เทียร่านั่งกัดฟันแน่นอยู่ในห้อง มันต้องมีทางสิ ต้องมีทางกำจัดโมนาออกไปได้ เ้าของร่างอวบเดินวนในห้องกัดฟันครุ่นคิดอย่างหนัก ทันทีที่ความคิดหนึ่งผุดออกมาริมฝีปากหนาอวบอิ่มก็กระตุกยิ้มออกมา
“แกตายแน่โมนาฉันอยากรู้นัก ซาฟยังเอาแกอยู่ไหมหากรู้ว่าแกเป็ผู้หญิงขายตัว!” เธอเข่นเขี้ยวออกมา
ซาฟมองเอกสารในมือแต่ในสมองกลับคิดเื่อื่นใบหน้างดงามมาวนเวียนในห้วงคำนึงเสมอ เขาไม่คงยอมให้ตนเองเป็แบบนี้ต้องหาทางปลดปล่อยตัวเองเสีย ยกหูโทรหาลูกน้องคนสนิท
“นายมีอะไรให้ผมรับใช้ครับ”เดวิชถามเมื่อก้าวมาหยุดยืนตรงหน้าเ้านาย
“บอกมัลโก้เตรียมผู้หญิงให้ฉันหน่อย!”
“ได้ครับ”
เห็นทีเขาคงต้องหาที่ระบายบางทีเป็แบบนี้อาจมาจากการห่างหายจากเื่บนเตียงไปนานก็ได้ เขาคงต้องพิสูจน์เื่นี้ดูว่าสิ่งที่เป็มันคืออะไรกัน ระหว่างมีความรู้สึกดีๆ ให้โมนา หรือ้าเื่บนเตียง
มือถือเธอดังขึ้นโมนาหลุบตามองหน้าจอขมวดคิ้ว พี่เทียร่าเกลียดเธอยิ่งกว่าอะไรแล้วมีเหตุอันใดถึงโทรหา คราวก่อนยังทำร้ายกันอยู่เลยไม่อยากรับสายแต่พ่อเคยสอนเป็พี่น้องให้รักกัน เธอคงไม่มีทางเกลียดพี่เทียร่าได้หรอก
กดรับสายแล้วกรอกเสียง “พี่เทียร่าเหรอคะ”
“ใช่แล้วโมนาพี่เอง..”
น่าแปลกมากพี่ไม่มีน้ำเสียงแข็ง เหมือนเช่นปกติ
“พี่เทียร่ามีอะไรเหรอคะ?”
“โมนาพี่อยากขอโทษน้องที่พี่ทำไม่ดีโมนาออกมาหาพี่หน่อยนะ”
โมนารับรู้ได้ปลายสายน้ำเสียงแ่เบา แถมเศร้า เกิดเื่อะไรขึ้นกับพ่อหรือเปล่า
“ที่บ้านไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นะคะ”โมนาย้อนถาม รู้สึกกังวล
“ไม่มีหรอกโมนาพี่แค่โทรมาหาเพราะอยากขอโทษ พอมาคิดๆ ดูแล้ว พี่ทำไม่ดีมากมาย พี่อยากเจอโมนาเรามาปรับความเข้าใจกันดีกว่านะ”
คนฟังใจชื้นหากพี่เทียร่าไม่ได้โกรธเกลียดกัน เธอลงโล่งใจมาก พ่อยิ่งสบายใจอีกด้วย
“ได้ค่ะพี่เทียร่าจะให้โมนาไปหาที่ไหนเหรอคะ”
“มาหาพี่ที่โรงแรมเอดิสันนะพี่จะรอ” เธอบอกแล้วตัดสายลง
โมนามองมือถือในมือความรู้สึกราวยกูเาออกจากอก ตลอดเวลาอาศัยอยู่ในบ้าน พ่อดีกับเธอเสมอแต่กับพี่เทียร่านั้นต่างออกไป พี่มักด่าทอด้วยถ้อยคำรุนแรงย้ำคำเดิมคือลูกเมียน้อย ไม่ได้น้อยใจว่าตนเองเกิดมาในฐานะอะไรแค่อยากให้พี่เข้าใจ เธอเกิดมาแล้วและไม่รู้เบื้องลึกเื้ัของผู้ใหญ่เสียด้วย
หากนี้เป็โอกาสปรับความเข้าใจก็อยากเดินทางไปหา พ่อคงคลายกังวล พี่เวน่าคงยินดี หากเราสามพี่น้องรักกันดีตอนนี้ดีกาลโน่เองกำลังลำบากให้พ่อมาคิดมากเื่ลูกอีกคงไม่ดี
หญิงสาวเดินลงมาชั้นล่างเธอจำต้องขออนุญาตซาฟ ร่างบางชะงักหลงลืมเลยเขาไปทำงานอยู่ยังไม่ได้กลับเข้ามาเสียหน่อย เหลือบเห็นสาวใช้คงมีทางติดต่อเขาได้บ้าง
“ขอโทษนะคะ”
“มีอะไรให้รับใช้คะคุณหนูโมนา...”สาวใช้ถามพลางก้มศีรษะให้เธอ
“ฉัน้าติดต่อคุณซาฟพอจะมีเบอร์ติดต่อบ้างไหม?”
