เกิดใหม่ในยุคที่ไม่มีใครรู้ว่า KFC คืออะไร

บทที่ 48

กลิ่นน้ำมันร้อนใต้แสงจันทร์ — เมื่อความใกล้ชิดกลายเป็นกับดัก

คืนถัดมา วังหลวงเงียบราวกับกลั้นหายใจ
แสงจันทร์สีเงินทอดยาวบนหลังคากระเบื้อง เงาเสาไม้พาดพื้นเป็นลวดลายคมชัดเหมือนตาข่าย—ตาข่ายที่ใครบางคนตั้งใจขึงไว้

ซูอินยืนอยู่หน้าเตาเล็กในเรือนครัวลับ กลิ่นน้ำมันร้อนอวลอ่อนๆ คล้ายจะชวนให้ใจสงบ แต่เธอกลับรู้สึกตรงกันข้าม หัวใจเต้นเป็นจังหวะไม่สม่ำเสมอ เหมือนกำลังฟังสัญญาณเตือนที่ไม่มีเสียง

“หากเขาจะลงมืออีก คืนนี้เหมาะที่สุด” เธอพึมพำ

ฉีอวิ้นยืนพิงเสาใกล้ประตู แสงจันทร์สะท้อนคมดาบที่ยังไม่ชักออกจากฝัก “เพราะทุกคนคิดว่าเรื่องจะสงบแล้ว”

ซูอินหันไปสบตาเขา “และเพราะเขาคิดว่าข้าจะทำเมนูซ้ำ”

เธอไม่ได้ทำซ้ำ—อย่างน้อยก็ไม่ทั้งหมด
บนโต๊ะมีเครื่องปรุงจัดวางเป็นระเบียบ น้ำมันสองชนิดถูกแยกภาชนะ อุณหภูมิเตาถูกกำหนดชัดเจนเหมือนการทดลอง เธอไม่ได้ทำอาหารเพื่อเลี้ยงใครคืนนี้ แต่ทำเพื่อ “ดักความคิด” ของคนจากโลกเดียวกัน

“เจ้าจะไม่แตะกระทะเอง” ฉีอวิ้นสั่งเสียงเรียบ

“ข้าจำเป็นต้องทำ” ซูอินตอบอย่างหนักแน่น “เขาจะไม่โผล่มาถ้าไม่เห็นข้า ‘ลงมือจริง’”

ฉีอวิ้นมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเพียงเล็กน้อย “ข้าจะอยู่ตรงนี้”

คำว่า อยู่ตรงนี้ ไม่ใช่แค่ตำแหน่ง
มันคือคำมั่น

1) สัญญาณผิดปกติ

น้ำมันเริ่มร้อน เสียงฉ่าเบาๆ ดังขึ้น
ซูอินตั้งใจเร่งไฟชั่วขณะ—ตั้งใจให้กลิ่นหอมลอยออกไปตามลม

แล้วเธอก็เห็นมัน
เงาเคลื่อนไหวที่ขอบลาน—ชั่วพริบตาเดียว แต่พอให้หัวใจสะดุด

“มาแล้ว…” เธอกระซิบ

ฉีอวิ้นไม่ขยับ ทว่ากล้ามเนื้อทั้งร่างตึงขึ้น เขาเอนตัวบังแนวหลังของเธอโดยไม่ให้คนร้ายเห็น “ทำต่อไป อย่าหยุด”

ซูอินพยักหน้า มือเธอคุมจังหวะอย่างแม่นยำ—ไม่ใช่แค่เพื่ออาหาร แต่เพื่อเวลา
สามลมหายใจ…สี่…ห้า

“กลิ่นนี้” เสียงหนึ่งดังจากเงามืด “เจ้ายังทำมันอยู่สินะ”

เธอไม่หันไป “ถ้าเจ้าไม่อยากถูกจับ อย่าออกมา”

เสียงหัวเราะแผ่ว “ข้าแค่มาดูว่าเจ้าจะพลาดตรงไหน”

เงาขยับใกล้ขึ้น—ช้า แต่มั่นใจ

ฉีอวิ้นก้าวหนึ่งก้าว บังเธอมากขึ้น “ถอยไป”

“องค์ชาย” เสียงนั้นเอ่ยเรียกอย่างรู้จัก “คืนนี้ข้าไม่ได้มาหาเจ้า”

ซูอินสูดลมหายใจ “ถ้าไม่มาเพื่อข้า ก็ไม่มีเหตุผลให้เจ้าอยู่”

ความเงียบปกคลุมชั่วอึดใจ
ก่อนเสียงฝีเท้าจะหยุดลง

“เจ้าฉลาดขึ้น” เขาว่า “หรือเพราะมีคนสอน”

ซูอินไม่ตอบ เธอเร่งไฟ—ตั้งใจให้เสียงฉ่าดังขึ้น กลบคำพูด

2) กับดักที่ต้องใช้สองหัวใจ

ฉีอวิ้นเอียงศีรษะเล็กน้อย—สัญญาณ
องครักษ์เงาเคลื่อนตำแหน่งอย่างไร้เสียง

แต่ผู้ข้ามภพคนที่สองไม่ใช่คนโง่
เขาถอยหลังครึ่งก้าว แล้วขว้างอะไรบางอย่างลงพื้น

แสงวาบ—ไม่ใช่ควัน
แต่เป็นผงสะท้อนแสง ลอยฟุ้งเหมือนหมอกเงิน

“อย่ามอง!” ฉีอวิ้นตะโกน

ช้าไป
สายตาซูอินพร่า เธอเสียหลัก—พื้นลื่นจากหยดน้ำมันที่ตั้งใจวางไว้เป็นกับดัก กลับย้อนเล่นงานตัวเอง

