คาลอสเดินตามชายแก่ไปยังชั้นสองของอาคาร ตามทางเดินเต็มไปด้วยข้าวของที่ดูแล้วไม่น่าจะใช้งานได้วางอยู่ระเกะระกะชายแก่คงจะอ่านความคิดของคาลอสออก จึงได้อธิบายถึงเหตุผลว่าทำไมพวกของเหล่านี้ถึงมากองอยู่เต็มทางเดิน
“มันมีค่าสำหรับพวกเรา”ชายแก่หยุดเดินแล้วมองไปยังเศษซากอะไหล่ “มันไม่เคยเป็ขยะในสายตาของคนที่นี่”
คาลอสหยิบชิ้นส่วนต่างๆ ขึ้นมาดูอย่างละเอียด เขาไม่เห็นว่ามันจะเอาไปใช้งานอะไรได้
ชายแก่ยังคงยิ้มและเชิญนักธุรกิจใหญ่ให้เดินต่อ
“ของทุกอย่างที่คุณเห็นร้อยละเก้าสิบถูกทิ้งมาจากในเมือง ซึ่งก็คือย่านธุรกิจหลักของเรนต้า”ชายแก่อธิบายที่มาของบรรดาชิ้นส่วน “ส่วนอีกสิบเปอร์เซ็นต์ ถูกทิ้งมาจากแหล่งชุมชนต่างๆ ของดาว”
เ้านายใหญ่แห่งบริษัทขนส่งแร่มองออกไปที่ด้านนอกอาคารเขาเห็นกองขยะขนาดใหญ่ตั้งอยู่ไม่ห่างจากตัวอาคารเหล่านี้มากนักกองขยะเ่าั้ไม่สามารถสังเกตเห็นได้จากถนน คาดว่าเป็การหลบเลี่ยงสายตาของเ้าหน้าที่หรือคนที่ผ่านไปผ่านมา
คาลอสเห็นแขนของหุ่นดรอยด์วางพาดอยู่กับเก้าอี้เขาหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความสนใจ เพราะบริษัทลูกของคาลอสเอเนอร์จี้ไม่ได้เป็บริษัทเดียวที่ผลิตหุ่นได้ยังคงมีอีกหลายบริษัทที่ทำธุรกิจนี้ เขาจึงสนใจว่าแขนนี้มาจากไหนเผื่อที่ว่าจะได้ไอเดียไปปรับปรุงหุ่นของบริษัทในเครือ
“คุณจำของที่ผลิตจากโรงงานตัวเองไม่ได้เหรอครับยังมีอีกเยอะเลยนะ”
ชายแก่ชี้ให้คาลอสดูที่กองขยะข้างตึกอีกหลังหนึ่ง
เขาเพ่งมองไปยังจุดที่ชายแก่ชี้มองเห็นแค่เพียงกองขยะมืด ๆ เท่านั้น แต่นั่นก็ไม่นาน เพราะได้มียานลำเลียงขนาดใหญ่บินตรงใกล้เข้ามายังกองขยะพอบินมาอยู่เหนือกองขยะจนได้ระดับ ใต้ท้องยานก็เปิดออก ก่อนจะมีบางอย่างถูกทิ้งลงมาเมื่อทิ้งทุกอย่างจนเสร็จ ยานก็บินจากไปแบบรวดเร็ว ทว่าคาลอสเป็คนช่างสังเกตเขาเห็นโลโก้ของบริษัทที่ตัวยาน ซึ่งมันคือบริษัทผลิตดรอยด์ของเขานั่นเอง
“ผมสั่งไว้แล้วนี่นาว่าห้ามเอาขยะมาทิ้ง ทำไมพวกนั้นยังเอามาทิ้งอีก”
คาลอสหวนนึกถึงตอนที่ตัวเองสร้างบริษัทผลิตดรอยด์ใหม่ๆ เขาย้ำเสมอถึงการรีไซเคิ่ลสิ่งของที่ชำรุด ไม่ใช่ว่าเขางกแต่มันเป็การใช้ทรัพยากรแต่ละอย่างให้คุ้มค่าที่สุด ซึ่งโรงงานของเขาจะมีระบบจัดการกับสิ่งที่นำกลับมาใช้อีกไม่ได้อยู่แล้วแต่ทำไมการนำของมาทิ้งแบบนี้ยังเกิดขึ้นได้อีก
