ชะตาฟ้า ข้าลิขิต

【ป่าอสูรร่ำไห้】เป็นสถานที่ต้องห้ามที่อยู่ทางทิศใต้สุดของเมืองหยางโจว และที่แห่งนั้นมีการเล่าลือกันว่าเป็นรังขนาดใหญ่ของสัตว์วิญญาณระดับสูงที่ไม่มีผู้ใดกล้ากล้ำกรายเข้าไป 

เพราะไม่ว่าใครก็ตามที่เข้าไป แทบจะไม่มีโอกาสได้กลับออกมาแบบมีชีวิต!

ตำนานนี้ได้ถูกเล่าขานกันปากต่อปากมาเป็นสิบๆปี แต่ไม่มีผู้ใดรับรู้ว่าความจริงจะเหมือนอย่างคำเล่าอ้างหรือไม่

ทว่าป่าอสูรร่ำไห้กลับเป็นเหมือนขุมทรัพย์ของเหล่านักผจญภัยทั้งหลาย เนื่องจากที่แห่งนั้นมักจะปรากฏให้เห็นสมุนไพรล้ำค่าอยู่บ่อยครั้ง 

การที่จู่ๆสำนักจักรพรรดิดาราได้ส่งคนอย่างหยุนเหวินมาที่เมืองหยางโจวอันห่างไกลได้เป็นการชี้ชัดแล้วว่า อันตรายที่หลบซ่อนอยู่ในป่าอสูรร่ำไห้ต้องเป็นเรื่องใหญ่ที่จำเป็นต้องใช้ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงในการตรวจสอบ

เพราะโดยปกติแล้วป่าอสูรร่ำไห้แทบจะไม่มีความสำคัญใดๆกับกองกำลังที่ยิ่งใหญ่อย่างสำนักจักรพรรดิดารา แต่ในคราวนี้ดูเหมือนว่าจะมีหลายสิ่งหลายอย่างแตกต่างออกไป...

หยุนเหวินเอามือกลับมาไพล่หลังตามเดิม “เอาล่ะ เรื่องนั้นเอาไว้ทีหลัง ข้าขอพักในคฤหาสน์เจ้าเมืองอีกสักไม่กี่วันก่อนจะออกเดินทางไปยังป่าอสูรร่ำไห้”

“เสี่ยวมู่รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง” เจ้าเมืองมู่ยิ้มอย่างสุภาพ ก่อนที่เขาจะผายมือเชิญชวนผู้อาวุโสหยุนเหวินเข้าสู่คฤหาสน์ไป

.

.

.

หลังจากผ่านไปไม่กี่ชั่วยาม ข่าวคราวที่เกิดขึ้นกับตระกูลชิงและตระกูลจางก็แผ่ขยายออกไปราวกับไฟลามทุ่ง!

ข่าวแรกก็คือจางหลินฉีกสัญญาหมั้นหมายระหว่างตระกูลจางและตระกูลชิงเพื่อที่จะปลดเปลื้องภาระอันยิ่งใหญ่ให้แก่ชิงเยว่ เพื่อไม่ให้นางต้องมาถูกคนไร้ประโยชน์อย่างเขาฉุดรั้งอนาคตไว้ การกระทำนี้ของเขาได้ทำให้ผู้คนที่อาศัยอยู่ภายในเมืองหยางโจวรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

ข่าวที่สองคือการมาถึงของผู้อาวุโสจากสำนักจักรพรรดิพิรุณ และผู้คนได้มารู้ในภายหลังว่า ชิงเยว่เทพธิดาแห่งเมืองหยางโจวได้กลายเป็นลูกศิษย์สายตรงลำดับที่สี่ของปรมาจารย์ซูหยานแห่งสำนักจักรพรรดิพิรุณไปแล้ว 

ด้วยเหตุนี้ชิงเหลียนเฟิงและตระกูลชิงจึงถูกขับไล่ให้ออกไปจากเมืองหยางโจวในอีกสามวันต่อมา

และข่าวสุดท้ายก็คือการปรากฏตัวขึ้นของผู้อาวุโสหยุนเหวินแห่งสำนักจักรพรรดิดารา การมาเยือนของเขาได้ทำให้ปัญหาที่เกิดขึ้นกับตระกูลจางได้ถูกคลี่คลายลงโดยสมบูรณ์ 

แต่นั่นก็อาจจะก่อให้เกิดคลื่นใต้น้ำครั้งใหญ่ เพราะการมาถึงของหยุนเหวินได้ทำให้ตระกูลชิงและปรมาจารย์ซูหยานเสียผลประโยชน์ไปเต็มๆ…

.

