บทที่ 6 ตัวตนที่แท้จริง
สหราชอาณาจักร
ไพลินทร์และกัลยาเดินทางมาถึงอังกฤษใน่บ่ายของวันโดยมีคนขับรถมารอรับที่สนามบิน บ้านของทั้งสองตั้งอยู่ในย่าน KensingtonPalace Gardens เป็ย่านหรูในกรุงลอนดอนอีกทั้งบ้านของสองสาวยังติดกัน ไม่แปลกที่จะสนิทกันมาก
ตลอดทางที่รถมุ่งหน้าสู่บ้านไปในย่านหรูหญิงสาวนั่งบีบมือตัวเองแน่นด้วยคิดว่าคุณปู่จะรับได้หรือเปล่าที่เธอทำให้ตระกูลเสื่อมเสียชื่อเสียงส่วนในครอบครัวรู้เื่ทั้งหมดแล้วเหลือเพียงแค่คุณปู่กับคุณย่าเท่านั้นที่ยังไม่ได้บอกเพราะอยากบอกกับปากตนเองมากกว่า ถึงแม้จะทำให้ท่านเสียใจและไม่พอใจก็ตาม
คฤหาสน์หรูตั้งอยู่ในพื้นที่กว่า 20เอเคอร์ถูกออกแบบให้เข้ากับธรรมชาติมากที่สุดตระกูลของเธอเป็ตระกูลเก่าแก่ที่มาตั้งรกรากบนที่ดินแห่งนี้พื้นฐานของครอบครัวรัตนไพศาลก็ทำธุรกิจทางด้านอสังหาริมทรัพย์มาก่อน ตอนนี้เลยย้ายมาอยู่ที่นี่และยังได้ขยายฐานธุรกิจมากมาย ไม่ว่าจะเป็รีสอร์ต โรงแรม โรงบ่มไวน์ ไร่สวนและกิจการอื่น จนติดอันดับเศรษฐีต้น ๆ ของโลก
แต่ด้วยความที่อยู่บนเส้นเสี่ยงตายทำให้การกำเนิดของเธอถูกปกปิดไว้เพื่อความปลอดภัยและตอนนี้เธอพร้อมที่จะกลับมาอยู่บนความเสี่ยงนั้น
“มัมคะ...”
ไพลินทร์เรียกชื่อมารดาทันทีที่ก้าวลงจากรถสองเท้าพุ่งไปกอดด้วยความคิดถึง กัลยายกมือไหว้คนตรงหน้าอย่างคุ้นเคย
“ยัยหนู...มัมคิดถึงหนูมากเลยรู้มั้ยคะ”
พลอยเพชรกระชับกอดลูกสาวคนเดียวแน่นนานแค่ไหนแล้ว...ที่ไม่ได้กอด ไม่ได้ใกล้ชิดแบบนี้
“หนูกลับมาอยู่กับมัมแล้วนะคะต่อไปนี้หนูจะไม่ไปไหน ขอโทษนะคะที่ทำให้มัมต้องเสียใจ”
หญิงสาวพูดทั้งน้ำตา มือเรียวบางกอดมารดาไว้แน่นเธอรู้สึกอบอุ่นและสบายใจทุกครั้งที่ได้กอดท่าน
“มัมไม่เคยโกรธหนูเลย ทุกคนย่อมมีผิดพลาดกันได้อีกอย่างหนูกำลังมีหลานให้มัมด้วย” พลอยเพชรผลักตัวออกแล้วเกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าของลูกสาวเบาๆ
“ขอบคุณนะคะที่ไม่โกรธหนู” ต่อให้เธอทำผิดแค่ไหนมารดาก็ไม่เคยโกรธไม่เคยว่า ท่านกลับให้อภัยเสมอ
