ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

        ก่อนในเสี้ยวพริบตา ผู้สืบทอดจักรพรรดิสายฟ้า จางเหมย นางจะแค่นเสียง ชิ!! ดังเล็ดลอดไรฟันออกมา บ่งบอกถึงความไม่พอใจของนาง ฉับพลันที่หอกสายฟ้าในฝ่ามือนาง กระแทกด้ามหอก ลงกลางอากาศ อย่างรุนแรง ส่งคลื่นลมเต็มไปด้วย สายฟ้าแลบแปลบปลาบแผ่ซ่านออกไปทั่ว 
 

      ทันใดนั้นหอกสายฟ้า ก็ชี้มาเบื้องหน้า เข้าหาตัวของอี้เฉินด้วยอายสังหาร ก่อนเสียงฝีเท้าเหยียบอากาศ ของนางจะดังออกมากึกก้อง จากปราณพลังสายฟ้าที่ปะทุ มองเห็นสายฟ้าแลบแปลบปลาบออกไปทั่ว ก่อนจะพุ่งปราดเข้าหาอี้เฉินเป็นทางยาวอย่างรวดเร็ว ราวกับสายแสง ครั้นเมื่อจางเหมย นางแค่นเสียงคำราม ฆ่า!! ออกมาดังก้อง พร้อมหอกสายฟ้าพุ่งเข้าหาชายสวมชุดคลุมดำ ที่ยืนมือไพล่หลัง ให้ความรู้สึกที่น่าหวาดกลัว อย่างที่นางไม่เคยเจอจากใครที่ไหน ในขั้นราชันสวรรค์มาก่อน

      เสียงแหวกอากาศ จากหอกสายฟ้าดังออกมาหวีดแหลม ทำให้หมู่ชนรับรู้ถึงความแหลมคมอันตราย ของหอกสายฟ้านั้น ต่างก็กลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่ เมื่อมันแหวกจนลมระเบิด แตกออกมาเป็นเกลียวคลื่น ที่รุนแรงบ้าคลั่ง พุ่งปราดเข้าใส่อี้เฉิน

“หืม!! เจ้าไม่คิดจะหลบ การโจมตีของข้าเช่นนั้นหรือ” จางเหมย นางขมวดคิ้วมุ่น ขึ้นมาในเสี้ยวพริบตา

        ด้านของแม่ทัพอู๋เหวิน แม้แต่เฒ่าชราพิษ พวกเขายังหดหรี่ดวงตากันจนเล็กแคบ “แม่ทัพคนใหม่ เขาบ้าไปแล้วหรือ ไม่คิดจะหลบหอกสายฟ้านั่น อยากจะตาย มากนักหรืออย่างไร”

       จางเหมย ครั้นนางรับรู้ถึงบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง ‘เหตุใดชายลึกลับ ที่อยู่เบื้องหน้านาง ไม่ปลดปล่อยอายสังหาร ออกมาหาตัวนาง นั่นมันหมายความว่าอย่างไร’ ทันใดหอกสายฟ้า ที่เตรียมจะแทงชายลึกลับ ก็เกิดความลังเล ขึ้นมาในกรอบสายตาอย่างกะทันหัน แม้แต่ฝ่ามือของนาง ที่กำหอกสายฟ้าในมือเอาไว้แน่น ยังเกิดการสั่นไหวขึ้นมาน้อยๆ จากความลังเลภายในใจ

        ก่อนนางจะเบี่ยงเบนหอกสายฟ้า หลบเลี่ยงจุดตายออกไปในเสี้ยวพริบตา ปลายคมหอกแหลมคม ปาดใบหน้าอี้เฉินในเสี้ยววินาที จนมีเลือดไหลซึมออกมา ส่งให้ปราณพลังสายฟ้าจากปลายหอก ปลดปล่อยสายฟ้าออกมาในคราสุดท้าย พุ่งปราดออกไป ระเบิดช่องเขา จนเสียงปัง!! ดังออกมา สนั่นก้องฟ้า พร้อมกับเผยให้เห็น ใบหน้าชายหนุ่มหล่อเหลา ภายใต้ผ้าคลุมดำ เส้นผมสีขาวโพลน แผ่สยายออกมา กระจัดกระจาย ไปกับสายลมที่บ้าคลั่งในทันใด