โลกเอียง
ก่อนแขนแข็งแรงจะคว้าเอวเธอไว้ทัน

อีกครั้ง—Fall-and-Catch
แต่ครั้งนี้หนักกว่า

ฉีอวิ้นดึงเธอเข้าหาอก แผ่นหลังเธอแนบกับแผงอกเขา เสียงหัวใจเขาดังชัด—ชัดจนเธอรู้ว่าไม่ใช่แค่ของเธอที่เต้นแรง

“ข้าบอกแล้ว” เขากระซิบใกล้หู “อย่าแยกจากข้า”

ลมหายใจอุ่นพัดผ่านใบหู เธอสั่นวาบโดยไม่ตั้งใจ มือเผลอจับชายเสื้อเขาแน่น

วินาทีนั้น—โลกภายนอกเหมือนหายไป
เหลือเพียงความใกล้ชิดที่อันตราย

“หวานดีนะ” เสียงจากเงามืดดังขึ้น “ใช้ความรู้สึกเป็นกับดัก…ฉลาด”

ฉีอวิ้นคลายอ้อมแขนเพียงเล็กน้อย—พอให้เธอยืนได้ แต่ไม่ปล่อย “ออกมา”

ผู้ข้ามภพคนที่สองก้าวออกจากเงา หน้ากากผ้าบังครึ่งหน้า ดวงตาเป็นประกาย “คืนนี้ข้ามาเพื่อเตือน”

“เตือนอะไร” ซูอินถาม เสียงนิ่งกว่าที่คิด

“อย่าเชื่อใจสิ่งที่เจ้ารู้” เขาตอบ “สูตรของเจ้า…มีคนอื่นรู้มากกว่าที่คิด”

ฉีอวิ้นชักดาบ—ครึ่งฝัก “พอแล้ว”

ชายคนนั้นยกมือ “ข้าไม่สู้คืนนี้”

3) คำเตือนที่แทงใจ

“ซูอิน” เขาเรียกชื่อเธอชัด “ถ้าเจ้ายังทำอาหารต่อไป คนที่เจ้าไม่คิดว่าจะบาดเจ็บ…จะเป็นคนแรก”

หัวใจเธอสะดุด “ใคร”

เขาไม่ตอบ
เพียงทิ้งห่อเล็กๆ ลงบนโต๊ะ—ผงสีซีด คล้ายแป้ง

“ของปลอม” เขาว่า “ของจริง…อยู่ในวังแล้ว”

ฉีอวิ้นพุ่งเข้าใส่ แต่ชายคนนั้นถอยอย่างรู้จังหวะ ดีดตัวขึ้นหลังคาในพริบตาเดียว

เหลือเพียงความเงียบ
และคำเตือนที่หนักอึ้ง

4) หลังเงาหาย—ความจริงใกล้เกินไป

ซูอินทรุดนั่ง เธอเพิ่งรู้ว่ามือสั่น
ฉีอวิ้นคุกเข่าลงตรงหน้า เงยหน้ามองเธออย่างจริงจัง “บาดเจ็บหรือไม่”

เธอส่ายหน้า แต่ลมหายใจยังไม่สม่ำเสมอ

เขายื่นมือมา—ช้า ระวัง—แตะหลังมือเธอเพียงปลายนิ้ว ความอุ่นส่งผ่านเหมือนคำปลอบที่ไม่ต้องพูด

“ข้าพลาด” เธอเอ่ยเบา “ข้าคิดว่าควบคุมทุกอย่างได้”

“เจ้าไม่พลาด” เขาตอบทันที “เขาเก่ง”

คำว่า เก่ง ออกจากปากเขาอย่างไม่เต็มใจ แต่ซื่อสัตย์

ซูอินเงยหน้ามอง “ถ้าเขามุ่งเป้ามาที่คนใกล้ข้า…”

ฉีอวิ้นไม่ปล่อยมือ “ก็ให้เขาผ่านข้าก่อน”

เธอเม้มริมฝีปาก หัวใจอุ่นขึ้นอย่างไม่อาจปฏิเสธ

5) Cliffhanger: เงื่อนไขใหม่

เสียงกระดิ่งเตือนดังจากหอคอย—สัญญาณฉุกเฉิน
องครักษ์เงาวิ่งเข้ามา “องค์ชาย! มีผู้ป่วยจากครัวรอง—อาการเหมือนถูกกระตุ้นด้วยน้ำมันผิดชนิด!”

ซูอินลุกพรวด “เขาลงมือแล้ว”

ฉีอวิ้นหันไปสั่งการรวดเร็ว “ปิดครัวทั้งหมด แยกภาชนะ ตรวจน้ำมันทุกถัง”

ซูอินหยิบห่อผงที่ถูกทิ้งไว้ มองมันแน่น “เขาไม่ได้แค่เตือน…เขากำลังตั้งเงื่อนไข”

ฉีอวิ้นสบตาเธอ “เงื่อนไขอะไร”

เธอสูดลมหายใจลึก “ถ้าข้ายังอยู่ในครัว…เขาจะบังคับเกมให้เร็วขึ้น”

ความเงียบชั่ววินาที
ก่อนฉีอวิ้นจะตอบ “งั้นเราจะเปลี่ยนสนาม”

เขายื่นมือมาอีกครั้ง—มั่นคงกว่าเดิม “จากครัว…ไปสู่ใจกลางวัง”

ซูอินมองมือเขา
แล้ววางมือลงไป

ใต้แสงจันทร์
เกมแมวกับหนูขยับสู่กระดานใหม่—
ที่เดิมพันไม่ใช่แค่อาหารหรืออำนาจ

แต่คือคนที่ทั้งสอง “ไม่ยอมเสีย”

—จบบทที่ 48—