.

.

“บัดซบ!”

“บัดซบ!”

“บัดซบ!”

ใจกลางห้องโถงของตระกูลชิง ปรมาจารย์ซูหยานระเบิดความโกรธด้วยการทำลายข้าวของจนกระจัดกระจายกันไปคนละทิศคนละทาง! แม้แต่เครื่องประดับที่งดงามอย่างแจกันราคาสูงก็ยังแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ!

ดวงตาของมันแดงก่ำราวกับสัตว์ป่า มันหอบหายใจอย่างหนักราวกับกำลังจะเป็นลมบ้าหมู!

เห็นได้ชัดว่าปรมาจารย์ซูหยานรู้สึกคับแค้นใจที่หยุนเหวินมามีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้โดยไม่ได้ตั้งใจ และทำให้แผนการของมันพังทลายลงอย่างย่อยยับจนไม่เหลือชิ้นดี!

ชิงเหลียนเฟิง ชิงเยว่และหยางเซี่ยเพียงแค่ยืนมองจากด้านหลัง พวกเขาก็ไม่มีความคิดที่จะนำเรือไปขวางน้ำที่กำลังเชี่ยวแต่อย่างใด

ปรมาจารย์ซูหยานยืนอยู่ท่ามกลางเศษข้าวของที่กระจัดกระจาย ดวงตาที่เย็นชาจ้องมองไปที่หยางเซี่ยพลางตะคอกขึ้นว่า “หยางเซี่ย! เจ้ารู้ความผิดของเจ้าหรือไม่!?”

เมื่อเห็นดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยเจตนาฆ่าของปรมาจารย์ซูหยาน หยางเซี่ยก็ตัวแข็งทื่อ “ทะ-ท่านอาจารย์… ท่านหมายความว่าอย่างไร?”

เมื่อเห็นว่าหยางเซี่ยยังไม่รู้ความผิดของตนเอง ปรมาจารย์ซูหยานก็ยิ่งเลือดขึ้นหน้า “หากเจ้าไม่ได้โจมตีจางหลิน พวกเราจะยังพอมีโอกาสที่จะได้รับสิ่งประดิษฐ์ระดับ 7 ต่อให้มันจะพยายามยกเลิกการหมั้นหมายก็ตาม! หรือต่อให้จางหลินมีส่วนเกี่ยวข้องกับองค์หญิงน้อยแห่งจักรวรรดิซวนหยวน แต่สิ่งนั้นก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงผลลัพธ์ได้!”

“ทะ-ท่านอาจารย์ ข้าไม่เข้าใจ” หยางเซี่ยยังคงแสดงสีหน้าสับสนปะปนไปด้วยความกลัว

ปรมาจารย์ซูหยานคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว “ไอ้โง่! การที่เจ้าทำเช่นนี้ก็เท่ากับว่าพิษแช่แข็งกระดูกที่ถูกฝังอยู่ในร่างของมันก็อาจจะจบลงด้วยความช่วยเหลือจากเจ้าหยุนเหวิน! และพวกมันจะไม่มีทางมาขอความช่วยเหลือจากพวกเราอีกต่อไป! นั่นทำให้โอกาสครั้งสุดท้ายของพวกเราต้องสูญเสียไปเพราะการตัดสินใจที่โง่เขลาของเจ้า!”

ปรมาจารย์ซูหยานพอจะตระหนักได้ว่าหากหยางเซี่ยไม่คิดลงมือกับจางหลินและปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามธรรมชาติ ความขัดแย้งก็จะไม่เกิดขึ้น และยังพอมีโอกาสที่มันจะได้รับสิ่งประดิษฐ์ระดับ 7 ของตระกูลจาง

ทว่าเมื่อเกิดความขัดแย้ง เป็นไปไม่ได้เลยที่หยุนเหวินจะอยู่เฉย นั่นทำให้ทุกอย่างอยู่นอกเหนือการควบคุมของมัน และไม่เป็นไปตามที่มันคาดหวังไว้

ด้วยการตัดสินใจที่ไม่ผ่านการไตร่ตรองของหยางเซี่ย หยุนเหวินจึงได้ปรากฏตัวขึ้นเพื่อยับยั้งสถานการณ์! ทำให้แผนการของปรมาจารย์ซูหยานพังทลายและไม่สามารถแก้ไขได้อีกต่อไป!