“จ้ะ เข้าบ้านกันเถอะนะ แด๊ดกับพี่ ๆ รอเราอยู่”
ทั้งสามเดินเข้าบ้านโดยมีสาวใช้ถือกระเป๋าเดินตาม ทันทีที่เธอก้าวเท้าเข้ามาก็ััได้ถึงความอบอุ่นของที่นี่“บ้าน” ที่เธอจากมานานแสนนาน ต่อจากนี้ไปจะไม่หายไปอีกแล้ว
“แด๊ด...”ร่างบางเรียกบิดาที่กำลังยืนหันหลังอยู่
“ยัยหนูของแด๊ด คิดถึงจังเลยโตขึ้นมากนะเนี่ยกลับมาอยู่บ้านเรานะ” ไพศาลสวมกอดลูกสาวคนเล็กแน่น แล้วก้มลงหอมแก้มนุ่มๆ ทั้งสองข้างด้วยความคิดถึง
“ค่ะแด๊ดหนูจะกลับมาอยู่กับแด๊ดไม่หายไปไหนอีกแล้ว”
“ไม่กอดพวกพี่บ้างเหรอตัวเล็ก”ชายหนุ่มรูปร่างล่ำสัน ใบหน้าคมคายราวกับเทพบุตร มีนามว่า เพชรพิรุณพี่ชายคนโตและอีกคนที่ยืนข้างกัน ภัทรชรพี่ชายคนรองที่รูปร่างและหน้าตาไม่ต่างกันจะมีเพียงแววตาของภัทรชรออกจะแพรวพราวเหมือนคาสโนว่าต่างจากคนพี่ที่ั์ตาดุดัน
“พี่เพชร พี่ภัทร” ไพลินทร์สวมกอดพี่ชายทั้งสองผู้ชายอีกคนที่คอยตามใจ เสียสละความสุขของตนเองเพื่อความปลอดภัยของเธอ
“คิดถึงตัวเล็กจังเลย”
เพชรพิรุณหอมแก้มน้องสาวของฟอดใหญ่ต่อให้โตแค่ไหน ไพลินทร์ยังเป็เด็กน้อยสำหรับเขาเสมอและตามด้วยพี่ชายคนรองที่เข้ามากอดน้องบ้าง
“หนูก็คิดถึงพี่ทั้งสองค่ะ”น้องน้อยเงยหน้ายิ้มให้พี่ชายความสุขที่ไม่อาจบรรยายออกมาได้ เมื่อกลับคืนสู่อ้อมกอดของครอบครัวอีกครั้ง
“ยัยหนู...แด๊ดไม่โกรธสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นนะแด๊ดเคารพการตัดสินใจของหนู ที่ไม่ยอมพิสูจน์ความจริงให้ไอ้ผัวหน้าโง่ของหนูรู้”ไพศาลเอ่ยพลางลูบศีรษะลูกสาวเขาเชื่อว่าไพลินทร์คิดดีแล้วแน่นอนที่ยอมหันหลังให้กับความเ็ปแล้วยอมกลับมาอยู่ที่บ้านละทิ้งทุกสิ่งในเมืองไทยเพื่อมาเริ่มต้นชีวิตใหม่
“ขอบคุณนะคะแด๊ดที่เคารพในการตัดสินใจของหนูตอนนี้หนูยังไม่กล้าพอที่จะเป็ตัวร้าย หากเมื่อไรที่หนูเข้มแข็งเมื่อนั้นหนูจะกลับไปสนองความเ็ปให้คนพวกนั้นเองด้วยสองมือคู่นี้”ไพลินทร์ยกมือไหว้ขอบคุณบิดาที่ให้อภัยเธอ แผลในหัวใจของเธอตอนนี้ยังสดอยู่คงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะสมานกลับมาเป็เหมือนเดิมได้