“ยานพวกนั้นเอามาทิ้งนานหรือยังครับ”ประธานใหญ่แห่งคาลอสเอเนอร์จี้หันไปถามชายแก่ “คุณพอจะรู้หรือเปล่า”
ชายแก่คิดอยู่ชั่วครู่จึงตอบคำถาม
“ถ้าจำไม่ผิดก็น่าจะร่วมปีแล้ว”
“บ้าเอ้ย!” คาลอสเผลอสบถออกมา “งานนี้ผมคงต้องจัดการอะไรบางอย่างแล้ว”
ชายแก่ไม่ได้พูดอะไรเขายืนมองคาลอสอยู่แบบนั้นชั่วอึดใจ แล้วเดินไปเปิดประตูห้องของตนที่อยู่ถัดไปอีกไม่กี่ก้าวพร้อมกับเอ่ยปากเชิญอาคันตุกะให้เข้าไปในห้องพักของตนอีกครั้ง
ภายในห้อง คาลอสถือวิสาสะมองไปรอบๆ เพื่อสำรวจ ในห้องนี้ถึงจะเก่าแต่มันก็ค่อนข้างสะอาด ข้าวของต่าง ๆ ถูกจัดให้อยู่ในหมวดเดียวกันทำให้ดูแล้วไม่รกสายตาของผู้ดูถึงแม้ว่าของจะเยอะก็ตามที
“เชิญนั่งก่อนครับต้องขออภัยที่ไม่มีเก้าอี้หรือเบาะนุ่ม ๆ ไว้ให้ท่านนั่ง”
“อย่าคิดมากครับ”
คาลอสนั่งลงกับพื้นห้องและยื่นมือไปรับแก้วน้ำใบเก่าจากชายแก่
“ผมไม่เคยคิดว่าประธานใหญ่ของคาลอสเอเนอร์จี้จะเป็คนง่ายๆ แบบนี้”
ชายแก่นั่งลงตรงหน้าของผู้มาเยือน
คาลอสยกแก้วน้ำขึ้นมาเพื่อจะดื่มแต่จมูกของเขาได้กลิ่นแปลก ๆ จากน้ำที่อยู่ในแก้ว จึงเปลี่ยนใจไม่ดื่มมัน
“น้ำไม่มียาพิษหรอกครับ”ชายแก่ยกน้ำขึ้นดื่มบ้าง “แต่กลิ่นของมันอาจจะทำให้ไม่ค่อยน่าดื่ม”
คาลอสยกแก้วน้ำขึ้นดื่มอีกครั้งเขารู้ว่ามันเสี่ยงที่ดื่มน้ำจากคนแปลกหน้า แต่ตัวเขาก็ไม่กลัวที่จะโดนวางยาเพราะทั้งชีวิตผ่านเื่ต่าง ๆ มามากมาย และอีกอย่าง บริษัทมีคนที่จะสืบทอดกิจการต่อแล้วนั่นก็คือแอนนาลูกสาวของเขาเอง
“ผมว่ารสมันแปร่งๆ นะครับ” คาลอสวางแก้วน้ำลง “พวกคุณทนดื่มมันไปได้ยังไงกัน”
ชายชราถอนหายใจพร้อมกับลุกไปหยิบเครื่องกรองน้ำมาให้คาลอสดู มันเป็เครื่องกรองน้ำตกรุ่นแล้วตอนนี้ที่ดาวเรนต้ามีผลิตภัณฑ์ตัวใหม่ออกมาเพื่อทำการบำบัดน้ำ เป็เม็ดแคปซูลเล็ก ๆที่พอใส่ลงไปในน้ำแล้วก็จะละลายเพื่อไปทำปฏิกิริยากับพวกสารพิษหรือสารที่เป็อันตรายรวมทั้งไปจับสิ่งสกปรกให้ตกตะกอนจนน้ำสะอาดในเวลาเพียงไม่กี่วินาที แต่ราคาค่อนข้างแพงเอาเื่อยู่เหมือนกันส่วนบริษัทที่ผลิตนั้นไม่ได้อยู่ในเครือของคาลอสเอเนอร์จี้ คาลอสเคยเดินทางเข้าไปขอพบผู้บริหารของบริษัทที่ผลิตแคปซูลตัวนี้ขอให้ทำการลดราคาของแคปซูลลงมาเพื่อที่คนชนชั้นแรงงานของดาวเรนต้ามีสิทธิ์เอื้อมถึงเพราะรู้ดีว่าน้ำเป็สิ่งจำเป็ของสิ่งมีชีวิต