พิมพ์รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในห้องนอนเก่าๆแคบๆ ที่มีกลิ่นอับๆ เล็กน้อย
“เราอยู่ที่ไหนกันล่ะเนี่ย?”
หลังจากที่พิมพ์ขยับตัวแล้วเด็กหญิงตัวเล็กๆ อายุ 2 ขวบ ก็เขย่าแขนของเธอทันทีพร้อมกับเรียกว่า
“แม่ แม่ หนูหิว”
พิมพ์ใที่มีเด็กผู้หญิงตัวผอมๆ อายุน่าจะประมาณ 1 ขวบ อยู่ข้างๆ เธอและเขย่าแขนของเธอ พร้อมกับเรียกเธอหรือเปล่า
'ทำไมเด็กหญิงอายุ 1 ขวบคนนี้มาเขย่าแขนของเราพร้อมทั้งเรียกเราว่าแม่อีกด้วยเรายังไม่ได้แต่งงานและเธอยังไม่มีสามีแล้วเธอจะมีลูกได้ยังไงก่อน'
“หนูเรียกใครแม่”
หยางลี่ร้องไห้แล้วชี้ไปที่พิมพ์และตัวเอง
“แม่ แม่ ลี่ลี่”
พิมพ์พยายามลุกขึ้นนั่งและลูบหัวหยางลี่และมองดูการแต่งกายของตัวเองและลูกสาวด้วยเสื้อผ้าของจีนยุค 70
‘สงสัยเราทะลุมิติมาจีนยุค 70 แล้วรึเนี่ยเป็อย่างที่เราฝันถึงมาก่อนเลย งั้นเราชื่อกู้ซุนหนี่ ลูกสาวชื่อหยางลี่ส่วนสามีทหารชื่อหยางตงสินะ’
“กินนมกล่องนี้ก่อนนะ เดี๋ยวแม่ลุกขึ้นไปทำอะไรให้ลูกกิน”
พิมพ์ลุกขึ้นออกจากห้องนอนไปยังห้องครัว แต่พบเพียงแค่ข้าวสาร 1กำมือ เท่านั้น
“อะไรเนี่ย! มีข้าวสารแค่ 1 กำมือ เท่านั้นงั้นเราเอาข้าวสาร เนื้อหมู ต้นหอม ผักชี เกลือ ซีอิ๊วขาว น้ำมันหอย น้ำตาลพริกไทยป่น และผงปรุงรส ออกมาจากมิติของเรา ก่อนแล้วกัน”
“วันนี้ทำข้าวต้มหมูสับ:
1. ต้มข้าวหอมมะลิกับน้ำเปล่าคนไปเรื่อยๆ เพื่อให้ข้าวไม่ติดกับหม้อ
2. นำรากผักชีกระเทียมซอย ไปผัดกับน้ำมันจนกลิ่นหอม ใส่หมูสับลงไปผัดให้เข้ากันปรุงรสตามชอบด้วยเกลือ ซีอิ๊วขาว น้ำมันหอยน้ำตาลน้ำปลา และผงปรุงรส เมื่อเครื่องข้าวต้มสุกทั่วใส่ขึ้นฉ่ายที่หั่นท่อนแล้วผัดต่ออีกเล็กน้อยเพื่อให้ขึ้นฉ่ายโดนความร้อนส่งกลิ่นหอม
3. นำเครื่องข้าวต้มลงไปคลุกในหม้อข้าวต้มที่เตรียมไว้ใส่พริกไทยป่น โรยหน้าด้วยต้นหอม ผักชี และกระเทียมเจียว เพื่อเพิ่มความหอมเป็อันเสร็จ
4. ตักข้าวต้มใส่ชาม”
พิมพ์พยายามก่อไฟด้วยฟืนแบบโบราณอยู่นาน
“ดีนะเนี่ย เราเคยเรียนลูกเสือ มีการก่อไฟแบบนี้ตอนเข้าค่ายลูกเสือไม่งั้นแย่แน่ๆ เลย”
พิมพ์เรียกลูกสาวมานั่งกินข้าวที่โต๊ะหน้าห้องครัว
“ลี่ลี่ มากินข้าวต้มหมูสับเป็อาหารเช้ากันได้แล้วลูกเดี๋ยวแม่ป้อนลูกเอง”
หลังจากพิมพ์และลูกกินข้าวต้มหมูสับเสร็จแล้วเธอจึงเดินสำรวจบ้าน
“บ้านดินชั้นเดียว 1 ห้องนอน 1 ห้องโถง 1 ห้องครัว 1 ห้องน้ำเหมือนที่เราฝันเห็นก่อนทะลุมิติมาเลย”
“กู้ซุนหนี่ กู้ซุนหนี่ เป็อย่างไรบ้าง? ไม่เห็นออกจากบ้านมา2 วัน แล้ว ป้าเลยเอาข้าวสาร ไข่ไก่ ผักกาดขาว มาให้นะ”
ป้าจางนำข้าวสาร 1 จิน ไข่่ไก่ 3 ฟอง และผักกาดขาว มาให้กู้ซุนหนี่ที่เงียบหายไปเพราะไม่เห็นออกจากบ้านของเธอ เพื่อไปทำงานบ้านให้แม่สามีเหมือนอย่างเคย(ไรต์ขอใช้ชื่อกู้ซุนหนี่แทนชื่อพิมพ์ั้แ่นี้เป็ต้นไปนะคะ)
“หยางลี่ หล่ะ อยู่ไหนรึ?”
