Brave Hero เกิดใหม่เป็นพระเอกในเกมส์

ตอนที่สามสิบสี่ น่าสงสารโลกที่ต้องการวีรบุรุษ2

นี่คือสิ่งที่ผมโมโหที่ตนเองไม่ได้เกิดเป็นตัวร้ายขุนนางบ้าง

หากผมมีตำแหน่งหรือเงินจะสามารถรวบรวมคนโดยไม่ต้องเหนื่อยแรงเกลี้ยกล่อม

เพราะสถาะทางสังคม ฐานันดร เงินตราฯลฯ

คือสิ่งที่ปกป้องคนเราจากความผิดพลาด

การมาเกิดเป็นลุกชาวบ้านธรรมดาต่อให้มสายเลือดของวีรบุรุษในตำนานก็ไม่ได้ทำให้เรามีสิ่งที่ทำให้เราได้เปรียบเหนือกว่าชาวบ้านทั่วไป

หากผมไม่เจอท่านแม็กนัสคอยสอนบทเรียนต่างๆให้

ป่านนี้ก็คงต้องคลำทางเอาเองอยู่ล้าหลังกว่านี้มาก

ทำให้เมื่อเราไม่มีสถานะ ฐานันดร เงินตราทางสังคมเราก็ต้องใช้เสน่ห์ส่วนตัว?

ให้ผมที่เป็นคนเก็บค่าคุ้มครองของทุนนิยมเป็นคนที่ใช้เสน่ห์ส่วนตัวเกลี้ยกล่อมคนนี่นะ?

หากมันง่ายผมไม่ร้องไห้ตั้งแต่ปรากฏตัวที่โลกนี้หรอก

ในฐานะคนในโลกปัจจุบันผมมีความเคยชินกับการรับคำสั่ง ทางสภากลาโหมกับรัฐบาลให้นโยบายมาอย่างไรผมก็จะทำไปตามนั้น

แต่พอมาต้องตัดสินใจด้วยตนเองอย่างนี้?

มันทำให้ผมไม่ค่อยจะมั่นใจขึ้นมา

แต่ใครใช้ให้ผมเกิดมาเป็นผู้กล้าในตำนานล่ะ

หากผมไม่ทำโลกก็จะบรึ้มเป็นโกโก้ครันซ์อย่างน้อยเท่าที่ผมดูจากแสงสีเขียวสีทองต่างๆและภาพที่ฉายจากอวกาศในฉากซีจีล่ะนะ

อย่างน้อยกำหนดให้ผมเกิดมาเป็นตัวร้ายลูกบารอนที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่หรืออะไรเทือกนั้นยังจะรวบรวมคนได้ง่ายกว่าการเป็นลูกชายชาวบ้านที่ทำไรทำนาธรรมดาแม้จะเป็นเด็กที่นิสัยดีมากปฏิบัติตามกฎและวินัยของตนเองอย่างผมก็ตาม

ผมไม่ใช่เด็กไม่ดีโดดเรียนที่กลับตัวกลับใจที่มาเล่าตามรายการต่างๆนะ

ผมคือเด็กที่ขยันเรียนไม่ขาดมาตลอด

อย่าเอาผมไปรวมกับเด็กที่ไม่เอาไหน ไม่ตั้งใจเรียน

และตามแบบของโลกแห่งความจริงและโลกแห่งนี้

การเป็นคนดีไม่ได้ทำให้สิ่งที่เราทำนั้นมันง่ายขึ้น

ซ้ำแล้วมันอาจจะยากกว่าเดิมเสียอีก

เช่น ผมต้องคืนเงินที่ยึดมาได้จากพวกนักเลงให้เจ้าทรัพย์ต่างๆเท่าที่จะทำได้

อย่างน้อยผมไม่ใช่ฮีโร่ที่แท้จริงก็ต้องทำสิ่งที่ฮีโร่ควรจะทำบ้าง

แต่ความสำเร็จแต่ละอย่างราวกับการที่จะต้องถอนฟัน

แต่ละขั้นตอนเต็มไปด้วยความยากลำบากและเจ็บปวดในทุกขั้นตอน

เรื่องที่แก้ไขได้ง่ายๆด้วยการจ้างทหารรับจ้างหากเรามีเงินหรือส่งองครักษ์มาจัดการหากเรามีฐานันดรและกำลังทหาร

ผมต้องสร้างกองกำลังขึ้นมาด้วยตนเองจากศูนย์

หากไม่ได้ท่านแม็กนัสคอยช่วยแนะนำเรื่องกองกำลังผมคงมึนหัวไปมากกว่านี้เหมือนกัน

..

ธอรินมองเด็กหนุ่ม ไม่สิเด็กตรงหน้าแม้แมนลิ่งจะเหมือนกันไปหมดตามสายตาของเขาเพราะอายุน้อยกว่าเผ่าพันธุ์ของเขาอย่างมาก

แต่แววตาที่มุ่งมั่นการเคลื่อนไหวที่ไม่หยุดนิ่งและความรีบร้อนนั้นราวกับไฟที่จะลุกท่วมทุกคนที่อยู่ข้างกายเขา

เจ้าหนุ่มเคนนี่มีความสามารถบางอย่างที่ให้คนอื่นทำตามตนเองได้อย่างไม่รู้ตัว

จกาแววตาธอรินรู้ว่าตนเองคงไม่สามารถขัดขวางเจ้าหนุ่นี่ได้ต่อให้ตนปฏิเสธ เจ้าหนุ่มนี่ก็คงทำตามใจของตนเองแน่นอน

ธอรินกระดกเหล้าย้อมใจเป็นครั้งสุดท้าย

“ตกลงข้าจะช่วยถือว่าตอบแทนค่าเหล้าละกัน”

เด็กหนุ่มไม่ยิ้มแย้มแต่กลับพยักหน้าตอบ

“ขอบคุณท่านธอริน”

สำเนียงของเด็กหนุ่มนั้นแปลกประหลาดเป็นผู้ใหญ่กว่าเด็กในวัยเดียวกันแต่มารยาทเหมือนนักรบขุนนางในราชสำนักแม้สำเนียงจะดูเก่าแก่ไปสักหน่อยแม้กระทั่งคนแคระอย่างเขาเองก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงทางภาษาของแมนลิ่ง

เจ้าเด็กนี่มีวิญญาณบรรพบุรุษคอยชี้ทางแบบพวกเฝ้าสุสานGrave keeper หรือเปล่านะ?