ฮ่องเต้หญิงตัวน้อย : ข้าถูกท่านพ่อไล่ออกมาอีกแล้ว

บทที่ 36 ออกไป!

ท่านอ๋องเก้าไม่สนใจไยดีเด็กน้อยผู้โง่เขลาผู้นี้แม้แต่น้อย

เยี่ยถวนถวนเม้มปากน้อย ๆ น้ำตาคลอ หันไปมองไป๋จีด้วยแววตาอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ

ไป๋จีแพ้ลูกอ้อนแบบนี้ยิ่งนัก

เห็นจวิ้นจู่น้อยน่าสงสารเช่นนี้ ใจคนก็แทบละลาย 

หากเขาไม่ยื่นมือช่วยเหลือ เช่นนั้นเขาจะยังถือว่าเป็นคนอยู่หรือ

ดังนั้นไป๋จีในฐานะหัวหน้าองครักษ์จึงเอ่ยปากเสนอความคิดเห็นอย่างจริงจัง "ท่านอ๋อง พอดีว่า จางเข่อเหรินจำเป็นต้องผ่านการทดสอบจึงจะสามารถเป็นองครักษ์ของจวิ้นจู่น้อยได้อย่างเป็นทางการขอรับ" 

“เช่นนั้น... อาศัยโอกาสที่บุตรคนรองออกทะเลในครั้งนี้ ให้จางเข่อเหรินฝึกฝนไปด้วยเลยเป็นอย่างไร ส่วนความปลอดภัยของจวิ้นจู่น้อย ข้าน้อยขออาสาคุ้มกันเองขอรับ”

เยี่ยจิ่นหานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไป๋จีพูดอย่างมีเหตุผล 

"ท่านพ่อ" เยี่ยถวนถวนกอดขาบิดาเอาไว้ นางใช้ศีรษะเล็ก ๆ ถูไถไปมาคล้ายกับลูกสัตว์น้อย

เยี่ยจิ่นหานจับชายเสื้อด้านหลังของบุตรสาวเอาไว้ ใบหน้าแฝงแววรังเกียจเล็กน้อย "น้ำหนักขึ้นหรือไม่ เหตุใดจึงหนักขึ้นเช่นนี้ แอบกินอะไรลับหลังข้าอีกแล้วหรือ"

เยี่ยถวนถวนรีบปกป้องขนมหวานขนาดเล็กที่ซ่อนเอาไว้ในอ้อมอก "มิได้เจ้าค่ะ"

เยี่ยจิ่นหานได้แต่นิ่งเงียบ บุตรสาวผู้นี้ช่างไร้เดียงสาเช่นนี้ สมควรมีผู้คุ้มกันอย่างใกล้ชิดเสียแล้ว

ยามเมื่อแสงอรุณรุ่งยังคงเลือนราง เรือลำใหญ่ก็ออกเดินทางสู่ท้องทะเลกว้าง

เยี่ยถวนถวนมิอาจล่วงรู้เลยว่าผู้ใดอุ้มพาตนออกมาจากที่นอน เส้นผมไม่กี่เส้นบนศีรษะพลิ้วไหวไปตามแรงลมจากท้องทะเล

เยี่ยถวนถวนยกมือขึ้นเกาศีรษะน้อย ๆ ดวงตางามคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเมื่อพบว่าตนอยู่ในสถานที่ที่แปลกตา และโคลงเคลงไปมา

ดวงตากลมโตค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น จึงได้พบกับใบหน้าอันหล่อเหลาของบุรุษผู้หนึ่ง

"เจ้าตัวน้อย ตื่นแล้วรึ" ในที่สุดหมิงชิวก็ได้โอกาสอุ้มเจ้าตัวน้อยเสียที

"ท่านอาหมิง พวกเรามาอยู่ที่ใดกัน" 

"มิใช่ว่าเจ้าอยากมาเที่ยวทะเลรึ หรือเจ้าตัวน้อยไม่อยากเห็นเรือลำใหญ่?"

