การตั้งแคมป์ฤดูหนาวที่คารุอิซาวะเป็ไปอย่างราบรื่นทุกคนในชมรมสานความสัมพันธ์กันได้เป็อย่างดี โดยเฉพาะอิโต้ ฮารุโตะ ที่เริ่มจะคุ้นชินกับคนอื่นๆ ในชมรมมากขึ้นแล้ว เวลาบ่ายสองโมงทุกคนกำลังไปเล่นสกีหิมะบนเขาที่ห่างออกไปจากที่ตั้งแคมป์ประมาณ2-3 กิโลเมตร มีบริการรถรับส่งของสถานที่ตั้งแคมป์เพื่อไปยังหุบเขาสำหรับเล่นสกีหิมะซึ่งอยู่กลางป่าสามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ที่สวยงาม
ทุกคนตื่นเต้นกับการไปเล่นสกีครั้งนี้ด้วยกันมากเพราะเป็การรับน้องใหม่เข้ามาอยู่ในชมรมด้วยคนที่ทำให้ชมรมคึกคักและสนุกสนานมากที่สุดก็คือ วาตานาเบะ ฮิโรกิ และ เอ็นโดโบตันที่ดูเหมือนจะสนุกเกินไปจริงๆ
หลังจากมาถึงลานสกีหิมะพวกเขาเล่นกันอย่างสนุกสนานตอนแรกอิโต้ ฮารุโตะ เก๊กท่าไม่อยากเล่นเขายืนอยู่้าของเนินเขาสูง วาตานาเบะ ฮิโรกิ ที่ยืนอยู่ข้างเขาหมั่นไส้ในความขี้เก๊กเลยผลักฮารุโตะลงมาจากเนินเขาเขาล้มกลิ้งลงไปไม่เป็ท่าลงไปด้านล่างสุด ทำเอาคนโดนผลักหัวร้อนะโด่ากัปตันทีมยกใหญ่ เพื่อนๆที่อยู่ด้านล่างต่างหัวเราะชอบใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นฮารุโตะหัวเสียสุดๆจึงปาบอลหิมะใส่โบตันที่กำลังหัวเราะปากกว้างอยู่จนล้มหงายและขว้างไปที่ไดจิ แต่ดูเหมือนบอลหิมะจะเหมือนกับใบไม้ที่ปลิวติดก้อนหินเท่านั้นไดจิเอาคืนบ้างโดยการปาบอลหิมะก้อนใหญ่เท่าลูกบาสเกตบอลใส่ฮารุโตะ เ้าตัวถึงกับตะลึงแต่จะวิ่งหรือหลบยังไงให้ทันเพราะความเร็วของบอลมันมาถึงซะแล้ว ปึ๊ก!เสียงฮารุโตะล้มคว่ำหน้าหัวคะมำ ทุกคนต่างเขวี้ยงบอลใส่กันอย่างสนุกสนาน ทานากะไคโตะผู้เงียบขรึม สีหน้าเรียบเฉยก็ยังโดนปาบอลใส่แต่ถึงอย่างนั้นสีหน้าของเขาก็ยังคงไม่เปลี่ยนเขาปาบอลออกไปกับเพื่อนๆของเขาฮิโรกิที่อยู่บนเนินรีบเล่นสกีลงมา เพื่อมาสมทบกับความสนุกของคนในชมรม
เวลาล่วงเลยมาจวนจะเย็นแล้วทุกคนกำลังเตรียมตัวกลับที่ตั้งแคมป์กันรถรับส่งมารับพวกเขากลับไปยังที่ตั้งแคมป์ พวกเขาใช้เวลาในการเตรียมตัวทำอาหารเย็นและก่อกองไฟกันอย่างคึกครึ้นแน่นอนว่าการปรุงอาหารเป็ฝีมือของพ่อหนุ่มขี้อายคนเดิม เนื่องจากได้รับคำชมเขาจึงทำอาหารอย่างเต็มที่โดยมีมินามิ ชูยะคอยช่วยเป็ลูกมือส่วนฮิโรกิกับโบตันคอยชิม...หรือพูดให้ถูกคือคอยแอบกินมากกว่า เมื่อมื้อเย็นผ่านไปทุกคนมานั่งร้องเพลงและเล่นกันรอบกองไฟโดยมีอากิระดีดกีต้าร์ เร็นและฮารุโตะร้องเพลง และเพื่อนๆคอยร้องประสานเสียง?ถ้ามันประสานเสียงกันจริงๆอ่ะนะ
