บทที่ 18 สี่ยอดฝีมือแห่งตระกูลโหลว
โหลวอิงป้าผู้เกรียงไกรไม่คาดคิดว่า เหลียงเฟยจะมีวิสัยแน่วแน่และหาญกล้าเช่นนี้ เขาจึงเผลอตกตะลึงไปครู่ใหญ่ ท้ายสุดถึงได้คลี่ยิ้มแล้วกล่าวตอบ "โปรดวางใจ ข้าไม่เคยผิดวาจา!"
เมื่อเห็นว่าเหลียงเฟยผู้เป็ประธานในเื่นี้ตกลงด้วยแล้ว ยอดฝีมือแกร่งของตระกูลเย่ก็ไม่อาจกล่าวคัดค้านอีก
อย่างไรก็ตามเย่เทียนฉงยังคงเงียบงัน แต่ลึก ๆ แล้วนั้นเขาก็หวังว่าวันนี้จะได้เห็นศักยภาพที่ฝึกวรยุทธ์จนถึงขีดสุดของเหลียงเฟยตามที่เล่าลือกันว่าเป็ร่างกายเหล็กกล้าไม่แตกไม่พัง
ลุงหัวกล่าวเสริม "เหลียงเฟยข้าขอชื่นชมจิติญญาอันแน่วแน่ของเ้า! แม้ว่าจะมีความต่างระหว่างพละกำลังอย่างมาก แต่ข้าเชื่อว่าเ้าจะสร้างความประหลาดใจให้แก่พวกข้า เ้าจงไปสู้เพื่อยาถอนพิษมาด้วยใจสบาย หากมีผู้ใดกล้าออกมือช่วยเหลือ ข้าจะทำลายเขาเสียเอง!"
เช่นเดียวกันกับยอดฝีมือคนอื่น ๆ ของตระกูลเย่ที่พูดในลักษณะทำนองเดียวกัน
พวกเขาเหล่านี้ล้วนชื่นชมในพร์ของเหลียงเฟยและหวังว่าเด็กหนุ่มผู้มากความสามารถมาเป็ลูกเขยของตระกูลเย่ เพื่อที่จะได้ยกระดับฐานะของตระกูลให้สูงขึ้นไปอีก
แต่ในเวลานี้ เซียวหนิงเสวี่ยกลับสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางประการ นางกำลังคิดอยู่ว่าทำไมตระกูลเย่ซึ่งเป็หนึ่งในสามตระกูลใหญ่ของเมืองหลวง จึงออกมาช่วยเหลือชายหนุ่มยากจนที่ซึ่งเป็ผู้เลี้ยงสัตว์อสูรอยู่บนเกาะหมื่นอสูรได้?
หรือว่าคำเล่าลือที่สำนักเซียนหยูฮั่วได้ยินมานั้นเป็ความจริง? เหลียงเฟยและเย่หลิวซูมีพิธีหมั้นหมายกันเป็ที่เรียบร้อยแล้วหรือ?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เซียวหนิงเสวี่ยก็รู้สึกคับข้องใจอย่างบอกไม่ถูก กระนั้นนางก็ไม่อาจบอกได้ว่าเป็เพราะเหตุใด
เมื่อเห็นผู้ฝึกยุทธ์ของตระกูลโหลวโห่ร้องกันอยู่ ผู้ฝึกยุทธ์ของตระกูลเย่ก็ะโโต้ตอบกลับไปว่า หากผู้ฝึกยุทธ์ของตระกูลเหยียบกล้าออกมือช่วยเหลือ พวกเขาก็จะไม่ไว้หน้าเช่นกัน!
เหลียงเฟยไม่สนใจปฏิกิริยาของทั้งสองฝ่าย เขาก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไม่แยแส ต่อหน้าผู้ฝึกยุทธ์ทั้งสี่คนผู้ใหญ่โตเสมือนูเาใบหน้าของเขายังคงไม่แสดงออกถึงความกลัวแม้แต่น้อย
ผิดกับในใจของเซียวหนิงเสวี่ยที่กำลังรู้สึกห่วงกังวลอยู่ไม่น้อย
ครั้งก่อนเพียงแค่ปรมาจารย์ยุทธ์สามคนร่วมมือกัน เหลียงเฟย ก็เกือบจะต้องจบชีวิตลง หากไม่ได้บังเอิญพัฒนาตนเองติดต่อกันสามครั้ง เขาคงต้องสิ้นลมหายใจไปแล้วจริง ๆ
แล้วในครั้งนี้ล่ะ!
เห็นมีผู้ฝึกยุทธ์สี่คน และสองในสี่ก็เป็ยอดยุทธ์อีก!
