จอมยุทธ์สยบแดนมรณะ

บทที่ 42 การประลองยุทธ์สี่แคว้น 

เหมิงไฉ่จวินและหลี่หง ต่างถูกรายล้อมไปด้วยผู้คน สายตาของทั้งสองพลันจับจ้องไปที่เฉินฉางอันอย่างไม่เป็นมิตร

"อืม... ชายหน้าขาวผู้นั้น คงจะเป็นเฉินฉางอันผู้โด่งดังไปทั่วเมืองฉางอันผู้นั้นกระมัง"

เหมิงไฉ่จวินเอ่ยขึ้นอย่างเฉยเมย

"คุณชายเหมิง ถูกต้องแล้วขอรับ ท่านผู้นั้นคือ เฉินฉางอัน" 

บุคคลข้างกายเอ่ยสนับสนุนขึ้นทันที

"ฮ่า ๆ ช่างสง่างามสมคำร่ำลือ"

หลี่หงกล่าวอย่างแผ่วเบา บนริมฝีปากปรากฏรอยยิ้มเหยียดหยันอย่างชัดเจน

"แท้จริง งดงามยิ่งนัก ไม่อย่างนั้นแล้ว เหตุใดองค์หญิงจึงหลงใหลได้ปลื้มถึงเพียงนี้"

ชายผู้หนึ่งรูปร่างผอมเกร็งที่ยืนอยู่ด้านข้างเอ่ยเย้ยหยันออกมา

ทุกคนต่างระบายยิ้มบาง ๆ ความหมายของพวกเขาก็คือ เฉินฉางอัน นั้นเป็นเพียงบุรุษหน้าตาดีไร้ความสามารถ

“คุณชายเหมิง การประลองครานี้ พวกข้ายังคงต้องพึ่งพาท่านกับคุณชายหลี่ แต่ละชัยชนะล้วนเป็นตัวตัดสินจำนวนคนของพวกเราที่จะได้เข้าสู่ดินแดนลับ ครั้งนี้พวกข้าต่างฝากความหวังไว้ที่คุณชายเหมิงกับคุณชายหลี่!”

“ใช่ ๆ! พวกข้าต่างสนับสนุนให้คุณชายเหมิงกับคุณชายหลี่เป็นผู้นำการประลองครั้งนี้ พวกข้าล้วนฟังพวกท่านทั้งสอง!”

เหล่าผู้เยี่ยมยุทธ์ในลานประลอง ไม่ว่าจะเป็นอัจฉริยะจากตระกูลราชวงศ์หรือตระกูลอื่น ๆ ล้วนจับกลุ่มกันหวังจะกีดกันเฉินฉางอัน

“เมื่อเร็ว ๆ นี้ มีข่าวลือว่า ตระกูลเฉินนั้นแข็งแกร่งมาก... หรืออาจจะลึกล้ำจนยากหยั่งถึง?” หลี่หงเอ่ยปากถามอย่างลังเล

“เชอะ! ข่าวลือไร้สาระ!” เหมิงไฉ่จวินกล่าวอย่างดูแคลน “ถึงแม้ตระกูลจะแข็งแกร่ง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขา?”

"สุดท้ายเขาก็เป็นเพียงบุรุษรูปงามที่ถูกองค์หญิงเลี้ยงดูเอาไว้เท่านั้น!"

"คุณชายเหมิงกล่าวถูกต้อง ถึงแม้ตระกูลเฉินจะมีอำนาจมากล้น แต่พวกเราก็มิได้เกี่ยวข้องอันใด การประลองครานี้ พวกเราก็ต่างใช้ฝีมือของตนเองมิใช่หรือ!"

เหล่าผู้คนต่างพากันเห็นด้วย

ทว่าสีหน้าของหลี่หงกลับเต็มไปด้วยความครุ่นคิด

เขาคิดว่า บุคคลผู้นี้สามารถทำให้เมืองฉางอันทั้งเมืองปั่นป่วนได้ คงไม่ใช่เรื่องง่ายดายเช่นนั้น...