“มัมว่าหนูสองคนไปพักผ่อนก่อนดีกว่านะคุณปู่กับคุณย่าท่านจะมาร่วมทานมื้อเย็นด้วย หนูไม่ต้องกังวลอะไรนะมัมเชื่อว่าท่านต้องรับฟังและมีเหตุผลมากพอ ตอนนี้หนูควรห่วงลูกในท้องมากกว่า”พลอยเพชรตัดบทหล่อนไม่อยากให้ลูกสาวต้องคิดมากไปกว่านี้อยากจะให้พักผ่อนมากกว่าเพราะเดินทางมาเหนื่อยๆหนำซ้ำยังมีเ้าตัวเล็กในท้องอีก หล่อนกลัวว่าจะกระทบกระเทือนไปถึงหลานในท้องได้
“ค่ะมัม”
ไพลินทร์และกัลยาเดินขึ้นไปยังชั้นสองเพื่อไปพักผ่อนตามที่มารดาบอกโดยมีสาวใช้นำกระเป๋าไปวางไว้ที่ห้องอยู่ก่อนแล้ว เมื่อเปิดประตูเข้ามาทุกสิ่งทุกอย่างยังเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลงมารดาคงให้สาวใช้เข้ามาทำความสะอาดก่อนที่เธอจะบินมา
“กำลังคิดมากใช่มั้ยหนูจ๋า”กัลยาถามเมื่อเข้ามาอยู่ในห้องกันสองคน เธอสังเกตั้แ่มาถึงที่บ้านแล้ว
“อือฉันกลัว...ฉันเป็หลานที่ไม่ได้เื่เลยจริง ๆ ทั้งที่ท่านรักฉันมากตามใจฉันทุกอย่าง แต่ตอนนี้แกดูสิ! ฉันทำเื่ให้ท่านอับอาย”
เธอแคร์ความรู้สึกของคุณปู่กับคุณย่ามากมากเสียจนไม่กล้าที่จะบอกเื่ที่เกิดขึ้นกับเธอให้ท่านฟังกลัวว่าท่านจะพลี่พล่ามส่งลูกน้องไปจัดการทางนั้น
“ไม่เลย! แกไม่ได้ทำเื่อับอายหนูจ๋าแกท้องกับพี่เมฆที่เป็สามีของแก และตอนนี้แกก็ได้หย่ากับเขาแล้วแกไม่ได้ทำอะไรผิด คนพวกนั้นต่างหากล่ะที่ผิด!” กัลยาบอกเธอไม่เข้าใจว่าทำไมไพลินทร์ต้องคิดว่าเป็ความผิดของตนเองด้วยหรือว่าฮอร์โมนคนท้องกำเริบเลยทำให้คิดมาก
“แต่...ฉันก็กังวลอยู่ดีแกก็รู้ว่าคุณปู่ตามใจฉันขนาดไหนถึงยอมให้ฉันแต่งงานกับพี่เมฆทั้งที่รู้ว่าคุณหญิงไม่ชอบหน้า”หญิงสาวพูดน้ำเสียงแ่เบา พลางบีบมือตัวเอง
“ฟังนะ...ฉันเชื่อว่าท่านต้องเคารพในการตัดสินใจของแกทุกอย่างเพราะท่านเชื่อใจแกยังไงล่ะ”กัลยาจับมือของไพลินทร์บีบเพื่อให้หญิงสาวคลายความกังวล
“ฉัน...”
