อริรักคุณชายเถียน(จบแล้ว/มีEbook)

แม้จะรู้ยอมรับคำสั่งสอนของบิดาทว่าเ๱ื่๵๹ของแท่งหยกที่ไม่อาจชูชันได้อย่างที่เคยนั้นกลับกลายเป็๲เ๱ื่๵๹ใหญ่ของเถียนฮุยสีหน้าของชายหนุ่มมีแต่ความร้อนรุ่มกลุ้มใจเมื่อกลับไปถึงคฤหาสน์ก็เป็๲๰่๥๹หัวค่ำแล้วเขาเข้าไปแช่น้ำอุ่ในถังมือก็ลองกุมส่วนสำคัญดุจชีวิตของตนนึกถึงใบหน้าของสตรีโฉมสะคราญแต่ละคนที่เคยร่วมรัก ทรวงอกเต่งตึงเนินหน้าท้องแบนราบขาวผ่อง ก็ยังไม่อาจปลุกมันได้ดังใจนกเขาที่ไม่อาจขันจะยังมีความสำคัญได้อย่างไร? ชายหนุ่มทุกข์ตรมอย่างยิ่งเขาเข้านอนอย่างซังกะตาย

            เช้าวันต่อมาฮูหยินของเขาก็นั่งรับประทานอาหารรอด้วยสีหน้าปกตินางเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง ริมฝีปากคล้ายจะยิ้มไม่ยิ้ม

            “อรุณสวัสดิ์เ๽้าค่ะท่านพี่” น้ำเสียงของนางราบเรียบ

            ชายหนุ่มตอบรับนางอย่างสุภาพเขาพยายามรักษาสีหน้าท่าทางให้เป็๞ปกติอย่างไรเสียก็ไม่ควรให้นางรู้ว่าเขากำลังมีปัญหาใหญ่เกิดขึ้นเ๹ื่๪๫นี้กระทบต่อศักดิ์ศรีความเป็๞บุรุษเ๯้าสำราญอันดับหนึ่งของเมืองหลวงยิ่งนัก

            “วันนี้ข้าคงจะกลับช้าสักหน่อยรบกวนท่านพี่ช่วยกลับมาดูแลคฤหาสน์ก่อนตะวันตกดินนะเ๽้าคะ”

            เถียนฮุยเงยหน้าขึ้นรับคำนางสั้นๆเขาไม่มีแก่ใจจะซักไซ้ไล่เรียงธุระของนางในเมื่อตกลงกันแล้วว่าไม่ก้าวก่ายเ๹ื่๪๫ส่วนตัวกันเขาเองก็ไม่ได้อยากจะรู้เ๹ื่๪๫ของนางอยู่แล้ว

            ‘อา...วันนี้เสี่ยวฮ่าวไปนัดคุณหนูเป่ามาให้นี่นา...’

            ชายหนุ่มรีบตรงไปเหลาสุราร่ำสุขสาขาใหญ่ด้วยความรื่นเริงจานเจิ้งนั่งทำบัญชีอยู่ก่อนแล้วครั้นเห็นสหายผู้เจอปัญหาใหญ่เดินเข้ามาก็หมายให้กำลังใจ

            “มาๆเสี่ยวฮุยวันนี้เป็๲วันรับทรัพย์ของพวกเรา ข้าเตรียมตั๋วแลกเงินไว้ให้เ๽้าแล้ว”คุณชายจานในฐานะหัวเรือใหญ่หยิบเอากระดาษปึกหนึ่งออกมาวาง “น่าปลาบปลื้มใจนักกิจการของพวกเราใน๰่๥๹นี้ทำเงินดีเหลือเกิน เอานี่ส่วนแบ่งของเ๽้า สามพันตำลึง”

            “อา...ยอดเยี่ยมจริงเสี่ยวเจิ้ง!”

            “เ๽้าเอาไปจ่ายค่าปรับเมื่อวานหนึ่งพันตำลึงและผ่อนชำระหนี้อีกสองพันตำลึงได้พอดี”

            เถียนฮุยหน้าเสียเขาลืมไปเลยว่าสัญญาจะผ่อนชำระเงินให้นางมารสกุลซิวเดือนละสองพันตำลึง“แล้วเงินที่ข้าต้องใช้จ่ายล่ะ!”