ป้าจางถามหาลูกสาวของกู้ซุนหนี่
“ลี่ลี่นั่งเล่นอยู่อยู่ในห้องโถงค่ะป้าจาง”
กู้ซุนหนี่จึงเรียกหยางลี่ออกมาหาป้าจาง
“ลี่ลี่ออกมาทักทายยายจางด้วยค่ะ”
หยางลี่จึงลุกออกมาทักทายป้าจางหน้าบ้าน แล้วเดินมาเกาะแขนของกู้ซุนหนี่และยิ้มเอียงอายป้าจาง
“สวัสดีค่ะยายจาง”
“หยางลี่ดีใจใช่ไหมที่แม่ลุกขึ้นได้แล้ว”
หยางลี่ยิ้มและพยักหน้าก่อนตอบกลับยายจางไปว่า
“ค่ะ”
"งั้นป้าไปก่อนนะ วันหลังป้าจะมาหาใหม่"
กู้ซุนหนี่ทำงานหนัก ทั้งงานบ้านตัวเองและงานบ้านแม่สามีที่อยู่คนละหลังกันไม่ว่าจะทำอาหาร ทำความสะอาดบ้าน ล้างจาน ซักผ้า
แม้ว่าบ้านใหญ่หยางหรือบ้านแม่สามีจะมีลูกสะใภ้ใหญ่ และลูกสะใภ้รองอยู่ก็ตามที
พ่อสามี หยางสง อายุ 55 ปี แม่สามี จางซื่ออายุ 50 ปี มีลูกชาย 3 คนอยู่ร่วมกันกับลูกชายคนโต และลูกชายคนรอง ที่ยังไม่แยกบ้านไม่เหมือนบ้านสามที่แยกบ้านออกจากบ้านใหญ่หยางแล้ว
เนื่องจากแม่สามีไม่ชอบสะใภ้สามที่มาจากครอบครัวที่ยากจน
นอกจากนี้ แม่สามียังเคยหาว่าที่สะใภ้สามไว้ก่อนแล้วว่าที่สะใภ้สามซึ่งเป็ลูกสาวเพื่อนรักของเธออีกคนนั่นเอง
พ่อสามีและแม่สามียังคงทำงานในที่นาของบ้านใหญ่หยางซึ่งจะเก็บเกี่ยวข้าวในแปลงนาให้เสร็จสิ้นก่อนวันสิ้นปี
ลูกชายคนโต พี่ใหญ่ หยางต้า อายุ 29 ปีแต่งงานกับ สะใภ้ใหญ่ จางนี อายุ 27 ปีซึ่งสะใภ้ใหญ่เป็หลานสาวจากบ้านเดิมของแม่สามี ทำให้แม่สามีเอ็นดูและรักสะใภ้ใหญ่มีลูกชาย 2 คน หยางไห่ตง อายุ 9 ปีหยางไห่ติง อายุ 7 ปีทั้งคู่เรียนชั้นประถมในโรงเรียนที่ตำบลชิงไห่
พี่ใหญ่และสะใภ้ใหญ่ยังคงทำงานในที่นาของบ้านใหญ่หยางซึ่งพวกเขาจะเก็บเกี่ยวข้าวในแปลงนาให้เสร็จสิ้นก่อนวันสิ้นปี
ลูกชายคนรอง พี่รอง หยางเอ้อ อายุ 27 ปีแต่งงานกับ พี่สะใภ้รอง หลิวอัน อายุ 25 ปีซึ่งสะใภ้รองเป็ลูกของเพื่อนรักของแม่สามี ทำให้แม่สามีเอ็นดูสะใภ้รองเช่นกันมีลูกชาย 1 คน หยางชาง อายุ 6 ปีลูกสาว 1 คน หยางชิง อายุ 4 ปีลูกชายบ้านรองเรียนชั้นประถมในโรงเรียนที่ตำบลชิงไห่เช่นเดียวกันกับลูกชายของพี่ใหญ่
พี่รองและพี่สะใภ้รองยังคงทำงานในนาบ้านใหญ่หยางซึ่งจะเก็บเกี่ยวข้าวให้เเล้วเสร็จก่อนวันสิ้นปี