แต่ก็นับว่าโชคดี พวกเขาจะยังไม่ปะทะกับเฉินฉางอันในตอนนี้

บทสนทนาของพวกเขาย่อมลอยเข้าหูของเฉินฉางอันไปโดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

แต่เฉินฉางอันกลับมิได้ใส่ใจอันใด พวกเขาเป็นเพียงตัวตลกตื้นเขินที่หึงหวงอย่างไร้สติและไร้ซึ่งความยำเกรงเท่านั้น!

เขายังคงมีสีหน้าเรียบเฉย มองไปยังทะเลเมฆเบื้องหน้า ปล่อยให้สายลมพัดผ่านชายเสื้อและเรือนผมสีดำขลับของเขาอย่างอิสระ

จีหมิงเยว่มองเขา จนหน้าแดงก่ำ

สิ่งใดกันที่ว่านางเลี้ยงดูชายรูปงามผู้นี้ไว้

ถึงนางมีปัญญา ก็เลี้ยงดูเฉินฉางอันไม่ได้หรอก!

เฉินฉางอันนั้นเปรียบประดุจมังกรผงาดฟ้า ไฉนเลยจะยอมอยู่อย่างบุรุษที่นางเลี้ยงดู... เพียงให้นางเฝ้ามองเขาอยู่เบื้องหลังก็เพียงพอแล้ว...

คิดได้ดังนั้น นางจึงถอนหายใจแผ่วเบา

‘ความรัก’ นั้นช่างน่าเศร้า ความรู้สึกเปรียบดั่งสายลม แม้ลมจะสงบ ความรู้สึกก็มิอาจสงบได้...

ใจกลางเมืองตงโจว

ทิวเขาอันยิ่งใหญ่แห่งนี้ ปกคลุมไปด้วยหมอกตลอดทั้งปี

แต่หากผู้ใดสังเกตจะพบว่า นั่นหาใช่หมอกควันไม่ หากแต่เป็น... พลังปราณที่เข้มข้นจนก่อตัวเป็นอากาศเหลว!

ทว่าทั่วทั้งขุนเขานี้ ล้วนถูกผนึกกำแพงเวทซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ นี่คือเกราะคุ้มกันที่สี่ มหาอาณาจักรแห่งแดนตะวันออกได้ร่วมกันสร้างขึ้น เพื่อปกปักสถานที่ซึ่งบ่มเพาะพลังปราณอันเข้มข้นเช่นนี้ มิอาจมีผู้ใดครอบครองแต่เพียงผู้เดียวได้

เพราะแม้แคว้นใดจักแข็งแกร่งเพียงใด หากคิดจะกุมอำนาจแห่งขุนเขานี้ไว้ ก็ไม่อาจต้านทานกระแสโลภะของผู้อื่นได้ สุดท้าย สี่มหาอาณาจักรจึงตกลงแบ่งปันผลประโยชน์ร่วมกัน

ทุกสามปี พวกเขาจะส่งเหล่าศิษย์เอกรุ่นเยาว์เข้ามาฝึกปรือวิทยายุทธ์ภายในหุบเขาแห่งนี้ โดยจำนวนคนของแต่ละแคว้นจะขึ้นอยู่กับจำนวนและคุณภาพของศิษย์เอกแต่ละรุ่น ทำให้เกิดการประลองเพื่อแย่งชิงสิทธิ์ขึ้น

แคว้นที่คว้าอันดับหนึ่ง จะได้สิทธิ์ส่งศิษย์เอกเข้าไปฝึกตนถึงสี่ร้อยคน

ส่วนอันดับสอง ได้รับสิทธิ์สามร้อยคน

และอันดับสาม ได้รับสิทธิ์สองร้อยคน 

อันดับที่สี่สามารถเข้าไปได้เพียงร้อยคน

ในแต่ละครั้ง การเปิดประตูจะมีผู้ได้สิทธิ์เพียงหนึ่งพันคนเท่านั้น

ดังนั้น หากแคว้นใดครองอันดับหนึ่งได้ทุกครั้ง ย่อมทิ้งห่างแคว้นที่ได้อันดับสี่อย่างมากมายมหาศาล!

