์มันคิดว่าเพื่อนในกลุ่มที่เดินมาพบกันโดยบังเอิญจะแข็งแกร่งมากกว่านี้ แต่ละคนล้วนถูกโล่กระแทกจนล้มลง ไม่มีใครฝ่าการป้องกันของโล่เข้าไปได้

ดาบสีดำชักออกมาถือในมือ มันเป็นอาวุธที่ดรอปออกมาจากบอสเลเวล 20 ด้วยการสวมใส่เครื่องประดับหลายชิ้นเพื่อยกสถานะค่าสถานะ ทำให้เขาสามารถสวมใส่มันเอาไว้ได้ ต่อให้จะถูกพลังของพื้นที่ล็อกพลังโจมตีเอาไว้แล้วก็ตาม ออร่าที่ปลดปล่อยออกมาจากไอเทมบอสยังคงสร้างแรงกดดันอีกฝ่ายได้ไม่น้อย

เมื่อสกิลของอาชีพผู้เฝ้าประตูนรกเปิดขึ้น พื้นใต้เท้าที่เต็มไปด้วยน้ำเริ่มปรากฎไอระเหยจากลาวาที่ปะทุออกมา น้ำเย็นถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นน้ำร้อนในพริบตา ทันใดนั้นน้ำก็เริ่มถูกเผาจากลาวาที่ผุดขึ้นมาจากพื้นดิน

“ เกะกะลูกตา หายหายไปซะ ”

ดาบสีดำตวัดไปด้านหน้าหนึ่งครั้ง การตวัดแทบไม่ได้ใส่แรงเลยด้วยซ้ำ เพียงแต่ว่าสกิลที่เสริมเข้าไปทำให้มันกลายเป็นการตวัดดาบที่ทรงพลัง   ทันทีที่คลื่นดาบสีแดงกระทบเข้ากับโล่ของเจฟเขาถึงขั้นก้าวถอยหลังจากแรงกระแทกอันหนักหน่วง

“ หือ? ”

รอยย่นเผยบนหน้าผากของจอห์น หากเป็นปกติคนที่เผชิญหน้ากับเขาจะต้องถูกส่งออกไปแล้ว อีกฝ่ายกลับป้องกันเอาไว้ได้ด้วยโล่  ในช่วงที่โล่รับการโจมตี เขาสังเกตเห็นแสงสีแดงจากสกิลที่ส่งเข้าไปกระแทกโล่พุ่งผ่านแขนของอีกฝ่ายแล้วไหลลงสู่เท้าส่งพวกมันไปบนพื้นดิน  เขาจึงรู้ได้ในทันทีเลยว่าเจอคนที่น่าหงุดหงิด

การจะป้องกันการโจมตีทำได้หลายวิธี อาชีพแทงค์มีรูปแบบวิธีการที่ต่างกัน แม้จะคล้ายบ้างแต่ก็มีเงื่อนไขทำให้การใช้สกิลป้องกันแตกต่าง

หนึ่งในรูปแบบสกิลที่เขาไม่อยากพบเจอคือคนที่ส่งการโจมตีออกไปทิศทางอื่น ไม่ใช่การป้องกันด้วยการใช้พละกำลัง

“ แกก็มีอาชีพพิเศษเหมือนกันสินะ แล้วยังไง  ในเมื่อแกสู้ไม่ได้ สุดท้ายแกก็จะพ่ายแพ้อยู่ดี ”

จอห์นก้าวเท้าไปด้านหน้า ทุกย่างก้าวล้วนแล้วมีลาวาผุดขึ้นมาจากพื้นดินราวกับเขาเป็นมอนสเตอร์ตัวหนึ่ง เมื่อมาถึงด้านหน้าของเจฟ ดาบในมือของจอห์นฟาดฟันออกไปอีกครั้ง เขาได้เสริมการฟาดฟันด้วยทักษะยกระดับพลังของมันให้สูงขึ้นไปอีก แต่แล้วพลังที่ควรจะผ่าโล่ออกเป็นสองกลับถูกป้องกันและมีส่วนหนึ่งถูกส่งลงไปที่พื้น ทำให้มันโกรธมากยิ่งขึ้นเพราะอีกฝ่ายมีรูปแบบการป้องกันมากกว่า 1

ย้าก!