        ภาพนั้นเกิดขึ้นเร็วมาก เฒ่าชราพิษ พร้อมกับราชาอมตะทั้งสอง พวกเขาต่างก็ไม่อยากเชื่อ ว่าหอกสายฟ้า จะไม่ระเบิดหัวอี้เฉิน ให้กลายเป็นหมอกเลือด “เขา!! เขา!! หยุดการโจมตี ของผู้สืบทอดจักรพรรดิสายฟ้า ที่ฆ่าสังหารแม่ทัพใหญ่ มานักต่อนักได้จริงๆ หรือ มันเป็นไปได้อย่างไร?”

      แม่ทัพอู๋เหวิน ที่เห็นภาพนั้นชัดๆ เต็มสองตา ว่าแม่ทัพคนใหม่ ไม่ได้ลงมืออะไรเสียด้วยซ้ำ ใบหน้าเขามืดทะมึนขึ้นมาทันใด ครั้นรับรู้ถึงบรรยากาศที่ผิดแปลกออกไป “ไม่!! ไม่!! หอกสายฟ้าโจมตีผิดพลาด มันมีบางอย่างไม่ถูกต้อง ..เฒ่าชราพิษ พวกเจ้าพาผู้ใดมากันแน่”

       ครั้นพวกเขาเห็น ผู้สืบทอดจักรพรรดิสายฟ้า จู่ๆ นางก็กอดกายอี้เฉินไว้จนแน่น แม้แต่หมู่ชนที่ชม ฉากการฆ่าสังหารโดยรอบ พวกเขายังเบิกตาออกกว้าง รูม่านตาขยายออกจนสุด ด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าเหตุการณ์เช่นนี้ จะเกิดขึ้นระหว่างการต่อสู้ บางคนที่ตามสถานการณ์ไม่ทัน พวกเขาต่างก็พูดคุย ไต่ถามกันออกมาเสียงดังก้อง “มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หรือว่าพวกเขาจะรู้จักกันมาก่อน”

       เกรงว่าบัดนี้จะมีเพียง จางเหมย ซีเผิง โม่กวางเท่านั้น ที่ยังคงจดจำใบหน้าอี้เฉินได้ แม้ว่าบัดนี้อี้เฉิน จะดูโตเป็นหนุ่มขึ้นมากโขแล้วก็ตาม แต่พวกเขา ยังคงจดจำใบหน้าอี้เฉินได้ ไม่มีลืมเลือน แม้เวลาจะผ่านไปหลายสิบปีแล้วก็ตาม

      อี้เฉินปาดห่างตาจางเหมย ที่มีน้ำใสไหลซึมออก ด้วยความอ่อนโยน ไม่คิดว่า จางเหมย เด็กสาวภายในหมู่บ้านลมหวนเล็กๆ ภายในดินแดนเบื้องล่าง ที่เติบโตช่วงเวลาไล่เลี่ยกับอี้เฉินไม่มากนัก บัดนี้นางจะเป็นความหวังของคนดินแดนเทพ อี้เฉินเอ่ยน้ำเสียง รู้สึกผิดขึ้นมาไม่น้อย “เกรงว่าเจ้าจะลำบากไม่น้อยเลยนะ จางเหมยน้องข้า”

       หญิงสาวสะอื้นไห้ ราวกับเป็นเด็กน้อย “ข้าได้เห็นใบหน้าท่านพี่อี้เฉินอีกครั้ง นี่ไม่ใช่ความฝันใช่ไหม 20ปีแล้วนะที่ พวกเราติดต่อท่านไม่ได้ ท่านพี่อี้เฉิน”

       ด้านอี้เฉินคลี่ยิ้มออกมาด้วยความขมขื่น ครั้นจับหัวไหล่นางออกช้าๆ เขาก็ปรายตาหันไปจ้องมอง ศัตรูต่างดินแดนที่อยู่อีกทิศทางหนึ่งในทันใด “เกรงว่าเรา มีเรื่องต้องทำก่อน”