สิ่งที่ยากยิ่งกว่านั้นคือ ต่างจากสามปรมาจารย์ยุทธ์ที่เขาต้องเผชิญบนถนนเมื่อครู่ สี่คนนี้ดูเหมือนจะเป็หนึ่งเดียวกันมากกว่า
เหลียงเฟยก้าวเข้ามาหาสี่ผู้แกร่งนั้น เขาก็ใช้ฝีเท้าลมกรดเคลื่อนร่างไปอย่างรวดเร็ว ดึงหอกยาวออกมาพลางโบกสะบัด ประสานกับควบคู่กับฝีเท้าลมกรา เขาใช้กระบวนท่าต่าง ๆ ของตระกูลโหลวได้อย่างคล่องแคล่ว
พวกผู้ฝึกยุทธ์เก่งกาจของตระกูลโหลวต่างพากันมองด้วยสีหน้างุนงง จ้องมองกันและกันด้วยความไม่เข้าใจว่า ทำไมเหลียงเฟยจึงสามารถใช้กระบวนท่าประจำตระกูลโหลวได้ และยังสามารถใช้กระบวนท่าเหล่านี้ได้สมบูรณ์แบบยิ่งกว่าพวกตน ราวกับเหลียงเฟยได้ปรับปรุงและคิดค้นใหม่ด้วยซ้ำ
ยอดฝีมือทั้งสี่ชะงักงันไปชั่วขณะ แต่เมื่อการต่อสู้กำลังจะเริ่มขึ้น พวกเขาก็ไม่ได้ประมาทเลินเล่อ พร้อมใจกระโจนวิ่งเข้าหาเหลียงเฟย และโจมตีด้วยกระบวนท่าอันยอดเยี่ยม
ลำแสงอันเกิดจากกระบวนท่าเ่าั้พุ่งเข้าหาเหลียงเฟยอย่างพร้อมเพรียงและหลากทิศทาง บางครั้งแรงบางครั้งอ่อน บาง่จริงบาง่หลอก ป้องกันได้ยาก ร้ายกาจนัก!
ราวกับทั้งสี่คนนี้จะมีสมองเดียวกัน ท่าโจมตีของพวกเขาเป็หนึ่งเดียว ทั้งรุกและรับ ไร้ซึ่งช่องโหว่ ประสานงานกันได้อย่างลงตัว
เผชิญกับการโจมตีที่ไร้ช่องโหว่เช่นนี้ การต้านทานย่อมไม่ใช่ทางออก กระบวนท่าชั้นสูงนั้นไม่ใช่สิ่งที่จะต่อกรได้เลย เขาจำต้องหลบหลีกด้วยฝีเท้าลมกรดเท่านั้น
หลายคนรวมถึงเซียวหนิงเสวี่ยผู้มีฝีมือระดับราชันยุทธ์ก็พยักหน้า นางมองว่าเหลียงเฟยทำได้ดีมากแล้ว เพราะนางเองก็เห็นว่ายอดฝีมือทั้งสี่คนนี้ ยามที่ร่วมแรงกันแล้วมีพละกำลังเหนือกว่าราชันยุทธ์ขั้นสูงเสียอีก
ความสามัคคีนี้ คือพลังที่แกร่งกล้ามากนัก!
ยอดฝีมือทั้งสี่คนประสานกำลังจนเกิดเป็ท่วงท่าการโจมตีอันยอดเยี่ยม หลังการโจมตีผ่านไปหนึ่งกระบวนท่าแล้วพวกเขาก็ไม่ได้ท่าทีเหนื่อยล้าออกมาแม้แต่น้อย เช่นเดียวกับเย่ฮวาหรงในอดีต ทว่าพวกเขากลับดูโกรธเป็ฟืนเป็ไฟที่ยังไม่สามารถสังหารเหลียงเฟยได้ จึงบุกโจมตีท่านอย่างรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
ในตอนแรกเหลียงเฟยยังรับมือได้อยู่บ้าง แต่เมื่อเวลาผ่านไปราวกับประสาทััของเขาเริ่มทู่ลงอันเป็ผลมาจากความเหนื่อยล้า แม้กระทั่งการหลบหลีกต่าง ๆ ก็พลอยช้าลงด้วยโดยที่เขาไม่รู้ตัว
สองในสี่ยอดฝีมือได้เห็นดังนั้น จึงผลิรอยยิ้มอันชั่วร้ายขึ้นมาบนใบหน้า พวกเขาได้โอกาสแล้ว ทุกคนพร้อมใจปลดปล่อยลำแสงพุ่งเข้าโจมตีเหลียงเฟยพร้อมกัน
หึ ๆ คราวนี้ต้องตายแน่!
แต่สิ่งที่ทำให้สองคนผู้แกร่งนั้นประหลาดใจก็คือ เหลียงเฟยถูกโจมตีด้วยกำลังไม่ใช่น้อย แต่ร่างกายของเขาไม่เพียงแต่จะไร้ซึ่งรอยขีดข่วนเท่านั้น เหลียงเฟยผู้ที่ควรจะาเ็หนักยังเป็ฝ่ายพุ่งเข้าหาพวกเขาอย่างรวดเร็วอีก
พวกเขาไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เหตุใดจึงเป็เช่นนี้?
