[ฟ้าคราม]
ผมยืนมองภาพแห่งความยิ่งใหญ่ของธาราอย่างภูมิใจจนกระทั่งเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีจากแขกเรื่อได้เงียบลงธาราก็ปล่อยมือเรียว และหันไปคว้ามือของผู้กองไม้เข้ามากุมไว้แทน ก่อนที่เขาจะเดินไปจูงมือของผู้กองไม้เข้ามาหาผม
ซึ่งตอนนี้ทุกคนต่างมึนงงสงสัยว่าธารากำลังจะทำอะไรกันแน่และคนที่มึนกว่าใคร ๆ ก็คือผมกับผู้กองไม้เพราะพอธาราเดินเข้ามายืนอยู่ด้านหน้าของผมพร้อมกับผู้กองไม้ ธาราก็ยื่นมืออีกข้างของเขาเข้ามาคว้ามือของผมไปกุมมือของผู้กองไม้ไว้แล้วเขาก็ประกาศบอกกับทุกคนในผับออกไปอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า
"ทุกคนครับ? ผมยังมีอีกหนึ่งความยินดีที่จะแจ้งให้ทุกคนทราบครับ"
ธาราพูดพร้อมกับหันมาส่งยิ้มให้ผมซึ่งผมรู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีนักเพราะตอนนี้ผมเริ่มได้ยินเสียงคนซุบซิบกันว่าผมกับผู้กองไม้กำลังจะหมั้นกันและผมก็เห็นเรียววิ่งออกจากบริเวณงานไปด้านหลังผับอย่างไม่ทราบสาเหตุและแล้วมันก็เป็อย่างที่ผมคิดไว้ เมื่อธาราบอกกับทุกคนอีกครั้งว่า
"ทุกคนครับ? ผู้ชายคนนี้คือผู้กองไม้ครับ และเขาคือว่าที่คู่หมั้นของนายใหญ่ครับผมอยากให้ทุกคนช่วยเป็พยานรักให้นายใหญ่ของเรากับผู้กองไม้ด้วยนะครับ"
ผมกับผู้กองไม้ยืนมองหน้ากันอย่างมึนงงเพราะผมยังตั้งรับไม่ทันเลย และที่ผมพูดว่าจะหมั้นกับผู้กองไม้ก่อนหน้านี้ก็เป็เพียงการพูดเพื่อให้เรียวตัดใจจากผมเท่านั้นแต่ตอนนี้คำพูดประชดประชันของผมกลายเป็คมดาบหันกลับมาเชือดเฉือนหัวใจของผมเข้าแล้วอย่างไม่ทันตั้งตัว
และในขณะที่ผมกำลังยืนใอยู่นั้นธาราก็เดินเข้ามาหาผมอีกครั้งพร้อมกับวางมือที่อบอุ่นของเขาไว้บนไหล่ของผมและเขาก็พูดกับผมออกมาอย่างสุภาพอีกครั้งว่า
"พี่ใหญ่? ขอบคุณนะที่มาให้เกียรติเป็ประธานเปิดผับให้กับผมและก็ขอแสดงความยินดีกับพี่ที่กำลังจะหมั้นกับผู้กองไม้ด้วยนะครับ"
"เอ่อ!แต่ว่าพี่ยังไม่พร้อมเลยนะ"
ผมพยายามที่จะปฏิเสธในสิ่งที่ธารายัดเยียดให้แต่ว่ามันก็สายไปแล้ว เพราะธารายังคงยัดเยียดคู่หมั้นกำมะลอให้ผมต่อไปไม่เลิก
"ไม่พร้อมอะไรกันล่ะนี่พี่ใหญ่อย่าเล่นตัวนักสิ รู้ไหมว่าผู้กองไม้เขารอวันนี้อยู่น่ะ"
"ธารา? คือพี่..."
