ไม่เทพแล้วไงครับ...จอมมาร!!!

สิบวันผ่านไป เหล่าทหารค่อยๆ ปรับตัวและเรียนรู้ที่จะต่อสู้กับมอนสเตอร์อย่างช้าๆ คิตสึเนะจึงได้มีเวลาว่างไปทำหน้าที่สำรวจพื้นที่เพื่อไปรายงานกับซาชิ

“เป็นไงบ้างคิตสึเนะ?” ซาชิที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวหนึ่ง วางพู่กันและหันมาหาคิตสึเนะที่เดินเข้ามาในห้องทำงานอย่างอารมณ์ดี

“พี่ชาย ตอนนี้ในป่าเริ่มมีสมุนไพรเวทเติมโตขึ้นมาแล้วค่ะ อีกไม่นานน่าจะมีมอนสเตอร์ระดับเจ้าถิ่นเกิดขึ้นมาแล้ว”

“ถึงตอนนั้น เหล่าทหารคงรับมือไหวแล้วล่ะ”

“พี่คะ…”

“มีอะไรหรือ?”

“เราจะอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหนเหรอคะ?”

“น่าจะอีกสองสามวัน เตรียมเสบียงกับรอคาราวานพ่อค้าปีศาจมาถึงเมืองนี้ พอดีผมมีของที่ต้องฝากพวกเขาไปให้จอมมารน่ะ”

“งั้นเหรอคะ!” คิตสึเนะถามกลับเพื่อยืนยันด้วยความดีใจ

“เบื่อที่นี่แล้วหรือไงคิตสึเนะ?”

“ก็แหม ครึ่งปีมานี้พวกเราไม่ได้ยืดเส้นยืดสายเลยนะคะ แล้วอีกอย่างพวกเรายังอยู่แค่ชายแดนเท่านั้นเอง”

“เอาน่าๆ อย่างน้อยๆ พวกเราก็ได้ผูกสัมพันธ์กับคนเมืองนี้เพื่อใช้เป็นรากฐานในการเจรจากับการค้าเวลาไปเมืองอื่น ๆ ได้นะ”

“นั่นก็จริงอยู่หรอก…”

“งั้นช่วงสองสามวันนี้ พวกเราก็หาข้อมูลและเตรียมเสบียงไว้กันเถอะ”

“นี่พวกเจ้าวางแผนร้ายกันอยู่หรือเปล่า?!” เรียวจินที่ยืนพิงขอบประตูอยู่พูดขึ้นพร้อมกัยรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม

“ก็ไม่ได้ร้ายขนาดนั้นหรอกคุณเรียวจิน” ซาชิหันไปยิ้มตอบกลับโดยไม่แสดงอาการแปลกใจที่เห็นเขา

“ถึงจะไม่ได้ร้ายสำหรับเจ้า แต่มันร้ายสำหรับข้านะ เพราะข้าเองก็คงจะเหงาแย่ถ้าเจ้าจากไป”

“อย่าพูดอะไรให้เข้าใจผิดแบบนั้นสิครับ เออใช่…พอดีคิตสึเนะไปเจอสมุนไพรเวทเริ่มเติบโตแล้ว แต่ผมคิดว่ามันไม่น่าจะพอขายหรอกนะ”

“ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่พวกข้าสามารถทำโพชั่นระดับสูงถวายองค์จักรพรรดิได้สักปีละสองสามขวด ก็เป็นผลงานใหญ่หลวงแล้วล่ะ เผลอๆ จะสนับสนุนให้ทำกำแพงเลี้ยงมอนสเตอร์แบบนี้อีกสักสิบยี่สิบที่ก็ได้ ใครจะไปรู้”

“งั้นก็ดีแล้วครับ” ซาชิตอบอย่างโล่งใจ “พอดีผมกับคิตสึเนะพอจะปรุงยาได้ ถ้าแค่ระดับหนึ่งถึงสี่ก็พอจะสอนได้ แต่ไม่รู้ว่าคุณเรียวจินจะต้องการไหม?”

“จริงหรือ?! ทำไมข้าจะไม่ต้องการเล่า!” เรียวจินตอบกลับแทบจะทันที “ทำไมเจ้าช่างรอบรู้เสียจริง! ในหัวของเจ้ามันมีอะไรอยู่กันแน่!”

“มันก็แค่เรื่องที่รู้เท่านั้นแหละครับ”

“ฮ่าๆ ไม่บอกก็ไม่เป็นไร เพราะยังไงวันนี้เจ้าต้องไปดื่มกับข้าแบบสามวันสามคืนเลย เพื่อเลี้ยงส่งเจ้าไง!”

“เออ…เดี๋ยวสิครับ เลี้ยงส่งมันจะไม่ไวไป เหวอ!!!!!!!!!!”