ร่างกายของเหลียงเฟยทำจากเหล็กกล้าหรือไร?
การโจมตีที่รุนแรงขนาดนั้นกระทบลงบนตัวเขาอย่างเห็นได้ชัด แต่มันกลับไม่สามารถสร้างได้แม้แต่รอยขีดข่วนเลยงั้นหรือ!?
สองปรมาจารย์ยุทธ์กำลังรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก แต่กระนั้นพวกพ้องของเขาอีกสองคนก็ยังคงกระหน่ำโจมตีเหลียงเฟยอยู่เรื่อย ๆ แสงสว่างมากมายพุ่งเข้ากระทบร่างของเด็กหนุ่ม ทว่ามากที่สุดก็เพียงทำให้เขาสั่นไหวเล็กน้อย แต่ไม่สามารถหยุดการเคลื่อนไหวได้
เมื่อเซียวหนิงเสวี่ยเห็นเช่นนั้น นางก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างไม่อาจควบคุมได้อีกครั้ง!
นางเคยคิดว่าเหลียงเฟยมีพร์ในการเรียนรู้ที่สูงส่งมาก สามารถพัฒนาความแข็งแกร่งได้ถึงสามขั้นในเวลาอันสั้น นั่นก็นับเป็เื่มหัศจรรย์อย่างยิ่งแล้ว!
แต่ไม่คิดว่าเลยว่ารากฐานของเขาเองจะแข็งแกร่งถึงขนาดนี้ด้วย การฝึกรากฐานเป็เวลากว่ายี่สิบปี ทำให้เนื้อหนังและกระดูกของเขาแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าไปแล้วหรือ?
ยอดเยี่ยมจริง ๆ ยอดเยี่ยมมาก ๆ!
ทุกสายตาจับจ้องมองดูร่างกายที่แข็งแกร่งของเหลียงเฟยแล้วรู้สึกประหลาดใจไปตาม ๆ กัน
พวกเขาต่างชื่นชมว่าความแข็งแกร่งและถึงทนของร่างกายที่ไม่คาดคิดว่าจะเป็ของมนุษย์ เหลียงเฟยผู้นี้เป็บุคคลแปลกประหลาดอย่างแท้จริง!
แม้ลุงหัวจะเคยเห็นมาก่อน แต่เมื่อเห็นเหลียงเฟยไม่ไหวติงยามที่ต้องเผชิญหน้ากับพลังที่ยิ่งใหญ่กว่า เขาก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นมากขึ้น!
เย่เทียนฉงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีใจเป็อย่างมาก สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง!
นี่คือกายาที่ไม่มีวันแตกสลายที่แท้จริงงั้นหรือ?
เหลียงเฟยไม่ได้สนใจสีหน้าของทุกคน ขณะนี้เขากำลังตึงเครียดกับสถานการณ์ตรงหน้ามิใช่น้อย "ไม่ได้การ หากไม่ทำอะไรสักอย่างคนทนได้อีกไม่นาน! อย่างน้อย ๆ ต้องจัดการสักคนก่อน… ทำลายการโจมตีผสานนี้ให้ได้แล้วค่อยหาวิธีต่อไป!"
ครู่หนึ่ง เหลียงเฟยก็กัดฟันกรอด เขาไร้ซึ่งวิธีในการเอาชนะโดยไม่าเ็ ดังนั้นเมื่อมาถึงซึ่งทางตั้น เด็กหนุ่มก็ตัดสินใจพุ่งตรงเข้าโจมตีอย่างไม่ลังเล และเป้าหมายแรกของเขาก็คือยอดยุทธ์คนหนึ่ง!
พวกเขาทั้งสี่ไม่คาดคิดว่าเหลียงเฟยจะไม่หลบ แม้จะตกตะลึงแต่พวกเขาก็ไม่ได้หยุดมือและโจมตีเหลียงเฟยอย่างหนักหน่วงยิ่งขึ้น
แสงสายรุ้งปรากฏวิบวับ โถมเข้าหาเหลียงเฟยอย่างบ้าคลั่ง ส่วนมากตกกระทบบนร่างอย่างไม่พลาดเป้าหมาย แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังหยุดเขาไม่ได้ เหลียงเฟยกำมือแน่น และพุ่งโจมตีปรมาจารย์ยุทธ์คนนั้น
แม้จะเป็ภาพที่ดูน่าสังเวช แต่ก็เป็ภาพที่มากด้วยความกล้าหาญ!
เซียวหนิงเสวี่ยเกือบจะร้องไห้แล้ว!
ทุกคนที่อยู่ในที่นั้น รวมถึงคนบางคนจากตระกูลโหลว ต่างก็ซาบซึ้งใจ พากันจ้องมองข้าด้วยสีหน้าชื่นชมและยกย่อง
คนเก่ง ๆ ของตระกูลเย่ต่างก็หวังให้เขาสู้ต่อไปจนเฮือกสุดท้าย!
156