ส่วนแคว้นต้าโจว ครองอันดับสุดท้ายมาสิบครั้งติดต่อกัน ทำให้คนรุ่นใหม่ของแคว้นต้าโจวมีจำนวนลดน้อยถอยลงทุกที

ถูกแคว้นตงเสวียนที่ครองอันดับหนึ่งมาอย่างยาวนาน ทิ้งห่างไปอย่างไม่อาจเทียบได้

เมื่อเฉินฉางอันและคนอื่น ๆ มาถึง บนท้องฟ้าเบื้องหน้าก็มีพาหนะลอยฟ้าอยู่มากมายนับไม่ถ้วน ทั้งเรือเหาะและยานลำใหญ่ที่หรูหราโอ่อ่า

ผู้คนจากสามแคว้นใหญ่ต่างมาถึงกันพร้อมหน้า คาดว่ามีจำนวนมากถึงหลายแสน!

เมื่อผู้คนจากแคว้นต้าโจวมาถึง กลิ่นอายโดยรวมก็น้อยกว่าอีกสามแคว้นอย่างเห็นได้ชัด

ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่จีหมิงเยว่ได้เป็นผู้นำ แม้ในใจจะรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง

แต่ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา นางได้ติดตามจีเวิ่นเทียน เพื่อเรียนรู้การปกครองแผ่นดิน ทำให้จิตใจของนางแฝงไว้ด้วยอำนาจของว่าที่องค์จักรพรรดินีโดยไม่รู้ตัว

นางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ จ้องมองไปยังแววตาที่เย้ยหยันเหล่านั้น ไม่นานนักก็พบกลุ่มคนกลุ่มใหญ่ในมุมที่แสนไกล 

"นั่นมัน พวกพันธมิตรวายุบูรพา!"

"ท่านพี่ฉางอัน คนของพันธมิตรวายุบูรพานั่น พวกมันก็มาด้วยหรือ!"

จีหมิงเยว่ เอ่ยขึ้นเบา ๆ

เฉินฉางอันวางมือลงบนไหล่บอบบางของนางอย่างอ่อนโยน ก่อนเอ่ยปลอบ" เชื่อใจข้าเถิด พวกมันอยากจะเตะแคว้นต้าโจวของเราออกไป อย่าได้ฝันไป! ใครกล้าที่รุกรานพวกเรา ข้าจะตัดขาคนผู้นั้นทิ้งเสีย!"

ได้ยินคำปลอบใจของเฉินฉางอัน จีหมิงเยว่พลันรู้สึกสบายใจขึ้น นางสูดหายใจลึก แปรเปลี่ยนท่าทีเป็นสง่าผ่าเผย

"โอ้… นั่นองค์หญิงหมิงเยว่ไม่ใช่หรือ ทำไมจีชางซาน องค์ชายไร้ค่าผู้นั้นไม่มาด้วยรึ"

เสียงทักทายเสียดสีดังขึ้น ทุกคนต่างมองไปยังต้นเสียง 

บุรุษผู้สง่างามวัยสามสิบกว่าปีผู้นั้น ช่างดูองอาจ

เขาคือ ตงเหลียนชิง องค์รัชทายาทแห่งแคว้นตงเสวียน!

เขาเบือนหน้าไปทางอื่น น้ำเสียงติดตลกล้อเลียน

ฝ่ายจีหมิงเยว่นั้น ตวนมู่ฉางซึ่งอยู่ข้าง ๆ จ้องมองตงเหลียนชิงอย่างดุดัน "จีชางซานไม่ใช่รัชทายาทแห่งแคว้นต้าโจวของพวกข้าอีกต่อไป บัดนี้องค์หญิงหมิงเยว่ ของพวกข้าคือรัชทายาทหญิง!"

"โอ้~ เป็นเช่นนี้นี่เอง ตัวข้านั้นพอได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง"

ตงเหลียนชิงแสร้งทำเป็นเข้าใจ แล้วเอ่ยเยาะเย้ย "ว่าอย่างไรนะ ราชวงศ์ตระกูลจีของพวกเจ้าไม่มีบุรุษเพศแล้วหรือ”

“ให้สตรีมาเป็นผู้นำในอนาคต ฮ่า ๆ ช่างน่าอัปยศอดสูยิ่งนัก!"