ลูกชายคนที่สาม หยางตง อายุ 25 ปี แต่งงานกับกู้ซุนหนี่ อายุ 21 ปี ซึ่งเป็ลูกสะใภ้สาม มีลูกสาว 1คน หยางลี่ อายุ 2 ปีเป็ลูกสาวของบ้านสามหยาง หยางตงไปเป็ทหารั้แ่อายุ 18 ปีและส่งเงินมาให้แม่สามีทุกเดือน เดือนละ 100 หยวนโดยให้แม่สามี 50 หยวน และกู้ซุนหนี่ 50 หยวน
แม่สามีไม่เคยให้เงินกู้ซุนหนี่เลย นอกจากจะให้ข้าวสาร เกลือไข่ไก่ในปริมาณเล็กน้อยในแต่ละเดือนแทน
กู้ซุนหนี่ไม่ได้ลงทำงานในที่นาของบ้านใหญ่หยางเพราะเธอต้องเลี้ยงดูหยางลี่ ลูกสาววัย 2 ขวบ ของเธอ
ดังนั้น แม่สามีจึงให้เธอรับผิดชอบงานในบ้านแม่สามีทั้งหมดไม่ว่าจะหุงข้าว ทำกับข้าว ทำความสะอาดบ้าน ล้างจาน ซักผ้าทำให้เธอแทบไม่มีเวลาได้นั่งพักในแต่ละวัน รวมทั้งปริมาณอาหารที่ได้รับยังน้อยนิดไม่เพียงพอต่อความ้าของร่างกาย ทำให้เธอและลูกสาวผอมบางมาก
กู้ซุนหนี่นำน้ำบ่อจากมิติของเธอออกมาให้ตัวเธอและหยางลี่ได้ดื่มเพื่อลดความปวดเมื่อยเนื้อตัวรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า และร่างกายน่าจะแข็งแรงขึ้น
“อืมดื่มน้ำบ่อจากมิติแล้วรู้สึกว่าความปวดเมื่อยเนื้อตัวลดลงรู้สึกกระปรี้กระเปร่า และร่างกายน่าจะแข็งแรงขึ้นด้วยนะ”
“ลี่ลี่ ดื่มน้ำหลังกินข้าวต้มหมูสับด้วยจ๊ะ”
“ค่ะแม่”
กู้ซุนหนี่และหยางลี่ยังคงกินข้าวต้มหมูสับเป็อาหารกลางวันเพราะท้องเธอและลูกยังไม่เคยได้กินอาหารจนอิ่มมาก่อน ควรกินอาหารรสชาติอ่อนๆก่อนให้กระเพาะอาหารได้คุ้นชิดกับอาหารเสียก่อนแล้วค่อยกินอาหารที่มีรสชาติเข้มข้นอย่างอื่นในภายหลัง
'ร่างกายนี้น่าจะขาดสารอาหารมานานแล้วจนผอมขนาดนี้เพราะปกติกินแต่ข้าวต้มที่หาเมล็ดข้าวแทบไม่เจอ ดังนั้น เราควรกินอาหารรสชาติอ่อนๆในปริมาณน้อยๆ ก่อน แล้วค่อยกินอาหารที่มีรสชาติเข้มข้นทีหลังแล้วกัน'
“ลี่ลี่มากินข้าวต้มหมูสับสำหรับมื้อเที่ยงกัน เดี๋ยวแม่ป้อนลูกเอง”
กู้ซุนหนี่และหยางลี่ยังคงกินข้าวต้มหมูสับเป็อาหารเย็นเช่นเคย
“ลี่ลี่มากินข้าวต้มหมูสับสำหรับมื้อเย็นกัน เดี๋ยวแม่ป้อนลูกเอง”
หลังจากนั้นกู้ซุนหนี่และหยางลี่ก็อาบน้ำแล้วเข้านอนในห้องนอนแล้วหลับไปด้วยกันจนกระทั่งเช้า
"ลี่ลี่มาอาบน้ำก่อนนอนกันนะคะเดี๋ยวแม่อาบน้ำให้ลี่ลี่ก่อนแล้วแม่จะอาบน้ำทีหลังนะคะ"
"ค่ะแม่"
"เดี๋ยว แม่ใส่ชุดใหม่ให้นะคะ แล้วลูกก็นอนรอแม่บนเตียงนี้ก่อนแม่จะมานอนด้วยกันหลังจากแม่อาบน้ำเสร็จ"
"นอนกันได้แล้วจ้าลี่ลี่"
"ค่ะแม่"
6K
