สลับร่าง พลั้งชน

ณ ป้ายหยุดรถประจำทาง รถเมล์สาย 14 คันหนึ่งกำลังจอดเทียบป้ายพร้อมกับเสียงเบรกดังสนั่น ครูแพรว (ในร่างอาร์ต) ได้แทรกตัวเบียดเสียดกับเหล่านักเรียนลงมาจากประตูรถเมล์ในสภาพที่ดูไม่ค่อยได้เท่าไรนัก ผมเผ้าที่เคยพยายามหวีให้เรียบ ตอนนี้กระเซอะกระเซิง เสื้อนักเรียนชายชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบไปกับแผ่นหลัง กลิ่นควันรถกับบรรยากาศยามเช้าอันแสนวุ่นวายทำเอาเธอแทบจะหมดแรงไปกองกับพื้น

"เฮ้อ... ถึงซะที" เธอยืนหอบแฮก พลางใช้หลังมือที่หยาบกร้าน ปาดเหงื่อบนหน้าผาก สายตามองข้ามไปยังรั้วโรงเรียนด้วยความหวังว่าจะรีบไปจัดการกับไอ้เด็กแสบที่เอาร่างเธอไปให้มันจบๆ

แต่แล้ว... เสียงเครื่องยนต์ที่เดินเรียบนิ่งของรถเก๋งญี่ปุ่นสีขาวมุกที่คุ้นตาก็แล่นเข้ามาจอดเทียบที่ข้างป้ายรถเมล์ที่เธอเพิ่งลงรถมาพอดี กระจกไฟฟ้าฝั่งตรงข้ามคนขับค่อยๆ เลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่สวยหวานหยาดเยิ้มของ ครูแพรว ที่บัดนี้มีแววตาเจ้าเล่ห์ดุจสุนัขจิ้งจอก

“ เหนื่อยไหมคะน้องอาร์ต ครูแพรวเป็นกำลังใจให้นะคะ” อาร์ตในร่างครูแพรวตะโกนทักมาจากในรถด้วยน้ำเสียง อันอ่อนหวานและสดใส ก่อนที่จะปิดกระจกรถแล้วขับรถเข้าไปจอดรถในที่จอดของโรงเรียน

เมื่อจอดรถเรียบร้อยอาร์ตในร่างครูแพรว ค่อยๆ ลงจากรถด้วยท่าทางนิ่มนวล และได้เดินอย่างสง่างามมาจากที่จอดรถ

เหล่านักเรียนและผู้คนที่ยืนอยู่แถวนั้นถึงกับตกใจแทบจะหยุดหายใจไปชั่วขณะ เมื่อ อาร์ต (ในร่างครูแพรว) ในชุดพยาบาลสีขาวสะอาด ที่กระดุมเสื้อสองเม็ดบนเปิดออกโชว์ให้เห็นเนินอกขนาดใหญ่สีขาวเนียนนุ่ม ขับความเซ็กซี่ออกมาอย่างเข้าตากรรมการ กระโปรงสีขาวอันแสนสั้นที่โชว์ขาอ่อนอันสวยงามพร้อมครับถุงน่องสีเนื้อบางเฉียบจนดูเหมือนไม่ได้ใส่ถุงน่องมา แต่ทำให้เรียวขาดูเนียนเรียบกว่าเดิมและสวยขึ้นเข้าไปอีก ได้เดิน สะบัดเอวมาอย่างช้าๆ เขาจงใจสะบัดผมยาวสลัวที่ดัดลอนอ่อนๆ ให้พริ้วไหว ขนตาปลอมแผงหนาทำให้ดวงตาของครูแพรวดูเย้ายวนจน ใครๆ เห็นก็ตะลึงในความงาม และแอบหลงรัก

แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาทุกคู่ที่สุดคือ ชุดพยาบาล ที่ถูกปรับแต่งจนผิดหูผิดตา กระโปรงทรงสอบที่ถูกม้วนเอวขึ้นจนสั้นกุดโชว์เรียวขาขาวโพลนที่ห่อหุ้มด้วย ถุงน่องเต็มตัวสีเนื้อ ชนิดบางพิเศษ มันเนียนจนดูเหมือนผิวจริงแต่มีความเงางามสะท้อนแสงแดดยามเช้า ทุกจังหวะที่เขาก้าวเดิน ชายกระโปรงจะรั้งขึ้นจนเห็นความตึงเป๊ะของสะโพกที่สวมจีสตริงอยู่ข้างในอย่างชัดเจน

"ว้าว... อากาศตอนเช้านี่มันสดชื่นจังเลยนะจ๊ะ 'น้องอาร์ต'" อาร์ตส่งเสียงหวานใสพลางขยิบตา เมื่อเดินมาเจอร่างเดิมของตัวเองที่ยืนอ้าปากค้างที่ยืนรออยู่ตรงประตูทางเข้า

"เธอ.. เธอแต่งแบบนี้มาได้อย่างไง!" ครูแพรวในร่างอาร์ตกัดฟันโมโห แผดเสียงออกมา ด้วยใบหน้าแดงก่ำที่เต็มไปด้วยความโกรธและความอับอาย 

"เสื้อ…….เธอไปเปิดซะให้เห็นขนาดนั้น กระโปรง…….ทำไมถึงสั้นแบบนี้! แล้วตาของเธออีก... ทำไมต้องติดขนตาปลอม……..แบบนั้นมาด้วย! เธอบ้าไปแล้วหรือไง?"

อาร์ตหัวเราะคิกคักพลางเดินเข้าไปใกล้ร่างเดิม เขาแกล้งก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อปรับสายรองเท้าส้นสูง จงใจเผยให้เห็นภายในเนินอกขาวเนียนที่อยู่ลึกลงไปในคอเสื้อที่ปลดกระดุมไว้อย่างหมิ่นเหม่ กลิ่นน้ำหอมที่เขาบรรจงฉีดมาในตอนเช้า โชยเข้าจมูกครูแพรว (ในร่างอาร์ต) จนเธอได้กลิ่นชัดเจน

"ก็เธอบอกเองไม่ใช่เหรอค่ะ ว่าให้ดูแลร่างกายนี้ให้ดีๆ... ฉันก็เลยจัดเต็มให้ไงค่ะ" อาร์ตกระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน "ถุงน่องนี่ใส่สบายจังเลยนะคะ แถมน้อง 'จีสตริง' นี่ก็หวิวดีแท้ ฉันชอบจังเลย"

"ไอ้เด็กบ้า! หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ!" ครูแพรวแทบจะถลาเข้าไปตะครุบปากตัวเอง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นสายตาของนักเรียนชายและอาจารย์ฝ่ายปกครองที่เริ่มมองมาทางพวกเขาเป็นตาเดียว

"อุ๊ย... อย่าดุครูสิจ๊ะน้องอาร์ต เดี๋ยวคนอื่นเขาจะเข้าใจผิดเอาได้นะ" อาร์ตฉีกยิ้มหวานหยด พลางใช้มือเรียวสวยลูบต้นขาตัวเองที่ใส่ถุงน่องเนื้อบางจนดูอย่างจงใจ "เข้าไปโรงเรียนกันเถอะ... วันนี้ครูตั้งใจจะมี 'เซอร์ไพรส์' ให้ดูอีกเยอะเลยนะ!"

อาร์ตเดินนวยนาดสับสะโพกพริ้วไหวเข้าสู่ประตูโรงเรียน ทิ้งให้ครูแพรวในร่างเด็กหนุ่มยืนกำหมัดแน่นท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของผู้คนที่อยู่บริเวณนั้น ที่บัดนี้ต่างพากันซุบซิบถึง "ครูพยาบาลนางฟ้าในลุคใหม่" ที่ดูจะเร่าร้อนกว่าเดิมร้อยเท่า!

คุยกับแม่มดข้างบ้าน: เป็นยังไงบ้างคะนางฟ้าในลุคใหม่ ชอบกันไหมค่ะ อาร์ตจะมีเซอร์ไพรส์อะไรต่อโปรดติดตามนะคะ