น้ำเสียงของชายหนุ่มราบเรียบ ทั้งหยิ่งทะนงทั้งมั่นใจ ดวงตาหงส์ที่หรี่ลงเผยให้เห็นประกายความสุขราวกับแมวที่กำลังเล่นกับเหยื่อตัวสวย คล้ายจะเข้าใจว่าเขาไม่มีทางปฏิเสธได้ทว่าเว่ยเจียก็รู้ดีว่าเขาทำได้เพียงยอมจำนน เขาจึงกัดฟันตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว!
เขาเชิดหน้าขึ้นถอดเสื้อผ้าด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม แต่เพื่อปกปิดความตื่นตระหนกเขาจึงจ้องมองลายพรมที่สลับซับซ้อนไม่วางตาพร้อมกับยกมือขึ้นรูดซิปเสื้อนอกลงด้วยมือที่สั่นเทา
เสื้อผ้าลดน้อยลงแต่เขากลับรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัวเพราะดวงตาหงส์ที่น่าหลงใหลกำลังกวาดมองไปตามผิวของเขาสายตาที่กวาดมองผ่านไปเหมือนมีไฟลุกลาม เมื่อเขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดสุดท้ายออกนิ้วมือสั่นเทาจนขยับไม่ได้ ไม่ว่าจะควบคุมลมหายใจอย่างไรก็ไม่เป็ผล
'เว่ยเจีย ไม่เป็ไรหรอกนายรู้เื่นี้มาตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ อย่างน้อย อย่างน้อยอัลฟ่าคนนี้ก็หน้าตาดีนายก็ไม่ขาดทุนหรอก สู้ๆ นะ...'
เขาให้กำลังใจตัวเองในใจในขณะที่เขากำลังปลดกระดุมเม็ดสุดท้ายออกด้วยมือที่สั่นเทาไม่รู้ว่าเป็เพราะท่าทางเหมือนลูกไก่ในกำมือที่ขี้ขลาดของเขาทำให้เ้านายตรงหน้ารู้สึกขบขันหรือเป็เพราะเหตุผลอื่นใด ชายหนุ่มก็พลันหัวเราะออกมาเสียงหัวเราะที่สุขสมอย่างถึงที่สุดนี้ดึงเว่ยเจียกลับสู่ความเป็จริงในทันที
เขาตั้งสติ เงยหน้าขึ้นมองอย่างเงียบๆเห็นเ้านายรูปงามก้มหน้ามองเป้ากางเกงที่ตุงขึ้นมาของเขาทั้งยังแสดงสีหน้าดีใจจนออกนอกหน้า ไม่เหลือคราบความสูงศักดิ์สง่างามเมื่อครู่ทว่าดูหื่นกระหายจนเว่ยเจียถึงกับตะลึง
'หมอนี่เป็อะไรกันแน่?'
เขามองสีหน้าที่ยากจะระงับความตื่นเต้นของเ้านายอย่างงงงวยพลันสายตาเหลือบไปเห็นอาหารทะเลเต็มโต๊ะกับเหล้ายาดองขวดนั้น ก็เข้าใจทุกอย่าง!
'บ้าน่า หรือว่าหมอนี่จะเสื่อมสมรรถภาพ!แย่จริงๆ แล้วยังจะเป็โรคจิตเพราะเสื่อมสมรรถภาพอีกร่วมธุรกิจด้วยไม่ได้หรอกแบบนี้!'
เว่ยเจียคิดอย่างใ กำลังจะวิ่งหนีออกไปทว่าในสมองกลับพลันผุดคำพูดของเลขานุการเมื่อครู่นี้ขึ้นมา
"ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจอย่างไรท่านประธานเจี่ยนก็จะให้เงินท่านก้อนหนึ่งยังไงก็ขอให้คุณเก็บเื่นี้เป็ความลับด้วยนะครับ"
ดังนั้น นี่ก็ถือเป็ค่าปิดปากงั้นเหรอ...?เมื่อคิดได้ดังนั้น เว่ยเจียก็เริ่มใจเย็นลง
ดูท่าทางแล้วอัลฟ่ารูปงามคนนี้มีชื่อเสียงพอสมควร คงไม่อยากให้ใครรู้ว่าตัวเองเป็ไส้เดือนถึงแม้จะไม่รู้ว่าทำไมถึงมาลงเอยที่เขา แต่หากเขาปฏิเสธ คงไม่มีโอกาสดีๆแบบนี้อีกแล้ว! ด้วยสภาพร่างกายที่ยืนนานๆ ไม่ได้ของเขาในตอนนี้ต่อให้ทำงานสองกะก็คงหาเงินได้ไม่มากเท่านี้ ถ้าจะต้องขายตัวจริงๆก็คงหาคนที่สภาพดีกว่าคนนี้ไม่ได้แล้ว...เว่ยเจียรวบรวมความคิดทั้งหมดได้อย่างรวดเร็วความตื่นตระหนกที่บอกไม่ถูกเมื่อครู่มีพื้นที่ให้กักเก็บไว้ชั่วคราว
เฮอะ น่าเบื่อหน่ายสิ้นดี...!
