ความตึงเครียดลับๆ ระหว่างเรา

ผมเดินออกมาจากห้องทำงานของเขาด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าวจนแดงก่ำ ผมตั้งใจจะไปล้างหน้าในห้องน้ำ แต่ยังไม่ทันถึง อมราก็เข้ามาดักหน้าไว้เสียก่อน

"ดูจากหน้าแล้ว... เขาคงได้ยินที่เราคุยกันใช่ไหม?"

"ใช่ครับ" ผมตอบเบาๆ "เขาไม่ปล่อยเ๱ื่๵๹นี้ไปแน่"

"พี่ขอโทษนะ" เธอเอ่ยอย่างรู้สึกผิด

"ไม่เป็๲ไรครับ" ผมบอกเธอก่อนจะเดินเลี่ยงไป

เมื่อถึงห้องน้ำ ผมวักน้ำเย็นล้างหน้าแล้วพิงซิงค์ล้างมือ คำพูดของจักรยังก้องอยู่ในหัว:

"เธอแอบยิ้มตอนที่พูดเ๱ื่๵๹ของผม"

'ผมแค่ยิ้ม... หรือแม้แต่เ๹ื่๪๫นั้นก็ผิดกฎของเขาด้วย?' ผมสงสัย

--- 30 นาทีต่อมา ---

มีข้อความเข้าในโทรศัพท์ เป็๞ข้อความจากจักร:

"มาเจอกันที่รถในอีก 5 นาที"

ผมเกือบลืมไปเลยว่าต้องทำมื้อเที่ยงให้เขา ผมรีบไปที่รถและรอเพียงครู่เดียวเขาก็มาถึง เขาพยักหน้าให้ผมขึ้นรถ เราขับกลับบ้านกันด้วยความเงียบเชียบ

เมื่อถึงบ้าน ผมถามเขาสั่นๆ ว่า "บอสอยากทานอะไรเป็๲มื้อเที่ยงครับ?"

เขามองสบตาผมจนผมต้องหลบสายตา "มองหน้าผม" เขาสั่งเสียงเย็น ผมจึงค่อยๆ เงยหน้าสบตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้น

"ทำ ข้าวหมูแดง ให้ผมกิน"

'ฉิบหายแล้ว...' ผมคิดในใจ 'ขอให้รอดเถอะ'

"มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?" เขาถามด้วยน้ำเสียงเ๾็๲๰าตามปกติ

"เปล่าครับ ไม่มีอะไรเลย" ผมโกหกคำโต ถ้าเขาเขารู้ความจริงล่ะก็...

ผมเข้าครัวไปเตรียมอาหาร เปิดตู้เย็นหยิบเนื้อและผักออกมา จักรเดินตามมานั่งที่เคาน์เตอร์ จ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของผม

"เธอมีเวลา 30 นาที" เขากำหนดเวลา

"คะ...ครับ" ผมตะกุกตะกัก

'ฉันยังไม่รู้เลยว่ามันทำยังไง! ฉันหุงข้าวเป็๞อย่างเดียว!' ผมสูดหายใจลึกแล้วเริ่มลงมือ

ตอนจัดการกับเนื้อคือส่วนที่ยากที่สุด ผมไม่รู้ว่าต้องหั่นยังไงเลยแค่จี่มันบนกระทะให้สุกทั้งสองด้าน ความร้อนจากกระทะว่าแรงแล้ว แต่แรงกดดันจากสายตาจักรนี่ยิ่งกว่า

ซีอิ๊ว, น้ำมันหอย, น้ำตาล, กระเทียม... ผมลืมอะไรไปหรือเปล่านะ?

เมื่อทำเสร็จ ผมจัดจานแล้วถอยออกมา "บอสครับ มื้อเที่ยงเรียบร้อยแล้วครับ"

จักรยืนขึ้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขาเดินมาที่จานแล้วมองมันอย่างระแวง วินาทีนั้นช่างยาวนานเหลือเกิน ในที่สุดเขาก็หยิบส้อมตักเข้าปากคำแรก...

"ตักให้ตัวเองด้วย" เขาพูดเสียงเย็น

ผมอึ้ง "อะไรนะรับ?"

จักรเงยหน้าขึ้นแล้วย้ำ "ตักให้ตัวเองด้วย"

ผมไม่แน่ใจว่าเขาพูดจริงหรือแค่แกล้ง แต่ผมก็ยอมทำตาม ผมนั่งลงข้างเขาแล้วตักข้าว หมู และน้ำราดกินเอง พยายามเคี้ยวช้าๆ 'ก็ไม่เลวนะ' ผมคิด 'ขาดเครื่องปรุงไปนิด แต่รสชาติพอใช้ได้'

เรากินกันเงียบๆ เมื่อผมกินเสร็จ เขาก็ถามขึ้นว่า "เธอคิดว่ายังไง? ทำออกมาดีไหม?"

ผมครุ่นคิดครู่หนึ่ง "เนื้อกับน้ำราดควรเข้มข้นกว่านี้ครับ แต่ข้าวกับผักโอเคแล้ว"

จักรเอียงคอเล็กน้อย "ถูกต้อง" เขาพูด "คราวหน้าให้ใช้เครื่องเทศด้วย และไม่ต้องประหม่า"

"ผมจะไม่ประหม่าครับ" ผมตอบ แต่ลึกๆ รู้ดีว่าโกหก ถ้าเขายังจ้องผมแบบนี้ มีหวังผมสติแตกแน่

ผมล้างจานและทำความสะอาดครัวจนกริบก่อนจะเดินไปบอกเขาว่า "บอสครับ ผมเสร็จแล้ว"

จักรเช็คเวลาแล้วลุกขึ้น "กลับไปทำงานได้แล้ว"

ขากลับออฟฟิศบรรยากาศยังคงเงียบ ก่อนลงจากรถจักรหันมาบอกผมว่า:

"เธอเข้าไปก่อน อีก 10 นาทีผมจะตามไป คนอื่นจะได้ไม่สงสัย... และ มื้อเย็นต้องอยู่บนโต๊ะตอนทุ่มครึ่ง"

ผม๻๠ใ๽เล็กน้อย "มื้อเย็นเป็๲อะไรครับ?"

"เดี๋ยวผมจะส่งข้อความบอกตอนถึงเวลา" เขาตอบทิ้งท้าย

ผมนั่งลงที่โต๊ะทำงานด้วยความกังวล งานก็เยอะแต่นี่ต้องมาพะวงเ๱ื่๵๹มื้อเย็นอีก ถ้าผมเลือกเมนูผิดล่ะ? ถ้าผมทำพังอีกล่ะ?

ผมถอนหายใจยาว พยายามรวบรวมสมาธิกับงานตรงหน้า