หลังบ้านผมเชื่อมต่อกับแดนสวรรค์ (我家后院通仙界)

บทที่ 48 

การสะกดจิต (รีไรท์)

ไม่ว่าในกรณีใด ๆ หยางเซียวเล่อก็เป็นผู้ช่วยชีวิตครอบครัวของพวกเขา เขารู้สึกถึงความใจดีของหยางเซียวเล่อ แม้ไม่คิดที่จะตอบแทน แต่เขาต้องไม่สร้างปัญหาเพิ่มเติมให้

หลี่เหิงยังคงมีมโนธรรมในส่วนนี้

หยางเซียวเล่อเข้าไปในห้อง และหลี่เหิงรอคอย           หยางเซียวเล่ออยู่ข้างนอก เขากำลังคิดหาวิธีทำให้หยางเซียวเล่อหนีออกไปจากงานเลี้ยงก่อน!

ต้องทำให้เสื้อผ้าของเขาสกปรก พอเสื้อผ้าของเขาสกปรก เขาจะอยู่ที่งานเลี้ยงไม่ได้?

แต่... จะเกิดอะไรขึ้น หากหยางเซียวเล่อยังคงยืนยันที่อยู่ที่นี่?

หลังจากคิดถึงเรื่องนี้ หลี่เหิงรู้สึกว่าเขาควรจะโหดเหี้ยมสักหน่อย เมื่อหยางเซียวเล่อออกมา เขาแสร้งทำเป็นลื่นและทำให้อีกฝ่ายล้มลงกับพื้น ทางที่ดีที่สุดคือมีเลือดออกทางจมูก

แล้วต้องส่งตัวไปโรงพยาบาล ด้วยวิธีนี้ปัญหาทั้งหมดจะได้รับการแก้ไข

เพียงแค่รอเท่านั้น จู่ๆ ก็มีคนรวยเป็นคนหนุ่มสาวที่แต่งตัวดูดีสองสามคนเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี เมื่อเห็นคนเหล่านี้ หลี่เหิงก็ตื่นตระหนก

2 ใน 4 คนนั้น หลี่เหิงรู้จักเป็นอย่างดี พวกเขาเป็นอันธพาลที่มีชื่อเสียงในเมืองเฉิงเซิง น่าเสียดายที่ทั้งสามเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน เมื่อพวกเขาอยู่ที่โรงเรียน ในตอนแรกหลี่เหิงถูกพวกเขารังแกไม่เว้นแต่ละวัน

ดังนั้นหลี่เหิงรีบหันหลังกลับ เพื่อหลีกเลี่ยงทั้งสี่คน แต่ก็พบว่า.....

“โอ้ นี่ใช่หลี่เหิงหรือเปล่า เจ้าหมาตัวใหญ่น่ะเหรอ หันหลังให้ฉันซะด้วย” เมื่อทั้งสี่คนเดินผ่านมา แต่มีหนึ่งในนั้นกลับรู้สึกว่า คนที่ยืนหันหลังให้นั้นคุ้นตา เมื่อมองไปที่ด้านข้างของเขา เขาพบว่ามันคือหลี่เหิง

“ใช่… กัวเส้า ไม่เจอกันนานเลย ไม่เจอกันนานจริง ๆ” หัวใจของหลี่เหิง เหมือนมีม้าฝูงใหญ่ย่ำผ่านในใจของเขา แต่ใบหน้าของเขายังต้องแสร้งสงบใจ ทักทายด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

“หลี่เหิง พ่อของนายได้รับเชิญมาที่นี่ด้วยเหรอ หรือนายไปขโมยบัตรเชิญของใครมารึเปล่า เอ๊ะ หรือนายเป็นพนักงานเสิร์ฟที่นี่”

ชายหนุ่มที่ชื่อกัวเส้า พูดประชดประชันหลี่เหิงจนคนหนุ่มสาวอีกหลายคนหัวเราะออกมา

หลี่เหิงไม่ต้องการอยู่ที่นี่อีกต่อไป เขายิ้มและพูดว่า “ดูเหมือนว่าพ่อจะเรียกหาฉันแล้ว ฉันยุ่งมาก ขอตัวก่อนนะ”

ชายหนุ่มในกลุ่มของอันธพาลที่ชอบกลั่นแกล้งหลี่เหิง รีบเดินมาขวางหน้า และโอบไหล่หลี่เหิง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “จะรีบไปไหน ทำไมฉันไม่ได้ยินเสียงใครเรียกเลย ไม่ได้เจอเพื่อนร่วมชั้นมาหลายปีแล้ว นายทำไม่เหมาะสมนิดหน่อยนะ”