“พอเถอะตอนนี้อย่าคิดมากเลยเหตุการณ์มันยังไม่เกิดขึ้น หากท่านรับไม่ได้จริง ๆ แกยังมีฉันพ่อแม่และพี่ชายของแกอีกที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างฉันเชื่อว่าคุณปู่ไม่มีทางใจร้ายกับหลานที่ท่านรักหรอกนะ”
“ขอบใจแกมากนะยัยกุลที่คอยอยู่เคียงข้างฉันมาโดยตลอดถ้าไม่มีแกฉันคงแย่แน่ๆ”
“เล็กน้อยน่า เราสองคนเป็เพื่อนนิตอนนี้แกห่วงหลานฉันก่อนเถอะ เดินทางมาเหนื่อย ๆ นอนพักได้แล้ว”
“อือ”
********
เมื่อถึง่เวลาทานอาหารเย็นพลอยเพชรขึ้นมาปลุกไพลินทร์และกัลยาด้วยตัวเอง เพื่อให้เตรียมตัวสำหรับมื้อเย็นระหว่างนั่งทาครีมเป็่เวลาที่เธอนั่งเครียด ไม่รู้ว่าจะบอกคุณปู่ยังไงดีเพื่อให้ท่านเสียใจน้อยที่สุด
“คุณปู่...” หญิงสาวเรียกคุณปู่ที่กำลังยืนพูดคุยกับพี่ชายทั้งสองขาสองข้างถึงกับก้าวไม่ออก รู้สึกเหมือนถูกดูดไว้กับที่ ความหวาดกลัวเริ่มครอบงำ
“ยัยหนูของปู่...กลับมาเมื่อไหร่ทำไมไม่โทรมาบอกปู่ล่ะ” ชาติชายหันมาเมื่อได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นหูปรากฏว่าเสียงนั้นเป็ของหลานสาวสุดที่รัก
“เซอร์ไพรส์คุณปู่ยังไงล่ะคะ”
หยาดน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยอย่างกลั้นไม่อยู่ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี คุณปู่ยังเหมือนเดิมเสมอ
“มา ๆ ให้ปู่ชื่นใจหน่อย คิดถึงยัยหนูที่สุดเลย”ชาติชายจุ๊บแก้มทั้งสองข้างของหลานสาวด้วยความคิดถึง นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เจอหลานสาวสุดที่รักั้แ่แต่งงานไปมีครอบครัวหลานสาวก็ไม่มีเวลาบินมาหาเขาเลย
“แล้วย่าล่ะ ไม่คิดถึงย่าบ้างเหรอ...”มาดามเพียงเพ็ญพูดอย่างน้อยใจ
“โอ๋ ๆ คุณย่าขา หนูก็คิดถึงคุณย่าเหมือนกันค่ะเหมือนจะสวยขึ้นด้วยหรือเปล่าคะเนี่ย”เธอแซวขึ้นแล้วเดินเข้าไปกอดท่านด้วยความคิดถึงคุณย่าของเธอยังคงเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลงแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดยิ่งกว่าวัยรุ่นเสียอีก
“แหม...ปากหวานเชียวนะหลานย่า ไปทานข้าวดีกว่าย่าหิวแล้ว”
บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเมนูหลากหลายอย่างทุกคนต่างลงมือทานอาหารกันอย่างมีความสุขที่ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาในรอบหลายปีต่างคนต่างผลัดกันเล่าเื่ราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นให้ฟังอย่างสนุกสนานจนทำให้ลืมความเครียดไปเมื่อทานอาหารเสร็จไพลินทร์และกัลยาหันมามองหน้ากันอย่างใช้ความคิด
“คุณปู่คุณย่าคะ หนูมีเื่จะบอก”ไพลินทร์สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อบอกเื่ที่เกิดขึ้น ผลมันจะเป็อย่างไรเธอก็ไม่สน ขอเพียงแค่ได้บอกคุณปู่กับคุณย่าพออยู่ที่ว่าท่านทั้งสองจะตัดสินใจยังไงเธอยอมรับได้หมด
“อะไรหึ!” ชาติชายเงยหน้ามามองหลานสาว
“หนูหย่ากับพี่เมฆแล้วค่ะ”สิ้นเสียงมือที่ถือช้อนอยู่ของท่านทั้งสองก็ตกลงมาในจานของหวานที่สาวใช้เพิ่งนำมาเสิร์ฟ
เคล้ง!