“ไปซะแล้ว…” คิตสึเนะพึมพำกับตัวเองที่กำลังมองซาชิโดนเรียวจินลากคอออกไปจากห้องทำงาน

[-]

แสงตะวันแรงกล้าสาดส่องเข้ามาจากทางหน้าต่าง เหล่าชายฉกรรจ์มนุษย์สัตว์นอนเกลื่อนกลาดไปทั่วทั้งห้องโถง เสียงกรนดังสนั่นกับกลิ่นสุรามากมายทำให้บรรยากาศในห้องนั้นหนักอึ้งในแบบที่ยากเกินกว่าจะอธิบาย…ในหลายๆ ความหมาย

“เจ้าเข้าไปก่อนสิ”

“เจ้าสิเข้าไป ถ้าหากท่านเรียวจินตื่นขึ้นมาต่อว่าข้าจะทำยังไง”

เสียงเหล่าสาวใช้กระซิบกระซาบเกี่ยงกันเคาะประตูห้องโถง ด้วยเพราะเกรงใจและเกรงกลัวเหล่าหัวหน้ากิลด์ ท่านนายพล และเหล่าพนักงานธุรการ

เพราะได้รับคำสั่งให้เตรียมอาหารและเครื่องดื่มมากมายพร้อมทั้งคำสั่งห้ามใครเข้าออกจากห้อง แต่ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงแล้ว แต่ก็ยังไร้ซึ่งวี่แววใครจะเปิดประตูออกมา

“นี่! พวกเจ้าน่ะ เห็นท่านเรียวจินไหม?”

ทหารหนุ่มที่มีหูกระต่ายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาที่กลุ่มสาวใช้ที่ยืนอออยู่หน้าห้องที่ดูลุกลี้ลุกลน

“ท่านเรียนจินยังไม่ออกจากห้องเลย พวกเราก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี”

“ช่วยไม่ได้! ต้องเข้าไปแล้วล่ะ”

โครม!

ประตูถูกทหารหนุ่มเปิดออกอย่างแรง กลิ่นสุรารุนแรงถาโถมเข้าปะทะใบหน้าของเหล่าผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตู หากเป็นมนุษย์ธรรมดาคงได้รับกลิ่นฉุนธรรมดา แต่ทว่า สำหรับมนุษย์สัตว์นั้นไม่ใช่ เพราะจมูกของมนุษย์สัตว์นั้นดีกว่ามนุษย์หลายร้อยเท่า นั่นหมายความว่า…พวกเขาได้รับกลิ่นเหม็นมากกว่ามนุษย์หลายร้อยเท่านั่นเอง

“หึมมมม กลิ่นเหล้า! ดื่มกันไปเท่าไรกันเนี่ย แล้วท่านเรียวจินอยู่ไหนน่ะ?”

“ตรงนั้นไง!”

“โถ่! ท่านเรียวจิน ทำไมถึงนอนท่านั้นได้ล่ะขอรับ”

ทหารหนุ่มร้องโอดครวญขึ้น เมื่อเห็นเรียวจินหลับในสภาพขาชี้ฟ้า เพราะเก้าอี้นวมที่เขานั่งนั้นหงายหลังอยู่ สิ้นสภาพนายพลผู้หน้าเกรงขาม

“พวกเจ้าทุกคน เรื่องนี้ฉุกเฉิน เอาตัวทุกคนในนี้ไปทำความสะอาดร่างกาย และจับแต่งตัวให้สมเกียรติ เพราะว่าทูตขององค์จักรพรรดิเดินทางมาใกล้จะมาถึงแล้ว หากไม่รีบจะเกิดปัญหาได้นะ”

“เอ๋!!” สุดท้าย เหล่าสาวใช้ก็ได้รวมตัวกันนำตัวของเหล่าบุรุษขี้เมาไปโยนลงอ่างแช่น้ำอย่างเร่งด่วน

[-]

ห้องโถงรับรอง เป็นห้องขนาดใหญ่กว่าห้องโถงที่ใช้สำหรับงานสังสรรค์ที่เรียวจิน ซาชิ และเหล่าบุคคลสำคัญไปดื่มกันเมื่อคืน ทางเดินยาวไปสู่บัลลังก์สีขาวขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ที่ดูสง่าแต่ก็ดูไม่ยิ่งใหญ่เกินไป ทหารประจำการสวมเกราะหนักถือหอกยืนอยู่ทั้งสองฝั่งทางเดิน เหล่าบุคคลสำคัญต่างก็ยืนอยู่ทั้งซ้ายและขวาของบัลลังก์ดูเสริมอำนาจได้ดียิ่ง

ชายชราที่ศีรษะมีเขาของมังกรเดินถือพานที่ถูกวางด้วยม้วนกระดาษสีทองคำด้วยความสง่า เหล่าผู้ติดตามน้อยใหญ่ไม่ว่าสาวใช้และทหารต่างก็อยู่ในชุดที่หรูหราน่าเชยชมยิ่ง