โดยแลกเปลี่ยนข้อตกลงด้วยการร่วมลงทุนในการผลิตเพื่อให้ราคามันลดลงมาได้อีกบนดาวเรนต้ายังมีพื้นที่อีกหลายแห่งที่แหล่งน้ำสะอาดไม่เพียงพอต่อการบริโภคสาเหตุมาจากโรงงานอุตสาหกรรมที่มีเพิ่มมากขึ้นจนเกินไป รวมไปถึงแหล่งชุมชนที่อยู่อาศัยก็ขยายตัวมากขึ้นการบำบัดน้ำเสียอาจจะมีการจัดการได้ไม่ดี เขาทราบมาจากลิซ่าว่าลูกสาวของตนมีโครงการจะกู้ระบบจัดการน้ำขึ้นมาใหม่ เขาทำได้แค่เพียงมองดูลูกสาวอยู่ห่าง ๆแล้วปล่อยให้แอนนาได้ทำงานตามความคิดตัวเองได้อย่างเต็มที่ ส่วนผลของการเจรจากับเ้าของบริษัทที่ผลิตแคปซูลก็ล้มเหลวไม่เป็ท่าเนื่องจากทางนั้นไม่สนใจเื่อื่นนอกจากผลกำไรของตนเอง
“พวกเราทนใช้มันมาหลายปีแล้วครับ”ชายแก่รับเครื่องกรองน้ำกลับมา แล้วนำไปวางใกล้ตัว“พวกเราเจอมันที่กองขยะนั่นแหละ”
“ก่อนที่จะคุยกันต่อผมยังไม่ทราบเลย ว่าเราเคยรู้จักกันที่ไหนมาก่อน”
คาลอสเอ่ยปากถามชายแก่ตรงหน้า
“ผมเคยทำงานกับคุณที่เหมืองแร่เมื่อสิบกว่าปีก่อนแต่ว่าผมลาออกแล้วย้ายเข้าไปทำงานกับบริษัทสร้างดรอยด์ของคุณแต่ทำได้ไม่นานก็ต้องออกอีก เพราะสุขภาพของผมเริ่มมีปัญหา”
คาลอสมองชายแก่อย่างพินิจพิเคราะห์ชายตรงหน้าของเขาก็ไม่น่าจะเจ็บป่วยอะไรตามที่บอก
“คุณป่วยเป็อะไรครับ”คาลอสมองทั่วทั้งตัวของเ้าบ้าน “คงไมเป็การละลาบละล้วงนะครับ”
ชายแก่ถลกเสื้อขึ้นเผยให้เห็นลำตัวที่มีแต่รอยไหม้แดงเต็มไปหมด อาการแบบนี้คาลอสเคยเห็นมาบ้างตามสื่อต่างๆ มันเป็ผลข้างเคียงที่แร่ดิบกระทำต่อร่างกายของผู้ที่ััมัน
“คุณโดนมันที่เหมืองเหรอครับผมเองก็มีเหมือนกัน”
คาลอสก็ชี้ไปที่เส้นผมบนศีรษะของตัวเองซึ่งหงอกขาวโพลนไปทั้งหัว แล้วพับแขนเสื้อขึ้นจนถึงข้อศอกเพื่อให้อีกฝ่ายมองเห็นรอยไหม้สีแดงที่แขนทั้งสองข้าง
ชายแก่เ้าของห้องดึงเสื้อลงแล้วบอกสาเหตุที่แท้จริงให้ผู้มาเยือนได้ทราบ
“ไม่ใช่หรอกครับผมเป็แบบนี้ั้แ่ตอนที่เข้าทำงานในโรงงานดรอยด์ต่างหาก”
“ผมว่าไม่น่าใช่”คาลอสรีบแย้ง“โรงงานเราไม่เคยใช้สารเคมีที่มีผลกระทบต่อร่างกายมนุษย์และสิ่งแวดล้อม”
ชายแก่จ้องหน้าประธานใหญ่พร้อมเอ่ยคำถามที่คนฟังต้องเก็บไปขบคิด
“แล้วคุณเคยตรวจสอบทุกสิ่งที่เข้าสู่โรงงานด้วยตัวเองหรือเปล่า”