“หย่า? เราเพิ่งแต่งงานได้สามเดือนเองนะ!!!แล้วจะหย่าได้ยังไง บอกสาเหตุมาซิ!” เสียงแหบแห้งถาม อะไรกัน!เพิ่งจะแต่งงานกันได้ไม่กี่เดือนก็หย่าแล้ว เขาไม่เข้าใจเลย
“หนูถูกคุณหญิงรัตนาใส่ร้ายโดยการจัดฉากให้หนูนอนกับผู้ชายคนหนึ่งพอพี่เมฆมาเห็นเลยขอหย่ากับหนู ฮึก...หนูขอโทษนะคะคุณปู่คุณย่า...” ไพลินทร์เล่าแล้วเดินเข้าไปกราบขอโทษท่านทั้งสองที่ทำให้เสียใจ
มาดามพลอยเพชรและคุณไพศาลร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจไม่แพ้กันหัวอกของคนเป็พ่อแม่เ็ปยิ่งกว่าเมื่อรู้ว่าลูกต้องมาเจอเื่ร้าย ๆอะไรแบบนี้
“นังคุณหญิง!!!”คุณปู่สถบอย่างโมโหที่กล้าทำร้ายหลานสาวสุดรักสุดหวงของตน
“ไม่ร้องนะยัยหนูย่ากับปู่รู้เื่ที่เราหย่าตั้งนานแล้วแหละ เพียงแค่ไม่รู้สาเหตุเท่านั้น”มาดามเพียงเพ็ญเฉลยหล่อนกับสามีรู้เื่ก่อนที่หลานสาวจะเดินทางมาที่นี่เพียงกี่วัน หล่อนแค่อยู่เฉยๆ รอให้หลานสาวมาพูดเองเท่านั้น
“ยัยหนู...ปู่ไม่โกรธเราหรอกนะสำหรับการตัดสินใจของเราในเมื่อผู้ชายคนนั้นมันเชื่อคำหลอกลวงของแม่มันจนไม่ลืมหูลืมตา หนูก็อย่าไปสนใจ!!!ผู้ชายบนโลกนี้ไม่ได้มีมันแค่คนเดียว หลานปู่คนเดียวทำไมแค่นี้ปู่จะเลี้ยงไม่ได้ล่ะ”
“ปู่คะ ยังมีอีกอย่างที่หนูยังไม่ได้บอกหนูท้องค่ะ” ไพลินทร์พูดเสียงแ่เบาจนแทบจะไม่มีใครได้ยินหากไม่ตั้งใจฟัง
“จริงเหรอ...เรากำลังมีเหลนให้ปู่ใช่มั้ย โอ้ย ปู่ดีใจที่สุดเลย”คุณปู่ย้ำเพื่อความแน่ใจ เขาดีใจมากแค่ไหนที่กำลังจะมีเหลนมาให้อุ้มเล่นเลี้ยงดู
“ค่ะ...คุณปู่ ไม่โกรธเหรอคะ”
“จะโกรธทำมั้ยฮึ! เรากำลังมีเหลนให้ปู่นะฟังปู่นะยัยหนู ต่อจากนี้ไปอย่าไปคิดถึงอดีตที่ผ่านมาจงเดินหน้าต่อไปเพื่อเ้าตัวเล็กในท้อง ปู่รู้จักหนูดี หากเมื่อไรที่หนูเข้มแข็งปู่จะไม่ห้ามหนูให้ไปจัดการคนพวกนั้นเลยสักนิด”
หากใครก็ตามที่มาทำให้เสียใจลูกหลานเขาพร้อมที่จะกลับไปจัดการคนพวกนั้นให้เ็ปกว่าที่ตนเองโดนนี่แหละสายเืของเขา รักแรงเกลียดแรงเหมือนเขาไม่มีผิด
“ขอบคุณนะคะคุณปู่ที่ไม่โกรธ หนูรักคุณปู่นะคะ”ร่างบางก้มกราบตักคุณปู่อีกครั้ง
“ปู่ก็รักหนูเหมือนกัน”
ทุกอย่างคลี่คลายลงไปอย่างราบชื่นเธอยิ้มให้กัลยาที่คอยอยู่ข้าง ๆ ต่อจากนี้ไปเธอขึ้นชื่อว่าเป็ทายาทคนสุดท้องของตระกูลที่ไม่เคยเปิดเผยตัวตน จากนี้ไปเธอจะใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวและลูกน้อยและหวังว่าสักวันหนึ่งเธอจะกลับไปลากคนพวกนั้นมาลงนรกให้ได้
1K
![One Million คืนใจให้รักที่ปลิดปลิว [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1743107538_84792667.webp)