ดาบในมือของจอห์นฟาดฟันครั้งแล้วครั้งเล่าจนเจฟไม่สามารถขยับเคลื่อนไหวไปที่ไหนได้ เปิดโอกาสให้คนที่อยู่รอบๆเข้ามาโจมตีจนแทงค์อีกคนเต็มไปด้วยสถานะผิดปกติเพราะไม่สามารถป้องกันการโจมตีได้ทั้งหมด

นักเวทเริ่มได้รับสถานะบาดเจ็บจึงนำมานาทั้งหมดออกมาต่อสู้ แต่แล้วนักเวทคนหนึ่งที่รู้ตัวดีว่าเขาแพ้แล้วเนื่องจากมานาไม่เพียงพอจะใช้สกิลอีกต่อไป เขาจึงทิ้งไม้เท้าแล้วปลดสลักระเบิดก่อนจะวิ่งเข้าไปกอดชายสองคนเอาไว้แน่นแล้วหัวเราะออกมาเสียงดัง

ท่ามกลางเสียงระเบิดดังกระหึ่มไปทั่วทางเดิน นักศึกษาจากหอพักสิงโตเห็นว่าศัตรูใช้วิธีระเบิดฆ่าตัวตายเพื่อจะลากพวกเขาไปด้วยจึงพยายามทิ้งระยะห่าง  แต่แล้วกลับมีอีกคนวิ่งเข้ามากอดหนึ่งในพวกเขาแล้วลากไปใกล้ๆอีกคนจากนั้นระเบิดก็ทำงาน แม้จะไม่ตายกลับทำให้พวกเขาถูกพื้นดูดลงไปเพราะหมดสติ

“ ฮ่าๆๆ ”

นักเวทอีกคนหัวเราะด้วยท่าทางสนุกสนาน จากนั้นจึงวิ่งออกจากกลุ่มเข้าหาศัตรู แม้จะจับตัวได้เพียงแค่หนึ่ง อีกฝ่ายกลับเป็นนักสู้ระยะประชิดที่สร้างปัญหาไม่น้อย

บู้ม!

“ เจฟ ฉันไม่ไหวแล้ว ขอตัวไปก่อนนะ ”

“ ได้ ถ้าฉันไม่ไหวจะตามไป ”

ระเบิดจำนวน 5 ลูกดึงสลักออกมาพร้อมกัน แทงค์อีกคนกลัวว่าเขาจะไม่สลบเพราะค่า CON เยอะมากจึงต้องใช้ระเบิดเยอะกว่านักเวททั้ง 3 เมื่อระเบิดทำงานก็ทำให้ศัตรูหายไปพร้อมกันถึง 3 คน เหลือเพียงจอห์นและนักธนูอีกคนที่ทิ้งระยะห่างออกไปไกล

เปล้ง เปล้ง ตู้ม!

โล่ในมือของเจฟยังคงกระแทกการฟาดฟันของอีกฝ่ายอย่างต่อเนื่อง  เขาไม่มีสกิลที่ทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บจนเคลื่อนไหวไม่ได้ แต่ถ้าหากอีกฝ่ายอยากจะให้เขาแพ้จำเป็นต้องเผาผลาญมานามากกว่านี้  

เจฟรู้ตัวดีว่าเขาเอาชนะไม่ได้ ดังนั้นจึงคิดจะทำให้อีกฝ่ายสูญเสียมากที่สุด หากยอร์ชหรือคอปเปอร์มาเจอจะได้เล่นงานง่ายๆ ถ้าหากเจอเข้ากับฮาร์ทอีกฝ่ายสามารถล่องหนเข้าไปเชือดคอให้สลบได้โดยไม่ยากเย็น กระทั่งการปะทะกันกินเวลามา 10 นาที มานาภายในร่างของเจฟเหลือเพียง 3 % เขาจึงโยนโล่ทิ้งแล้วนำระเบิดออกมาห้อยข้างลำตัวพลางมองไปยังจอห์น

“ เดี๋ยว! ”

มือกำลังจะดึงสลักหยุดเอาไว้ก่อน อีกฝ่ายต้องการเจรจาบางอย่าง

“ ทางใครทางมันดีกว่าไหม นายอยากได้แต้ม ฉันก็อยากได้แต้ม ”

“ มันก็ใช่ ”