“มีค่ะรอสักครู่นะคะ”
สาวใช้รีบเดินตรงไปที่โทรศัพท์แล้วต่อสายหาเดวิชบอดี้การ์ดหนุ่มรับสายเมื่อรู้ถึงเป้าหมายของคนโทรมาเลยสาวเท้าเข้าห้องทำงานเ้านาย
“นายครับสาวใช้ที่คฤหาสน์ติดต่อมาว่าคุณหนูโมนา้าเรียนสายด้วยครับ”
ซาฟชะงักเขาเงยหน้าจากเอกสารร้อยวันพันปีโมนาไม่เคยโทรหาเขาหรือมีเื่รบกวน คงมีเื่จำเป็จริงๆ
“โอนสายมาเลย”
สาวใช้รีบส่งโทรศัพท์ให้หญิงสาวโมนารับมาแล้วเลี่ยงพูดคุยทางอื่น
“ว่าไงครับโมนา”
“เอ่อ...คุณซาฟ โมนาขออนุญาตออกไปข้างนอกหน่อยนะคะ”
คนตัวใหญ่ขมวดคิ้วโมนานะหรือออกไปนอกบ้าน
“มีธุระอะไรเหรอครับ”เขาถามเสียงทุ้ม จับน้ำเสียงปลายสาย
“พอดีมีนัดนิดหน่อยค่ะ”
ดูเหมือนเธอไม่้าบอกอะไรเขาไม่ใช่คนชอบยุ่ง คงได้แค่อำนวยความสะดวก
“ผมอนุญาตเอารถที่คฤหาสน์ไปใช้ก็ได้”
“ไม่เป็ไรค่ะ”หญิงสาวรีบปฏิเสธด้วยความเกรงใจ
“อย่าดื้อโมนาเอารถไปใช้แล้วก็รีบกลับด้วยล่ะ” ซาฟตัดบทแล้ววางสาย ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ
หญิงสาวมองโทรศัพท์สีหน้าหนักใจตอนนี้ใกล้เวลานัด มือบางรีบคว้ากระเป๋าสะพายของตนเอง ขึ้นรถมาจอดรอรับหน้าคฤหาสน์แล้วเคลื่อนออกจากตระกูลอัลเล็นโซ่
ร่างสูงใหญ่ลุกยืนจากหน้าโต๊ะทำงานหลังจากเดวิชรายงานมีการเตรียมหญิงสาวไว้รอบริการเขาเรียบร้อยแล้ว ซาฟออกนอกห้องทำงานภายใต้สายตาพนักงานจ้องมอง ถึงพวกเธอบางคนน่าสนใจแต่ทว่าเขามีคติประจำใจไม่ชอบนอนกับพนักงานในบริษัทตัวเอง
รถซาฟจอดเทียบหน้าโรงแรมหรูร่างสูงก้าวยาวเข้าด้านใน พนักงานต้อนรับทำความเคารพเดินนำไปห้องพักรับรองประจำที่เขาชอบใช้ยาม้าปลดปล่อยเมื่อประตูห้องเปิดออกพนักงานเลี่ยงออกมา
ครู่หนึ่งพนักงานนำไวน์ราคาแพงมาเสริฟ์พร้อมกับแกล้มแสนหรูหรา ซาฟนั่งมองแตะต้องแค่เพียงไวน์กระดกดื่มแล้วครุ่นคิดบางอย่าง
“อีกนานไหมเดวิชกว่าเธอจะมา”
“ไม่นานครับเห็นบอกว่ากำลังมา”
“อืม”
รถของตระกูลอัลเล็นโซ่มาส่งเธอที่หน้าโรงแรมเอดิสันร่างบอบบางสาวเท้าเดินเข้าไปด้านในพนักงานตอนรับต่างก้มลงทักทายเธอหญิงสาวรีบเดินตรงไปที่ลอบบี้ตามที่นัดพี่สาวเอาไว้ โมนากวาดสายตามองไปรอบๆไม่เห็นพี่สาวมาอย่างที่บอกไว้เลย