เมื่อเหล่าทูตเดินมาถึงกลางห้องโถง ชายชราก็หยุดเดินพร้อมทั้งประกาศด้วยเสียงดังก้องห้องโถง

“เรียวจินรับราชโองการ”

เรียวจินสวมชุดเกราะเต็มยศยื่นอยู่ที่หน้าแท่นบัลลังก์ สะบัดผ้าคลุมเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งคุกเข่าเพื่อทำความเคารพอย่างสง่างาม

“ข้า! เรียวจินรับราชโองการขอรับ” เรียวจินตอบรับพร้อมประกาศตนต่อหน้าทูตขององค์จักรพรรดิอย่างกล้าหาร

“จากผลงานการตรวจสอบการทุจริตในงานขุดเหมือง ทำให้เปิดโปงและขับไล่เหล่าพ่อค้าในเรื่องการถือกรรมสิทธิ์ผิดกฎหมายตั้งแต่บรรพบุรุษ การเลี่ยงภาษี ทั้งยังกดขี่ข่มเหงทำร้ายร่างกาย อีกทั้งแนวทางการพัฒนาและสร้างผังเมืองใหม่ที่ออกมายิ่งใหญ่และเป็นระบบจนได้รับคำชมและยังได้รับเกียรตินำผังเมืองใหม่นี้ไปทำเป็นผังเมืองตัวอย่างแก่เหล่าหัวเมืองต่างๆ รวมทั้งการสร้างพื้นที่จำลองเพาะพันธ์มอนสเตอร์เพื่อฝึกฝนและเสาะหาวัตถุดิบมีค่าจากมอนสเตอร์ ทำให้ ‘มาร์เบิ้ล’ ได้รับการพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว ทั้งในด้านระดับความแข็งแกร่งและเศรษฐกิจภายใน”

ชายชราเริ่มสาธยายผลงานตามที่ได้แจ้งไปเมื่อครั้งก่อน ทำให้การประกาศคุณงามความดีครั้งนี้ดูรวดเร็ว ทั้งที่ทูตขององค์จักรพรรดินั้นยังไม่เห็นผลงานด้วยตาของตัวเองด้วยซ้ำ

“และด้วยสิ่งที่กล่าวมาข้างต้น องค์จักรพรรดิจึงให้เกียรติมอบบรรดาศักดิ์แต่งตั้ง! ‘นายพลเรียวจิน’ ขึ้นเป็น ‘ดยุกเรียวจิน มาร์เบิ้ล’ ตั้งแต่บัตรนี้เป็นต้นไป!”

“เอ๋…!”

เรียวจินแหงนหน้ามองทูตชราด้วยความตกใจ ด้วยเพราะตนคิดว่าเพียงแค่ตำแหน่งเจ้าเมืองเล็กๆ หรือแค่บารอนก็มากเกินพอแล้วด้วยซ้ำ แต่ทำว่า “ดยุค” กลับออกมาจากทูตคนนั้นอย่างง่ายๆ

“รับไปสิ ‘เรียว’”

“ท่านปู่”

รอยยิ้มของชายชราช่างอบอุ่นหัวใจของเรียวจินนัก เพราะการจะระงับอาการดีใจเมื่อได้เห็นผู้เป็นปู่นั้นยากยิ่ง ด้วยเพราะตนเป็นถึงนายพลที่ยืนอยู่ข้างหน้าเหล่าคนนับพัน การจะวิ่งเข้าไปออดอ้อนปู่ของตนเหมือนเด็กๆ ย่อมไม่ใช่เรื่องที่เหมาะสม และยิ่งในสถานะการนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

แต่ในใจของชายชราคนนี้กลับยิ่งกว่าปลื้มใจ ตั้งแต่ครั้งได้ยินข่าวเรื่องการเปลี่ยนแปลงของเมืองที่หลานของตนอยู่ ก็เริ่มทำทุกวิถีทางเพื่อขอร้ององค์จักรพรรดิรับสั่งมอบหมายให้ตนได้รับหน้าที่เป็นทูตในครั้งนี้ และเพราะแบบนั้น การที่ตนได้อ่านราชโองการและกลั้นน้ำตาแห่งความปลื้มปิติไปด้วย มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยสำหรับชายชราคนนี้

“ท่านปู่รอข้าประเดี๋ยวนะขอรับ” แต่ทว่า เรียวจินกลับยกมือห้ามผู้เป็นปู่ไม่ให้เดินเข้ามา ก่อนจะลุกแล้ววิ่งออกไปตามทางเดินด้านหลังห้องโถง ก่อนจะได้ยินเสียงไกลๆ ดังขึ้นมา….

“แหวะ!!!!!!!!!!!!!!!!!”

และตามด้วยเสียงสาวใช้ก็เริ่มวิ่งกันจ้าละหวั่นเพื่อพยุงชายขี้เมาที่กำลังระบายของเสียให้ลุกขึ้นมาจากพื้นอย่างทุลักทุเล