ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

วันประลองวันที่3ก็เริ่มขึ้นแต่สิ่งที่แปลกออกไปคือ

มีหลาย ๆคนถอนตัวออกจากการต่อสู้ เนื่องจากมีหลายคนที่มีอาการบาดเจ็บหนักไม่สามารถส่งแข่งต่อได้

5อาณาจักรยังรู้เสียดายที่อี้เฉินเหมือนจะถอนตัวออกไป อี้เฉินไม่ได้มาเข้าร่วมการประลองในวันนี้

ผู้คนคิดว่าอี้เฉิน คงบาดเจ็บหนัก เลยสละสิทธิ์ไป

กลุ่มผู้คนต่างถอนหายใจแบบนี้อันดับหนึ่งคงเป็นของ ดินแดนร้อยแคว้นถ้าไม่มีอี้เฉินขึ้นประลอง

ใครเล่าจะกล้าท้าทายดินแดนร้อยแคว้น

เยว่ฉานรู้สึกผิดปกตินางรู้สึกถึงลางร้ายบางอย่าง

นางจึงเดินไปที่พักของผู้ประลองนางให้ผมคุมลานประลองพาไปห้องพักที่อี้เฉินอยู่

ทันใดที่นางไปถึงนางถึงกับใจสั่นหวิว นางเห็นอักขระค่ายกลเคลื่อนย้ายที่ถูกทำลาย อยู่ภายในห้องของอี้เฉิน

นางเร่งออกตามหาร่องรอยอี้เฉินบริเวณรอบๆ อย่างทุกข์ร้อนใจ

ค่ายกลเคลื่อนย้ายนี้รีบทำขึ้นมาเคลื่อนย้ายออกไปได้ไม่ไกล

นางตามหาอย่างบ้าคลั่งเผาผลาญปราณพลังภายในร่างขับเคลื่อนวิชามังกรทะยานนภาเร่งค้นหาอี้เฉิน

เยว่ฉานมีเพียงความหวังเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเขาเห็นยอดเขารอบนอกเมืองสายธารมีร่องรอยต่อสู้อย่างรุนแรง

เศษใบไม้ปลิวว่อน ต้นไม้ฉีกขาดหลายจุด นางตามร่องรอยโจมตีไปเรื่อย ๆ

นางยิ่งตามร่องรอยไปใจนางยิ่งแตกสลาย ดวงตาเริ่มมีน้ำตาไหลซึม

นางเห็นเลือดกองหนึ่ง เหมือนจะมีคนถูกจับที่ตรงนี้

แถวๆ บริเวณนี้นางจับสัมผัสได้มีกลิ่นอายของ ขั้นพลังวีรชน

เยว่ฉานกำหมัดแน่น นางพยามตามหาตัวอี้เฉินอย่างต่อเนื่อง เผื่อจะเจออี้เฉิน

แต่ความหวังของนางเริ่มหมดสิ้น

นางมาเจอจุดบนยอดเขาน้ำตกเห็นเลือดกองใหญ่อาบนองทั่วบริเวณ

ภาพที่นางเห็นทำให้นางแขนขาอ่อนแรงนั่งร้องไห้โฮอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ดั่งเด็กน้อยที่สูญเสียของรักของหวงไป

หัวใจนางแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ  ความรู้สึกต่างๆ เข้าถาโถมเมื่อโลกของนางล่มสลายหายไป   นางเอาแต่โทษตัวเอง

นางรู้สึกเสียใจอย่างมาก อยากคิดย้อนเวลากลับ นางนึกเสียใจที่รับ

อี้เฉินเป็นศิษย์ นางนั่งโทษตัวเองอยู่อย่างนั้นน้ำตาไหลรินอาบพวงแก้ม

นางเห็นรอยเลือดหยดสุดท้าย อยู่ขอบหน้าผาก่อนถึงเหวน้ำตก

นางยังไม่เลิกค้นหาตราบใดที่ยังไม่เห็นอี้เฉิน นางเดินเรียบทางน้ำตกสายนี้ไปเพื่อตามหาอี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง อาภรณ์ของนางเปรอะเปื้อนไปด้วยคาบดินโคลน