"ว้าว ข้าอยากดูเจ้าค่ะ" ความรู้สึกง่วงของเยี่ยถวนถวนหายไปกว่าครึ่ง

ครั้งนี้เพื่อล้างมลทิน พวกเขาลงทุนลงแรงอย่างมาก ใช้เรือที่ใหญ่และหรูหราที่สุด

หมิงชิวอุ้มเจ้าตัวน้อยเดินไปที่ดาดฟ้า คิดในใจว่าโชคดีที่เยี่ยจิ่วไม่มา เพราะอย่างไรไป๋จีก็ไม่มีทางแย่งเด็กน้อยไปจากเขาได้หรอก

เมื่อคิดว่าตลอดทางจะได้อุ้มเจ้าตัวน้อยนุ่มนิ่มคนนี้ หมิงชิวแทบจะร้องเพลงในใจ

เยี่ยถวนถวนใช้มือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างจับราวบันไดแล้วมองลงไป "ว้าว..."

หมิงชิวประคองท้องน้อย ๆ ของนาง "กลัวหรือไม่"

"ท่านอากลัวหรือไม่ หากท่านอากลัว ข้าจะปกป้องท่านเองเจ้าค่ะ" 

หมิงชิวถูกเด็กน้อยเอ่ยปลอบใจเช่นนั้นก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก ตัวแค่นี้ยังจะมาปกป้องเขาอีก น่ารักจริง ๆ 

ระหว่างที่หมิงชิวกำลังแนะนำสิ่งต่าง ๆ บนเรือให้กับเสี่ยวถวนถวน เขาก็ครุ่นคิดไปด้วย 

'มีวิธีใดบ้างที่จะสามารถแย่งบุตรสาวของเยี่ยจิ่วมาได้'  

ในขณะที่กำลังครุ่นคิดอย่างหนัก หมิงชิวก็รู้สึกถึงลมเย็นยะเยือกพัดผ่านด้านหลัง 

เขาหันกลับไปมองโดยไม่รู้ตัว 

แล้วก็พบกับบุรุษผู้หนึ่ง สวมชุดคลุมสีดำปักลายขอบทอง บนใบหน้าปรากฏสีหน้าราวกับว่า ‘คนทั้งใต้หล้าติดหนี้ข้าอยู่ห้าสิบล้านตำลึง’ เดินออกมาจากห้องโดยสาร 

ทั่วทั้งใต้หล้านี้ นอกจากเยี่ยจิ่วแล้ว ไหนเลยจะมีผู้ใดแต่งกายและวางท่าทางทะนงได้ถึงเพียงนี้ 

ไม่... เขาไม่ได้เอ่ยปากว่าจะมานี่ แค่ส่งไป๋จีมาคุ้มครองเจ้าตัวน้อยไม่ใช่หรือ 

เขาขึ้นเรือมาตั้งแต่เมื่อใด 

หมิงชิวยังไม่ทันได้เข้าใจ เยี่ยถวนถวนก็เห็นท่านอ๋องเก้าเสียแล้ว

ทันใดนั้นก็ดีใจจนโผเข้าไปหา "ท่านพ่อ!!" ท่านพ่อขึ้นเรือมาด้วยหรือ!! 

เยี่ยถวนถวนวิ่งตรงไปข้างหน้า ทว่าอยู่บนเรือที่กำลังล่องอยู่ ไฉนเลยจะวิ่งเป็นเส้นตรงได้

ดังนั้นเจ้าตัวน้อยจึงโซซัดโซเซ วิ่งเข้าไปกอดเสาขนาดใหญ่ต้นหนึ่ง

เยี่ยจิ่นหานได้แต่นิ่งเงียบ

ขณะที่หมิงชิวเองก็ได้แต่นิ่งงัน

กอดผิดยังไม่พอ ศีรษะนางยังถูกกระแทกอีก

เยี่ยถวนถวนหันกลับมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ ดวงตากลมโตฉายแววตัดพ้อ “ท่านพ่อ ทำไมท่านถึงเดินไปทั่วเช่นนี้เล่า! ถวนถวนหาท่านแทบแย่!”

เห็นได้ชัดว่านางวิ่งไปอย่างมีเป้าหมาย แต่ทำไมนางถึงกอดผิด นางรู้สึกแย่มาก!

