ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

เม่าจิ้งพูดจบผมก็พยักหน้ารับ

        ในขณะเดียวกันเด็กปีศาจที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนกำลังจ้องมาที่ผมด้วยแววตาดุดันก่อนจะพูดออกมาเสียงต่ำ

        “คืน...น้องชายของฉันมา...”

        พร้อมกับคำพูดนั้น กรงเล็บของมันข่วนลงบนพื้น

        “ครืดดดด!”

        เสียงเสียดสีกับหินดังขึ้น เปลวไฟสีเขียวลุกพรึ่บบนพื้นพลันปรากฏรอยข่วนลึกห้าเส้น

        ผมรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับพวกสิ่งสกปรกแบบนี้ไม่ควรแสดงความหวาดกลัว

        ดังนั้นผมจึงตอบกลับไปทันที “คืนแม่มุงดิ!อีกเดี๋ยวจะส่งแกตามไปอยู่ด้วยเอง!”

        เด็กปีศาจตัวนั้นตัวสั่นสะท้านทันที มันก้มศีรษะลง ส่งเสียงคร่ำครวญต่ำๆ “อื๊อๆ...”

        เส้นเลือดสีคล้ำทั่วร่างของมันเต้นตุบๆราวกับมีของเหลวบางอย่างกำลังไหลเวียน

        โดยเฉพาะก้อนเนื้อสีเขียวที่หน้าผาก มันเริ่มหมุนช้าๆ และปล่อยไอสีเขียวออกมา ทำให้มันดูน่ากลัวและโหดเหี้ยมกว่าเดิม

        เม่าจิ้งเหลือบมองผมแวบหนึ่ง ไม่คิดว่าผมจะกล้าปะทะกับเด็กปีศาจตัวนี้แบบไม่หวั่นเกรงแถมยังตอบโต้ด้วยท่าทีแข็งกร้าวและเฉียบขาด

        หลังจากคำรามอยู่ครู่หนึ่ง มันก็เลิกจับตาดูพวกเรา จากนั้นก็กระโดดพุ่งตรงเข้าหาผมพร้อมคำราม “ฉันจะกินแก!!”

        เสียงของมันแหบพร่า ฟังแทบไม่ออก แต่พลังอาฆาตของมันแผ่กระจายออกมาเป็นวงกว้าง

        ผมกระชับแส้กระดูกงูแน่น ก่อนจะสะบัดออกไปอย่างแรง

        “เพียะ!”

        แส้ฟาดเข้าที่ร่างของมันอย่างจัง ผิวหนังของมันปริออก เผยให้เห็นเนื้อในที่ขยับไหว

        ร่างของมันเสียสมดุล ล้มกระแทกพื้นด้านข้างอย่างแรง

        แต่ถึงอย่างนั้น มันกลับไม่ร้องโอดครวญมีเพียงสายตาอาฆาตที่จ้องผมกลับมา

        ผมไม่รอให้มันตั้งหลัก ฟาดแส้ออกไปอีกครั้ง

        “เพียะ!!”

        คราวนี้มันหลบพ้น แต่ไม่ทันที่มันจะโจมตีกลับเม่าจิ้งก็พุ่งเข้ามาประชิด

        ตาข่ายสะกดวิญญาณถูกขว้างลงมา

        ตาข่ายปกคลุมร่างของมันอย่างแม่นยำ

        จากนั้นเม่าจิ้งก็ผสานมุทราพลางตะโกนเสียงดัง “ผนึก!”

        ทันใดนั้นตาข่ายสะกดวิญญาณเริ่มหดตัวอย่างรวดเร็ว

        เด็กปีศาจกรีดร้องลั่น ดิ้นพล่านไปมา

        เสียง “เปรี๊ยะๆๆ!”ดังขึ้นจากภายในตาข่ายราวกับมีพลังงานไฟฟ้าวิ่งผ่าน

        มันถูกจับไว้ได้เร็วกว่าที่คาดนั่นหมายความว่ามันไม่ได้แข็งแกร่งเท่าที่คิด!

        แต่ผมยังรู้สึกไม่ไว้ใจ

        มันเป็นเด็กปีศาจที่วิวัฒนาการมาจากทารกวิญญาณพลังของมันจึงอันตรายเกินกว่าที่จะประมาทได้

        หากเกิดข้อผิดพลาด ผมหรือเม่าจิ้งอาจเป็นฝ่ายได้รับบาดเจ็บ

        ดังนั้น ผมตัดสินใจเข้าไปซ้ำเติมเพื่อปลิดชีพมันให้แน่ใจ

        ผมยกกระบี่กระดูกปลาขึ้น เตรียมสังหารมันให้สิ้นซาก

        แต่สิ่งที่เกิดขึ้นถัดมาเกินกว่าที่ผมคาดคิด

        แม้จะถูกตาข่ายสะกดวิญญาณพันธนาการไว้ แต่มันกลับคำรามเสียงดังลั่น

        “โฮกกกก!!”