ผมกำลังจะบอกธาราว่า...ผมกับผู้กองไม้ไม่ได้เป็อะไรกันแต่ว่าก็ไม่ทันอีกแล้วเพราะธาราคิดไปไกลเกินกว่าผมจะกู่เรียกสติเขากลับมาได้อีกแล้ว
"ฮึ...ไม่ต้องเขินหรอกเอาเป็ว่าตอนนี้ทุกอย่างก็เรียบร้อยแล้ว เราไปนั่งดื่มกันตรงโน้นกันเถอะวันนี้เราจะดื่มกันให้เต็มที่ไปเลย"
"เอ่อ!คือ...ถ้างั้นพี่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ เดี๋ยวพี่มา"
สุดท้ายแล้วผมก็จำใจต้องฝืนเออออไปกับธาราเพราะผมไม่อยากทำให้เขาผิดหวังในตัวผม แต่ก่อนที่ผมจะไปนั่งดื่มตามคำเชิญของธาราผมก็แกล้งบอกธาราว่า...ผมจะไปเข้าห้องน้ำก่อน ซึ่งจริง ๆ แล้วผมไม่ได้อยากจะไปเข้าห้องน้ำหรอกแต่ผม้าที่จะได้ไปตามหาเรียวมากกว่าเพราะตอนนี้ผมรู้สึกเป็ห่วงความรู้สึกของเขามาก และผมยิ่งห่วงมากเมื่อผมเห็นเขาวิ่งหนีออกจากงานไปแบบนั้น
"อืม...ตามสบายครับพี่ชาย"
ธาราพยักหน้าให้กับผมก่อนที่เขาจะปลีกตัวออกไปเดินชนแก้วกับเพื่อน ๆ ของเขารอบผับส่วนผมก็รีบปลีกตัวออกมาเพื่อตามหาเรียวไปทั่วผับเหมือนกัน แต่ไม่ว่าผมจะหาเท่าไหร่ผมก็ไม่เจอเขาเลย
ผมเดินไปถามคนนั้นคนนี้ว่าเห็นหมอเรียวไหมแต่ก็ไม่มีใครเห็น จนผมต้องเดินออกไปตามหาเขาแถว ๆ ลานจอดรถด้านหลังผับแทนและพอผมไปถึงบริเวณลานจอดรถ ผมก็เจอเรียวนั่งร้องไห้อยู่ในรถจริง ๆ อย่างที่ผมคิด
ผมรีบเดินเข้าไปเคาะกระจกรถของเรียวเพื่อขอคุยกับเขาแต่ว่าเขากลับไม่ยอมเปิดกระจกรถออกมาคุยกับผมเลย ผมจึงเสียมารยาทเดินเข้าไปเปิดประตูรถฝั่งตรงข้ามคนขับก่อนจะรีบแทรกตัวเข้าไปนั่งข้าง ๆ เขา แล้วผมก็ถามเขา
"อย่าร้องไห้แบบนี้สิคุณบอกผมว่าผมไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะร้องไห้ง่าย ๆ อีกแล้วเพราะฉะนั้นคุณเองก็ไม่ควรที่จะร้องไห้ง่าย ๆ เหมือนกันนะ"
"ฮรึก ฮรึก คุณตามผมมาทำไมคุณ้าอะไรอีก คุณจะมาสั่งให้ผมทำอะไรอีก ฮรึก ฮรึก"
เรียวถามผมผสมเสียงสะอื้นออกมาซึ่งผมก็พอจะเดาได้ว่าเขากำลังเสียใจเื่ผมมาก
"เปล่า...ผมแค่จะตามมาขอโทษเื่ที่ผมล่วงเกินคุณไปเมื่อวาน"
ผมเอ่ยคำขอโทษเขาออกไปอย่างจริงใจและเขาก็ตอบผมกลับมาพร้อมกับเสียงสะอื้นว่า
"ฮรึก ฮรึก ผมไม่เป็ไรผมลืมไปแล้ว คุณกลับเข้าไปข้างในเถอะ รีบกลับเข้าไปดูแลคู่หมั้นของคุณเถอะ"
เรียวหันหน้าออกไปด้านนอกตัวรถโดยที่เขาไม่คิดที่จะหันมามองผมอีกเลย
"ผมยังไม่ได้หมั้นกับเขาหรอกเพราะผมไม่ได้ใจง่ายเหมือนคุณ"
ผมพยายามอธิบายความจริงให้เขาฟังแต่เขาก็ตวาดผมออกมาเสียงดังจนผมรู้สึกน้อยใจ
"ฟ้าคราม! ออกไป!!! "
พรึบ!!!