จริงอย่างที่ชายแก่บอกั้แ่คาลอสเปิดบริษัทและสร้างโรงงานผลิตดรอยด์ขึ้นมา เขาได้มอบหน้าที่ให้เจสันเป็คนจัดการทั้งหมดตัวของเขาไม่เคยลงมาตรวจสอบด้วยตัวเองเลยแม้แต่ครั้งเดียว นับว่าเป็คำถามที่น่าขบคิดเป็อย่างมากสำหรับเ้าของบริษัทแบบคาลอส
“ขอบคุณมากที่คุณถามคำถามนี้กับผม”คาลอสก้มศีรษะให้กับชายแก่เพื่อเป็การเคารพ
“โอ้! มิได้ครับ” ชายแก่รีบก้มศีรษะคำนับกลับ “ผมแค่อยากถามคุณเท่านั้นเอง”
“คุณช่วยพาผมไปดูที่กองขยะนั่นแบบใกล้ๆ ได้หรือเปล่า ผมอยากเห็นว่าบริษัทของตัวเองทำอะไรกับที่นี่ไว้บ้าง”
“ได้สิครับ”ชายแก่รีบลุกขึ้นทันที “แต่ว่ามันยังคงมีสารเคมีตกค้างอยู่นะครับ”
“ไม่ต้องกังวลเื่นั้นครับผมโดนสารเคมีมาเยอะแล้วั้แ่หนุ่ม โดนอีกนิดหน่อยคงไม่ถึงตายหรอก”
ชายแก่มองหน้าประธานใหญ่ก่อนที่จะหัวเราะขึ้นมาเบา ๆ
“คุณขำอะไร”คาลอสทำหน้างง “หน้าผมมีอะไรติดอยู่เหรอครับ”
“เปล่า ๆ ”ชายแก่โบกมือ “ผมแค่ขำกับคำพูดที่ดูจะไม่แคร์ชีวิตของคุณเท่านั้นเอง”
“ถ้าเป็ไปได้ผมอยากจะช่วยคนที่นี่ทุกคน”
คาลอสหันไปมองวิวด้านนอกผ่านทางประตูห้อง
ชายแก่ยื่นมือของตนมากุมมือของคาลอสเอาไว้แล้วเริ่มร้องไห้
“ขอบคุณครับ ขอบคุณจริงๆ ” ชายแก่บีบมือคาลอสแน่น “โชคดีของพวกเราแล้วที่คุณมา”
ประธานใหญ่โอบกอดชายแก่อย่างไม่รังเกียจราวกับว่าชายแก่คนนี้เป็ญาติของตนเอง
“ถ้าจะขอบคุณ”คาลอสคลายวงแขนออก “คงต้องขอบคุณลูกสาวของผมดีกว่าครับ”
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชาวสลัมอย่างชายแก่ก่อนที่คาลอสจะขอให้เขาช่วยพาไปยังกองขยะ เพื่อดูว่าบริษัทดรอยด์ของตนเอามาทิ้งอะไรไว้ที่นี่บ้าง
ชายแก่พาคาลอสเดินลัดเลาะตัวอาคารเก่าๆ มุ่งไปยังเป้าหมาย ในระหว่างทางที่เดินไป คาลอสได้เห็นถึงสภาพของย่านอาศัยที่ไม่มีความเหมาะสมกับสิ่งมีชีวิตใดๆ ทั้งสิ้น มันเต็มไปด้วยน้ำเสียจากระบบบำบัดที่แตกร้าว รวมถึงเศษขยะมากมายที่ปลิวมาตามแรงลมทำให้กลิ่นเหม็นฟุ้งจนหายใจแทบไม่ออก
นักธุรกิจใหญ่มองดูเด็กชาวเรนต้ามากมายที่วิ่งเล่นอยู่ทุกคนแต่งตัวด้วยชุดเก่า ๆ ขาด ๆ คาลอสไม่เข้าใจว่าทำไมคนพวกนี้ถึงไม่ได้รับสวัสดิการเบื้องต้นตามกฎหมายของเรนต้าและของสภาแห่งแกแลคซี่ที่ว่าด้วยเด็กทุกคนจะต้องได้รับการดูแลเป็อย่างดีในทุกด้าน จนกว่าเด็กคนนั้นโตพอที่จะดูแลตัวเองได้เด็กทุกคนจะต้องได้รับการศึกษาที่ดี มีอาหารกินครบทุกมื้อ ทางภาครัฐของดาวนั้น ๆ จะต้องให้การสนับสนุนเื่การทำงานของพ่อและแม่เด็กอีกด้วย
