บทที่ 13 เธอกล้าด่าพวกเราว่าเป็สุนัขเหรอ
สวี่เจาตี้หัวเราะเยาะเบา ๆ ช่างเป็เื่จริงที่ว่าคนนั่งอยู่บนระเบียง แต่เื่ไร้สาระกลับมาจากชั้นล่าง
พวกผู้หญิงกลุ่มนี้ ดูเหมือนจะไม่มีอะไรทำทั้งวัน นอกจากจับตาดูเธอ
เฝิงซิ่วเจวียนถูกคำพูดของหยางลี่ชิวกระตุ้น ใบหน้าที่แดงก่ำเปลี่ยนเป็หม่นลงเหมือนแม่บ้านปากจัด มือหนึ่งเท้าเอว ะโขึ้นชี้หน้าหยางลี่ชิวแล้วะโด้วยความโกรธว่า "เธออย่าพูดนะ เื่นี้ฉันจะจัดการเอง
งานนี้ฉันอาจจะไม่สนใจ แต่ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะไม่สนใจ
"ในบริเวณนี้มีคนขยันกว่าสวี่เจาตี้มากมาย สวี่เจาตี้ทั้งี้เีทั้งดุร้าย ดูจากลักษณะนิสัยที่ไม่ยอมฟังใครของเธอแล้ว ถึงให้งานนี้กับเธอก็คงเสียเปล่า
พวกเธอกล้าบอกไหมว่าพวกเธอไม่อยากทำงานนี้?"
เฝิงซิ่วเจวียนถามหญิงสาวหลายคนตรงหน้า พวกเธอไม่มีใครส่งเสียงตอบ ถือว่ายอมรับในสิ่งที่เธอพูดไป
เฝิงซิ่วเจวียนพูดต่อว่า "ดูพวกเธอสิ ช่างไม่มีความกระตือรือร้นเอาเสียเลย พวกเรามีตั้งมากมาย จะกลัวสวี่เจาตี้คนเดียวทำไมกัน?
ในเมื่อทุกคนไม่อยากให้โอกาสดี ๆ แบบนี้ตกไปอยู่กับเธอ ไปกันเถอะ พวกเราไปแจ้งเื่พฤติกรรมไม่เหมาะสมของเธอกับผู้บังคับการพร้อมกัน"
"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะจัดการหล่อนไม่ได้"
หยางหลี่ชิวรู้สึกกังวลเล็กน้อย จึงกล่าวว่า "แบบนี้ไม่ดีนะ ถึงสวี่เจาตี้จะไม่ใช่คนดีก็จริง แต่ผู้กองเฉินเป็คนดีนะ ถ้าเราไปฟ้องถึงผู้บังคับการ จะส่งผลกระทบต่ออนาคตของผู้กองเฉินหรือเปล่า?"
พูดตามตรง เฝิงซิ่วเจวียนยังหวังว่าจะส่งผลกระทบต่อเฉินเจี้ยนกั๋วเสียด้วยซ้ำ
ต้องรู้ไว้ว่า สามีของเธอกับเฉินเจี้ยนกั๋วต่างก็เป็ผู้บังคับกองพันเหมือนกัน ในอนาคตคนใดคนหนึ่งต้องได้รับการเลื่อนตำแหน่งแน่นอน ยิ่งสวี่เจาตี้ก่อเื่วุ่นวายมากเท่าไหร่ เฉินเจี้ยนกั๋วก็จะได้รับผลกระทบมากขึ้นเท่านั้น
เฝิงซิ่วเจวียนกล่าวว่า "ก็เพื่อผู้กองเฉินนี่แหละ พวกเราถึงต้องทำแบบนี้"
"ยัยแม่ม่ายปากจัด ถึงมีสิบคนอย่างผู้กองเฉินก็ไม่มีทางจัดการได้หรอก"
เสียงของเฝิงซิ่วเจวียนเพิ่งจะขาดคำ จู่ ๆ ก็มีน้ำเย็นเฉียบสาดลงมาจาก้า ทำให้คนที่อยู่ใต้อาคารหลายคนเปียกปอนราวกับไก่ตกน้ำในทันที
โชคดีที่เด็ก ๆ ของพวกเขากำลังเล่นอยู่ข้าง ๆ จึงไม่โดนน้ำสาด
ทุกคนกรีดร้องพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นสวี่เจาตี้ยืนอยู่ที่ระเบียง ใบหน้ายิ้มแย้มพลางพูดว่า "โอ้โห พวกคุณอยู่ใต้อาคารกันหรอกเหรอ ขอโทษด้วยนะ มือพลาดน่ะ ฉันเพิ่งล้างเท้าเสร็จ ไม่ทันสังเกตว่ามีคนอยู่ข้างล่าง"
"แล้วพวกคุณมายืนอยู่ใต้อาคารทำไมกันล่ะ?"