ผมก็กระชากไหล่ของเรียวเข้ามาจนคนตัวบางปลิวมากระทบกับอกแกร่งของผมและผมก็รีบรวบกอดร่างบางไว้ทันที ก่อนที่ผมจะตวาดถามเขาออกไปอย่างไม่พอใจว่า
"ผมพูดอะไรผิดงั้นเหรอ? ฮึ...เดี๋ยวนี้แม้แต่คุยกับผมคุณยังไม่อยากจะคุยเลยคุณไม่อยากมองหน้าผมด้วยซ้ำ แล้วแบบนี้ไม่ให้เรียกว่าใจง่าย จะให้ผมเรียกว่าอะไรห๊ะ"
"ฟ้าคราม! ปล่อยผม!แล้วก็ลงไปจากรถผม! "
เรียวดิ้นคลุกอยุ่ในอ้อมกอดของผมแต่ผมก็ยังไม่ยอมปล่อยเขาอยู่ดี และผมยัง
"หึ! ไล่กันง่าย ๆ แบบนี้คุณคงจะลืมจูบของผมเมื่อวานไปแล้วสินะ"
ผมถามเขาเสียงลอดไรฟันออกไปพร้อมกับยื่นหน้าของผมเข้าไปหาเขาเรื่อย ๆจนผมตกยกมือเล็กขึ้นมายันแผ่นอกของผมเอาไว้
"คุณ! อย่านะ!ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณจะมาทำอะไรก็ได้ตามใจชอบนะ"
เรียวก้มหน้าลงเพื่อหลบสายตาของผมและผมก็ยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนที่ผมจะยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มของเขาอย่างห้ามใจไม่ได้
ฟอด
"ฮึ!ไม่ว่าที่ไหนผมก็ทำได้ทั้งนั้นแหละ ถ้าผมอยากทำ"
และผมก็บอกเขาออกไปอย่างที่ใจผม้า
"ฟ้าคราม! อย่าทำบ้า ๆ กับผมนะ!"
เรียวพยายามดิ้นไปมาเพื่อขัดขืนแต่ว่าผมก็ยื่นมือของผมเข้าไปบีบปลายคงของเขาพร้อมกับบังคับให้เขาเผยอปากรับจูบของผม
อุ๊บ!!!
ในที่สุดผมก็ได้ปล้นจูบเรียวอีกแล้วซึ่งตอนแรกเรียวมีท่าทางขัดขืนมากแต่พอนานไปเรียวก็เริ่มตามใจผมโดยการปล่อยให้ผมจูบเขาได้ตามใจและเพราะเขาตามใจผมมาก เราจึงเผลอมีอะไรกันในรถของเรียวในที่สุดแต่หลังจากเราเสร็จกิจกรรมรัก เรียวก็ร้องไห้สะอื้น พร้อมกับไล่ผมลงจากรถของเขาแต่ผมไม่ยอมลง และผมก็ยังคงกอดเขาไว้พร้อมกับบอกเขาเบา ๆ ว่า
"ผมจะไปถ้าคุณหยุดร้องไห้"
"ฮรึก ฮรึก"
เรียวร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิมและผมก็กอดเขาแน่นขึ้นกว่าเดิมเหมือนกันผมนั่งกอดเรียวพร้อมกับฟังเสียงเขาสะอื้นร้องไห้อยู่ในรถจนเสียงสะอื้นเงียบไปเพราะเรียวหลับไปแล้ว
แต่ผมยังคงนั่งกอดเรียวอยู่ในรถต่อไปด้วยความเต็มใจจนกระทั่งผมได้ยินเสียงเคาะกระจกรถดังขึ้น ผมจึงหันไปมองที่กระจกข้างรถ แล้วผมก็เห็นพี่แทนไทยืนหน้าเครียดอยู่ด้านนอกผมจึงเลื่อนกระจกรถลง แล้วถามพี่แทนไทด้วยความสงสัย
"มีอะไรเหรอพี่แทนไท?"
ผมจ้องหน้าแทนไทอย่างไม่พอใจที่เขาเข้ามาขัดจังหวะของผมกับเรียว
"คือ...นายน้อยให้ผมออกมาตามนายใหญ่ให้กลับเข้าไปด้านในครับแต่ผมว่า..."
แทนไทมีสีหน้าซีดเผือดจนผมต้องถามเขากลับไปอย่างร้อนใจ
"แต่ว่าอะไร? "
"คือ...แต่ผมว่า...ตอนนี้นายใหญ่คงไม่จำเป็ต้องเข้าไปแล้วล่ะครับเพราะว่า...นายน้อยมาเองแล้วครับ"
แทนไทเหล่ตาไปมองด้านหลังของเขาเพื่อเป็การบอกผมกลาย ๆ ว่าธารายืนอยู่ด้านหลังของเขา
"อะไรนะ? "
ผมเผลอตวาดแทนไทกลับไปอย่างลืมตัวก่อนที่ผมจะรีบมองเลยผ่านแทนไทไปด้านหลังด้วยความใแล้วผมก็เห็นธารากำลังยืนมองดูผมกอดเรียวอยู่ด้วยสีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ เลย
ผมรีบเขย่าปลุกเรียวทันทีและพอเรียวเริ่มงัวเงียตื่นขึ้นผมก็รีบคลายอ้อมกอดของผมออกและรีบเปิดประตูรถลงไปหาธารา แต่พอผมเดินเข้าไปใกล้จะถึงตัวธาราธารากลับตวาดผมออกมาด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้าง
"หยุดอยู่ตรงนั้นแหละอย่าเข้ามาใกล้ฉันมากไปกว่านี้อีก"
"ธารา...คือพี่...ฟังพี่ก่อนนะคือว่าพี่กับหมอเรียวไม่ได้ตั้งใจที่จะ"
ผมพยายามอธิบายให้เขาฟังแต่ว่าเขาก็ไม่ฟัง และเขายังตวาดตัดพ้อผมกลับมาด้วยท่าทางโมโหจัด
"พอ!!! พอแล้ว!!!ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ฉันไม่อยากฟังฉันแค่อยากถามนายว่า...สนุกมากไหมที่ได้เล่นกับความรู้สึกของฉันนายสนุกมากใช่ไหมที่นายเหนือกว่าฉันทุกอย่าง"
"ธารา...พี่ขอโทษ"
"พอเถอะ...ฉันไม่อยากฟังอะไรอีกแล้วฉันรู้แล้ว นายกลับบ้านไปนอนเถอะ ดึกแล้ว และฉันเองก็จะปิดผับนอนเหมือนกัน"
ธาราพูดเสียงเรียบก่อนที่เขาจะหันหลังให้ผม และเดินเข้าไปในผับ แต่ผมก็ยังเดินตามเขาไปเรื่อย ๆพร้อมกับพยายามที่จะปรับความเข้าใจกับเขา
"ธารา? พี่..."