เมื่อเห็นเด็กหนุ่มที่ธรรมดาจนเขาหาคำมาอธิบายไม่ได้คนนี้เจี่ยนซีเมิ่งก็อดแสดงความผิดหวังออกมาไม่ได้ เด็กนี่ั้แ่หัวจรดเท้าไม่มีอะไรที่ตรงกับรสนิยมของเขาเลยสักอย่าง ใบหน้าซีดเซียวเครื่องหน้าอย่างมากก็แค่พอดูได้ ริมฝีปากบางจนดูเ็า นอกจากความธรรมดา ก็มีแต่ความธรรมดา!ทว่าท่ายืนกลับสง่าผ่าเผย รูปร่างก็ดี หรือเป็เพราะเต้นรำกันนะ?แววตาที่แสนจะธรรมดากลับเจือความเ็าที่ไม่สอดคล้องกันอยู่เล็กน้อยยังพอมีอะไรน่าสนใจอยู่บ้าง...
เจี่ยนซีเมิ่งเคี้ยวเชอร์รีอย่างไม่ใส่ใจทว่าเด็กนี่ดูยังไงก็เหมือนลูกไก่ที่ไร้ประสบการณ์ คงไม่ประสีประสาอะไรคิดได้ดังนั้น เขาจึงแกล้งให้อีกฝ่ายถอดเสื้อผ้า
เขาตั้งใจจะเล่นตลกแต่พอเห็นท่าทางที่ทั้งขุ่นเคืองทั้งจำใจต้องยอมทำตามแล้วก็รู้สึกขำ
เขาเองก็ยอมรับว่าตนเองเลวมากความกดดันและความหงุดหงิดใน่นี้ทำให้เขาหาเื่ระบายอารมณ์ใส่เด็กหนุ่มที่ไม่เกี่ยวข้องคนนี้ทว่าเขาคาดไม่ถึงว่าเมื่อเด็กนี่ถอดเสื้อผ้าออกแววตาที่เ็ากลับเจือสีแดงเรื่อเพราะความอับอาย กลับดูเซ็กซี่ขึ้นมาเล็กน้อย...เมื่อกระดุมเสื้อถูกปลดออกแนวไหปลาร้าที่เหมือนเนินเขาลาดชันก็ถูกแต้มด้วยสีชมพูอ่อนๆ ของความเขินอายถึงแม้จะประหม่า แต่ท่ายืนของเว่ยเจียก็ยังคงตรงแน่ว
เจี่ยนซีเมิ่งจ้องมองปลายนิ้วสีขาวคู่นั้นไม่วางตาจ้องมองร่างกายที่ยืดหยุ่นภายใต้เนื้อผ้าที่ค่อยๆ เผยออกมาอย่างหลงใหลเขาที่ผ่านโลกมามากกลับอดไม่ได้ที่จะจินตนาการถึงรสััของผิวที่อ่อนเยาว์และอบอุ่นตรงหน้าเขาไม่ได้ควบคุมฟีโรโมนของตน หากเป็โอเมก้าทั่วไปคงหลงใหลจนขาดสติไปแล้วเด็กนี่กลับยังยืนตรงได้เหมือนเสาธง คงจะเป็เบต้าสินะ
'น่าเสียดายจริงๆอยากรู้เหมือนกันว่าฟีโรโมนของเด็กนี่จะมีกลิ่นอะไร...'