คำพูดของเขาทำให้เหล่าเชื้อพระวงศ์จากอีกสองแคว้นพากันหัวเราะลั่น

สีหน้าของจีหมิงเยว่พลันมืดครึ้ม กำหมัดแน่นจนซีดขาว

นี่ไม่ใช่แค่การดูถูกนาง แต่ยังเป็นการดูถูกราชวงศ์ของนางอีกด้วย

แต่ฝ่ายตรงข้ามยังไม่ยอมหยุด

ตงเหลียนหยาง น้องชายของตงเหลียนชิง จงใจพูดเสียงดังว่า "ได้ยินมาว่าเมื่อปีที่แล้ว จักรพรรดิแห่งแคว้นต้าโจวโดนทำร้ายปางตาย ไม่รู้เป็นหรือตาย บัดนี้มีข่าวลือว่ารัชทายาทสิ้นพระชนม์ พวกเจ้าจึงรีบร้อนหาสตรีมารับตำแหน่งรัชทายาทแทน... ช่างน่าอนาถ ดูท่าแคว้นต้าโจวคงใกล้ถึงกาลอวสานแล้ว!"

"เรื่องใหญ่ขนาดนี้ แต่จักรพรรดิแคว้นต้าโจวกลับหายหัว ไม่อยู่ ไม่รู้ว่า... สิ้นชีพไปแล้วหรือไม่? ฮ่า ๆ ๆ!"

วาจาหยาบหยามเช่นนี้ ทำให้ผู้คนจากแคว้นต้าโจวต่างโกรธเกรี้ยว

ส่วนคนจากสามแคว้นที่เหลือนั้น พากันหัวเราะลั่น

"ไม่ ไม่ ไม่ สิ้นชีพเลยก็ไม่ถูก คงยังมีลมหายใจอยู่บ้าง!"

"เกรงว่า... จะขี้ขลาดจนเสียสติไปแล้วกระมัง ไม่กล้ามา แล้วยังส่งธิดาของตัวเองมารับความอัปยศอีก!"

"อืม น่าจะเป็นเช่นนั้น กษัตริย์ไร้ความสามารถ!"

"ได้ยินมาว่าโดนตระกูลแซ่เฉินในแคว้นตัวเองกดขยี้ น่าสมเพช เสียชื่อวงศ์ตระกูล!"

คำพูดเยาะเย้ยดูถูกจากฝั่งตรงข้ามดังขึ้น ทำให้เกิดเสียงหัวเราะเยาะเย้ยตามมาอีกครั้ง

ผู้คนจากแคว้นต้าโจวโกรธจนแทบกระอักเลือด กัดฟันกรอด

พวกเขามองไปที่จีหมิงเยว่เป็นตาเดียว

เกรงว่าจีหมิงเยว่จะเสียกิริยา

แต่เรื่องน่าประหลาดใจก็บังเกิดขึ้น เมื่อจีหมิงเยว่กลับมีสีหน้าสงบนิ่ง นางอยู่ในชุดคลุมราชสำนักงดงาม ยิ่งขับให้ดูสง่าราศีสมเป็นเชื้อพระวงศ์

ทว่า ภายใต้แขนเสื้อกว้างที่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นนั้น นิ้วเรียวของนางกลับจิกกำแน่น

"อย่าใส่ใจเลย"

เฉินฉางอันวางมือลงบนบ่าของจีหมิงเยว่ ประหนึ่งมอบความรู้สึกปลอดภัยและมอบพลังให้นางอย่างล้นเหลือ

"การโต้เถียงกับพวกตัวโง่งมเช่นนี้ช่างเปลืองน้ำลายยิ่งนัก รอถึงเวลาขึ้นเวทีแล้ว ข้าจะปิดปากพวกมันทีละคนเอง!"

"ขอบคุณ ท่านพี่ฉางอัน"

จีหมิงเยว่พยักหน้าหนักแน่น ร่างกายของนางเปี่ยมไปด้วยพลังอีกครั้ง