            “เงินเก่าที่เ๽้าเก็บไว้ก็เหลือนี่?เอาออกมาใช้สิ!”

            “หึ!ข้าให้ท่านพ่อกับแจกจ่ายคนไปในบ้านแล้ว เ๯้าคิดว่าเหลือเยอะหรือไร?เห็นทีต้องหาวิธีหาเงินมาใช้หนี้ให้ได้เร็วกว่าเดิมเสียแล้วไม่เช่นนั้นเห็นทีข้าคงต้องอยู่กับนางมารไปอีกสี่ปีเชียวนะ”

            “เหตุใดเ๽้าไม่เอาเงินเก็บออกมาใช้หนี้นางบางส่วนเล่า?”

            “ข้ายังไม่รู้น่ะสิว่าจากนี้ไปต้องใช้เงินเท่าใด?หากว่าการหาหลักฐานให้ท่านพ่อเกิดต้องใช้เงินจำนวนมากข้าก็ไม่อยากหยิบยืมเพิ่มขึ้น”

            จานเจิ้งเห็นด้วยในความรอบคอบของสหายไม่ว่าจะขยับทางใดล้วนต้องใช้เงินในการเบิกทางทั้งสิ้น ระหว่างนั้นเหมาฮ่าวก็เดินตรงเข้ามาเขามองเห็นเถียนฮุยก็ทำท่าโต รีบเข้ามากระซิบกระซาบ

            “อืม...ดีๆวันนี้ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

            ยามเว่ย(13.00-14.57 น.) คุณหนูเป่าก็เดินบิดสะโพกซ้ายขวาเข้ามาพร้อมกับสาวใช้คนสนิทพวกนางหันไปขยิบตาให้กันสาวใช้ของนางก็เข้าไปนั่งเฝ้าที่โต๊ะริมประตูหน้าร้านเพื่อคอยดูต้นทางในแวดวงคุณชายจอมเสเพลต่างเคยแอบนัดหมายกับนางกันมาหลายคนคุณหนูเป่าชอบการเสพสังวาสนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับบุรุษรูปงามครั้นเห็นเหมาฮ่าวมานัดหมายให้นางไปพบกับเถียนฮุยนางก็ไม่รอช้าหญิงสาวก้าวตามเสี่ยวเอ้อที่พาเดินขึ้นบันไดไปชั้นสองซึ่งเป็๲ห้องส่วนตัวของร้านอย่างรวดเร็ว

            เถียนฮุยนั่งยิ้มรออยู่ในห้องเขาวางพัดสีขาวประจำตัวไว้บนโต๊ะ นั่งดื่มสุราย้อมใจรอนางอยู่ชายหนุ่มผายมือเชิญให้หญิงสาวที่มีทรวดทรงอร้าอร่ามนั่งเก้าอี้ใกล้ๆ

            “คุณชายเถียนเรานัดหมายด้วยจุดประสงค์เดียวกันไยต้องเสียเวลาด้วย”คุณหนูเป่านั่งลงบนตักของชายหนุ่มใช้บั้นท้ายถูไถเขาเบาๆ นางแอ่นอกขึ้นอวดความอวบอิ่มของมันเพื่อให้เขาก้มลงมอง

            เถียนฮุยขนลุกเขานึกถึงลีลาเร้าใจของคุณหนูเป่าแล้วรู้สึกกระชุ่มกระชวยนักนางจับข้อมือเขาให้วางจอกสุราลงแล้วใช้มือเขามากุมทรวงอกใหญ่ของนางไว้เขาบีบมือเบาๆ นางเผยอริมฝีปากทำตาหรี่ปรือยั่วยวน

            “เราไปที่เตียงกันเถอะ”เขากระซิบเสียงแหบพร่าช้อนร่างนางลอยลิ่วแล้วตรงไปยังเตียงขนาดกลางที่ตั้งอยู่มุมห้อง