"ต่อไปนี้เราต่างคนต่างอยู่ฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับนายอีก นายเองก็ไม่ต้องมายุ่งกับฉันเหมือนกัน"
ธารายังคงเดินไปเรื่อย ๆอย่างช้า และผมก็ยังคงเดินตามธาราไปเรื่อย ๆ ไม่หยุด พร้อมกับพยายามต่อไป
"ธารา...อย่าพูดแบบนี้กับพี่เลยนะอย่าทำแบบนี้เลย อย่าตัดเยื่อใยกับพี่แบบนี้ได้ไหม พี่ขอโทษ พี่ผิดไปแล้วพี่สัญญาว่าต่อไปนี้พี่จะไม่ยุ่งกับเขาอีกแล้ว"
ธาราหยุดเดิน และนิ่งเงียบไปโดยไม่พูดคุยอะไรกับผมอีกนอกจากหันมามองผมด้วยสายตาที่ว่างเปล่าสลับกับมองเรียวที่ยืนอยู่ด้านหลังของผมแล้วเขาก็เรียกพี่แทนไทออกไปเสียงเรียบไร้อารมณ์ใด ๆ ว่า
"พี่แทนไท? "
"ครับนายน้อย"
"พี่รีบเข้าไปเคลียร์ลูกค้าออกผับให้หมดบอกลูกค้าไปว่าผมจะปิดผับโดยไม่มีกำหนด"
"นายน้อย!!! "
"ไปทำตามที่ผมสั่ง"
"เอ่อ...ครับแล้วถ้าลูกค้าโวยวายล่ะครับนายน้อย"
"ถ้าใครโวยวายก็เสียค่าปรับให้เขาไป"
"เอ่อ...ครับนายน้อย"
ธาราหันหลังเดินกลับเข้าไปด้านในผับโดยไม่ยอมฟังอะไรผมอีกเลยและผมก็ทำได้แค่ยืนมองดูแผ่นหลังของน้องชายตัวเองเดินจากผมไปช้า ๆ จนลับตา
เมื่อธาราเดินหายเข้าไปในผับแล้วผมก็หันหลังกลับไปหาเรียวที่กำลังยืนร้องไห้สะอื้นอยู่ จากนั้นเรียวก็พูดกับผมออกมาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อไม่แพ้ธาราเลยว่า
"ถ้าคุณขี้ขลาดก็อย่ามายุ่งกับผมอีก"
"เรียว? "
"กี่ครั้งแล้วที่คุณพูดแบบนี้ออกไปกี่ครั้งแล้วที่คุณทำแบบนี้กับผม คุณทำเหมือนกับผมเป็แค่เศษขยะอยากเก็บอยากขว้างเมื่อไหร่ก็ได้ พอกันที ต่อไปนี้เราต่างคนต่างอยู่เถอะครับอย่ามายุ่งกับผมอีกเลย"
เรียววิ่งหนีผมขึ้นรถ ก่อนเขาจะขับรถออกไปจากบริเวณหน้าผับอย่างรวดเร็วตอนนี้เลยเหลือแค่ผมคนเดียวเท่านั้นที่ยังยืนอยู่ที่เดิมเพราะผมไม่รู้เลยว่าผมจะทำอะไร จะไปไหนดี ผมจึงเลือกที่จะยืนอยู่นิ่ง ๆโดยไม่ขยับตัวไปไหนเลย...
*****
ซันด๊อก
1K
