ซูเจียวถูกลมพายุดึงออกมาจากอดีต เธอได้ยินเสียงร้องไห้อยู่ข้างๆ ซูเจียวคิดในใจ ใครมาร้องไห้ในห้องนอนเธอหรือว่าเพื่อนเธอกลับมาแล้ว เธอลืมตามองไปทางเสียงร้องไห้ ซูเจียวคิดว่าตัวเองยังคงฝันอยู่ที่มองเห็นภาพพี่สาวที่ตายไปแล้ว เธอใช้แขนขวาหยิกแขนซ้ายของตัวเองแรงๆไปที่หนึ่ง ความเจ็บที่เธอรู้สึกทำให้ซูเจียวร้องออกมาเสียงดัง "โอ๊ยยย"
ซูเจี้ยนที่นั่งร้องไห้อยู่ข้างๆเตียงน้องสาวได้ยินน้องสาวร้อง เธอเงยหน้ามองไปที่เตียงของน้องสาว"เจียวเจียว น้องตื่นแล้ว"
ซูเจียวกะพริบตามองพี่สาวที่อยู่ตรงหน้า เธอรู้สึกว่านี้อาจจะไม่ใช้ความฝันไป แต่เธออาจจะย้อนเวลากลับมาจริงๆ จะเป็ไปได้ยังไงมันจะมีเื่ดีๆเกิดขึ้นกับเธอได้เหรอ O0O ซูเจียวใช้เสียงเล็กๆของเธอเอ่ยถามพี่สาวอย่างไม่แน่ใจ “พี่สาว วันนี้วันที่เท่าไหร่แล้ว”
“น้องพี่ น้องคงจะเป็ไข้สูงมากถึงทำให้ลืม ลืมวันที่ไปแล้ว ถึงได้เอ่ยถามคำถามง่ายๆกับพี่แบบนี้ วันนี้คือวันที่ 5 เดือนตุลาคม ปี1975”ซูเจี้ยน บอกน้องสาว
“แล้วพี่สาวร้องไห้ทำไม เกิดอะไรขึ้น แล้วพ่อแม่ไปไหนทำไมฉันไม่เห็นเลย”ซูเจียวถามพี่สาวเสียงเบา เธอรู้อยู่แล้วว่าวันนี้ปีนี้คือวันอะไร แต่ก็ยังคงแกล้มถามพี่สาวอยู่ดี
“น้องพี่ พ่อแม่ ฮือ…พวกท่านไม่อยู่กับเราแล้ว พวกเขาทิ้งพวกเราสองพี่น้องไปแล้ว”ซูเจี้ยนบอกน้องสาว ซูเจียวได้ยินเธอกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้ เธอร้องไห้ต่อหน้าน้องสาว
“ตอนนี้พ่อแม่ พวกเขาอยู่ที่ไหน พี่พูดเื่อะไร หนูเป็เด็กดีทำไมพ่อแม่ต้องทิ้งหนูไปด้วย”ซูเจียวถามพี่สาวเสียงสะอื้น เริ่มร้องไห้ออกมาตามพี่สาว
“เจียวเออร์ไข้น้องพึ่งลด อย่างร้องไห้เดี๋ยวไข้เป็ไข้อีกรอบ"ซูเจี้ยนบอกน้องสาว เธอลุกขึ้นไปนั่งบนเตียงก้มตัวลงไปกอดน้องสาวที่ร้องไห้จนตัวโยกไปหมด
“พ่อ..แม่ อยู่ที่ไหน พวกเขาอยู่ไหน ฮือ ฮือ”ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี ไม่ว่าเธอจะอายุเท่าไหร่เธอก็ยังคงร้องไห้เสียงใจกับการจากไปของพวกเขาอยู่ดี