        เสียงของมันก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณลมพายุอันเย็นยะเยือกโหมกระหน่ำตามมา

        ดวงตาที่สามของมันที่อยู่บนหน้าผากพลันเปล่งแสงสีเขียวสว่างวาบ

        และในพริบตานั้นร่างกายของมันเริ่มขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับเดอะ ฮัคที่กำลังกลายร่าง

        กล้ามเนื้อของมันปูดโปนขึ้นเป็นชั้นๆทำให้รูปร่างใหญ่ขึ้นกว่าก่อนหน้าหลายเท่า

        ตาข่ายสะกดวิญญาณไม่อาจทานพลังมหาศาลนั้นได้ เสียง “เปรี๊ยะๆๆๆ!”ดังขึ้นเป็นชุด ก่อนที่ตาข่ายจะเริ่มขาดวิ่น

        เม่าจิ้งเบิกตากว้าง รีบเปลี่ยนมุทราเพื่อกดข่มมันไว้

        ในขณะเดียวกันผมก็ตกตะลึงไปชั่วขณะก่อนจะเร่งฝีเท้าพุ่งเข้าไปหมายจะสังหารก่อนที่มันจะเป็นอิสระ

        แต่...ผมช้าไปเพียงเสี้ยววินาที

        ในจังหวะที่กระบี่กระดูกปลาของผมพุ่งออกไป เด็กปีศาจก็สะบัดตัวหลุดจากพันธนาการสำเร็จ

        กรงเล็บของมันกวาดออกมาปะทะกับผมโดยตรง

        ผมรู้สึกถึงแรงลมมหาศาลกระแทกเข้าที่ตัวก่อนที่ทั้งผมและกระบี่จะถูกซัดปลิวกระเด็น

        “ตุ้บ!”

        ผมกระแทกพื้นแล้วกลิ้งไปหลายตลบ

        ขณะเดียวกันตาข่ายสะกดวิญญาณที่พันรอบตัวมันก็ถูกแรงมหาศาลฉีกขาดทั้งหมด

        พายุอาฆาตรุนแรงปะทะเข้าหาพวกเราทั้งสองราวกับคลื่นยักษ์ ทำให้ผมและเม่าจิ้งต้องถอยร่นไปด้านหลังโดยไม่อาจต้านทานได้

        “โคตรแข็งแกร่ง...”เราทั้งคู่จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าตึงเครียด

        ยังไม่จบเพียงแค่นั้น

        หลังจากสลัดตาข่ายออกได้ มันก็หันมาจ้องผมอีกครั้ง

        แต่คราวนี้ร่างของมันไม่ใช่เด็กอีกต่อไป มันมีรูปร่างเฉกเช่นผู้ใหญ่เต็มตัวและไม่คลานอีกแล้ว

        มันเริ่มก้าวเดินด้วยสองขา เงื้อกรงเล็บขึ้นสูงแล้วกระโจนเข้าหาผมทันที

        ผมรีบยกกระบี่ขึ้นป้องกัน

        “ติ๊ง!!”

        แรงปะทะมหาศาลราวกับภูเขากดทับทำให้ผมต้องงอตัวลงไปกับพื้น

        เม่าจิ้งเห็นสถานการณ์ไม่ดี รีบพุ่งแทงกระบี่ไม้ท้อเข้าใส่มันจากด้านหลัง

        มันละทิ้งการโจมตีผม แล้วหันกลับไปฟาดกรงเล็บสวนเม่าจิ้งแทน

        “ปึงๆ!”

        เม่าจิ้งรับแรงโจมตีไปเต็มๆ กระบี่ไม้ท้อแทบจะหลุดจากมือ

        พลังของมันเหนือชั้นกว่าพวกเรามากอย่างเห็นได้ชัด

        เม่าจิ้งถูกบังคับให้ถอยร่นแทบไม่ทันการโจมตีของเด็กปีศาจนั้นรุนแรงเกินกว่าที่เราคาดคิด

        พวกเราไม่สามารถจัดการมันได้ด้วยวิธีทั่วไป

        ผมรีบเก็บแส้กระดูกงูเข้าที่ ก่อนจะหยิบยันต์สะกดวิญญาณออกมาแล้วพุ่งเข้าโจมตีจากทางด้านหลัง

        ผมฟันกระบี่เข้าใส่ก่อนเป็นอย่างแรก

        แต่ราวกับมันมองเห็นทุกทิศทางเด็กปีศาจหันกลับมาสกัดการโจมตีของผมได้อย่างแม่นยำ

        กรงเล็บของมันสะบัดมาปัดคมกระบี่ออกไปได้

        แต่ในจังหวะนั้นเองผมก็ตบยันต์ที่อยู่ในมือซ้ายเข้าไปที่ใบหน้าของมันเต็มแรง

        เปลวอาคมจากยันต์สะกดวิญญาณปะทุขึ้นทันที

        “บึ้ม!”