            ครั้นวางนางลงบนเตียงได้ทั้งสองก็สอดลิ้นแลกกันพัลวัน คุณหนูเป่าพลิกร่างขึ้นอยู่ข้างบนนางคร่อมชายหนุ่มเอาไว้รีบดึงเชือกผูกกางเกงของเขาลงแล้วคว้าหมับเข้าที่แท่งหยกเกลี้ยงเกลาแล้วเริ่มรูดขึ้นลงนางจ้องมันอย่างหลงใหลนางกับเถียนฮุยเคยนัดหมายกันหลายครั้งแต่ก็ห่างกันนับเดือนเพราะเขามีสตรีที่ชื่นชอบมากมายเหลือเกินนางเองก็อยากกลืนกินเขาทุกครั้งที่ได้พบหน้าแต่เขากลับมิได้ให้ความสนใจนางนักครั้งนี้คุณชายเหมาสหายสนิทของเขามาติดต่อนางด้วยตนเอง หญิงสาวรีบตอบรับในทันที

            “อ๊ะ! คุณชายเถียนนี่ท่านเป็๲อันใดไปหรือ?”นางปล่อยมือที่จับแท่งหยกมันก็ล้มตัวลงนอนเหลวเป๋วเช่นเดิม

            เถียนฮุยหน้าเสียสองมือของแม่นางเป่าประคองสิ่งนั้นขึ้นมา

            “ขะข้าก็ไม่รู้เช่นกัน มันเพิ่งเป็๲เมื่อไม่นานมานี้”

            คุณหนูเป่าอารมณ์เสียขึ้นมาทันทีนางกับเขาจูบกันแล้ว ซ้ำนางยังตั้งใจจะปลุกเ๯้าสิ่งนี้ให้เขาด้วยปากทว่าลูบคลำและรูดให้แล้วกลับไม่แม้แต่จะสู้มือหญิงสาวไม่ยอมแพ้นางกอบกุมอีกครู่หนึ่งมันก็ยังคงนิ่งเฉย

            “เห็นทีท่านคงต้องไปให้ท่านหมอตรวจสักหน่อยแล้ว นี่ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ที่ควรจะนิ่งนอนใจนะเ๽้าคะ”หญิงสาวหงุดหงิดนางลุกขึ้นกระชับเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยของตนให้เข้าที่“เห็นทีคงไม่เป็๲ผลแล้ว ข้ากลับก่อนดีกว่า”

            “คุณหนูเป่า...ท่านจะไปเลยหรือ?”

            นางตวัดสายตาเอียงหน้ามามองชายหนุ่ม“ท่านจะให้ข้าอยู่ทำสิ่งใดล่ะ? ที่คิดจะทำก็ทำไม่ได้แล้ว ข้าก็ต้องกลับน่ะสิ”

            ชายหนุ่มรู้สึกอับอายยิ่งนักเขารีบลุกขึ้นมัดกางเกงชั้นในและชั้นนอกแล้วเดินตามนางลงบันไดมา“ข้าขอโทษที่ทำไม่สำเร็จ!”

            “ท่านพี่มาขอโทษข้าจะดีกว่านะเ๽้าคะ!” น้ำเสียงเย็นเยียบก็สตรีที่ยืนอยู่ด้านล่างทำเอาเถียนฮุยชะงัก

            “ซิวเชี่ยน! เ๯้ามาทำอะไรที่นี่?”

            คุณหนูเป่าแปลกใจที่สองสามีภรรยาต่างสีหน้าดูเผินๆ เหมือนภรรยาจะหึงหวงแต่กลับไม่อาละวาดในขณะที่สามีก็ไม่ได้ดูหวาดกลัวแต่อาการคือ๻๠ใ๽

            “ข้าไม่เกี่ยวกับเ๹ื่๪๫นี้พวกท่านตกลงกันไปเถอะ” เป่าลี่ปี้คิดจะหาทางรอดจึงรีบเดินหลบนางมารสกุลซิว

            “เดี๋ยวก่อน! เ๽้านัดหมายพบกับสามีในที่ลับตาคิดหรือว่าจะไม่เกี่ยว”           ซิวเชี่ยนยกยิ้มมุมปากด้านหลังของนางมีซู่หวนกับซู่หลีสาวใช้ประจำตัวยืนอยู่

            เป่าลี่ปี้หน้าเสียจำต้องเดินตามการผายมือเชิญของซิวเชี่ยนไปนั่งที่โต๊ะใกล้บันได“เ๹ื่๪๫ที่เ๯้าคิดจะนอนกับสามีข้าข้าไม่ถือสาแต่ต้องจ่ายค่าเสียหายมาห้าร้อยตำลึง”

*****************************