“ นายไปรวมกลุ่มมาใหม่ ฉันก็จะไปรวมกลุ่มมาใหม่ ถ้าเราเจอกันอีกค่อยตัดสินนายว่าไง ”

เจฟครุ่นคิดครู่หนึ่ง หากเขาเจอเพื่อนแล้วรวมทีมมาจัดการจอห์นคงเป็นเรื่องง่ายเพราะพวกเขามีอาชีพพิเศษทั้งกลุ่ม โดยเฉพาะยอร์ช เมื่อเจอกันอีกการจะจัดการจอห์นไม่ใช่เรื่องยากเลย

ขณะที่กำลังครุ่นคิดเขาก็พบว่ามีธนูพุ่งเข้ามาปักหนึ่งในระเบิด เขาจึงมองหน้าจอห์นเพราะมันแอบส่งสัญญาณให้มือธนูที่อยู่ด้านหลังยิงเขา

“ ไอ้ขี้โกง! ”

ต่อให้จะออกวิ่งเขากลับช้าไป ระเบิดทำงานแล้ว มันได้กระตุ้นให้ระเบิดลูกที่เหลือทำงานส่งผลให้ร่างของเขานอนสลบอยู่บนพื้นดิน

จอห์นเห็นว่าปัญหาถูกเคลียร์แล้วจึงรีบนำโพชั่นออกมาดื่ม ต่อให้จะฟื้นฟูมานาได้น้อย มันก็ดีกว่าไม่ได้ฟื้นฟู

“ โห มีลูกเล่นและมีชั้นเชิงในการต่อสู้ตั้งแต่เด็ก อนาคตจะต้องร้ายกาจแน่ๆ ”

ผู้อำนวยการสถาบันไพร์มตบมือ เขามองดูการต่อสู้ระหว่างผู้มีอาชีพพิเศษทั้งสองที่ลงเอยด้วยการเสมอกัน ต่อให้อีกฝ่ายจะมีพลังโจมตีที่มากล้น ฝั่งตรงข้ามมีพลังป้องกันที่มากไม่ต่างกัน เมื่อพลังทั้งสองปะทะกันจึงทำให้เกิดการหักล้าง สุดท้ายต้องลงเอยกันที่เจรจา  ทว่ากลับมีคนเล่นไม่ซื่อทำให้อีกฝ่ายที่เหมือนจะตามเกมไม่ทันถูกเล่นงานจนถูกส่งออกมาจากเขาวงกต

“ ฮาร์ท! ”

เสียงร้องทำฮาร์ทสะดุ้งตกใจ เขาอยู่ในการล่องหนแต่มีคนตรวจสอบตัวของเขาได้ นับว่าโชคดีที่เสียงเมื่อครู่เป็นหนึ่งในเพื่อนของเขา

“ ยอร์ช คนอื่นล่ะ ”

“ กำลังตามมา ”

ฮาร์ทแสดงท่าทางสงสัย การเดินทางของยอร์ชราวกับรู้ว่าเขาจะเดินทางผ่านที่นี่จึงทิ้งกลุ่มเพื่อมาดักรอ

“ เจอคอปเปอร์และเจฟไหม ”

“ ยังไม่เห็นเลย นายมากันกี่คน ”

“ 6 คน ”

“ ดี มารวมกลุ่มกับฉัน เราน่าจะมีโอกาสรอดมากยิ่งขึ้น ”

“ กลุ่มของแกมีกันกี่คน ”

“ 10 คน พูดจบพวกเขาก็มาเลย”

นักศึกษาติดเข็มกลัดสีเหลืองเอาไว้ที่อกขวามองยอร์ชแล้วถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกเหนื่อย พวกเขาพยายามวิ่งเต็มฝีเท้าแต่กลับตามไม่ทัน ทุกคนจึงรู้ว่ายอร์ชใช้ทักษะเสริมจึงทำให้เขารวดเร็วกว่าทุกคนที่พยายามวิ่งตาม

“ เราเจอเพื่อนใหม่อีก 6 ไปกันต่อเถอะ ดูเหมือนน้ำจะเพิ่มสูงขึ้นอีกแล้ว ”

ไอรีนแจ้งเตือนให้ทราบว่าน้ำกำลังเพิ่มสูงขึ้น จากเดิมอยู่บริเวณหน้าแข้ง ตอนนี้มันกำลังสูงถึงหัวเข่าพวกเขาจึงต้องรีบหาทางออก