ทุกคนมี่เวลาที่มีความสุขร่วมกันเวลาล่วงเลยไปจนทุกคนเข้านอนในเต้นท์ของตัวเอง เต้นท์นั้นถูกจัดให้นอนเป็คู่อาริกะกับเร็น โบตันกับไดจิ ฮิโรกิกับชูยะ และเต้นท์ใหญ่สุดของน้องใหม่ที่สามคนฮารุโตะ ไคโตและชินตะ
บรรยากาศกลางคืนใน่ฤดูหนาวช่างเงียบสงัดผู้คนหลับกันหมดแล้ว เร็นรู้สึกตัวด้วยความหนาว เขารู้สึกอยากเข้าห้องน้ำแต่มันอยู่ไกลจากแคมป์ออกไปประมาณ800 เมตร เขาพยายามอดทนเพราะี้เีออกไปแต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหวเขาลุกออกจากเต้นท์เพื่อไปเข้าห้องน้ำ เข้าอยากจะปลุกอากิระที่นอนคลุมโปงอยู่ข้างๆแต่ก็เกรงใจ คงไม่เป็ไรหรอก แค่ไปห้องน้ำเอง
เร็นเดินไปยังห้องน้ำของสถานที่ตั้งแคมป์เมื่อเสร็จภารกิจส่วนตัวแล้วเขากำลงัเดินกลับไปยังเต้นท์ของเขาแต่แล้วก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างเป็เสียงที่คุ้นเคยเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนมันดังมาจากในป่าข้างห้องน้ำ เขาเดินเข้าไปอย่างเงียบๆ เพราะอยากรู้ว่าใครกันที่มาทำอะไรลับๆดึกดื่นป่านนี้ แต่ยิ่งเดินเข้าไปใกล้เสียงนั้นยิ่งดังชัดขึ้น
“นายคิดว่ามันจะไม่เป็ปัญหาที่หลังใช่มั้ย”เสียงนั่นกำลังคุยกัน
“เงียบเถอะหน่า!แกกำลังจะทำให้ทุกคนตื่นนะ” เสียงนั่นมีสองคนหรอ เร็นนึกในใจเขาแอบอยู่หลังต้นไม้ มันเป็พุ่มไม้ที่มีหิมะปกคลุม
“แกรู้ใช่มั้ยว่าถ้าแกปากโป้งไปบอกใครแกจะโดนอะไร”
“ล...แล้วจะให้ฉันจัดการยังไงล่ะ”
“จัดการฝังมันไว้ที่นี่แหละมันเสือกจะเอาความลับของฉันไปบอกคนอื่น มันคิดจะแบล็กเมล์ฉัน”
“น...นี่ น...นายฆ่าเขาหรอ”
“อย่าปอดแหกไปหน่อยเลยหน่า! หรือแกอยากจะกลายเป็อีกศพ” เสียงพวกมันทั้งสองคนคุยกันเสียงเ่าั้มันคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน! เร็นพยายามนึก
ใช่แล้ว!
หนึ่งในเสียงนั่นที่เร็นได้ยินที่ตรอกข้างถนนก่อนถึงหอพักในคืนนั้นคืนที่เร็นกลับจากส่งพี่สาวของเขาในคืนที่นัดเจอกับเธอ
เร็นพยายามมองดูว่าใครกันที่กำลังอยู่ในบทสนทนาอันน่าอึดอัดนั่นแต่ป่าที่เต็มไปด้วยหิมะตอนกลางคืนนั้นมันมองยากลำบากเหลือเกินเขาเห็นเพียงเลือนรางเท่านั้น
เดี๋ยวก่อนนะ... นั่นมัน!ศพ!
ในขณะที่เขากำลังใอยู่กับศพที่เขาได้เห็นสภาพของศพคือโดนตีที่ศีรษะหลายครั้งอย่างแรง เือาบนองหน้าจนมองไม่เห็นว่าเป็ใครแล้วเขาก็ต้องใเมื่อมีมือปริศนามาจับเขาจากด้านหลัง พรึ่บ!
