สำนักเทพเปย์ศิษย์

“ก็...มีคุณสมบัติ”

“เต็มสิบไปเลย”

หลินเฟิง พูดโดยไม่ได้คิดอะไร

“...”

หยู่เหวินเซิ่งซิน โกรธจัดจนเกิดเสียงฟันกระทบกันดังออกมา

ส่วนทางหลินเฟิงกลับดูสงบนิ่ง

ทว่าซวนหยวนชิงเทียนที่อยู่ด้านข้างรู้สึกตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

นางจ้องไปยังหยู่เหวินเซิ่งซินอย่างโง่งม ใบหน้าอันงดงามของนางบัดนี้สูญเสียความคิดอ่านไปทั้งหมด ความตกตะลึง ความหวาดกลัว ปรากฏขึ้นอย่างเด่นชัด

แม้แต่การหายใจของนางยังติดขัด กระทั่งหัวใจยังเต้นผิดจังหวะ

ในเวลานี้ราวกับมีพายุพัดความหาญกล้าของนางก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น

“ยะ..แย่แล้ว!”

“นางคือมหาปราชญ์ชิงเหลียนผู้โด่งดังคนนั้นหรือนี่?”

“ก่อนหน้านี้ข้าทำสิ่งใดลงไป?”

“ทั้งด่าเป็นยัยโง่ ทั้งโจมตีใส่ แถมยังไปจับกระต่ายน้อยของมหาปราชญ์อีก...”

“นี่ข้าทำสิ่งใดลงไป”

ซวนหยวนชิงเทียนพลันนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ตนทำอะไรลงไปบ้าง

ฉับพลันนั้นใจก็หล่นไปอยู่ตาตุ่ม

อีกฝ่ายคือมหาปราชญ์เชียวนะ!

หัวข้าคงไม่ได้อยู่ที่บ่าอีกแล้ว!!

....................

“เจ้าแน่ใจจริง ๆ หรือว่าต้องการรับมหาปราชญ์เข้ามาเป็นศิษย์ฝึกหัดของนิกายเจ้า?” น้ำเสียงของหยู่เหวินเซิ่งซินสงบลงพร้อมกับเอ่ยถามออกไป

ในเวลาเดียวกันนางก็จ้องมองไปยังหลินเฟิงด้วยแววตาเหยียดหยาม

ราวกับว่าการตัดสินใจของหลินเฟิง เป็นความคิดที่แสนจะโง่เขลา

“แน่นอนสิบส่วน” หลินเฟิงพยักหน้าโดยไม่ลังเล

หยู่เหวินเซิ่งซินนั้นเรียกได้ว่ามี วาสนา กายา พรสวรรค์ พร้อมทุกประการ แถมยังเป็นมหาปราชญ์ผู้กลับชาติมาเกิดอีก

“ตกลง ข้ายอมรับ...”

หลังจากนั้นนางก็เหลือบมองไปยังหลินเฟิงด้วยสายตาดูถูกดูแคลน “แต่ไม่รู้ว่าเจ้าจะเอาข้าอยู่หรือไม่”

ต้องรู้ก่อนว่านางคือมหาปราชญ์ผู้กลับชาติมาเกิด อีกทั้งนางยังมีร่างจิตวิญญาณหยินหายนะ มีพลังในการควบคุมมิติและเวลา ซ้ำวาสนาก็พุ่งทะยานสู่สวรรค์

นิกายไหนจะกล้ารับ ?

หากนางเข้าร่วมกันสำนักหรือนิกายที่ไม่คู่ควร ที่แห่งนั้นจะถูกอำนาจแห่งวาสนาของนางบดขยี้จนปี้ป่น

ยิ่งไปกว่านั้นนิกายหรือสำนักแห่งนั้นอาจถูกพลังแห่งฟ้าดินทำลายล้าง

เพราะไม่มีนิกายหรือสำนักใดที่เหมาะสมจะให้มหาปราชญ์เข้าไปเป็นศิษย์

มหาปราชญ์คือผู้ที่รู้แจ้งถึงกฎแห่งฟ้าดิน ในทางกลับกันมันตัวตนที่แสดงถึงเจตจำนงแห่งฟ้าดินเช่นกัน

และการที่มหาปราชญ์กลายเป็นศิษย์ฝึกหัดเช่นนี้ ย่อมหมายถึงการตบหน้าเจตจำนงแห่งฟ้าดินเต็ม ๆ

เช่นนั้นจะไม่เกิดภัยพิบัติได้อย่างไร ?