หญิงสาวล้วงมือถือในกระเป๋าสะพายต่อสายถึงพี่เทียร่ารับแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก เหยื่อกำลังมาติดกับแล้ว
“พี่เทียร่าพี่อยู่ไหนคะโมนามารอพี่อยู่ที่ลอบบี้แล้วล่ะค่ะ”
“พี่อยู่บนห้องพักในโรงแรมพอดีพี่ไม่ค่อยสบาย พี่ขอโทษโมนามาหาพี่ที่ห้องได้ไหม” เทียร่าแสร้งทำเสียงไอออกมา
“พี่เทียร่าไม่สบายเหรอคะเดี๋ยวโมนาจะไปพบที่ห้องนะคะ” โมนาวางสายสีหน้ากังวลต่ออาการป่วยของพี่สาว เดินทางไปยังห้องที่พี่นัดหมายทันที
เทียร่ามองมือถือแล้วยิ้มเหี้ยมออกมาปัญญาอ่อนเสียจริงน้องเธอ อุตส่าห์ร่วมมือกับมัลโก้เห็นบอกว่าวันนี้มีลูกค้าวีไอพี้าผู้หญิงเธอเลยจัดการส่งน้องไปสังเวยให้กับลูกค้ารายนั้นซะเลยสะใจเสียจริง ดูสิถ้าหากว่าซาฟรู้ว่าเ้าสาวของเขากลายเป็ผู้หญิงหากินเขาจะทำยังไง
เธอเตรียมการให้มัลโก้จัดการรายงานซาฟไว้แล้วเมื่อโมนากลายเป็เครื่องสนองตัณหาของลูกค้าเรียบร้อย ซาฟคงได้รู้ความจริงทันทีสะใจเป็บ้า เพราะความหัวอ่อนของมันถึงถูกหลอกเอาง่ายๆ แบบนี้
โมนายืนอยู่หน้าห้องพักเคาะประตูด้วยร้อนใจ เมื่อมันเปิดออกจึงก้าวเข้าห้อง ไม่เห็นเดวิชยืนอยู่ด้านหลังประตูเดวิชเองไม่ได้สังเกต เขาผละห่างมาด้านนอกทันที ให้เ้านายอยู่กับผู้หญิงสาวสวยคนนั้นตามลำพังเห็นทีวันนี้มัลโก้คงได้เงินไม่น้อย ดูผาดๆ หญิงบริการหน้าตาสวยใช่ย่อยเลยทีเดียว
สองเท้าหยุดกลางห้องกวาดตามองรอบๆพี่เทียร่าอยู่ไหนกันแน่ โมนาเดินตามหาต่อ บางทีพี่อาจนอนอยู่บนเตียงก็ได้คิดเช่นนั้นรีบรุดไปยังห้องนอนทางปลีกซ้าย
ซาฟจัดการอาบน้ำแล้วพันผ้าขนหนูสีขาวแล้วเดินออกมาทั้งอย่างนั้นเขาเดินไปรูดม่านเพื่อให้ห้องมืดสนิท แบบนี้บรรยากาศดีมากกว่าอีกอย่างเขาไม่ชอบให้พวกเธอมาจดจำหน้าตา แล้วคอยสบตาเวลาร่วมเตียงกันมันไม่ใช่สิ่งที่ตน้าซาฟนอนลงบนเตียงรั้งผ้าห่มคลุมกายเปิดรายการโทรทัศน์แก้เบื่อไปเรื่อยๆ