"น้องพี่ เจียวเออร์ของพี่ ไม่ร้องไห้นะ ตอนนี้ลุงใหญ่กับพวกอาๆกำลังไปรับศพพ่อแม่กลับหมู่บ้านอยู่ เจียวเออร์น้องพึ่งตื่นพี่จะไปเอาข้าวต้มมาให้น้องกินนะ น้องจะได้กินยาและไม่ป่วยอีก”ซูเจี้ยนบอกน้องสาว ก่อนเธอจะออกไปทำอาหารให้น้องสาวได้กินก่อนที่ศพของพ่อแม่จะมาถึง ใบหน้างามยังคงมีน้ำตาไหลไม่หยุด ซูเจี้ยนพยายามหยุดน้ำตา เธอเช็ดน้ำตาออกจากหน้าและเข้าครัวไปทำข้าวต้มให้น้องสาว
ซูเจียวมองตามหลังพี่สาวไป บ้านรองตระกูลซูมีแต่ลูกสาวสองคนไม่มีลูกชาย ทำให้ไม่เป็ที่รักของปู่ย่า พ่อแม่จึงขอแยกบ้านและพากันแอบเดินทางไปขายของที่ตลาดมืด เพื่อหาเงินมาเก็บไว้ส่งลูกสาวที่สองไปเล่าเรียน
ของที่พ่อแม่เอาไปขายจะเป็ของป่า อย่ากระต่าย ไก่ป่า เห็ด ผักป่าเป็ส่วนใหญ่ที่พ่อกับแม่พากันเข้าป่าไปหา ทำให้มีเงินมาสร้างบ้านหลังใหม่อยู่อาศัยและมีเงินเก็บส่งเธอและพี่สาวเรียน
ปีนี้เป็ปีที่ที่แสนวุ่นวายอีกปีหนึ่งของยุคนี้ พ่อแม่แอบเอาของไปขาย ขากลับหมู่บ้านถูกโจรปล้นฆ่าระหว่างทาง ทำให้เธอและพี่สาวที่ยังเด็กไม่ทันตั้งตัว ในอดีตก่อนที่เธอจะได้ย้อนเวลามาทางทหารได้จับตัวผู้กระทำผิด และคนที่ทำเื่ชั่วร้าย คือพวกอันธพาลในหมู่บ้าน ที่เห็นพ่อแม่ชอบเข้าเมืองบ่อยๆแล้วมีของกินมาให้ลูกสาวที่สองเป็ประจำ พวกมันเละอยากจะปล้นเงินจากพ่อแม่เธอ แต่ไม่คิดว่าจะทำให้พ่อแม่ของเธอเสียชีวิต พวกมันทั้งหมดถูกลงโทษ โดยการยิงเป้าตายตามพ่อแม่ของเธอ
และเพราะเป็อย่างนี้ ทำให้ถูกญาติใจดำชั่วร้ายที่รู้ว่าพ่อแม่ของเธอมีเงินทอง แอบมาค้นเอาข้าวของเงินทองที่พ่อแม่ของเธอเก็บไว้ไปหมดก่อนที่หัวหน้าหมู่บ้านและชาวบ้านจะมาถึง ทำให้ในอดีตไม่มีคนในหมู่บ้านรู้ว่าทรัพย์สินเงินทองของบ้านลูกชายคนรองตระกูลซูหายไปไหนหมด
ซูเจียวไม่สามารถย้อนกลับมาทัน ช่วยชีวิตพ่อแม่ไว้ได้ แต่เธอสามารถช่วยให้ชีวิตครั้งนี้ของพี่สาวเปลี่ยนไปได้ เพราะงั้นสิ่งที่เธอจะทำได้ในตอนนี้ คือดูแลพี่สาวให้ดีและต้องซ่อนทรัพย์สินเงินทองของที่บ้านไม่ให้พวกญาติๆหาเจอ
แต่เธอไม่รู้ว่าจะซ่อนที่ไหน หากเธอมีมิติเหมือนในนิยายที่เธอเคยอ่านก็คงดี ซูเจียวคิดไม่ทันขาด เธอก็รู้สึกเหมือนถูกดูดเข้าไปที่ไหนสักที ซูเจียวลืมตามองสิ่งที่เธอเห็นนี้เป็ร้านอาหารที่เธอทำงานอยู่ ซูเจียวไม่คิดว่าเธอจะมีของแบบนี้เหมือนพวกนิยายย้อนเวลาอะไรพวกนี้ ซูเจียวรีบเดินไปห้องครัวเป็ตู้เย็น ในตู้เย็นมีของแช่อยู่มากมายและตู้เย็นก็ยังเย็นอยู่ด้วยไฟฟ้าในร้านสามารถใช้งานได้