หลี่เหิงเกือบจะร้องไห้ เขาไม่คุ้นเคยกับคนอีกสองคน แต่คนที่ชอบกลั่นแกล้งเขานั้น ทำได้ทุกอย่างเพื่อที่จะกลั่นแกล้งเขาจริง ๆ

“หลี่เส้า.... ฉันไม่ว่างจริงๆ”

"แต่ฉันว่าง" หลี่เส้ากางมือออก และหัวเราะเยาะ แล้วพูดว่า “เอาล่ะ  ฉัน จะไปห้องน้ำ ช่วยส่งกระดาษให้ฉันหน่อย”

“หลี่เส้า.... ฉันทำไม่ได้ ฉันยุ่งจริงๆ!”

“ไอ้บ้าเอ๊ย! พูดมากอยู่ได้?”

ในจังหวะนี้ เด็กหนุ่มคนหนึ่งไม่พอใจเขาเตะไปที่ท้องของหลี่เหิง และพูดอย่างเย่อหยิ่งว่า “แกจะไปได้ ก็ต่อเมื่อฉันปล่อยแกไป ถ้าฉันไม่ให้แกไป แกต้องอยู่ที่นี่คืนนี้!”

หลี่เหิงเมื่อถูกเตะ แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะโกรธ เขาพยักหน้าเหมือนทาส ดูอ่อนน้อมถ่อมตน

2 ใน 4 คนเป็นเพื่อนร่วมชั้นของหลี่เหิง 2 คนนั้นคือ       กัวเส้าและหลี่เส้า อีกสองคนคือ หยางไป๋และ อู๋เซียว ซึ่งแก่กว่า  กัวเส้าและหลี่เส้า

อู๋เซียวตบหน้าหลี่เหิงเบา ๆ และพูดด้วยรอยยิ้มที่ดุร้าย "ก้มหน้าลงไป อย่าเงยหน้าขึ้นมามองฉัน?" เขาร้องถามกัวเส้าว่า "ใครเป็นพ่อของเขา"

กัวเส้าพูดอย่างไม่ใส่ใจ “เจ้าของที่ทำผลิตภัณฑ์ดูแลสุขภาพที่ฉันไม่รู้จักชื่อ ยังไงก็ตาม มันไม่สำคัญหรอก”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อู๋เซียวและ หยางไป๋ก็ให้ความสนใจ     หลี่เหิงน้อยลง พวกเขาดึงหลี่เหิง แล้วให้เขาเห่าเหมือนสุนัข แต่ หลี่เหิงปฏิเสธ พวกเขาต่างพากันสนุกสนานกับการตบหน้า       หลี่เหิงอย่างเสียงดัง

หัวใจของหลี่เหิงอยากจะตาย ถ้าเขารู้ว่า เขาจะพบกับอันธพาลพวกนี้ในงานเลี้ยง เขาจะไม่มาเด็ดขาด

ทันใดนั้น จู่ ๆ ประตูห้องน้ำก็เปิดออก หยางเซียวเล่อกำลังจัดเข็มขัดของตนเอง และเดินไปที่อ่างล้างมือ ขณะมองไปที่คนกลุ่มหนึ่ง

ฐานะของคนสี่คนในเมืองเฉิงเซิงคือระดับกลาง กลุ่มชายหนุ่มที่ร่ำรวยและทรงพลังนั้นมีมากมาย หากคนพวกนี้ได้พบกับชายหนุ่มระดับบนสุดที่พวกเขาไม่สามารถชดใช้ให้ได้ พวกเขาจะไม่เข้าไปยุ่ง

หากเขาพบเจอคนที่ต่ำต้อยกว่าตนเองหรือคล้ายคลึงกันกับตนเอง พวกเขาจะเข้าไปกลั่นแกล้ง ส่วนหยางเซียวเล่อนั้น พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังมองมาที่เขา กัวเส้าก็พูดอย่างโกรธเคืองว่า “มองอะไรอยู่ ถ้ายังมองอีก ฉันจะควักตาแกออกมา!”

เมื่อเปิดก๊อกน้ำและล้างมือ หยางเซียวเล่อมองไปที่คนทั้งห้าในกระจก และยิ้มอย่างแผ่วเบา "ตั้งแต่เด็กจนโต ไม่มีใครเคยพูดประโยคนี้กับฉันเลย ยกเว้นพ่อของฉัน"

กัวเส้าหัวเราะและพูดว่า "สิ่งที่คุณพูดถูกต้อง เพราะฉันเป็นพ่อของแกไง"

หยางเซียวเล่อไม่โกรธเมื่อได้ยินแบบนั้น เขาเช็ดมืออย่างสงบและเดินไปหากัวเส้า และมองหน้ากันอย่างแผ่วเบา

กัวเส้าเยาะเย้ยและร้องว่า "ทำไม แกไม่พอใจเหรอ?"