เปิดประตูเข้าห้องอันมืดมิด มีเพียงแสงเล็กน้อยลอดม่านผ่านเข้ามา เธอมองบนเตียงเห็นเงาราวกับมีคนนอนอยู่พี่เทียร่าคงอยู่บนนั้น โมนาตรงเข้าหาด้วยความเป็ห่วงคลานขึ้นเตียงเพื่อตรวจดูพี่สาว
ซาฟชะงักทำไมวันนี้สาวคนนี้ช่างเืร้อนเสียจริงมาถึงไม่พูดพร่ำบอกกล่าวกันสักคำ น้ำท่ายังไม่ได้อาบ มือบางรีบคว้าสะเปะสะปะเพราะความมืดแต่เธอกลับชะงักด้วยความแปลกใจ ทำไมพี่เทียร่าถึงมีกล้ามเป็มัดเสื้อผ้าไม่ได้ใส่อีกต่างหาก เรียวขาเธอกำลังโดนอะไรบางอย่าง รู้สึกขนลุกเกรียว
ร่างนุ่มนิ่มกำลังกอดก่ายอยู่บนตัวเขาสร้างอารมณ์อย่างประหลาดสาวคนนี้มีกลิ่นหอมละมุนแค่เพียงมือจับท่อนแขน รับรู้ถึงความเนียนละออน่าััซาฟจัดการโอบรัดร่างบอบบางไว้แล้วแนบริมฝีปากลงมาอย่างเร่าร้อน โมนาตาเบิกค้างด้วยความใผลักไสดิ้นรนเพื่อให้เขาปล่อย
“อื้อ!” เธอครางประท้วงกางเล็บจิกข่วนอีกฝ่าย
เขาถอนริมฝีปากจับมือไว้แล้วพลิกไปอยู่้าแทน สายตาเธอเริ่มชินกับความมืด มองภาพตรงหน้าชัดเจนขึ้นเบื้องหน้ามันคือความผิพลาดครั้งยิ่งใหญ่ คนคนนี้ไม่ใช่พี่เทียร่าแต่เป็ผู้ชาย
โมนารีบดิ้นรนผลักไสด้วยความความกลัว สีหน้าตระหนกใน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด
“ปล่อยนะ ปล่อยฉัน!”เธอกรีดร้องดิ้นรน น้ำตาไหลรินไม่ขาด ความกลัวแผ่ซ่าน
“เธอเป็บ้าอะไรมาขายตัวแล้วยังดิ้นอีก!” เขาเริ่มหัวเสีย
อะไรกัน!หมายความว่ายังไงมาขายตัวอย่างนั้นหรือ เธอไม่ได้มาขายตัว แค่มาหาพี่สาว ผู้ชายคนนี้เขาใจแบบนั้นได้ยังไงกัน
ซาฟเห็นเธอหยุดดิ้นและมีเพียงความเงียบที่เข้ามาแทรกร่างสูงใหญ่โน้มกายลงไปหาริมฝีปากหนาบดขยี้ลงไปบนริมฝีปากบางอวบอิ่มโมนารู้สึกตัวอีกครั้งมือบางผลักหน้าอกเขาจนสุดแรงแต่กลับไม่ได้ทำให้ซาฟะเืแม้แต่น้อยชายหนุ่มเริ่มรำคาญเขารวบมือบางไว้เหนือศีรษะก่อนจะก้มลงควานหาความหวานจากริมฝีปากอีกครั้ง
“อื้อ!”
![ราชันหมื่นมิติ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1706432209_2214917.webp)
111K