ซูเจียวรีบเดินดูทั้งห้องครัว ห้องเก็บวัตถุดิบ เธอสามารถใช้ครัวทำอาหารได้และยังสามารถใช้ห้องน้ำ เธอเดินไปที่ล็อกเกอร์เก็บของของพนักงานในร้าน ล็อกเกอร์ของเพื่อนพนักงาน มีหลายอย่างที่เห็น อย่างล็อกเกอร์ของเด็กใหม่ที่เข้ามาทำงานไม่นาน ก็มีครีมทาผิว ครีมทาหน้า โฟมล้างหน้า แป้งฝุ่น หวี กระจก ลิปสีชมพู อีกล็อกเกอร์เป็ของพี่ผู้ชาย จะมีลูกอม มีสายชาร์จโทรศัพท์ ซูเจียวเดินดูแต่ละตู้เธอได้ขนมมาหลายอย่างจากตู้ของหนึ่งพนักงานและยังมีเสื้อบุนวมที่ทางร้านแจกให้พนักงานทุกคนใน่ปีใหม่อีกสองตัว
ซูเจียวคิดว่าเธอจะออกไปได้ยังไง พอเธอคิดเธอก็ออกมาอยู่ในห้องเหมือนเดิม ในมือของเธอยังมีส้มออกมาด้วยลูกหนึ่ง ซูเจียวลองคิดเก็บส้มเข้าร้านมิติของเธอ ส้มที่เธอถืออยู่ก็หายไป
ซูเจียวเดินไปเรียกพี่สาวมาพูดคุย “พี่สาว ไม่มีเวลาแล้วมานี้เร็ว”
“เกินอะไรขึ้น พี่กำลังต้มข้าวต้มให้น้องกินก่อนจะกินยาแก้ไข้นะ และอีกไม่นานศพของพ่อแม่ก็จะมาถึงแล้ว พอถึงตอนนั้นน้องหิวพี่ก็ไม่มีเวลาทำอาหารให้น้องกินแล้วนะ”ซูเจี้ยนเดินตามแรงดึงของน้องสาว ซูเจียวไม่ได้ฟังเสียงของพี่สาว เธอรีบดึงมือพี่สาวเข้าห้องนอน บ้านหลังนี้มีสองห้องนอนเธอและพี่สาวนอนด้วยกัน
“พี่สาว ฉันยังไม่หิว ตอนนี้ฉันกินอะไรไม่ลงเลย พี่ตาฉันมาก่อนเถอะ เดี๋ยวมันจะไม่ทันการ”ซูเจียวบอกพี่สาวของเธอ
“ไม่ทันอะไร เจียวเออร์น้องบอกพี่ก่อนสิ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นน้องถึงรีบแบบนี้”ซูเจี้ยนเดินตามน้องสาว ปากก็เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ จนเดินเข้ามาถึงห้องนอนพ่อแม่น้องสาวถึงได้หยุดดึงมือของเธอ
“พี่สาว ตอนที่ฉันนอนเป็ไข้ก่อนที่จะตื่น ฉันได้ฝันเห็นพ่อแม่มาหาฉันด้วย”ซูเจียวเล่าเื่ที่ฝันเห็นพ่อแม่ที่เธอแต่งขึ้นมาเล่าให้พี่สาวฟัง ไม่พอเธอยังนำส้มออกมาจากมิติร้านอาหารให้พี่สาวดูเป็ตัวอย่าง
ซูเจี้ยนใ ที่อยู่ๆในมือน้องสาวก็มีส้มออกมาจากมือลูกหนึ่ง เธอถามน้องสาวเสียงสั่นว่า"เสี่ยวเจียวทำได้ยังไง"
“ฉันก็ไม่รู้ แค่ฉันคิดถึงส้ม มันก็ออกมาอยู่ที่มือของฉันอย่างที่พี่สาวได้เห็น พี่สาวพี่เชื่อฉันแล้วใช่ไหม”ซูเจียวบอกพี่สาว เธอทำหน้าตาซื่อๆส่งไปทางพี่สาว
733