สวี่เจาตี้มีสีหน้าเคร่งขรึม อดีตก็คืออดีต ปัจจุบันก็คือปัจจุบัน เธอได้ตกลงกับเฉินเจี้ยนกั๋วแล้วว่าจะไม่ก่อเื่ในบ้านพักอีก แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะต้องกลืนน้ำลายตัวเองอดทนเงียบ
เื่วันนี้ พวกเขาเป็ฝ่ายเข้ามาหาเื่เอง
หยางลี่ชิวที่กำลังโมโหอยู่แล้ว โกรธจนกัดฟันกรอด อยากจะกระชากผมของสวี่เจาตี้แล้วขยี้หน้าเธอให้ยับเยิน
เฝิงซิ่วเจวียนถ่มน้ำในปากออกมา แล้วพูดด้วยความโกรธเกรี้ยว
"สวี่ซื่อ ถ้าแกมีฝีมือก็ลงมาสิ แกดูดี ๆ วันนี้ฉันจะขยี้หน้าแกให้ยับ"
"นี่มันเกินไปแล้วนะ แกตั้งใจเอาน้ำล้างเท้ามาสาดหัวพวกเราชัด ๆ แกไม่มีจรรยาบรรณเลยหรือไง? ลงมาเดี๋ยวนี้นะ!"
เฝิงซิ่วเจวียนตอนนี้ทนไม่ไหวแล้ว ส่วนสวี่เจาตี้ชอบความรู้สึกที่คนอื่นอยากจัดการเธอแต่ทำไม่ได้
หยางลี่ชิวก็กำลังกัดฟันอยู่เหมือนกัน ถ้าไม่ใช่เพราะตำแหน่งผู้บังคับกองพันของเฉินเจี้ยนกั๋วที่มีอยู่ตรงนั้น เธอก็คงด่าออกมานานแล้ว
ดูเหมือนว่าสวี่เจาตี้จะไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย เธอวางท่าเหนือกว่า พร้อมรอยยิ้มเ็าบนใบหน้า
"พี่ ๆ ทั้งหลาย พวกคุณหมายความว่ายังไง? ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าคนที่ะโอยู่ชั้นล่างคือพวกคุณ
แต่เช้าตรู่ก็พูดจาไม่เป็ภาษาคน ถ้าไม่รู้ก็คงคิดว่าเป็สุนัขจากข้างนอกวิ่งเข้ามาเห่าหอนเสียอีก"
สวี่เจาตี้ไม่ได้ให้เกียรติคนพวกนี้เลย ปกติพวกเขาก็รังแกเธอไม่น้อย วันนี้ถือว่าเป็โอกาสดีเสียที
เฝิงซิ่วเจวียนพูดว่า "เธอกล้าด่าว่าพวกเราเป็สุนัขเหรอ?"
สวี่เจาตี้พูดว่า "ฉันไม่ได้บอกว่าพวกคุณเป็สุนัขนะ ถ้าคุณจะเปรียบตัวเองเป็สุนัข คนที่ไม่รู้เื่อาจจะคิดว่าคุณนินทาคนลับหลังแล้วถูกจับได้ ตัวเองรู้สึกผิดเอง"
"เธอ..."
เฝิงซิ่วเจวียนโกรธจนพูดไม่ออก ปกติสวี่เจาตี้เหมือนคนโง่ พูดจาทำอะไรไม่ใช้สมองเลย แต่วันนี้เธอดูเหมือนเปลี่ยนไปเป็คนละคน
แท้จริงแล้วมีอะไรที่แตกต่างไปกันแน่?
ใบหน้านั้น ดูเหมือนจะเหมือนเดิมทุกอย่างไม่มีผิดเพี้ยน
เมื่อมองอย่างละเอียด ในดวงตาของเธอมีความเ็าเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวสั่นไปถึงแผ่นหลัง
เฝิงซิ่วเจวียนคิดอย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่โอกาสดีที่จะไปหาผู้บังคับการหรอกเหรอ?