เดิมที หยู่เหวินเซิ่งซินคิดว่าเจ้านิกายเทพกระบี่เป็นสัตว์ประหลาดที่ซุกซ่อนอยู่ในเงามืดเป็นผู้แข็งแกร่งอย่างแท้จริง

แต่ใครจะคิดว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงแค่ไอ้หน้าโง่คนหนึ่งที่ต้องการให้นางเข้าร่วมนิกายเทพกระบี่ในฐานะศิษย์ฝึกหัด

ถ้าเช่นนั้นก็อย่าหาว่าไม่เตือน

นิกายเทพกระบี่จะมีคุณสมบัติพอที่จะรับเอามหาปราชญ์มาเข้าร่วมได้เยี่ยงไร ?

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการรับเข้าเป็นศิษย์ฝึกหัดด้วยซ้ำ

เมื่อถึงเวลานั้น เจ้านิกายจะไม่สามารถหนีจากชะตากรรมอันน่าสังเวชได้ เกรงว่าเขาคงจะถูกบดขยี้ด้วยเจตจำนงแห่งฟ้าดินโดยไม่ทันได้แม้แต่จะร้องขอชีวิต

ต่อจากนั้นนางก็จะสามารถดูดซับปราณวิญญาณจากนิกายเทพกระบี่ได้ตามที่ต้องการ

แบบนี้มันไม่เท่ากับว่าสวรรค์เข้าข้างหรอกหรือ ?

ไม่ใช่ว่านางเป็นคนวางแผน แต่อีกฝ่ายทำตัวเอง เช่นนั้นก็ช่วยไม่ได้

“เรื่องนั้นไม่ต้องกังวล แค่เจ้าทำการสาบานตนเข้านิกายก็เพียงพอ” หลินเฟิงเอ่ยออกมาด้วยท่าทีที่สงบนิ่ง

..............

ในทางกลับกัน ซวนหยวนชิงเทียนอดไม่ได้ที่จะกังวล

เรื่องวาสนานั้น นางรู้ว่ามันไม่ใช่ภาพลวงตาแต่มีอยู่จริง

ต้องรู้ว่าการกลับชาติมาเกิดของมหาปราชญ์นั้นเรียกได้ว่ามีคุณสมบัติครบถ้วนที่จะท้าทายต่อสวรรค์ชั้นฟ้า แล้วนิกายเทพกระบี่จะสามารถต้านทานพลังที่ยิ่งใหญ่เหล่านั้นได้หรือ ?

เวลานี้นางเริ่มกังวล

แต่เมื่อคิดว่านิกายแห่งนี้มีวาสนามังกรทองและแผนผังดาราโจวเทียนที่ทอดยาวไปหลายหมื่นลี้ ความไม่สบายใจในคราแรกก็เริ่มจางลง

.....................

ขณะนั้นหยู่เหวินเซิ่งซินก็เหลือบมองไปยังหลินเฟิง ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด พร้อมกับเอ่ยขึ้น “สวรรค์เป็นพยาน! ข้า หยู่เหวินเซิ่งซิน วันนี้จะขอเข้าร่วมนิกายเทพกระบี่ในฐานะศิษย์ฝึกหัด!”

แต่ละถ้อยคำนั้นหนักแน่นและชัดเจน

ดุดัน ทรงพลัง!

เมื่อสิ้นเสียงลง ราวกับฟ้าดินรับรู้ เสียงฟ้าร้องดังขึ้นอย่างฉับพลัน แรงกดดันอันมหาศาลของกฎแห่งฟ้าดินปะทุขึ้น

เวลาต่อมา

นิกายเทพกระบี่พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอบด้านสี่ทิศมีเสียงคำรามอึกทึก เมฆสีดำทมิฬเข้าปกคลุมบดบังท้องฟ้า

แม้แต่ดวงอาทิตย์ก็ยังหรี่แสงจางลง

พลังอันมหาศาลกวาดกระจายออกไปรอบบริเวณอย่างหนาแน่น ราวกับพร้อมจะบดขยี้นิกายเทพกระบี่ให้สิ้นซาก

ท่ามกลางหายนะที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ได้ทำให้ซวนหยวนชิงเทียนรู้สึกสั่นสะท้าน ผมรุกตั้ง เหงื่อเม็ดโตเริ่มผุดขึ้น

ที่ด้านหนึ่งของยอดเขาทั้ง 108 ลูก สรรพสิ่งทั้งหลายพากันสั่นสะท้าน และรู้สึกได้ว่าราวกับจุดจบของโลกมาเยือน

พลังที่มองไม่เห็นของฟ้าดินควบแน่นอย่างต่อเนื่องบนอากาศ ราวกับสัตว์ร้ายที่ค่อย ๆ ตื่นขึ้นในความมืดมิด

น่าเกรงขาม!

หลินเฟิงหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาเงยศีรษะขึ้นมองไปบนท้องฟ้า สีหน้าของเขาสงบนิ่ง ร่างกายสูงตั้งตรงตระหง่านไม่ไหวติง

ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ส่วนหยู่เหวินเซิ่งซินที่อยู่ด้านข้าง หลังจากเห็นพลังแห่งฟ้าดินที่ปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน สีหน้าของนางก็แสดงถึงความภาคภูมิใจออกมาโดยที่ไม่ได้เก็บซ่อน

มันคือความภาคภูมิใจของนางอย่างแท้จริง!

การกลับชาติมาเกิดของมหาปราชญ์ จะมาทำให้เสียชื่อเช่นนี้ได้อย่างไร

มหาปราชญ์คือเจตจำนงแห่งฟ้าดิน และได้รับการยอมรับจากกฎแห่งฟ้าดิน

การท้าทายอำนาจสวรรค์ เท่ากับรนหาที่ตาย!!

เวลานี้นางโค้งคำนับไปยังหลินเฟิง เล็กน้อยพร้อมกับเอ่ยขึ้น “ศิษย์ฝึกหัด หยู่เหวินเซิ่งซิน คารวะท่านเจ้านิกาย!!”

ทันทีที่กล่าวจบ

เปรี้ยงงงง!!!

เสียงฟ้าร้องดังสนั่นบนฟากฟ้าทำให้ผู้คนที่อยู่ด้านหลังถึงกับหัวใจหยุดเต้น อีกทั้งเสียงที่ดังขึ้นครั้งนี้ยังทำให้หูดับไปชั่วขณะ

เสียงฟ้าคำรามยังคงดังกึกก้องอย่างต่อเนื่อง

แรงกดดันจากพลังแห่งฟ้าดินยังคงเพิ่มพูนราวกับไม่มีวันจบสิ้น

แม้แต่ต้นไม้สูงใหญ่บนยอดเขานิกายเทพกระบี่ยังถูกทำลาย

ในเวลาเดียวกัน ท่ามกลางความว่างเปล่าด้านหลังหยู่เหวินเซิ่งซิน ก็ปรากฎเงาร่างสูงสิบจั้ง

มันคือร่างจิตวิญญาณหยินหายนะ

ไม่เพียงแต่ร่างนี้จะมีพลังในการต่อสู้เท่านั้น แต่ร่างนี้ยังมีพลังพิเศษเฉพาะตัวของมันอีกด้วย

ทันทีที่ร่างนี้ปรากฏขึ้น หมอกหนาก็เข้าปกคลุมร่างของนาง ปราณวิญญาณอันกว้างใหญ่ไพศาลและดูสูงส่งกวาดผ่านออกไปทั่วบริเวณ

ฉับพลัน สรรพสัตว์ทั้งหลายพลันกู่ร้องจนทั่วทั้งนิกายเทพกระบี่เต็มไปด้วยเสียงผสานอลหม่านไปหมด

ห่างไกลออกไปมีเงาร่างจาง ๆ ที่ราวกับเตรียมเปิดศึกกับหลินเฟิง หากไม่ใช่เพราะแรงกดดันจากฟ้าดิน เงาร่างเหล่านั้นคงจะมาปิดล้อมหลินเฟิง และทำการรุมทึ้งไปนานแล้ว

มีกระทั่งภาพมายาของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์บนฟากฟ้าที่โฉบลงมาพร้อมกับจ้องมองไปยังหลินเฟิงด้วยแววตาอาฆาต

ในเวลานี้เหนือศีรษะของหยู่เหวินเซิ่งซิน มีพลังปราณสีม่วงหมุนโคจรอยู่อย่างแน่นหนา

ช่างลึกลับและสูงส่งยิ่ง

พลังปราณสีม่วงนี้แท้จริงแล้วคือปราณวาสนาของหยู่เหวินเซิ่งซิน นั่นเอง

การคำนับจากมหาปราชญ์ ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะสามารถรับมันก็ได้ เว้นเสียแต่ว่าบุคคลผู้นั้นจะมีวาสนาหรือพลังที่สูงส่งกว่าผู้ที่คำนับ

มิเช่นนั้นการคำนับนี้ก็คือการดับวาสนาของผู้ที่ได้รับการคำนับเสียเอง

ผลที่ตามมาย่อมไม่มีผู้ใดคาดเดาได้

ในขณะนี้มุมปากของหยู่เหวินเซิ่งซินเผยอขึ้นเป็นรอยยิ้ม นางเหลือบมองไปยังหลินเฟิง เบา ๆ ซึ่งเป็นความหมายของการเยาะเย้ยถากถางอย่างชัดเจน

แม้แต่ในความคิดของนาง ภาพของหลินเฟิงที่ถูกสวรรค์บดขยี้ให้กลายเป็นเถ้าถ่านก็ปรากฏขึ้นมาแล้ว