       จางเหมยนางพยักหน้าตอบรับอี้เฉิน ด้วยความรัวเร็ว “อืมๆๆ” แม้แต่พวกซีเผิง โม่กวางยังเนื้อเต้นขึ้นมา ครั้นรับรู้ว่าต่อจากนี้ไป มันจะกลายเป็นฉากการฆ่าสังหาร

        “เจ้า! เจ้า! เป็นไปได้อย่างไร เจ้าคืออี้เฉิน จักรพรรดิหนุ่มผู้ปกครองดินแดนเทพ เป็นไปได้อย่างไร เจ้าไม่ได้ตายตก ไปแล้วหรอกหรือ” ก่อนเสียงร้อง อ๊ากๆๆ บัดซบ แค่นเสียงสบถด่าอี้เฉิน ออกมาดังก้องด้วยความเจ็บแค้นของ เหล่าศัตรูต่างดินแดนที่ดังออกมาก้อง

        ครั้นเห็นอี้เฉินสลายแต้มสีดำ กลางหว่างคิ้วของเขาออก ซึ่งมันเป็นสัญลักษณ์สำคัญของคนทวีปมืด ไม่คิดอี้เฉินที่อยู่ภายใต้ความมืดที่เข้มข้น อี้เฉินก็ยังจะครองสติไว้ได้ ไม่ถูกความมืดเข้าครอบงำ

        ฉับพลันที่พวกเขาตั้งท่า เตรียมจะเปิดฉากการฆ่าสังหาร แม่ทัพอู๋เหวิน เขาแค่นเสียงคำรามออกมาก้องทันที ฆ่า!! ทว่าในเสี้ยวพริบตา ร่างที่วูบไหวอี้เฉินก็พุ่งปราด ส่งฝ่ามือกะซวกหน้าอกราชาอมตะ ผู้ติดตามของเฒ่าชราพิษ จนเกิดเสียงฉัวะ!! ออกมาดังก้อง เข้าจุดตายกลางหัวใจ จนร่างราชาอมตะผู้หนึ่งที่ไม่ทันตั้งตัว เกิดรอยแตกร้าวลุกลามอย่างรวดเร็ว ก่อนจะระเบิดออก จนกลายเป็นหมอกเลือด ตายตกแตกดับลงในเสี้ยวพริบตา

       “ไม่! ไม่! เป็นไปได้อย่างไร นั้นราชาอมตะที่แท้จริงเชียวนะ แต่กลับถูกฆ่าสังหารในหนึ่งฝ่ามือ ไอ้เวรอี้เฉินนั้นมันใช่จอมยุทธ์รุ่นใหม่ ที่อยู่ในขั้นเซียนสวรรค์จริงๆ หรือ” เฒ่าชราพิษ เขาอดไม่ได้ ที่จะแค่นเสียงสบถด่าอี้เฉิน ขึ้นมาด้วยความเดือดดาล อายสังหาร ปราณพลังพิษร้ายปะทุขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งทันใด ที่เห็นสวรรค์ร่ำไห้ เศร้าโศกเสียใจ กับการตายตก ของราชันสวรรค์ผู้หนึ่ง ส่งให้ฝนตกโปรยปราย ลงมาเป็นพิรุณโลหิต

        พร้อมด้วยเสียงโห่ร้องยินดี ของคนดินแดนเทพ ครั้นรับรู้ว่าราชันสวรรค์ผู้หนึ่ง บัดนี้ตายตกลงไปแล้ว ความเชื่อมั่นที่มีต่อจักรพรรดิหนุ่ม นามว่าอี้เฉิน เริ่มจุดประกายไฟของพวกเขาขึ้นมาอีกครา

       จางเหมย นางฮึกเหิมเป็นอย่างมาก ไม่ต่างจากซีเผิงกับโม่กวาง เมื่อจิตวิญญาณในการต่อสู้ของพวกเขาลุกโชน เลือดลมพลุ่งพล่าน ราวกับมังกรที่พุ่งทะยาน เข้าต่อสู้พัวพันกับแม่ทัพใหญ่ อู๋เหวิน จนเกิดเสียงปัง!! เคร้ง!!ออกมาดังก้องไม่ขาดสาย จนต้องให้แม่ทัพใหญ่ อู๋เหวิน ต้องก้าวฝีเท้าถอยกรูดออกไปอย่างต่อเนื่อง ริมฝีปากเริ่มกระอักเลือดสด ออกมาเปรอะเปื้อนใบหน้า กลอกตาไปมาด้วยความไม่จำยอม ก่อนเขาจะออกคำสั่ง

“ถอนกำลังก่อนเร็วเข้า!!”