“เด็กที่นี่เรียนกันที่ไหนกันครับ”คาลอสถามชายแก่ที่เดินนำอยู่ข้างหน้า
ชายแก่เ้าถิ่นส่ายหน้าทำให้คาลอสทราบถึงคำตอบโดยไม่ต้องฟังเป็คำพูด เขาคิดว่าถ้ามีโอกาสได้พบกับเ้าหน้าที่ของรัฐเขาคงจะต้องลงมือทำอะไรบ้างแล้ว
ชายแก่เดินนำอยู่สักพักจึงหยุดลงพร้อมกับกลิ่นที่ฉุนกึ้กลอยเข้ามาปะทะจมูก จนคาลอสต้องรีบเอามือปิดจมูกตัวเองเพราะทนกลิ่นที่รุนแรงไม่ไหวส่วนชายแก่กลับไม่สะทกสะท้าน เขายังคงยืนมองกองขยะอย่างหน้าตาเฉย
“ไม่แสบจมูกบ้างเลยเหรอ”คาลอสถามชายแก่ด้วยน้ำเสียงอู้อี้ “หรือว่าพวกคุณชินกับมันแล้ว”
“มันก็ไม่เชิงหรอก”ชายชราหันมาตอบ “เคยมีหมอเข้ามาที่นี่ เขาบอกว่าระบบทางเดินหายใจของพวกเรามีปัญหาสาเหตุมาจากการสูดดมกลิ่นสารเคมีจากกองขยะนานเกินไป”
คาลอสไม่ทราบมาก่อนเลยว่าขยะจากโรงงานของเขาจะสร้างความเดือดร้อนให้กับคนที่นี่มากขนาดนี้ตอนที่เขาคิดโครงการสร้างดรอยด์ขึ้นมา เขาพยายามจะหาวัสดุที่ปลอดภัยมาผลิต เขาจะเน้นสารสกัดจากธรรมชาติแต่ทำไมกลับกลายเป็ว่าของเสียจากโรงงานของเขาถึงกลายเป็พิษไปหมด
ชายวัยห้าสิบเศษก้มลงไปเพื่อจะหยิบชิ้นส่วนของดรอยด์ที่อยู่บนกองขยะแต่ถูกชายแก่ห้ามไว้ เพราะชิ้นส่วนพวกนี้มีสารพิษปนเปื้อนอยู่ในระดับอันตราย หลายคนตายเพราะสารเคมีพวกนี้กันมานักต่อนักแล้วแต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่เอาดรอยด์ไปใช้ตามบ้านถึงไม่ได้รับผลกระทบของสารพิษเหล่านี้
คาลอสถอดเสื้อของตนเองออกแล้วใช้มันพันไว้กับมือก่อนจะหยิบชิ้นส่วนของดรอยด์ขึ้นมาดูอีกครั้ง พร้อมกับได้รับคำตอบในสิ่งที่ทุกคนสงสัย
“ผมว่ารู้คำตอบแล้วล่ะ”คาลอสยื่นชิ้นส่วนให้ชายแก่ดู
ชายชราจ้องมองที่ชิ้นส่วนดรอยด์ซึ่งมองดูแล้วมันก็ไม่ได้แตกต่างจากชิ้นส่วนทั่วไปที่เขาเคยเห็น
“มันเป็ดรอยด์ที่ใช้ในภาคอุตสาหกรรมครับ”คาลอสอธิบายให้ฟัง “ไม่ใช่ดรอยด์ในภาคครัวเรือนทำให้ไม่เคยมีข่าวว่าคนที่ซื้อดรอยด์ไปนั้นติดพิษจากสารเคมี”
คู่สนทนาพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจแต่เขาก็ยังมีคำถามให้คาลอสไปหาคำตอบอีก
“พวกคุณไม่ได้ใช้สารตัวเดียวกันในการผลิตอย่างนั้นเหรอ”
คาลอสอึ้งไปในทันทีถ้ามันเป็สารตัวเดียวกันกับที่เขาสั่งมา มันจะต้องปลอดภัยสิ แต่นี่เท่ากับว่ามีการเปลี่ยนแปลงวัตถุดิบรวมถึงสารเคลือบผิวของดรอยด์สำหรับภาคอุตสาหกรรมโดยที่เขาไม่เคยล่วงรู้มาก่อน