เจี่ยนซีเมิ่งคิดในใจอย่างเลื่อนลอยเมื่อเห็นสะดือรูปทรงสวยราวกับดวงดาวที่ยั่วยวนดึงดูดสายตาของเขาไว้เขาก็กลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัวเหมือนเด็กที่เพิ่งดูหนังโป๊เป็ครั้งแรกพร้อมหัวใจที่เต้นโครมครามขึ้นมาในทันที
เด็กหนุ่มเบต้ากำลังจะปลดกระดุมเม็ดสุดท้ายออกอยู่รอมร่อทว่ากลับหยุดมือลงอย่างกะทันหัน
เจี่ยนซีเมิ่งที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มจึงอดเปล่งเสียง"เชอะ" ออกมาไม่ได้
"ฉันไม่ได้สั่งให้นายหยุด"
ทว่าเด็กหนุ่มกลับไม่ขยับเขยื้อนเขาหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นแววตาก็เปลี่ยนจากความสับสนและประหม่าในตอนแรก กลายเป็ลุ่มลึกและแน่วแน่
เจี่ยนซีเมิ่งยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กนี่เห็นเพียงอีกฝ่ายคลายนิ้วมือลง เสื้อเชิ้ตแหวกออก แล้วเดินเข้ามาหาเขาจากนั้นก็หยุดลงตรงหน้าเขาห่างออกไปสองก้าว
"ท่านประธานเจี่ยนผมแสดงความจริงใจของผมแล้ว แล้วความจริงใจของท่านล่ะครับ"เสียงทุ้มนุ่มของเด็กหนุ่มดังออกมาจากริมฝีปากบางราวกับน้ำแข็งเยือกเย็นไหลออกมาปะทะกัน
เจี่ยนซีเมิ่งมองสีหน้าแจ่มใสและสงบของเด็กหนุ่มพลันชะงักไปเล็กน้อย แล้วจึงตระหนักได้ว่าอีกฝ่ายกำลังต่อรองกับเขา
แต่ไหนแต่ไรมา มีแต่เขาที่เป็ฝ่าย้าทว่าเด็กเบต้าธรรมดาๆ คนนี้กล้าต่อรองกับเขาด้วย!
ถึงแม้จะถูกอีกฝ่ายล้ำเส้นแต่ท่านประธานที่เคยชินกับการบงการกลับไม่รู้สึกโกรธเคืองอาจเป็เพราะสีหน้าของเด็กนี่ที่นิ่งสงบเกินไปประกอบกับสภาพที่เสื้อผ้าไม่เรียบร้อย ยิ่งส่งดูเซ็กซี่อย่างประหลาด
เจี่ยนซีเมิ่งมองของหวานจานเล็กที่มีรสชาติเฉพาะตัวนี้่ล่างของเขาก็ดูเหมือนจะร้อนขึ้นมาอีกเล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงแสยะยิ้มยกคิ้วขึ้น แสดงสีหน้าเ็าที่ใช้ในการเจรจาต่อรองในแวดวงธุรกิจเป็ประจำ"ฉันไม่คิดว่านายมีสิทธิ์ที่จะยื่นข้อเสนอ เด็กน้อย"
เจี่ยนซีเมิ่งคิดว่าเด็กนี่แค่ขู่ไปอย่างนั้นแหละพอถูกขู่กลับไปสักหน่อยคงจะอ่อนข้อลงแล้ว...แต่เขาคาดไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มกลับสีหน้าไม่เปลี่ยนไปเลยเพียงแค่ก้าวไปข้างหน้าอีกสองก้าววางมือลงเท้าโต๊ะข้างตัวเขาในท่าที่แทบจะแนบชิดกัน แล้วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองตาเขาอย่างไม่เกรงกลัวเอ่ยชัดถ้อยชัดคำว่า "ผมมีสิทธิ์หรือไม่มีสิทธิ์ มันเป็คนตัดสินใช่ไหมครับ" เมื่อพูดจบ กลับใช้ต้นขาถูไถเป้ากางเกงของเขา
ในตอนนั้นเจี่ยนซีเมิ่งกลับพบว่าส่วนที่เขาพยายามปลุกให้ฟื้นคืนกลับมานานมากแล้ว แต่ทำอย่างไรก็ไม่ฟื้นสักทีกลับกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา!
'โอ้ๆๆ ฟื้นแล้วจริงๆ ด้วย?!'
เจี่ยนซีเมิ่งมองน้องชายที่ฟื้นคืนชีพมาอย่างตกตะลึงเขาดีใจจนแทบจะยื่นมือไปลูบๆ คลำๆ ที่กว่าจะฟื้นคืนชีพมาได้สักหน่อยโชคดีที่เขานึกขึ้นได้ว่าตัวเองคือประธานจอมเ็า หากคีพลุคไว้ไม่ได้คงถูกเด็กนี่ตลบหลังแน่ๆ!
ดังนั้น เขาจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาสั่งเลขาต่อหน้าเด็กหนุ่มเบต้าว่า "คุณเว่ย้าเท่าไหร่ก็ให้เขาไปเขากล้าเรียกร้องเท่าไร ฉันก็กล้าให้เท่านั้น"
73K