เร็นใหันไปมอง แล้วก็กลับมาโล่งใจเพราะคนนั้นคือเพื่อนของเขานั่นเอง
“นายมาทำอะไรตรงนี้” เพื่อนของเขาถาม
“มีคนถูกฆ่าตายอยู่ตรงนั้นฉันเห็นพวกมันคุยกัน”เร็นเล่าด้วยเสียงที่แ่เบาให้เพื่อนของเขาฟังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“อย่างนั้นหรอ...นายเห็นทุกอย่างเลยหรอ”เพื่อนของเขาถามด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย
“ใช่ ฉันว่าฉันต้องเรียกตำรวจแล้วล่ะ”เร็นรีบร้อนหาโทรศัพท์ในกระเป๋า แต่โชคร้ายที่เขาลืมมันไว้ในเต้นท์ที่พัก“โธ่เอ้ย...ฉันลืมเอาโทรศัพท์มา นายช่วยโทรแจ้งตำรวจหน่อยได้มั้ย”เร็นบอกเพื่อนของเขา แต่เมื่อมองไปที่เพื่อนของเขาสายตาที่ดูเรียบเฉยเหมือนมันไม่มีอะไรน่าใสักพักผู้ชายปริศนาอีกคนที่เขาเห็นนว่ากำลังฝังศพอยู่ก็เดินทางหาเขา
“นี่มัน...อะไรกัน น...นายม..มันหมายความว่ายังไง แล้วคุณ...ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่”มีแต่คำถามเต็มไปหมดในหัวของเร็น เขาสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น
“แกนี่มันแซ้หาเื่จริงเลยนะ”ก่อนที่เร็นจะได้เข้าใจอะไร ไม้เบสบอลในมือของเพื่อนได้ฟาดลงมาที่ศีรษะของเร็นเข้าอย่างแรงก่อนที่เขาจะลงสลบลงไป“ครั้งที่แล้วแกก็เกือบจะเห็นฉัน มันก็ยังพอให้อภัยได้แต่ครั้งนี้แกจะไม่มีสิทธิ์รับรู้อะไรอีก”นั่นเป็เสียงสุดท้ายก่อนที่เขาจะได้ยินอะไรไปมากกว่านั้น
เร็นตื่นขึ้นมาอีกครั้งแต่ตาของเขาหนักเกินกว่าจะลืมตาขึ้นมามอง เขายังคงนอนอยู่กับพื้นหิมะเย็นๆเสื้อหนาๆที่เขาสวมใส่ไม่ได้ช่วยให้เขารู้สึกคลายหนาวได้เลย ภาพที่มองเห็นคือเขากำลังนอนอยู่ข้างศพที่เขาได้เห็นพอมองใกล้ๆแบบนี้แล้ว ยิ่งเห็นชัดว่าศพนั่นเปนใคร
เขาคือเด็กหนุ่ม ม.4รุ่นน้องที่โรงเรียนที่เร็นเองก็รู้สึก เขารู้สึกใว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่เขากำลังจะหลับไปแล้วเพราะเสียเืมากเกินไป
“ฝังมันด้วยกันที่นี่แหละ”เพื่อนเขาพูดกับชายปริศนาคนนั้น ที่กำลังขุดหลุมท่ามกลางหิมะอันหนาวเหน็บ
“เพื่อนของนายหายไปแบบนี้นายจะบอกกับคนอื่นว่ายังไงล่ะ” ชายปริศนาถามเพื่อนของเขาด้วยความกลัว เพราะเขาต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ที่มีคนตายถึง2 คน โดยที่เขาไม่ได้รู้เห็นอะไรด้วย
“เื่นั้นฉันจัดการเองไม่ได้มายุ่งหรอกนะทำงานของแกให้เสร็จเรียบร้อยเถอะ”เพื่อนของเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เ็า“ถึงมันจะเป็เพื่อนของฉันแต่มันก็ล้ำเส้นมายุ่งเื่ของฉัน มันก็สมควรโดนแล้วล่ะ”
ร่างของศพรุ่นน้อง ม.4ถูกฝังลงไปเรียบร้อย ร่างของเร็นนั้นกำลังลงไปในหลุมด้วยเช่นกันเขาอยากจะต่อต้านและหนีไปจากที่นี่แต่เขาขยับตัวไม่ได้เลยภาพในหัวตอนนี้ของเร็นมันเบลอไปหมดเขายังไม่ลมหายใจอยู่แต่เขากำลังจะถูกฝังทั้งเป็
“ต..แต่เพื่อนนายยังไม่ตายนะนายจะฝังเขาทั้งอย่างนี้จริงๆหรอ”ชายปริศนาเมื่อเห็นว่าเร็นยังมีลมหายใจเขาใมาก
“ฝังมันไปเถอะหน่า! อย่าโง่ไปหน่อย สภาพมันใกล้ตายขนาดนี้ โดนหิมะกลบมันจะมีชีวิตอยู่ได้แค่15 นาทีเท่านั้นแหละ หลังจากนั้นมันก็จะตาย” เพื่อนของเขาขึ้นเสียงใส่ชายปริศนาที่ถามมากจนน่ารำคาญ
เร็นรู้สึกหายใจลำบากเนื่องจากโดนหิมะกลบไปหมดทั้งร่างเขารู้สึกทรมานมากอึดอัดจนหายใจไม่ออก จะทำยังไงดี ไม่มีใครช่วยเขาได้เลยเขาต้องตายอยู่ที่นี่จริงๆใช่มั้ย!!
1K