เยี่ยจิ่นหานได้แต่คิดในใจอย่างจนปัญญา "ไม่รู้ว่าสมองของเจ้ายังพอเยียวยาได้หรือไม่"

ท่านอ๋องเก้าก้าวเท้ายาว ๆ เข้าไปแล้วยกนางขึ้นมา 

เยี่ยถวนถวนมิได้ถือโทษโกรธเคือง โผเข้ากอดคอบิดาพลางเอ่ยว่า “มิใช่ว่าท่านพ่อจะไม่มาหรือ หรือว่าท่านพ่อเป็นห่วงถวนถวน จึงต้องมาคุ้มครองถวนถวนด้วยตนเอง”

เยี่ยจิ่นหาน “...”

ครานี้ถึงคราวท่านอ๋องเก้าทำสีหน้างุนงง เด็กหญิงตัวน้อยผู้นี้ช่างเฉลียวฉลาดหรือโง่งมกันแน่ เหตุใดเรื่องเช่นนี้จึงคาดเดาได้แม่นยำถึงเพียงนี้ 

แน่นอนว่าบิดาผู้เถรตรงเช่นเขา ย่อมไม่ยอมรับ 

“วันนี้ข้าว่าง เดินหลงทาง” จึงมาถึงบนเรือลำนี้ได้ 

มุมปากของหมิงชิวกระตุก นี่ทางใดกันเล่าที่เดินหลงมาถึงบนเรือได้ 

โกหกหน้าด้าน ๆ เช่นนี้ เขาก็สุดจะทนแล้ว!

เยี่ยถวนถวนไม่สนใจว่าบิดาจะว่างหรือไม่ และแนะนำอย่างกระตือรือร้นว่า "ท่านพ่อ ท่านอาหมิงบอกว่านี่เป็นเรือที่ใหญ่ที่สุดในต้าฉู่ สามารถบรรทุกแพะได้ตั้งพันตัว!"

เยี่ยจิ่นหานพยักหน้า เอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย "อืม ดูเหมือนว่าภาษีที่เขาหมิงซานส่งมาในแต่ละปี ควรจะขึ้นอีกสักหน่อยแล้ว"

ฝ่ายหมิงชิวซึ่งกำลังชื่นชมทิวทัศน์อยู่ข้างราวบันได พอได้ยินเช่นนั้นก็เกือบพลัดตกทะเล

ฟังสิ นี่หรือคำพูดของมนุษย์?

หากไม่ใช่เพราะจวิ้นจู่น้อยจะมา เขาจะต้องใช้เรือลำใหญ่เช่นนี้หรือ

ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าจะหาเรื่องขึ้นภาษีอีก ยังเป็นคนอยู่หรือไม่!

เขากำลังจะเอ่ยปาก ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง "อ้วก~" ดังลั่นออกมาจากห้องโดยสาร 

แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ แต่หูเล็ก ๆ ของเยี่ยถวนถวนก็กระดิกไหว พี่รองของนางนั่นเอง 

นางจึงไถลตัวลงมาตามขาเรียวยาวของบิดา ก่อนจะวิ่งดุ๊กดิ๊กไปยังห้องโดยสาร 

"พี่รอง ท่านอยู่ไหน" 

หลังจากตามหาอยู่หลายห้อง ในที่สุดนางก็พบกับเยี่ยจ้านที่ท้ายเรือ 

เยี่ยจ้านหันหลังกลับมา "อย่าเข้ามานะ!"

"พี่รอง ท่านเป็นอะไรหรือ" 

ไป๋จีที่มาด้วยเอ่ยถาม "เอ้อร์ซื่อจื่อ ท่านเมาเรือหรือขอรับ"

เยี่ยจ้านหันหน้าหนี "ข้าไม่เป็นไร ข้าไม่เป็นไร... อุ๊บ"

แล้วก็อาเจียนออกมา

เยี่ยถวนถวนพลันเข้าใจ นี่กระมังที่เรียกว่าเมาเรือ

เยี่ยจ้านเองก็ไม่อยากอาเจียน แต่เขารู้สึกคลื่นเหียนยิ่งนัก ไยต้องมาเมาเรือต่อหน้าเจ้าเด็กแคระเช่นนี้ น่าอายยิ่งนัก เสียภาพลักษณ์พี่ชายหมดสิ้น

ยิ่งคิดยิ่งขุ่นเคือง ยิ่งขุ่นเคืองยิ่งอาเจียนหนักกว่าเดิม 

เยี่ยจ้านเอ่ยว่า "อย่าบอกท่านพ่อเด็ดขาด อุ้บ..."