“เจสัน”คาลอสเอ่ยชื่อของชายร่างเตี้ยผู้รับผิดชอบโรงงานสร้างดรอยด์ “นายทำอะไรลงไป”
ในระหว่างที่ทั้งคู่ยืนคุยกันอยู่นั้นได้มียานของบริษัทอื่นที่ไม่ใช่ของคาลอสบินมา ทั้งสองคนต้องรีบหลบออกไปจากบริเวณนั้นเพื่อไม่ให้โดนขยะหล่นลงมาทับตายยานลำนั้นรีบทิ้งขยะลงมา ก่อนที่จะบินจากไปอย่างรวดเร็วโดยที่นักบินไม่ทราบว่ามีชายสองคนจ้องมองพฤติกรรมของตนอยู่ที่ด้านล่าง
“ไม่ใช่ของบริษัทผมอย่างเดียวสินะ”คาลอสมองขยะที่ถูกทิ้งลงมา “แบบนี้มันหายนะใหญ่สำหรับคนที่นี่แล้ว”
“ผมว่าเราออกไปกันก่อนดีกว่าครับ”ชายแก่บอกประธานใหญ่ของคาลอสเอเนอร์จี้ “อยู่นานไปเดี๋ยวคุณจะแย่เอา”
คาลอสพยักหน้าเขามองไปยังชิ้นส่วนดรอยด์ที่อยู่ในมืออีกครั้ง แล้วตัดสินใจโยนทิ้งไปพร้อมกับเสื้อแล้วเดินตามชายแก่ไปพร้อมกับความคิดที่มีอยู่เต็มสมอง
เมื่อกลับถึงห้องของชายแก่เ้าของห้องได้หยิบเสื้อเก่า ๆ ของตนยื่นให้กับคาลอส นักธุรกิจวัยห้าสิบเศษรับมันมาใส่อย่างไม่รังเกียจทำให้เ้าของเสื้อดีใจที่มหาเศรษฐีไม่รังเกียจเสื้อผ้าของตน คาลอสบอกว่าตัวเองก็เคยจนและเคยลำบากมาก่อนแค่เสื้อขาดมันไม่ใช่เื่ใหญ่โตอะไร แต่ความเป็มนุษย์ต่างหากที่สำคัญมากกว่า เมื่อชายแก่ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มเพราะอย่างน้อยก็ยังเหลือคาลอสอีกหนึ่งคนที่สามารถไว้ใจ เชื่อใจ และพึ่งพาได้
“คุณจะทำยังไงต่อไปครับ”ชายแก่ถามคาลอสที่ใส่เสื้อเสร็จเรียบร้อย “คุณมีแผนจะช่วยพวกเรายังไง”
“ผมขอกลับไปหาวิธีก่อนครับงานนี้ลำพังผมคนเดียวท่าทางจะรับมือลำบาก”
คาลอสพูดจบก็ถอนหายใจออกมาดังๆ
ชายแก่มีสีหน้าเปลี่ยนไปเหมือนกับว่าความหวังที่วาดไว้เมื่อครู่ได้ดับลง
“แต่ผมรับปากนะว่าจะทำจนสุดความสามารถ”คาลอสยื่นมือมาจับที่ไหล่ของเ้าบ้าน ทำให้ชายชรามีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง
“อย่าทิ้งพวกเรานะครับคุณคาลอสพวกเราไม่เหลือใครแล้ว”
คาลอสยิ้มให้พร้อมกับขอตัวกลับ เพราะหลบออกมาจากบริษัทค่อนข้างนานแล้ว
ชายแก่เดินมาส่งคาลอสถึงที่ยานและขอคำยืนยันจากนักธุรกิจใหญ่อีกครั้งว่าจะไม่ทิ้งพวกเขาจริง ๆ
“ผมเอาชื่อเสียงเป็ประกันครับถ้าผมไม่ทำตามที่พูด พวกคุณสามารถไปทวงสัญญาจากผมที่บริษัทได้เลย”