ทันใดนั้น หยางเซียวเล่อก็ตบหน้าเขาทันที ลูกตบนี้มาอย่างรวดเร็วและรุนแรง

เสียงของมันก็ชัดเจน ซึ่งทำให้กัวเส้าที่สูง 1.8 เมตรล้มลงกับพื้น ด้วยแรงตบฉาดนี้ ซึ่งสามารถจินตนาการถึงความแรงของมันได้

"ปล่อยเขาไป!" หยางเซียวเล่อยังคงไม่โกรธ เมื่อมองไปยังสามคนที่เหลือ พวกเขาเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาสงบและอ่อนโยน และยังมีการต่อรองเล็กน้อย

หยางไป๋เป็นคนอารมณ์รุนแรง เมื่อเห็นกัวเส้าที่ถูกตบ เขาก็ตะโกนอย่างโกรธเคืองทันที “แกกำลังหาเรื่องตาย!” ในเวลาเดียวกัน เขาเหยียดมือออกอย่างดุร้าย และพุ่งไปยัง                   หยางเซียวเล่อ

ในเวลานี้ หยางเซียวเล่อจ้องมองไปที่เขา และได้ยินเสียงดัง "ป้าบ" ทำให้ทุกคนตกตะลึง เพราะเสียงนี้เกิดจากหยางไป๋ตบหน้าของอู๋เซียว

อู๋เซียวมองไปที่หยางไป๋และพูดว่า "แก.. ทำไมคุณถึงกล้าตีฉัน?"

หยางไป๋มองไปที่ฝ่ามือของเขาและตกตะลึง "ไม่รู้สิ ฉันไม่ได้ตีนะ ฉัน... จู่ๆฉันก็..."

เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากที่เขายื่นมือออกไป เขาก็รู้สึกได้ถึงแรงบิดในอากาศที่ส่งผลต่อข้อศอกของเขา จากนั้นเขาก็ตบอู๋เซียวฉาดใหญ่

กัวเส้ายืนขึ้นโดยกุมหน้าเอาไว้และพูดว่า "อย่ากังวลเรื่องนี้ ฆ่ามันก่อนเถอะ!"

คนทั้งสี่แบ่งปันความเกลียดชังร่วมกันและรีบวิ่งไปข้างหน้า หยางเซียวเล่อยืนอยู่ตรงที่ที่เขาอยู่ และไม่มีเจตนาจะหลบซ่อน เขาวางมือของเขาไว้ข้างหน้าเขา และดีดนิ้วของเขา เบา ๆ

"ตุ้บตั๊บ" จากนั้นทั้งสี่คนที่กำลังพุ่งเข้าใส่หยางเซียวเล่อ ก็พุ่งเข้าใส่กันและกันทันที ต่างคนต่างกระชากผม ดึงเสื้อผ้า กัดแขน กัดขา วิธีการอันดุร้ายทุกรูปแบบ ทำให้เหตุการณ์นั้นชุลมุนเล็กน้อย　

หลี่เหิงผู้ซึ่งได้เห็นทุกอย่าง ร้องออกมาด้วยความตกใจและถอยออกไปสามก้าว ดวงตาของเขาดูเหมือนจะเห็นผี และเบิกตากว้างเหมือนไข่ห่าน เขาไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ คนทั้งสี่ถึงทะเลาะกันเอง

แต่เขารู้ว่าทั้งหมดนี้ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับการดีดนิ้วของหยางเซียวเล่อ

มันคือ... นี่คือเวทมนตร์เหรอ?

หยางเซียวเล่อเดินไปรอบๆ ด้วยรอยยิ้มและไม่ลืมที่จะพูดว่า "ใครรังแกนาย ตอนนี้นายสามารถต่อสู้กลับได้ และมั่นใจว่าพวกเขาจะไม่ต่อสู้กลับ"

หลี่เหิงถามอย่างไม่เชื่อ “นายทำอย่างนี้ได้ยังไง”

หยางเซียวเล่อยักไหล่และกล่าวว่า “ฉันไม่สนใจ ฉันไม่ได้ทำอะไรพวกเขา ปล่อยให้พวกเขาสู้กันเอง ไปกันเถอะ งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มแล้ว”