โอกาสของปรมาจารย์ซูหยานได้หลุดลอยไปด้วยน้ำมือของลูกศิษย์ของมันเอง!

เหตุผลที่ตระกูลชิงได้ถูกขับไล่ออกจากเมืองหยางโจว และเหตุผลที่ปรมาจารย์ซูหยานหมดหนทางที่จะได้รับสิ่งประดิษฐ์ระดับ 7 ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพียงเพราะการตัดสินใจด้วยอารมณ์เพียงชั่ววูบของหยางเซี่ยทั้งสิ้น!

แผนการทุกอย่างที่ถูกวางไว้เป็นเดือนๆ และการลงทุนมากมายกับสมุนไพรระดับ 5 ทุกอย่างนี้ได้พังทลายอย่างไม่มีชิ้นดี!

เมื่อได้ยินได้ฟังเหตุผลเบื้องหลังทั้งหมด หยางเซี่ยก็ตัวสั่นและหน้าซีดด้วยความสิ้นหวัง “ขะ-ข้า…”

มันค่อยๆถอยหลังและพยายามประคับประคองร่างไว้ไม่ให้ล้มลง

ปรากฏว่าเป็นตัวของมันเองที่ทำลายแผนการทั้งหมดจนย่อยยับ!

หากเหตุการณ์ในวันนี้ไม่มีหยุนเหวินจากสำนักจักรพรรดิดาราเข้ามาเกี่ยวข้อง สถานการณ์จะกลับตาลปัตรเช่นนี้ได้อย่างไร?

ตุบ!

หยางเซี่ยคุกเข่าลงกับพื้นในทันที มันเอาศีรษะกระแทกพื้นอย่างรุนแรงจนเลือดไหล “ท่านอาจารย์ ข้าผิดไปแล้ว ได้โปรดยกโทษให้ข้าด้วย”

“ยกโทษ?” ปรมาจารย์ซูหยานแสดงสีหน้าเย้ยหยัน “เจ้าคิดว่าเจ้ารับผิดชอบไหวหรือไม่!? หากข้าได้รับสิ่งประดิษฐ์ระดับ 7 มา เจ้ารู้หรือไม่ว่าความแข็งแกร่งของสำนักจักรพรรดิพิรุณจะทะยานแข็งแกร่งขึ้นมากเพียงใด!? แต่เป็นเพราะเจ้า! เจ้าทำให้โอกาสการทะยานของสำนักจักรพรรดิพิรุณต้องหายไปด้วยการตัดสินใจที่โง่เขลาของเจ้า!”

ดวงตาของหยางเซี่ยสั่นคลอนด้วยความหวาดกลัว เนื้อตัวของมันสั่นเทาราวกับถูกผีเข้า

มันเพิ่งจะตระหนักได้ว่าการกระทำที่ขาดความยั้งคิดของมันส่งผลร้ายแรงและเกิดความเสียหายเป็นวงกว้างมากเพียงใด

แต่ถึงกระนั้นปรมาจารย์ซูหยานก็พยายามสงบสติอารมณ์ให้ได้มากที่สุด ก่อนจะสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง “ลุกขึ้น!”

“ขอรับ…” หยางเซี่ยค่อยๆลุกขึ้นอย่างยากลำบาก จนร่างกายเปียกโชกด้วยเลือดที่ไหลจากหน้าผาก 

เมื่อมันเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของมันกลับแดงก่ำด้วยความอาฆาตแค้น!

หากไม่ใช่เพราะจางหลิน มันจะมาตกอยู่ในสภาพนี้ได้อย่างไร!?

ทุกอย่างเกิดจากจางหลินคนเดียวเท่านั้น! 

หากไม่มีจางหลินสักคน มันก็คงไม่ต้องมาพบเจอกับเหตุการณ์ที่มันต้องสูญเสียความไว้วางใจต่อปรมาจารย์ซูหยานเช่นนี้!

เมื่อเห็นว่าหยางเซี่ยพยายามลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก ชิงเยว่รีบวิ่งเข้ามาประคองร่างของมันขึ้นมาด้วยความกังวล “พี่หยาง ท่านเป็นอะไรหรือไม่?”

ดวงตาของหยางเซี่ยแข็งกร้าว ขณะจ้องมองชิงเยว่ที่เข้ามาใกล้

[ตอนนั้นเจ้ายังดูเป็นห่วงเป็นใยจางหลินมากมิใช่หรือ!?]

[แต่ตอนนี้เจ้าจะมาเป็นห่วงข้างั้นรึ?]

[นังเพศยา!]