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าชายแก่ครั้งนี้ถือเป็สัญญาใจของคนทั้งสอง ก่อนที่เขาจะขอตัวกลับไปยังชุมชนเพื่อกระจายข่าวที่น่ายินดีนี้ให้กับคนอื่นได้รับทราบส่วนคาลอสขอยืนดูอะไรต่ออีกหน่อย แล้วก็จะกลับเข้าเมืองเช่นกัน
ในระหว่างที่ชายแก่หันหลังเดินกลับไปไม่ไกลจู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงของคาลอสร้องลั่น ชายแก่รีบหันกลับไปดูปรากฏว่าร่างของประธานใหญ่ทรุดลงกับพื้นไปแล้ว ชายแก่ใเป็อย่างมาก จึงรีบวิ่งเข้าไปหาคาลอส
นักธุรกิจใหญ่ก้มมองไปที่ท้องของตนเองซึ่งตอนนี้ได้มีาแฉกรรจ์ และมีเืไหลออกมาเป็จำนวนมาก
“ทำใจดี ๆ ไว้ครับ! ” ชายแก่บอกคาลอสที่กำลังจะหมดสติ “เดี๋ยวผมจะตามคนมาช่วยคุณ”
ชายแก่จำใจต้องปล่อยให้คาลอสเอนหลังพิงกับยานไว้ส่วนตัวเองก็วิ่งกลับไปยังชุมชนเพื่อตามคนมาช่วย
ประธานแห่งคาลอสเอเนอร์จี้มองไปรอบตัวเขาไม่เห็นว่าใครเป็คนลงมือทำ เนื่องด้วยสภาพของชุมชนแห่งนี้มันเอื้อต่อการซุ่มยิงเป็อย่างมากเพราะบริเวณนี้เต็มไปด้วยอาคารเก่าและคนไม่พลุกพล่านเหมือนอย่างในเมือง จริงอยู่ที่หลายครั้งคาลอสได้ไปขัดผลประโยชน์ทางธุรกิจของหลายบริษัทแต่ทำไปก็เพื่อให้ผลประโยชน์ตกอยู่กับทุกคนที่อาศัยอยู่บนเรนต้า ไม่ว่าคุณจะเป็ชาวเรนต้าโดยกำเนิดหรืออพยพมาจากดาวไหนก็ตาม
ชายแก่กลับมาอีกครั้งพร้อมกับชาวชุมชนอีกนับสิบมีคนหนึ่งที่มีความรู้ทางด้านการรักษา เพราะเคยทำงานเป็ผู้ช่วยแพทย์บนยานอวกาศมาก่อนพอเขาได้เห็นาแของคาลอสก็รีบบอกให้พาเข้าไปในอาคารทันทีโดยในห้องของเขายังพอมีเครื่องมือปฐมพยาบาลที่ใช้ห้ามเืชั่วคราวหลงเหลืออยู่บ้างทุกคนจึงช่วยกันอุ้มร่างเปื้อนเืของคาลอสเข้าไปในอาคารอย่างรวดเร็ว
“อย่าบอกเื่นี้ให้ใครรู้นะครับ”คาลอสหันไปบอกกับชายแก่ “โดยเฉพาะคนในเมือง”
ชายแก่ยังไม่ทันได้รับปากอะไรคาลอสก็เกิดหมดสติ ทำให้ทุกคนใ ต่างพากันส่งเสียงเอะอะดังไปทั่วบริเวณ ทำให้คนที่อยู่ในชุมชนพากันวิ่งกรูเข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้นจนผู้าุโอย่างชายแก่ต้องะโไล่ให้ออกไป แล้วทำการสั่งให้พวกหนุ่ม ๆ รีบอุ้มร่างของคาลอสเข้าไปทำการรักษายังด้านในทันที
419
![[จบแล้ว] ยอดดวงใจคุณชายนักรบ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731472303_93072531.webp)