        เหล่าทหารพวกเขา ราวกับผึ้งแตกรังครั้นได้ยินคำสั่ง ต่างก็พากันหนี ออกไปอย่างไม่คิดชีวิต แม้แต่แม่ทัพใหญ่ในขั้นราชันสวรรค์ ยังหนีตายพวกเขา จะไม่หวาดกลัวได้อย่างไร

       ด้านเฒ่าชราพิษ พร้อมกับราชาอมตะ ผู้ติดตามของเขา พวกเขาต่างก็สบถด่าออกมาดังลั่น “เจ้า!! ไอ้แม่ทัพใหญ่ อู๋เหวิน เฮงซวยดันสั่งถอนกำลังไปเสียได้”

        หากพวกเขายังอยู่สถานที่แห่งนี้ต่อไป เกรงว่าจะกลายเป็นพวกเขาที่ตายตกแน่ ฉับพลันในฝ่ามือของชายแก่ทั้งสอง ปรากฏแผ่นยันต์ขึ้นมาทันใด ก่อนพวกเขาจะขับเคลื่อน แผ่นยันต์ส่งตัวขึ้นมาใช้อย่างฉับไว

         ทันใดที่แสงส่งตัว โพยพุ่งขึ้นสู่ชั้นฟ้า วงแหวนอักขระก่อตัว ขึ้นมาเป็นชั้นๆ อย่างเร็วจี๋ เฒ่าชราพิษ เขาก็คลี่ยิ้ม หัวเราะออกมาดังก้องทันที “ฮ่าๆ!!” เมื่อเห็นร่างพวกเขา พุ่งส่งตัวขึ้นไปราวกับเป็นสายแสง

         อี้เฉินเขาหรี่ดวงตาจนเล็กแคบ ครั้นเรียกหอกเลือด มาไว้ภายในฝ่ามือ ขับเคลื่อนดวงตาไปสู่จุดสูงสุด จนดวงตาฉายแสงวาบ ราวกับภาพหยุดนิ่งไปอยู่ชั่วครู่ ก่อนหอกเลือดภายในฝ่ามือของอี้เฉิน จะพุ่งปราดแหวกห้วงมิติ แฝงไว้ด้วยพลังของวงแหวนวัฏจักร

        เข้าระเบิดร่าง ราชาอมตะผู้ติดตามของเฒ่าชราพิษ จนเกิดเสียงระเบิดดังออกมากึกก้อง ท้องฟ้าที่ล่มสลายของดินแดนเทพ ถูกฉีกกระชากอย่างรุนแรง พร้อมเต๋า ธรรมที่แตกกระจัดกระจายออกไปทั่วผืนฟ้า

        ภาพนั้นเกิดขึ้นเร็วมากในเสี้ยวพริบตา เฒ่าชราพิษ เขารู้สึกหวาดกลัวในตัวอี้เฉินเป็นอย่างมาก แล้วได้ยินน้ำเสียงอี้เฉิน เข้ามาภายในโสตประสาท เขายิ่งขาสั่นเทิ้ม อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “เฒ่าชราพิษ วันนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไปก่อนแล้วกัน”

ภาพที่ท้องฟ้าเกิดการแปรปรวนอย่างหนัก สวรรค์ร่ำไห้ เศร้าโศกเสียใจในช่วงเวลาติดๆ กัน ทำให้หลายคน ต่างก็หัวใจสั่นสะท้าน ไม่เว้นแม้แต่สายตาของเหล่าผู้ยิ่งใหญ่