แววตาที่เคยสุกใสกับหมองหม่น เต็มไปด้วยคาบน้ำตาเปรอะเปื้อนดวงหน้า

น้ำตกสายนี้ยิ่งลงไปทางน้ำด้านล่างยิ่งแตกแยกออกไปเป็นสิบสายธารน้ำ นางใช้เวลาตามหา ไปหลายวันก็ไร้วี่แวว ดวงตาของนางแดงก่ำ

เต็มไปด้วยคราบน้ำตา นางเหมือนหมดหนทางแม่น้ำนี้แตกแยกออกไปหลายสายเกินไปทำให้การค้นหายากลำบาก

นางแทบไม่เจอเบาะแสอะไรเลยแม้จะพลิกแผ่นดินตามหา

ชายชราผู้นำแคว้นเยว่ รอเยว่ฉานอยู่นานจะเกือบ7วัน

ตัวเขาที่ทนเห็นหลานเป็นแบบนี้ไม่ได้

เขาจึงไปดึงตัวนางกลับมาที่เรือบิน แล้วให้นางสงบสติอารมณ์

"ตัวเจ้าเป็นถึงความหวังของตระกูลเจ้าจะอยู่ที่นี่แบบนี้งั้นหรือ ข้าให้เวลาเจ้า มาเกือบเจ็ดวันแล้วนะ" ชายชราขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่พอใจสักเท่าไร่

"คนของแคว้นอื่นกลับไปกันหมดแล้วข้าให้เวลาเจ้านานมากพอแล้ว เจ้าต้องกลับดินแดนร้อยแคว้นได้แล้ว"

"เจ้าไม่เห็นศพเขา บางทีเขาอาจจะไม่ตายไม่ใช่หรือ"

เยว่ฉาน ตอนนี้ดวงตาของนางหมองหม่นไร้ซึ่งแสงแห่งความหวัง นางเพียงเอ่ยประโยคหนึ่งว่า"ข้าจะรอเจ้าที่ดินแดนร้อยแคว้น ไม่ว่าเจ้าจะใช้เวลาเท่าใดก็ตามข้าก็จะรอเจ้า"

แต่ลึกๆ แล้วนางก็รู้ดีว่า อี้เฉินนั้นอาจตายไปแล้ว แต่นางไม่อาจยอมรับได้

ชายชราได้ยินคำพูดของนางก็ทอดถอนใจ นางควรจะลืมอี้เฉินแล้วเดินไปข้างหน้าสิ

กลุ่มคนสำนักมังกรหลายสิบคนที่อยู่บนเรือบินรู้ข่าวอี้เฉินหายไป

ตั้งแต่วันประลองวันที่3แต่พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้

บางคนสาบานในใจจะแก้แค้นให้ศิษย์พี่ของพวกเขา ซีเยว่ร้องไห้จนตาแดงก่ำ

เสียวชิงก็เช่นกัน ซีเผิง เขาตั้งเป้าหมายไว้จะกว้างล้างตระกูลตง

ถ้าเขากลายเป็น จอมยุทธไร้เทียมทานเพื่อแก้แค้นให้อี้เฉิน

เรือบินทั้งหมดได้จากไปจากดินแดนร้อยแคว้น

ดินแดน 5อาณาจักรก็กลับมาสงบสุขอีกครั้ง

แต่พวกเขาก็เสียอัจฉริยะรุ่นใหม่ไปมาก ชนิดที่ ยุคสมัยต่อไปอาจจะ

ถูกเรียกว่าอ่อนแอที่สุด ไร้ซึ่งอัจฉริยะก็ได้

ไม่นานข่าวการหายตัวไปของอี้เฉินก็แพร่สะพัดทั่ว5อาณาจักร พูดคุยกันไปไม่กี่10วันก็ลืมเลื่อนมันไป