        พลังของยันต์แผ่ซ่านออกมาเป็นวงกว้าง

        แต่...เด็กปีศาจกลับไม่ได้เจ็บหนักเท่าที่ควร

        มันเพียงแค่คำรามด้วยความเจ็บปวดสองสามครั้งแล้วก็กลับมายืนได้อย่างมั่นคงอีกครั้ง

        ผมตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

        “บ้าชะมัด! ทำไมพลังป้องกันของมันถึงสูงขนาดนี้!”

        ยันต์สะกดวิญญาณของผมไม่มีผลใดๆ กับมันเลย

        ทันใดนั้น กรงเล็บของมันก็ตวัดใส่ผมเต็มแรง

        “ฝับ!!”

        ร่างของผมกระเด็นไปไกลความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมาที่หน้าอกจนแทบหายใจไม่ออก

        เม่าจิ้งเห็นเช่นนั้นก็เริ่มใช้ยันต์ของเขาบ้าง

        ด้วยพลังของเด็กปีศาจที่สูงเกินไป การโจมตีปกติไม่สามารถทำอะไรได้

        ผมไม่รู้ว่าเม่าจิ้งใช้ยันต์อะไรแต่พลังของมันต้องสูงกว่ายันต์สะกดวิญญาณของผมแน่นอน

        เขาหยิบยันต์ขึ้นมา ขยำมันไว้ในมือซ้าย ก่อนจะขว้างออกไป

        ยันต์พุ่งไปปะทะแขนของเด็กปีศาจโดยตรง

        “ทะลวง!” เม่าจิ้งตะโกนเสียงดัง

        “บึ้ม!”

        ยันต์ปะทุพลังออกมาอย่างรุนแรงจนแม้แต่เด็กปีศาจยังส่งเสียงกรีดร้อง

        โลหิตสีดำพุ่งกระจายออกจากบาดแผลก่อนจะสลายกลายเป็นควันดำ

        แต่แทนที่มันจะอ่อนแรงลง มันกลับโกรธกว่าเดิม

        “พวกแก...ต้องตาย!!”

        มันคำรามเสียงแหลมสูงขณะที่ก้อนเนื้อสีเขียวบนหน้าผากของมันเริ่มปล่อยไอสีเขียวออกมา

        ผมกับเม่าจิ้งรีบถอยหลังออกไปโดยไม่จำเป็นต้องพูดอะไร

        แม้เราไม่รู้ว่าไอสีเขียวนี้คืออะไร แต่หากสัมผัสมันเข้าไป ไม่มีทางที่ผลลัพธ์จะออกมาดีแน่

        ไอสีเขียวแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว

        ในขณะเดียวกันเสียงแปลกๆ ก็ดังออกมาจากห้องน้ำที่อยู่ด้านหลังเด็กปีศาจ

        “พี่ชาย...พี่ชาย...พี่ชาย...”

        เสียงนั้นเริ่มต้นเบาๆ ก่อนจะดังขึ้นเรื่อยๆ จนถี่รัวไปทั่วบริเวณ

        ภายในห้องน้ำสาธารณะ เสียงร้องสะท้อนก้องออกมาอย่างต่อเนื่อง

        ผมกับเม่าจิ้งสะดุ้งเฮือก หันไปมองอย่างระแวดระวัง

        ทันใดนั้นเงาดำขนาดเล็กหลายสิบเงาก็พุ่งออกมาจากช่องไม้ที่แตกเป็นรู!

        ทารกวิญญาณตัวเล็กๆ จำนวนมากเริ่มคลานออกมา

        เพียงเวลาไม่นานก็มีมากกว่าสิบตนแล้ว และดูเหมือนยังมีอีกหลายตนที่กำลังจะโผล่ตามมาอีก

        แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือ...

        ทารกวิญญาณพวกนี้หน้าตาเหมือนกันทุกตน!

        พวกมันมีศีรษะขนาดใหญ่ปราศจากเส้นผมร่างกายเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงที่พาดไปทั่ว

        ปากของพวกมันแยกกว้างไปถึงใบหูเผยให้เห็นฟันเล็กแหลมที่เรียงตัวกันแน่น

        พวกมันคลานสี่ขา เคลื่อนที่เร็วราวสัตว์ร้ายก่อนจะพุ่งตรงไปยังเด็กปีศาจ

        ในพริบตาเดียว บริเวณรอบตัวเรากลายเป็นฝูงทารกวิญญาณ

        บนพื้นดิน...ตามต้นไม้...แม้แต่บนหลังคาห้องน้ำ พวกมันอยู่เต็มไปหมด!