เยี่ยถวนถวนเอ่ยว่า "แต่ท่าน..." 

ยังไม่ทันเอ่ยจบ ไป๋จีก็รีบเอามือปิดปากนางไว้พลางกล่าวว่า จวิ้นจู่น้อย โปรดไว้หน้าเอ้อร์ซื่อจื่อด้วยเถิด

เยี่ยถวนถวนกะพริบตาปริบ ๆ พลางพยักหน้ารับ นางเข้าใจแล้ว ไม่พูดก็ได้ 

"ข้าน้อยจะไปหาตำรับยาแก้เมามาให้เอ้อร์ซื่อจื่อก่อน เอ้อร์ซื่อจื่ออดทนอีกหน่อยนะขอรับ" 

ไป๋จีออกไปแล้ว เยี่ยถวนถวนยังคงยืนอยู่ที่เดิม

เยี่ยจ้านพยุงโต๊ะไว้ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ยาอะไรนั่นใช้ไม่ได้ผลหรอก องครักษ์เงาลองให้ข้ากินมาหมดแล้ว"

น่าขายหน้าจริง ๆ พูดว่าจะแก้ตัว แต่พึ่งขึ้นเรือก็เมาคลื่นแล้ว

ที่น่าโมโหนักคือ เจ้าเด็กแคระนี่ไม่ไปไหน แถมยังนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงประตูเบิกตากลมโตมองเขาอีก

"เจ้าออกไป" มาดูข้าเป็นตัวตลกหรืออย่างไร

เยี่ยถวนถวนประคองใบหน้ากล่าวว่า "พี่รองดูทรมานมากเลยเจ้าค่ะ ถวนถวนขออยู่เป็นเพื่อนพี่รองตรงนี้นะเจ้าคะ"

ใบหูของเยี่ยจ้านแดงก่ำ ไม่ใช่มาดูเขาเป็นตัวตลก แต่มาอยู่เป็นเพื่อนเขาจริง ๆ หรือ...

เยี่ยถวนถวนพยักหน้าอย่างจริงจัง "แน่นอนว่า ถวนถวนยังสามารถอ้วกเป็นเพื่อนพี่รองได้ด้วย" พูดจบนางก็ทำท่าเลียนแบบเยี่ยจ้าน "อุ้บ..." 

"ออกไป! เจ้าออกไปให้พ้น! ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!"

เยี่ยจ้านรู้ดีว่าเจ้าเด็กแคระเช่นนี้ไม่มีทางทำดีด้วยใจจริงหรอก!

ทันใดนั้นคลื่นลูกใหญ่ก็ซัดเข้ามากระแทกเรืออย่างรุนแรง ทำให้เรือโคลงเคลงไปมา

เยี่ยถวนถวนที่ไม่ทันระวังตัวจึงเซไปข้างหน้า เยี่ยจ้านเองก็เซตามไปด้วย

เสียงของตกกระทบกันดังระงม ทั้งสองคนล้มลงกองกันอยู่บนพื้น

"พี่รอง... ท่านทับคอข้า... อ๊ะ... ข้าจะขาดใจแล้ว..." เยี่ยถวนถวนพูดเสียงอ่อยพร้อมกับลิ้นที่แลบออกมาเล็กน้อย

เยี่ยจ้านรีบจับโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืนทันที "เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง" 

เยี่ยถวนถวนเบิกตากลมโต กะพริบตาปริบ ๆ เอ่ยถาม "เอ๋ พี่รองไม่เมาแล้วหรือ"

เยี่ยจ้านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือคว้าที่เท้าแขนไว้พลางอาเจียนออกมา "อ้วก..."