เธอพูดด้วยความแค้นเคือง "ดี แกคอยดูเถอะ ฉันจะไปบอกเื่นี้กับผู้บังคับการเดี๋ยวนี้ ฉันอยากรู้ว่าแกจะยังทำตัวเหลิงได้อีกนานแค่ไหน"
เฝิงซิ่วเจวียนโกรธจริง ๆ เธอทิ้งลูกที่กำลังเล่นอยู่ข้าง ๆ แล้วรีบเดินอย่างรวดเร็วด้วยความโกรธไปยังหน่วยงานข้างๆ
ดีนักนะ สวี่เจาตี้ กล้าด่าว่าเธอเป็สุนัข คอยดูวันนี้จะจัดการหล่อนให้ตายไปเลย
สวี่เจาตี้มองดูเงาร่างนั้น มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น เป็รอยยิ้มที่งดงาม
สวี่เจาตี้มองดูคนที่ยังยืนงงอยู่ที่ชั้นล่างของอาคาร แล้วพูดอย่างยิ้มแย้มว่า "พี่สาวทั้งหลาย ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะคะ ถ้าไม่รังเกียจ ขึ้นมาบนนี้สิคะ ฉันจะช่วยเช็ดให้"
หยางหลี่ชิวหลบตา ไม่กล้ามองสวี่เจาตี้
"ไม่เป็ไรหรอกพี่สะใภ้ ตัวฉันเปียกไม่มากหรอก คุณรีบไปดูเถอะ เธอกำลังจะไปฟ้องผู้บังคับการนะ"
สวี่เจาตี้ยิ้มกว้าง ดูเหมือนว่าเธอไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย
"คนบริสุทธิ์ย่อมบริสุทธิ์ ปล่อยให้เธอฟ้องตามใจชอบเถอะ"
ตอนนี้เธอไม่กลัวอะไรแล้ว
สาเหตุหลักก็คือ ตอนนี้เธอาเ็ที่เท้า ถึงอยากไล่ตามก็ไล่ไม่ทัน
เฝิงซิ่วเจวียนวิ่งไปที่ชั้นล่างของอาคารสำนักงานที่ผู้บังคับการอยู่ เธอยังยกมือขึ้นมาบีบแขนตัวเองอย่างแรงสองครั้ง เพื่อให้ตัวเองสามารถร้องไห้ออกมาได้
การแสดงต้องทำให้สมบูรณ์แบบ เธอ้าให้สวี่เจาตี้เสียงานนี้ไป และยังต้องถูกวิจารณ์ทีละคนอีกด้วย
เฝิงซิ่วเจวียนเช็ดน้ำที่หัวตา ดูเหมือนเพิ่งร้องไห้มาหมาด ๆ
หูของเธอแนบติดประตูอย่างระมัดระวังเพื่อแอบฟังสักครู่ ดูเหมือนในสำนักงานจะไม่มีใครอยู่
หัวใจของเฝิงซิ่วเจวียนเต้นรัวแรง เธอกัดฟันแน่นก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตู
"เชิญเข้ามา"
เฝิงซิ่วเจวียนผลักประตูเข้าไป พูดด้วยเสียงสะอื้น "ผู้บังคับการโจว ฉันมีเื่อยากจะรายงานให้คุณทราบค่ะ"
ตอนนี้ผู้บังคับการโจวกำลังดูเอกสารในมือ เงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงที่ดูคุ้นหน้าตรงหน้า แต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นเธอที่ไหน
"เธอคือ..."
"ท่านผู้นำ ฉันคือภรรยาของเจียงต้าไห่ คุณต้องช่วยเหลือพวกเราด้วยนะคะ เมื่อเช้านี้ พวกเราผู้หญิงหลายคนในบ้านพักนั่งคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่ภรรยาของผู้กองเฉินอาศัยตำแหน่งของสามีเธอ ทำตัวเป็พวกอันธพาลในบ้านพักค่ะ”
"คุณลองดูสภาพของฉันสิ เมื่อเช้านี้มีคนเทน้ำล้างเท้าทั้งกะละมังลงมาจาก้า พวกเราหลายคนเปียกโชกไปหมด ยังมีเด็ก ๆ อีกหลายคนอยู่แถวนั้นด้วย
คุณไม่รู้หรอกว่าเมื่อไม่กี่วันก่อน เธอยังขโมยเงินของผู้กองเฉินไปหาชู้เก่าของเธออีก
ใช่ ฉันจะแจ้งความเธอ แจ้งว่าเธอประพฤติตัวไม่เหมาะสม ทำลายชื่อเสียงของภรรยาทหาร"
ผู้บังคับการโจวฟังไม่ค่อยเข้าใจนัก เขามองผู้หญิงตรงหน้าที่เปียกโชกราวกับไก่ตกน้ำ แล้วนึกขึ้นได้ว่านี่ก็คือภรรยาของผู้กองเจียงนี่นา
พวกผู้หญิงในบ้านพักทหารนี้ก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยทะเลาะกันมาก่อน พวกเขาก็ทำเป็มองข้ามไป แต่พอเื่มาถึงสำนักงานของตน มันก็กลายเป็เื่ยากที่จะจัดการเสียแล้ว
ผู้บังคับการโจวยังคีบบุหรี่ไว้ระหว่างนิ้ว เขาดับบุหรี่ในมือลงบนที่เขี่ยบุหรี่ตรงหน้า แล้วหมุนตัวรินน้ำให้เฝิงซิ่วเจวียน
"ไม่ต้องรีบร้อน ค่อย ๆ เล่าไป"
1K
